ΠΡΟΣΦΑΤΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ

Συνέντευξη στη Μαριάντζελα Κατσιαβριά

---Δημοσίευση: 17/03/2025---
Η Μαριάντζελα Κατσιαβριά γεννήθηκε το 2001 στην Αθήνα. Μεγάλωσε στο Κερατσίνι. Είναι τελειόφοιτη του τμήματος Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας του Παντείου Πανεπιστημίου και σκοπεύει να ακολουθήσει μεταπτυχιακές σπουδές στον κλάδο των Σπουδών Φύλου. Φοίτησε για τρία χρόνια στη Σχολή Πυροδότησης Θεατρικής Γραφής του θεάτρου Πορεία όπου και έγραψε πέντε θεατρικά έργα. Έκτοτε διατελεί μέλος και συνιδρύτρια της θεατρικής ομάδας Atropa Belladonna στην οποία τελεί χρέη συγγραφέα και συσκηνοθέτιδας.

Το έργο της «Αγάπη ή πώς να γεννήσεις κάποιον απ’ τον κώλο σου», που ανέβηκε για πρώτη φορά στη Θεσσαλονίκη από τη θεατρική ομάδα Μωβ Αμόκ τον Μάιο του 2024, είναι το πρώτο της βιβλίο.

Η συγγραφέας Μαριάντζελα Κατσιαβριά μιλά στα Βιβλιοσημεία για το θεατρικό της έργο «Αγάπη ή πώς να γεννήσεις κάποιον απ’ των κώλο σου» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Βακχικόν.

Τι είναι εκείνο που σας ωθεί να γράφετε;
Μ.Κ.: Η ανάγκη μου να μιλήσω για όλα αυτά που νιώθω ή με πληγώνουν όταν δεν μπορώ να το κάνω στην πραγματική ζωή.

Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι για εσάς να καταφέρετε να εκφράσετε τη σκέψη σας πάνω στο χαρτί;
Μ.Κ.: Είναι το πιο εύκολο πράγμα που έχω κάνει ποτέ στη ζωή μου. Βγαίνει από μέσα τελείως φυσικά και σαν ανάγκη.

Ποιες είναι οι επιρροές σας;
Μ.Κ.: Οι επιρροές μου είναι τα άτομα που έχω αγαπήσει, τα τραύματά μου, οι φίλες μου, η τέχνη που με διεγείρει συναισθηματικά, η ελπίδα ότι τα πράγματα μπορούν να είναι καλύτερα.

Ποια θεματολογία κρατεί τον κυρίαρχο ρόλο στα έργα σας;
Μ.Κ.: Θα ήθελα να πω πως είναι ο φεμινισμός μα ίσως στην πραγματικότητα αυτό που ενώνει τα έργα μου είναι η μοναξιά των χαρακτήρων μου. Ίσως με έναν τρόπο βέβαια αυτά τα δύο να συνδέονται.

Πείτε μας λίγα λόγια για το βιβλίο σας.
Μ.Κ.: Το βιβλίο μου: «Αγάπη ή πώς να γεννήσεις κάποιον απ’ των κώλο σου» είναι ένα θεατρικό έργο που γράφτηκε υπό την επίβλεψη της Ανθής Τσιρούκη και του Θανάση Τριαρίδη τον δεύτερο χρόνο φοίτησής μου στη Σχολή Πυροδότησης Θεατρικής Γραφής του Θεάτρου Πορεία. Γεννήθηκε ένα βράδυ του Νοέμβρη σε ένα παγκάκι, όταν η φίλη μου Αργυρώ Βώβου κι εγώ είχαμε πάει να δούμε τη θεατρική παράσταση του δασκάλου μας «Football». Όταν η παράσταση τελείωσε κάτσαμε σε ένα παγκάκι στο Μοναστηράκι και συζητήσαμε για τις επόμενες συγγραφικές μας ιδέες. Η δική μου ήταν αυτό το βιβλίο. Το μισό εκ του οποίου έγραψα εκείνο το βράδυ. Το έργο της φίλης μου Αργυρώς Βώβου: «Τι θα πει η μάνα σου όταν δει το πτώμα σου» γράφτηκε εξίσου γρήγορα και ανέβηκε με τεράστια επιτυχία στο Θέατρο Πορεία την άνοιξη του 2024.

Συγγραφέας γεννιέσαι ή γίνεσαι;
Μ.Κ.: Νομίζω πως ούτε γεννιέσαι, ούτε γίνεσαι. Για μένα δεν είναι μια ιδιότητα, ένα επάγγελμα, μια αμετακίνητη κατάσταση. Συγγραφέας είναι το οποιοδήποτε άτομο γράφει από ανάγκη. Το όποιο άτομο βρίσκει καταφύγιο σε αυτό. Εκείνη τη μαγική στιγμή που νιώθεις την αλήθεια σου να αποτυπώνεται σε λέξεις που ξεπηδούν από μέσα σου τότε όποιο κι αν είσαι, όπου κι αν είσαι, ανεξάρτητα με το αν αυτό που γράφεις θα διαβαστεί από χιλιάδες ή μόνο εσένα, είσαι συγγραφέας.

Αν μπορούσατε να αλλάξετε κάτι στον τομέα της λογοτεχνίας, τι θα ήταν αυτό;
Μ.Κ.: Θα ήθελα η λογοτεχνία να βρει το θάρρος να μη μοιρολατρεί το παρελθόν. Να μη προσκολλάει σε αυτό. Να θυμηθεί την επαναστατική δύναμη της. Να μην είναι ένα ακόμα προϊόν.

Έχετε επόμενα συγγραφικά σχέδια;
Μ.Κ.: Προσπαθώ εδώ κι ένα χρόνο να τελειώσω το πρώτο μου μυθιστόρημα. Ελπίζω πως θα έχω καταφέρει να το ολοκληρώσω μέχρι το καλοκαίρι '25.

Λιάνα Τζιμογιάννη, Γιάννης Παπαδόπουλος για τα Βιβλιοσημεία)

Η ιστορία των οργίων

---Δημοσίευση: 07/03/2025---
Περίληψη οπισθόφυλλου:
Μια ενδιαφέρουσα μελέτη για την άγρια πλευρά της ανθρώπινης φύσης.

«Το όργιο είναι ένα οργανωμένο ξέσπασμα ενεργητικότητας, η εκτόνωση της υστερίας που έχει συσσωρευτεί από την εγκράτεια και τον περιορισμό, και ως τέτοιο τείνει να έχει μια φύση υστερική ή καθαρτική. Κάθε είδος περιορισμού παράγει και τις εντάσεις του. O άνθρωπος βρίσκεται στην άβολη θέση να διαθέτει τόσο πολιτισμένες όσο και ζωικές ροπές που πρέπει με τον έναν ή τον άλλο τρόπο να συμφιλιωθούν, συνήθως εις βάρος των δεύτερων. Όμως η αυξανόμενη πίεση δεν μπορεί να συγκεντρώνεται απεριόριστα και οδηγεί τελικά στην απελευθέρωση από κάθε είδους ένταση, δηλαδή το όργιο...»

Για τη λογοτεχνία, τις τέχνες, αλλά και τη γραμματολογία, το ενδιαφέρον για το ερωτικό στοιχείο δεν είναι ασφαλώς καθόλου όψιμο, όσο κι αν από γεωγραφικής και πολιτισμικής άποψης τα ερωτικά και σεξουαλικά ήθη μοιάζουν να ποικίλλουν θεαματικά ανά τους αιώνες. Με την ανάλογη διάθεση, οι εκδόσεις Οξύ επιχειρούν να συστήσουν στο αναγνωστικό κοινό μια σειρά λογοτεχνικών και δοκιμιακών τίτλων που έδωσαν το στίγμα τους όχι μόνο γιατί σκανδάλισαν την εποχή που εκδόθηκαν, αλλά κυρίως γιατί παραμένουν επιδραστικοί μέχρι και σήμερα πραγματευόμενοι -τι άλλο;- το αρχαιότερο των ενστίκτων. Η σειρά εγκαινιάζεται με την "Ιστορία των οργίων" του Άγγλου συγγραφέα και διανοούμενου Burgo Partridge (1935-1963), μια εμβριθή ιστορική μελέτη για τις πολύμορφες εκφάνσεις της ανθρώπινης σεξουαλικότητας.


Η άποψή μου:
(γράφει ο Θανάσης Σταυρόπουλος)

«Και τι μπορούμε να κάνουμε μετά το όργιο
---Ζαν Μποντριγιάρ, 1929-2007, Γάλλος διανοούμενος---

Όταν λοιπόν ο σπουδαίος αυτός φιλόσοφος και κοινωνιολόγος αναφερόταν στο τέλος ενός «οργίου», προφανώς και εννοούσε, μεταφορικά, ότι και στη ζωή λίγα είναι αυτά που απομένουν να γίνουν όταν τα πάντα έχουν συμβεί. Και η αλήθεια είναι ότι κάπως έτσι είναι τα πράγματα. Μα για να γίνω πιο σαφής θα πρέπει να περάσουμε στο τι είναι πραγματικά ένα όργιο. Αν εσείς θέλετε να το παραλληλίσετε με κάποιο άλλο γεγονός είστε ελεύθεροι, αλλά το όργιο υπήρξε πάντα καταλυτικός παράγοντας στις κοινωνίες, τουλάχιστον της Δύσης.

Αυτό οφείλετε εξ΄ολοκλήρου αρχικά στην ανάγκη του ανθρώπου να εκφράσει, και κυρίως να πραγματοποιήσει, τις επιθυμίες του που καταπιέζονταν από την κοινωνία που ζούσε με μοναδικό πάντα εκφραστή της τους θρησκευτικούς περιορισμούς. Ωστόσο στην αρχαιότητα αυτό είχε μία τελείως διαφορετική προσέγγιση. Οι διάφορες θρησκευτικές εκδηλώσεις (Διονύσια, Ελευσίνια, Καβήρεια, κ.λπ.) πάντα κατέληγαν σε κάποια τέτοιου τύπου ομαδική πράξη.

Το βιβλίο τώρα, πιθανόν αρκετοί να νομίσουν ότι πρόκειται για κάποιον ιστορικό οδηγό οργίων. Τουναντίον, στην πραγματικότητα είναι μία ενδελεχής αναφορά και ανασκόπηση αυτής της πλευράς των ανθρώπων. Ξεκινώντας από την Αρχαία Ελλάδα και φτάνοντας στον 20ό αιώνα, μέσα από τις σελίδες του, γίνεται σαφής ο καθοριστικός ρόλος που έπαιξε η θρησκεία στην εξέλιξη των οργίων. Άλλωστε πολλές οργανώσεις που δημιουργήθηκαν για αυτόν τον σκοπό, δημιούργησαν παράλληλα και μία θρησκευτική «κάλυψη» όπως και ένα ανάλογο υπόβαθρο για την πραγματοποίησή τους. Σίγουρα οι διάφορες ιστορικές εποχές αντιμετώπισαν το Όργιο με τελείως διαφορετική προσέγγιση. Οι Έλληνες π.χ. λειτουργούσαν πάντα με ένα είδος «βαλβίδας ασφαλείας» για τον λόγο ότι οι συμμετέχοντες αν όχι πάντοτε, παρεκτρέπονται σε σαδιστικές και μαζοχιστικές εκφάνσεις κατά τη διάρκεια ενός οργίου. Έτσι λοιπόν μπορούμε να πούμε ότι με όχημα τη θεοληψία, καθότι οι ελληνικές τελετές γίνονταν πάντα, όχι με πρόσχημα, αλλά κατ’ ουσίαν στο όνομα μίας θεότητας, οι συμμετέχοντες μπορούσαν να νιώσουν μερικώς εξασφαλισμένοι. Και εξυπακούεται ότι και οι Έλληνες υπήρξαν ηδονιστές, αλλά τα πάντα ανάγονταν σε μία θεϊκή εντολή ή προέλευση. Ενώ εν αντιθέσει οι Ρωμαίοι προσέγγιζαν τις ομαδικές συνευρέσεις κάτω από ένα πρίσμα εξουσίας. Πολλά τα παραδείγματα των Ρωμαίων Αυτοκρατόρων και των μεθόδων τους.

Θα έλεγα εν συντομία ότι κάποιος αναγνώστης δε θα πρέπει να «φοβηθεί» το βιβλίο αυτό, πιστεύοντας ότι διαβάζοντάς το θα ξεφυλλίσει πορνογραφικές περιγραφές. Εν αντιθέσει το πιο βέβαιο είναι ότι θα μπορέσει να κατανοήσει καλύτερα την ανθρώπινη φύση και την ανάγκη της πολλές φορές, αναλόγως πάντα στο κοινωνικοπολιτικό πλαίσιο μέσα στο οποίο υπόκειται, να «αποδράσει» από αυτό δημιουργώντας αυτούς τους «κόσμους» που νομίζει ότι χρειάζεται. Ούτε φυσικά είναι και ένα βιβλίο που θα επιδοκιμάσει ή θα αποδοκιμάσει μία συγκεκριμένη δραστηριότητα της ανθρώπινης φύσης. Μία ανάγνωση πιστεύω ότι θα σας λύσει όλες σας τις απορίες.


Στοιχεία βιβλίου:
Σειρά: Ιστάρ
Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ
Συγγραφέας: Burgo Partridge
Μετάφραση: Στρατής Ψάλτου
Σελίδες: 288
Ημερ. έκδοσης: 28/11/2019 (Α' έκδοση: 1999)
ISBN: 978-960-761-489-6

Η ζωή ενός αγοριού

---Δημοσίευση: 27/02/2025---
Περίληψη οπισθόφυλλου:
Η Ζωή ενός αγοριού, δημιούργημα πλούσιας φαντασίας, είναι το καθηλωτικό πορτρέτο της μαγικής κοσμοθεωρίας της νιότης -και της χαμένης αθωότητας.

1964, Αλαμπάμα. Οι κάτοικοι του Ζέφερ εργάζονται στην τοπική χαρτοβιομηχανία και στο κοντινό γαλακτοκομείο. Όμως για τον δωδεκάχρονο επίδοξο συγγραφέα Κόρι Μάκενσον, αυτή η φαινομενικά απλή καθημερινότητα γίνεται καμβάς για την εντυπωσιακή φαντασία του. Είναι πεπεισμένος ότι έχει ακούσει τα πνεύματα να ψιθυρίζουν στο προαύλιο της εκκλησίας, έχει ακούσει ιστορίες για παράξενους λαθρέμπορους που παραμονεύουν στις σκιές της πόλης και έχει γίνει μάρτυρας μιας πλημμύρας που έχει μολύνει τη Μέιν Στριτ.

Ένα μοιραίο πρωινό, ενώ συνοδεύει τον πατέρα του στη διανομή γάλακτος από σπίτι σε σπίτι, ένα αυτοκίνητο βγαίνει από τον δρόμο του και βυθίζεται στη λίμνη Σάξον. Ο πατέρας του βουτάει στο νερό, όμως έντρομος ανακαλύπτει ένα άψυχο σώμα δεμένο με χειροπέδες στο τιμόνι, και με ένα σύρμα γύρω από τον λαιμό του. Παρόλο που ο φόνος μένει ανεξιχνίαστος, οι κάτοικοι της πόλης φαίνεται να ξεχνούν, όμως ο Κόρι και ο πατέρας του όχι.

Σε έναν κόσμο όπου η αθωότητα και η παιδική αφέλεια συγκρούονται με τη βία, το μίσος και τον ρατσισμό, ο Κόρι αναζητά την αλήθεια. Και καθώς τρυπώνει ολοένα και πιο βαθιά στα μυστικά της πόλης, ανακαλύπτει ότι τελικά το να μεγαλώνεις μπορεί να είναι μια περίεργη και όμορφη βόλτα.


Η άποψή μου:
(γράφει η Ρούλα Κεφάκη)
Η ζωή του Κόρι δεν είναι η ζωή ενός συνηθισμένου αγοριού. Κατά κύριο λόγο γιατί ο ίδιος δεν είναι συνηθισμένος. Ο Κόρι πλημμυρίζει από φαντασία, τρέφεται από μαγεία, ονειρεύεται, μεγαλώνει, πετάει, κινδυνεύει, μαθαίνει, απογοητεύεται, σπάει τα μούτρα του και σηκώνεται, ξανά και ξανά, μέχρι να ολοκληρώσει το ταξίδι του ως την ενηλικίωση.

Το μυθιστόρημα του Robert McCammon είναι ένα κράμα μεταφυσικού, κοινωνικού και θρίλερ, αλλά πάνω από όλα είναι η ιστορία ενός θαρραλέου αγοριού, η ιστορία όχι μόνο της δικής του ζωής, αλλά όλων μας, μια νοσταλγική αναδρομή στις θύμησες της χαμένης μας παιδικότητας.

Η αφήγηση κινείται σε αργούς ρυθμούς, περιστρεφόμενη γύρω από την καθημερινότητα του αγοριού: οι βόλτες με το ποδήλατο, οι τελευταίες μέρες του σχολείου πριν τις καλοκαιρινές διακοπές, η πρώτη διανυκτέρευση με φίλους, τα όνειρα για το μέλλον, ο σπαραγμός της πρώτης απώλειας. Αλλά και ένας μυστηριώδης φόνος, ένα αυτοκίνητο-φάντασμα, ο ρόλος της Κου-Κλουξ-Κλαν στον Νότο, ένα τέρας στη λίμνη. Ιστορίες που (ξέρεις ότι) δεν μπορεί να είναι πραγματικές, αλλά μοιάζουν τόσο αληθινές ώστε δεν τολμάς να τις αμφισβητήσεις. Ή απλώς δε θέλεις.

Αν κάτι καταφέρνει στον υπέρτατο βαθμό ο Robert McCammon στις 789 σελίδες αυτού του ογκώδους μυθιστορήματος, που κυκλοφόρησε στις ΗΠΑ το 1991 και στην Ελλάδα μόλις το 2024, είναι να κάνει τον αναγνώστη να νιώσει και πάλι παιδί. Δε χρειάζεται να έχεις περάσει τα παιδικά σου χρόνια στην Αλαμπάμα, ούτε να έχεις γεννηθεί στη δεκαετία του ’60, για να μπεις στα παπούτσια του Κόρι. Το συναίσθημα που βγαίνει από την ψυχή του παιδιού, η ελευθερία και ο αυθορμητισμός της ηλικίας, οι αγωνίες και οι ανησυχίες της προεφηβείας είναι μεταδοτικά σε τέτοιο βαθμό που νιώθεις ταύτιση με το 12χρονο αγόρι, ενώ σου σκάνε μία-μία οι αναμνήσεις ενός ξένοιαστου παρελθόντος.

Παρά το νεαρό της ηλικίας του, ο Κόρι προσφέρει στους ενήλικες ένα πολύτιμο μάθημα για τη ζωή, μια διαχρονική ματιά στις ανθρώπινες αξίες και μια ευκαιρία να πιστέψουμε και πάλι στη μαγεία. Όπως όταν ήμασταν παιδιά.


Στοιχεία βιβλίου:
Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ
Συγγραφέας: Robert McCammon
Μετάφραση: Αντώνης Καλοκύρης
Σελίδες: 792
Ημερ. έκδοσης: 14/02/2024
ISBN: 978-960-645-567-4


Βιογραφικό του συγγραφέα:
Ο Ρόμπερτ ΜακΚάμον έχει βρεθεί στις λίστες μπεστ σέλερ των New York Times με τα μυθιστορήματα Η ζωή ενός αγοριού και Gone South, μεταξύ άλλων καταξιωμένων μυθιστορημάτων του, που έχουν πουλήσει εκατομμύρια αντίτυπα.

Έχει διακριθεί με τα βραβεία Bram Stoker Lifetime Achievement, Grand Master του World Horror Convention και World Fantasy Award. Ζει στην Αλαμπάμα.

Δεν φταίω εγώ! - Αντέλ η τρομερή

---Δημοσίευση: 27/02/2025---
Περίληψη οπισθόφυλλου:
H Αντέλ είναι μια μικρή, ζωηρή αλλά παράλληλα αξιαγάπητη κοκκινομάλλα, η οποία περνά τον χρόνο της κάνοντας πειράματα στον Αζάξ, τη γάτα της, και εφευρίσκοντας διαρκώς νέους τρόπους να επιβάλλει τους δικούς της κανόνες.

Η μικρή Αντέλ είναι μια ευφάνταστη, ετοιμόλογη και δημιουργική ηρωίδα που με τις περιπέτειές της σπάει τα στερεότυπα και δεν αφήνει κανέναν ασυγκίνητο!

Μια ιδανική σειρά βιβλίων για να εισαγάγει τα παιδιά των πρώτων τάξεων του δημοτικού στη μαγεία της ανάγνωσης. Με μια γερή δόση μαύρου χιούμορ και ψήγματα τρυφερότητας, η Αντέλ είναι μια ηρωίδα νέου τύπου. Βάλτε τη ζώνη σας γιατί θα απογειωθείτε!

Η άποψή μου:
(γράφει η Ρούλα Κεφάκη)
Η Αντέλ είναι μικρή. Και μικροκαμωμένη. Θα μπορούσες να την πεις ακόμα και χαριτωμένη. Μέχρι να τη γνωρίσεις. Μετά... τρέχα να σωθείς!

Συμπαθεί κατά βάση τον εαυτό της, άντε και λίγο τους γονείς της. Ενίοτε κάνει καλή παρέα με τον φίλο της, τον Μάγκνους. Μόνο που είναι φανταστικός. Και φάντασμα. Και πέθανε το 1789! Δεν τρελαίνεται ούτε για τον γάτο της τον Αζάξ, ούτε για το κατοικίδιο αρκουδάκι της (που στην πραγματικότητα είναι χάμστερ), τον Φιζ.

Περνάει την ώρα της ραγίζοντας την καρδιά του Ζοφρουά, κοροϊδεύοντας τα δημοφιλή κορίτσια του σχολείου και δημιουργώντας συνεχείς παγίδες στο σπίτι της. Οι γονείς της είναι μάλλον τυχεροί που ζουν ακόμα. Η Αντέλ έχει πλάκα, είναι τολμηρή, ακομπλεξάριστη, προκλητική, καθόλου ενοχική και κάπως αθυρόστομη για την ηλικία της.

Οι περιπέτειες του κοκκινομάλλικου κοριτσιού από τη Γαλλία μετρούν ήδη 18 βιβλία, πέντε εκ των οποίων κυκλοφορούν στην Ελλάδα από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος. Το graphic novel διαβάζεται γρήγορα και ευχάριστα και είναι χωρισμένο σε μικρά κεφάλαια-κομμάτια της καθημερινότητας της ηρωίδας που το καθένα χωρά σε μια, άντε δύο σελίδες.

Λόγω του ιδιαίτερου χιούμορ της, η Αντέλ απευθύνεται σε ηλικίες άνω των 6 ετών, σε παιδιά που αναζητούν κάτι πιο... προχωρημένο από τον κλασικό, θηλυκό χαρακτήρα των παιδικών βιβλίων.

«Εσύ τι πιστεύεις; Θα πας στην κόλαση ή στον παράδεισο
«Θα πάω εκεί που δίνουν μπισκότα».

Φίλη μου!


Στοιχεία βιβλίου:
Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ
Συγγραφέας: Κύριος Ταν (Antoine Dole)
Εικονογράφηση: Κυρία Πρίκλι (Diane Lefeye)
Μετάφραση: Πετρούλα Γαβριηλίδου
Σελίδες: 96
Ηλικία: Για παιδιά από 6 ετών και άνω
Ημερ. έκδοσης: 04/04/2023 (α' έκδοση) 
ISBN: 978-960-645-453-0


Βιογραφικό του συγγραφέα:
Ο Mr. Tan έπλασε για πρώτη φορά τη μορφή της Αντέλ στα δεκατέσσερά του χρόνια. Σήμερα η σειρά έχει γίνει διάσημη παγκοσμίως.

Ο συγγραφέας, του οποίου το αληθινό όνομα είναι Antoine Dole, ασχολείται με τη συγγραφή παιδικής και νεανικής λογοτεχνίας.

Θαλαμοφύλακας

---Δημοσίευση: 26/02/2025---
Περίληψη οπισθόφυλλου:
Η ιστορία του Θαλαμοφύλακα αρχίζει στη Θεσσαλονίκη, σ’ ένα μικρό στρατόπεδο στις παρυφές της πόλης, που τον χειμώνα το σαρώνει αλύπητα ο Βαρδάρης.
Πρωταγωνιστές, ένας φαντάρος και δύο λοχίες, που, στο ξύπνημα των αισθήσεών τους, θα μπλεχτούν σ’ ένα ερωτικό τρίγωνο -με τις ίδιες στερήσεις και τους ίδιους κινδύνους- που θα τους οδηγήσει τον καθένα χωριστά στα όριά τους, με απρόβλεπτες συνέπειες.
Ο χρόνος της αφήγησης συμπιέζεται σαν ανάμνηση, όσο διαρκεί ένα τραγούδι, που σαν λάιτ μοτίφ διατρέχει το βιβλίο και που σιγά σιγά θα καθορίσει τη μοίρα του φαντάρου.
Ο αφηγητής θέλει να κρατήσει στη μνήμη του όσα περισσότερα μπορεί, καθώς αναθυμάται τους χαμένους φίλους, τα νιάτα τους και κάποιους ξεχασμένους έρωτες.

Η άποψή μου:
(γράφει η Λιάνα Τζιμογιάννη)
Πριν λίγο καιρό, συνάντησα από κοντά τον συγγραφέα και παίρνοντας το βιβλίο του, έφυγα καταγοητευμένη από τη σύντομη συζήτησή μας.

Δεν περίμενα όμως, ότι το πρώτο του μυθιστόρημα θα με σκλάβωνε τόσο! Συνήθως τα πρώτα έργα έχουν περιθώρια βελτίωσης, σε σχέση με αυτά που τα ακολουθούν, αλλά τούτη εδώ η αληθινή ιστορία σε ταξιδεύει σε σκοτεινά χρόνια που το σμίξιμο δύο αντρών ήταν ανήκουστο να συμβαίνει και σίγουρα το έργο δεν χρειάζεται καμία βελτίωση!

Το κείμενο είναι ρεαλιστικό και ρομαντικό παράλληλα, δοσμένο με τρυφερότητα και σεβασμό. Ο συγγραφέας μάς χαρίζει ένα οδοιπορικό, που υμνεί τον ανδρικό έρωτα, χωρίς να προσβάλλει αναγνώστες διαφορετικού σεξουαλικού προσανατολισμού.

Η γραφή του κ. Κοροπούλη λυρική, συγκινητική κι ανθρώπινη, με λεπτότητα κι ευαισθησία μάς προτρέπει να δούμε με άλλο μάτι τον έρωτα του Γιάννη Αδριανού για τον λοχία του, σε στρατόπεδο της Θεσσαλονίκης τη δεκαετία του ’60. Η επαφή με τη ζωή του στρατού, οι φιλίες και γνωριμίες με ομοίους του περιγράφονται επίσης στο χαρτί.

Μοιάζει σαν να παρακολουθούμε γεγονότα της ζωής (ή αναμνήσεις;) του συγγραφέα, καθώς μόνο κάποιος που τα έχει ζήσει, θα μπορούσε να τα παραθέσει τόσο όμορφα στις σελίδες. Η ανάγνωση σε βάζει σε σκέψεις να αναρωτηθείς για ποιο λόγο θα πρέπει η αγάπη κι ο έρωτας να έχουν όρια και ταυτότητες, να θες να αψηφήσεις κινδύνους και τιμωρίες, μόνο και μόνο για να αγαπήσεις και να αγαπηθείς.


Στοιχεία βιβλίου:
Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ
Συγγραφέας: Γιάννης Κοροπούλης
Σελίδες: 204
Ημερ. έκδοσης: 2024
ISBN: 978-960-438-055-6


Βιογραφικό του συγγραφέα:
Ο Γιάννης Κοροπούλης μεγάλωσε στην Αθήνα και σπούδασε Αρχιτεκτονική Εσωτερικών Χώρων.

Η ιστορία αυτή άρχισε να γράφεται σε μορφή ημερολογίου τη δεκαετία του ’60. Μετά από προτροπή φίλων συγγραφέων, το 2015 άρχισε να το επεξεργάζεται ενοποιώντας τις σημειώσεις του.

Ο Θαλαμοφύλακας είναι το πρώτο του μυθιστόρημα.

Για πάντα

---Δημοσίευση: 26/02/2025---
Περίληψη οπισθόφυλλου:
Μακριά από τον κόσμο των ενηλίκων και μπερδεμένη, μια νέα μητέρα περνάει τις μέρες της μαζί με το μωρό της στο σπίτι. Επαναλαμβάνει την ίδια ρουτίνα καθημερινά: ξενυχτάει, ανησυχεί -αισθάνεται εξάντληση, θυμό, μνησικακία. Στο μεταξύ, ο άντρας της ζει σε ένα παράλληλο σύμπαν, με τους ενήλικες. ∆ουλεύει ολοένα και περισσότερο, δεν συμμερίζεται την κατάστασή της, ούτε τη βοηθάει με την ανατροφή του παιδιού. Ο θυμός που φουντώνει μέσα της απαλύνεται, όταν μια μέρα συναντάει στην παιδική χαρά έναν παλιό φίλο που μεγαλώνει τα τρία παιδιά του. Μπορεί άραγε να της δείξει τον τρόπο να μετουσιώσει αυτή την εμπειρία σε κάτι άλλο και να ξαναγυρίσει στον παλιό εαυτό της;

Ανάμεσα στη σύγκρουση της έντονης αγάπης για τη ζωή που έχει φέρει στον κόσμο, με τη σεισμική αλλαγή στην ταυτότητα αλλά και στην ίδια της την ύπαρξη, η ηρωίδα της Κιλρόι αποτυπώνει με γλαφυρό τρόπο τα ταραγμένα συναισθήματα μιας νέας μητέρας. Η ματιά της μάς βάζει βαθιά στο μυαλό της πολύπλοκης, συναρπαστικής ηρωίδας της με περισσή ευαισθησία, αμεσότητα, μαύρο χιούμορ και ρεαλισμό, εκεί όπου κάθε γυναίκα -με ή χωρίς παιδιά- θα δει να αντικατοπτρίζεται ο εαυτός της.


Η άποψή μου:
(γράφει η Ρούλα Κεφάκη)
Δεν ξέρω αν η γραφή της Claire Kilroy θα με άγγιζε τόσο αν δε με συνόδευε η ιδιότητα της μητέρας, τα τελευταία 13 σχεδόν χρόνια. Μάλλον όχι. Δύσκολα πάντως θα βρεθεί γυναίκα που έχει βιώσει τη μητρότητα, ειδικά τα πρώτα δύσκολα, αναγνωριστικά, αποπροσανατολιστικά χρόνια, που να μην ταυτιστεί με την ηρωίδα.

Με την κούραση στα όρια της εξάντλησης, τη βουτιά σε άγνωστα, άπατα νερά (στα οποία μπήκες νομίζοντας ότι ξέρεις να κολυμπάς, αλλά, αλίμονο, μετά βίας επιπλέεις), στη συνειδητοποίηση (που σταδιακά μετατρέπεται σε πανικό) του βάρους των ευθυνών, της ζωής που καλείσαι να κρατήσεις στη ζωή. Στο συναίσθημα της πρωτόγνωρης, απόλυτης, μη συγκρίσιμης αγάπης, στην αίσθηση της πιο ασφυκτικά γεμάτης καρδιάς που είχες ποτέ, στον φόβο μη χάσεις το πιο πολύτιμο πράγμα που σου συνέβη.

Και στην αγανάκτηση, τον θυμό που βράζει στο στήθος σου για τον σύντροφό σου, εκείνον που υπολόγιζες να είναι το μεγαλύτερο στήριγμά σου, αλλά ξαφνικά αντί για δίπλα σου, τον έχεις απέναντί σου, αντί για σύμμαχο τον νιώθεις εχθρό.

Παράλληλα με την ανελέητα ειλικρινή ματιά στη μητρότητα, η Kilroy περιγράφει με ρεαλισμό τη σχέση του ζευγαριού μετά τον ερχομό του παιδιού, τις ισορροπίες που καταρρέουν, τα κοινωνικά ταμπού και τα στερεότυπα που δίνουν μάχη και την κερδίζουν, όσο κι αν θέλουμε να βαυκαλιζόμαστε για πρόοδο στους γονεϊκούς ρόλους των φύλων.

Δεν μπορώ να μετρήσω σε πόσα σημεία συγκατάνευσα, συμφώνησα, αναστέναξα, αναγνώρισα, παραδέχθηκα την ηρωίδα. Την ένιωσα φίλη, την πόνεσα, της συμπαραστάθηκα, την αγκάλιασα και μαζί με αυτήν κι εμένα όταν βρισκόμουν στη θέση της. Αγάπησα το Ναυτάκι, ακόμα και τις στιγμές των τάντρουμ (been there, done that), κάτι που δε συνέβη στην περίπτωση του συζύγου, τη σωματική ακεραιότητα του οποίου φαντασιωνόμουν να απειλώ σε 10 τουλάχιστον διαφορετικές περιπτώσεις. Ναι, η ιστορία είναι μονόπλευρη. Με ενόχλησε; Ούτε καν. Στην ίδια πλευρά υπήρξα και υπάρχω, εγώ και η συντριπτική πλειοψηφία των μανάδων του πλανήτη.

Η αφήγηση γίνεται από την πλευρά της μητέρας και απευθύνεται στον γιο της, το Ναυτάκι, όπως θα μπορούσα να τα έλεγα στον δικό μου γιο. Η ιστορία αφορά την ίδια, το παιδί της και το συναίσθημά της. Όχι, δε νιώθω άσχημα που δεν έδωσα ελαφρυντικά στον πατέρα, θα το έκανα αν θεωρούσα ότι κατέβαλε την απαιτούμενη προσπάθεια να ανταποκριθεί στον ρόλο του. Όχι ως βοηθός, συμπαραστάτης, μπέιμπι σίτερ, αλλά ως πατέρας. Παρών, ενεργός, υποστηρικτικός, ίσος. Και αυτό το τελευταίο, η ισότητα, είναι ένα πικρό αστείο που λέμε ανά τους αιώνες, ελπίζοντας πως θα έρθει η στιγμή που η κοινωνία δε θα απαιτεί από τη μάνα να είναι αγία, αλάνθαστη, το Α, το Ω και όλα τα ενδιάμεσα γράμματα και από τον πατέρα απλώς να είναι εκεί "καμιά φορά".

Οι τελευταίες 10 σελίδες είναι σαν ποίημα, μια ωδή στη μητρική αγάπη. Τρεις φορές τις έχω διαβάσει κι έχω κλάψει και τις τρεις. Η μητρότητα, αυτό το τρελό, παρανοϊκό ταξίδι ζωής, δεν μπορεί πάντα να περιγραφεί με τα σωστά λόγια, αλλά η Kilroy βάζει τα δυνατά της για να το καταφέρει. Και κάνει πολύ, πολύ καλή δουλειά.


Στοιχεία βιβλίου:
Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ
Συγγραφέας: Claire Kilroy
Μετάφραση: Κατερίνα Σχινά
Σελίδες: 240
Ημερ. έκδοσης: 26/02/2024
ISBN: 978-960-484-877-5


Βιογραφικό της συγγραφέως:
Η Claire Kilroy είναι γνωστή Ιρλανδή συγγραφέας τεσσάρων μυθιστορημάτων, συμπεριλαμβανομένων των Tenderwire και The Devil I Know.

Τιμήθηκε με το βραβείο Rooney το 2004 και έχει προκριθεί για πολλά άλλα βραβεία, συμπεριλαμβανομένου του Ιρλανδικού Μυθιστορήματος της Χρονιάς και του Βραβείου Kerry Group Prize για μυθοπλασία.

Η χήρα της λίμνης Μπλεντ

---Δημοσίευση: 20/02/2025---
Περίληψη οπισθόφυλλου:
«Η λίμνη Μπλεντ είναι μια σταγόνα παραδείσου πάνω στη γη. Από τα νερά της αναδύεται το μοναδικό νησάκι της Σλοβενίας, που έχει έκταση μόλις ένα στρέμμα και φιλοξενεί την εκκλησία της Παναγίας με τη φημισμένη καμπάνα των ευχών. Αυτόν τον παράδεισο επέλεξε ο άντρας μου για να στήσει την κόλασή του. Μετά τον αιφνίδιο θάνατό του, άφησε πίσω του υπέρογκα χρέη και ένα ιδιόχειρο σημείωμα γεμάτο ακατανόητους γρίφους, που με ανάγκασαν να εγκαταλείψω την Ελλάδα και να ταξιδέψω εδώ. Χωρίς γονείς, συγγενείς και φίλους, άστεγη και απένταρη στα σαράντα ένα μου χρόνια, με δύο ανήλικα παιδιά και έναν ανελέητο διώκτη στο κατόπι μου. Αυτά που με περίμεναν στο Μπλεντ συμβαίνουν μόνο στους εφιάλτες. Σίγουρα θα σας γινόμουν συμπαθής αν υποκρινόμουν τη δυστυχή χήρα, την αφελή γυναίκα που εμπιστεύτηκα τον λάθος άντρα. Η δική μου αλήθεια, όμως, είναι εντελώς διαφορετική. Και ξεπερνάει κατά πολύ τη δική σας φαντασία...»

Μια αληθινή ιστορία, γεμάτη καταιγιστικές ανατροπές, με φόντο την παραμυθένια λίμνη Μπλεντ στη Σλοβενία.


Η άποψή μου:
(γράφει η Μάγδα Μπάσιου)
Διαβάζοντας τη “χήρα της λίμνης Μπλεντ” της αγαπημένης συγγραφέως Μαρίας Παναγοπούλου, καταλαβαίνεις ότι δεν πρόκειται για μια ιστορία όπου μια γυναίκα πενθεί για το χαμό του συζύγου της, ούτε ένα βιβλίο μυστηρίου όπου αναζητούμε τον ένοχο. Στο οικείο βιβλίο που αποτελεί αληθινή ιστορία, η συγγραφέας καταπιάνεται με ένα τετελεσμένο γεγονός, έναν θάνατο κι από εκεί και έπειτα έρχεται μια σειρά αλλεπάλληλων γεγονότων που ταρακουνούν την πρωταγωνίστρια, τη Ναυσικά, η οποία βρίσκεται στο χείλος του γκρεμού.

Ο ξαφνικός χαμός του άνδρα της την αφήνει μετέωρη, γεμάτη πόνο, πίκρα και θυμό. Είναι μόνη, με δύο ανήλικα παιδιά, τη Διώνη και το Διονύση -μάλιστα το αγοράκι είναι βρέφος. Υπέρογκα χρέη, χρεοκοπίες, ερωτηματικά και μυστικά τη βασανίζουν. Χωρίς καμία ουσιαστική βοήθεια από κανέναν, αποφασίζει να κάνει ένα μεγάλο ταξίδι στη μακρινή λίμνη Μπλεντ, προκειμένου να βρει μια άκρη σε ό,τι την βασανίζει.

Είναι γεγονός πως η Ναυσικά βρίσκεται στο μηδέν, από τη μια στιγμή στην άλλη! Μήπως όμως, τα πράγματα δεν είναι έτσι όπως φαίνονται; Πόσο εθελοτυφλεί κάποιος, όταν είναι ερωτευμένος; Μέχρι πού μπορεί να φτάσει κάποιος για την αγάπη;

“Η χήρα της λίμνης Μπλεντ” αποτελεί μια καθηλωτική ιστορία. Η Μαρία Παναγοπούλου με ιδιαίτερη δεξιοτεχνία οδηγεί τον αναγνώστη στον κόσμο των ηρώων της, δημιουργώντας ένα σφιχτό, έντονο κλίμα γύρω από την πρωταγωνίστρια και το περιβάλλον της. Με φόντο τη λίμνη Μπλεντ να λειτουργεί ως σημαντικό σύμβολο του συναισθηματικού της κόσμου, η ιστορία διαβάζεται απνευστί!

Η γραφή της κας. Παναγοπούλου είναι εντυπωσιακή στον τρόπο που περιγράφει τόσο τον ψυχισμό της Ναυσικάς, όσο και στον τρόπο που περιγράφει τη φύση, αλλά και πολύ προσεκτική όταν καταπιάνεται με θέματα ψυχικής υγείας, όπως στην περίπτωση του Νάσου.

Συνολικά, “Η χήρα της λίμνης Μπλεντ” είναι μια ιστορία που δίνει πληθώρα μηνυμάτων, κερδίζει τον αναγνώστη με την ατμόσφαιρά του και πάνω από όλα, τονίζει πως ακόμα και μέσα από το σκοτάδι στο οποίο βρισκόμαστε, πάντα πρέπει να προσπαθούμε να βρούμε το φως...


Στοιχεία βιβλίου:
Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ
Συγγραφέας: Μαρία Παναγοπούλου
Σελίδες: 336
Ημερ. έκδοσης: 7 Μαρτίου 2024
ISBN: 978-618-01-5192-3


Βιογραφικό της συγγραφέως:
Η Μαρία Παναγοπούλου γεννήθηκε και μεγάλωσε στον Πειραιά. Το πραγματικό της επίθετο είναι Παναγοηλιοπούλου, αλλά σε ηλικία 19 ετών, όταν ξεκίνησε να εργάζεται ως ρεπόρτερ στο ραδιόφωνο του ΣΚΑΪ, αναγκάστηκε να το περικόψει αφού ήταν γλωσσοδέτης για τους παραγωγούς των εκπομπών.

Σπούδασε Κοινωνιολογία στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. Έχει εργαστεί στο ραδιόφωνο, στην τηλεόραση, σε περιοδικά και εφημερίδες, αλλά και στον χώρο των δημοσίων σχέσεων και της επικοινωνίας. Πρόσφατα ολοκλήρωσε ένα πρόγραμμα Εφαρμοσμένης Εγκληματολογίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και τώρα φοιτά στο πρόγραμμα Θετικής Ψυχολογίας.

5+1 ερωτήσεις στην Μαρία Παναγοπούλου

---Δημοσίευση: 20/02/2025---
Η Μαρία Παναγοπούλου γεννήθηκε και μεγάλωσε στον Πειραιά. Το πραγματικό της επίθετο είναι Παναγοηλιοπούλου, αλλά σε ηλικία 19 ετών, όταν ξεκίνησε να εργάζεται ως ρεπόρτερ στο ραδιόφωνο του ΣΚΑΪ, αναγκάστηκε να το περικόψει αφού ήταν γλωσσοδέτης για τους παραγωγούς των εκπομπών. Σπούδασε Κοινωνιολογία στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. Έχει εργαστεί στο ραδιόφωνο, στην τηλεόραση, σε περιοδικά και εφημερίδες, αλλά και στον χώρο των δημοσίων σχέσεων και της επικοινωνίας. Πρόσφατα ολοκλήρωσε ένα πρόγραμμα Εφαρμοσμένης Εγκληματολογίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και τώρα φοιτά στο πρόγραμμα Θετικής Ψυχολογίας.


Κυρίες και κύριοι... η Μαρία Παναγοπούλου ανακρίνεται από τη Λιάνα και τη Μάγδα!!!

Διαβάσαμε τη “χήρα της λίμνης Μπλεντ”, μια υπόθεση αληθινή, γεμάτη καταιγιστικές ανατροπές, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός. Μπορείτε να μας μιλήσετε για αυτή;
Μ.Π.: «Η χήρα της λίμνης Μπλεντ» είναι η Ναυσικά, μια νέα γυναίκα με λαμπρές σπουδές και με μια πολλά υποσχόμενη καριέρα μπροστά της. Δεν ονειρεύεται να κάνει οικογένεια μέχρι που ερωτεύεται έναν πολύ φιλόδοξο άντρα και για χάρη του εγκαταλείπει τη δουλειά της για να αφοσιωθεί στην ανατροφή των δύο παιδιών τους. Σύντομα επιτρέπει στη ρουτίνα να καταπιεί τα όνειρά της, αρχίζει να συμβιβάζεται με τις επιλογές του συζύγου της και να κλείνει τα μάτια σε πράγματα που την κάνουν να ντρέπεται, απολαμβάνοντας παράλληλα το υψηλό βιοτικό επίπεδο που της εξασφαλίζει εκείνος. Όταν ξαφνικά ο σύζυγός της αυτοκτονεί, χάνει τα πάντα μέσα σε μια στιγμή και έρχεται αντιμέτωπη με το κόστος των συμβιβασμών της. Για την αστυνομία, ο θάνατός του αποτελεί μια κλασική περίπτωση αυτοχειρίας, όμως η Ναυσικά γνωρίζει πως τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται. Ο άντρας της αφήνει πίσω του ανεξήγητα μεγάλα χρέη και ένα ιδιόχειρο σημείωμα το οποίο είναι γεμάτο από ψέματα και ανακρίβειες, σαν να προσπαθεί να της στείλει μετά θάνατο κάποιο μήνυμα. Στην προσπάθειά της να το αποκρυπτογραφήσει και να μάθει την αλήθεια, φτάνει μαζί με τα δύο ανήλικα παιδιά της στη λίμνη Μπλεντ της Σλοβενίας. Έναν τόπο που μοιάζει βγαλμένος από παραμύθι, όμως εκεί την περιμένει ένας εφιάλτης πέρα από κάθε φαντασία.

Πώς προέκυψε η συγγραφή του οικείου βιβλίου;
Μ.Π.: Λαμβάνω αρκετές αληθινές ιστορίες από ανθρώπους που επιθυμούν να μου τις εμπιστευτούν για να γίνουν βιβλίο αλλά τη συγκεκριμένη ιστορία τη διεκδίκησα με πάθος. Έφτασε σε μένα μέσω της κόρης της Ναυσικάς, που στο βιβλίο είναι το 11χρονο παιδί, που βρίσκει τον πατέρα του κρεμασμένο μέσα στο μπάνιο του σπιτιού τους. Η γνωριμία μας έγινε λίγο ανορθόδοξα, όταν μου έγραψε ένα πολύ επιθετικό μήνυμα στο messenger, διαφωνώντας με μία ανάρτηση που είχα κάνει για τον ιδεοψυχαναγκασμό που έχω να ισιώνω τα πάντα, από τους πίνακες στους τοίχους μέχρι τα χαλάκια έξω από τις πόρτες. Ακολούθησε συχνή ανταλλαγή μηνυμάτων μεταξύ μας, μέχρι που κάποια στιγμή ήρθαμε κοντά και μού άνοιξε την καρδιά της. Γοητεύτηκα από τη συγκλονιστική ιστορία της ζωής της, ένιωσα μια ακατανίκητη επιθυμία να την κάνω βιβλίο και είμαι ευτυχής που το κατάφερα.

Η Ναυσικά κατά τη διάρκεια του γάμου της εθελοτυφλεί και συγχωρεί. Μετά το θάνατο του συζύγου της, αντικρίζει μια αλήθεια που δεν είχε φανταστεί. Ποια συναισθήματα βιώσατε εσείς η ίδια ως δημιουργός, κατά τη δόμηση του χαρακτήρα της Ναυσικάς;
Μ.Π.: Οι κεντρικοί ήρωες των βιβλίων μου είναι πάντα υπαρκτά πρόσωπα και η δόμηση των χαρακτήρων τους αποτελεί μια μεγάλη πρόκληση για εμένα. Οφείλω να σεβαστώ τις προσωπικότητές τους, αλλά παράλληλα θέλω να τους προσεγγίζω μέσα από τη δική μου οπτική. Για τη Ναυσικά, χρειάστηκε να προσπαθήσω πολύ προκειμένου να κατανοήσω τους συμβιβασμούς που έκανε κατά τη διάρκεια του γάμου της. Συχνά διαφώνησα μαζί της, κάποιες φορές αγανάκτησα, αλλά μετά τον θάνατο του συζύγου της ένιωσα την ανάγκη να την πάρω αγκαλιά. Δεν είναι εύκολο να ανακαλύπτεις πως ήσουν παντρεμένη με έναν «άγνωστο», με έναν άντρα που είχε διπλή προσωπικότητα και όχι μόνο...

Πέρα από την ιστορία που διαδραματίζεται στο σήμερα, το πόνημά σας σχετίζεται με τη καταγραφή ενός θρύλου του 16ου αιώνα, τη λεγόμενη “χήρα της λίμνης Μπλεντ”. Ήταν εύκολη για εσάς η συλλογή και η παρουσίαση σχετικών στοιχείων;
Μ.Π.: Πράγματι, υπάρχουν δύο χήρες της λίμνης Μπλεντ που πρωταγωνιστούν στο βιβλίο μου. Η μία είναι η ηρωίδα μου, που βρέθηκε εκεί στη σύγχρονη εποχή και η άλλη είναι μια γυναίκα που έζησε στις αρχές του 16ου αιώνα και με τα χρόνια η ιστορία της πήρε τη διάσταση ενός τοπικού θρύλου της Σλοβενίας. Η ζωή της Ναυσικάς μοιάζει σαν να αντιγράφει τη ζωή εκείνης της χήρας, με έναν τρόπο μυστηριώδη, σχεδόν μεταφυσικό. Στη συλλογή και την παρουσίαση των ιστορικών στοιχείων αντιμετώπισα κάποιες δυσκολίες, αφού ήθελα να εμβαθύνω στον Σλοβενικό θρύλο και να μη μείνω μόνο στα όσα αναφέρουν οι τουριστικοί οδηγοί για αυτόν.

Τι σημαίνει για εσάς η λίμνη Μπλεντ;
Μ.Π.: Είναι γλυκόπικρο το συναίσθημα. Από τη μια, πρόκειται για ένα από τα πιο ειδυλλιακά μέρη του πλανήτη, όπως φαίνεται και στο εξώφυλλο, και προσωπικά μού χάρισε ένα πολύ δυνατό βιβλίο. Από την άλλη, συνδέεται με ένα από τα μεγαλύτερα και πιο επώδυνα ανεκπλήρωτα όνειρά μου, αφού είχαμε προγραμματίσει με τον σύζυγό μου να ταξιδέψουμε εκεί τον Μάρτιο του 2024, λίγο προτού κυκλοφορήσει «Η χήρα της λίμνης Μπλεντ», όμως σοβαρά προβλήματα υγείας δεν μας το επέτρεψαν. Το γεγονός ότι εκείνος έφυγε από τη ζωή τον Δεκέμβριο, συνεπώς δεν θα καταφέρουμε ποτέ να βρεθούμε μαζί στη λίμνη Μπλεντ, θα αποτελεί για πάντα ένα μεγάλο αγκάθι στην καρδιά μου.

Θα θέλατε να δώσετε ένα μήνυμα στους αναγνώστες του site μας; Σας ευχαριστούμε για την παρουσία σας, ευχόμαστε ό,τι καλύτερο από καρδιάς.
Μ.Π.: Εγώ σας ευχαριστώ για την πολύ ενδιαφέρουσα κουβέντα μας. Θα ήθελα να μοιραστώ με τους αναγνώστες σας ένα μήνυμα όπως το αποτυπώνω και μέσα στο βιβλίο μου: «Ανόητοι που είμαστε οι άνθρωποι! Αναβάλουμε μικρές ή μεγάλες επιθυμίες, κρατάμε μούτρα σε αυτούς που αγαπάμε, αφήνουμε τον χρόνο να κυλάει, ενώ γνωρίζουμε από τη μέρα που γεννιόμαστε πως δεν είναι απέραντος».

---Οι φωτογραφίες του άρθρου ανήκουν στο αρχείο του συγγραφέως και δόθηκαν κατά αποκλειστικότητα στα Βιβλιοσημεία.---

Λιάνα Τζιμογιάννη, Μάγδα Μπάσιου για τα Βιβλιοσημεία)

Το ξίφος της Μάλτας

---Δημοσίευση: 19/02/2025---
Περίληψη οπισθόφυλλου:
Μάλτα, 1533: Ο νεαρός Ελληνομαλτέζος Φίλιππος Κονταράτος, με καταγωγή από το νησί της Ρόδου, διακατέχεται από τον πόθο να γίνει ζωγράφος. Αυτό είναι αδύνατον στο νησί, όπου είναι υποχρεωμένος να υποταχθεί στην πατρική βούληση. Αποφασίζει, λοιπόν, να φύγει για τη Βενετία προκειμένου να πραγματοποιήσει το όνειρό του, αλλά και για να ξεφύγει από έναν απαγορευμένο έρωτα που τον σημαδεύει... Στη Βενετία θα μαθητεύσει κοντά στον μεγάλο δάσκαλο, τον Τιτσιάνο, και θα συγχρωτιστεί με μουσικούς και άλλους καλλιτέχνες, αλλά δεν θα ξεχάσει τον μεγάλο του έρωτα στο νησί. Θα προσπαθήσει να δημιουργήσει μια νέα ζωή εκεί, την ίδια στιγμή που τα σύννεφα του πολέμου ζυγώνουν απειλητικά τη Μάλτα... Ζωγράφοι, μουσικοί, ιταλική αναγέννηση και λογοτεχνία, όλα έχουν τη θέση τους στο Ξίφος της Μάλτας κοντά στα μεγάλα ιστορικά γεγονότα του 16ου αιώνα: τη Μεγάλη Πολιορκία της Μάλτας, τη Ναυμαχία της Ναυπάκτου, τη Σφαγή του Αγίου Βαρθολομαίου και άλλα πολλά. Ένα συναρπαστικό, περιπετειώδες χρονικό του 16ου αιώνα, μία αφήγηση της εποποιίας της Μάλτας, η οποία εξελίσσεται παράλληλα με τη ζωή του Φιλίππου Κονταράτου και της οικογένειάς του. Μαζί του θα γνωρίσουμε μεγάλες καλλιτεχνικές προσωπικότητες της εποχής, όπως τον Τιτσιάνο και τον Καραβάτζιο, και θα ταξιδέψουμε στην Ευρώπη και κυρίως στην Ιταλία στην αυγή των νεότερων χρόνων.


Η άποψή μου:
(γράφει η Νάντια Παπαθανασοπούλου)
Το ξίφος της Μάλτας συνδυάζει την ιστορική αφήγηση με τη συναισθηματική ένταση μιας ιστορίας αγάπης. Η συγγραφέας μάς παρασύρει στον 16ο αιώνα μέσα από μια πλοκή γεμάτη ανατροπές, μάχες, ένταση και βαθιά συναισθήματα.

Ο ήρωας του βιβλίου, ο Φίλιππος Κονταράτος, είναι ένας νεαρός καλλιτέχνης που αναγκάζεται από την αγάπη του για τη ζωγραφική να αποχωριστεί την απαγορευμένη μεγάλη του αγάπη για την ξαδέλφη του, τον τόπο που γεννήθηκε, την οικογένειά του και να βρεθεί αντιμέτωπος σε έναν κόσμο γεμάτο πάθη, δολοπλοκίες και πολέμους. Θεωρώ προσωπικά πως η αλληγορία του ξίφους είναι κεντρική στο βιβλίο συμβολίζοντας όχι μόνο τη μάχη και την τιμή, αλλά και την προσωπική επιλογή του ήρωα να χαράξει τη δική του πορεία.

Η Μαρία ντε Ριντφόρ από την άλλη, είναι μια προσωπικότητα πολύ ενδιαφέρουσα, σαν ηρωίδα ελληνικής τραγωδίας. Μια κοπέλα που αγάπησε και δόθηκε στον ένα και μοναδικό άντρα της ζωής της. Μια αγάπη που την εγκλώβισε σε ένα μοναστήρι λόγω των συνεπειών της με μοναδική της χαρά τα γράμματα που αντάλλασσε μέχρι την τελευταία της πνοή με τον άντρα που αγάπησε ως το τέλος.

Οι ιστορικές προσωπικότητες που πλαισιώνουν την αφήγηση, δίνουν βάθος στην ιστορία και λειτουργούν ως γέφυρες ανάμεσα στην προσωπική πορεία του Φίλιππου και το μεγαλύτερο ιστορικό πλαίσιο. Η Μάλτα, η Βενετία και οι υπόλοιποι τόποι όπου ξετυλίγεται η δράση δεν είναι απλά σκηνικά, αλλά ζωντανεύουν μέσα από την περιγραφή της καθημερινότητας (με την τότε ντοπιολαλιά), της τέχνης και των κοινωνικών συνθηκών.

Η συγγραφέας δίνει μεγάλη προσοχή στη λεπτομέρεια, συνδυάζοντας ιστορική έρευνα με την προσωπική ζωντανή της αφήγηση. Όσοι αγαπούν την ιστορία θα λατρέψουν το βιβλίο, αλλά και όσοι αγαπούν τους χαρακτήρες που προβληματίζονται κι εξελίσσονται θα το αγαπήσουν εξίσου. Είναι ένα βιβλίο για τη δύναμη της τέχνης, την ανάγκη του ανθρώπου να υπερβεί τους περιορισμούς του και να αφήσει το δικό του σημάδι στην Ιστορία. Διαβάζεται σαν μια ερωτική επιστολή στην Αναγέννηση, γεμάτη φως και σκιά, ακριβώς όπως ο κόσμος των ηρώων της.


Στοιχεία βιβλίου:
Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ
Συγγραφέας: Λεύκη Σαραντινού
Σελίδες: 784
Ημερ. έκδοσης: Αύγουστος 2024
ISBN: 978-960-536-631-5


Βιογραφικό της συγγραφέως:
Η Ελευθερία (Λεύκη) Σαραντινού γεννήθηκε στο Ρέθυμνο το 1984. Αποφοίτησε από το τμήμα Ιστορίας και Εθνολογίας του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης το 2005 με βαθμό άριστα και υποτροφία. Έχει πάρει δίπλωμα κλαρινέτου, Αρμονίας και Αντίστιξης, ενώ έχει κάνει σπουδές στο πιάνο, στο κλασικό τραγούδι και σε διάφορες ξένες γλώσσες. Δούλεψε στο Μουσικό Σχολείο, σε διάφορα ωδεία και φροντιστήρια και σήμερα διδάσκει κλαρινέτο, πιάνο, χορωδία, θεωρία, αρμονία και μουσικοκινητική στο Ωδείο Κόψα στην Κομοτηνή, όπου διαμένει με τον σύζυγο και τον γυιό της. Παράλληλα ασχολείται με τη διδασκαλία δημιουργικής γραφής και ιστορίας, καθώς και με τη μελέτη της ιστορίας και τη συγγραφή. Έχει γράψει τρία ιστορικά μυθιστορήματα, το "Χαμσίν, ο άνεμος της ανατολής" (2014, αγγλική μετάφραση Hamsin wind of the east, 2018, εκδόσεις Quest publications), το "Λέων και Ημισέληνος" (2015) και το "Οι σταυροί της Ρόδου" (2018, εκδόσεις Historical Quest), ένα παραμύθι για παιδιά το "Φρουτοφίλοι" (2018, εκδόσεις Historical Quest), δύο τεύχη από τη σειρά ελληνικής μυθολογίας και αρχαιότητας για παιδιά τα "Οι θεοί του Ολύμπου και η γέννησή τους" (2018, εκδ. Γράφημα), "Οι άθλοι του Ηρακλή" (2020, εκδ. Γράφημα), βυζαντινή ιστορία για εφήβους ("Σε χρόνους βυζαντινούς", 2020, εκδόσεις Historical Quest), καθώς και ένα βοήθημα για την ιστορία θεωρητικής κατεύθυνσης της γ΄ λυκείου ("Θέματα νεοελληνικής ιστορίας", 2020, εκδόσεις Historical Quest). Συγχρόνως ασχολείται με τη συγγραφή βιβλιοκριτικών και ιστορικών άρθρων σε διάφορα ιστολόγια στο διαδίκτυο και στον τοπικό τύπο της Κομοτηνής και του Ρεθύμνου (Ο Παρατηρητής της Θράκης, Κρητική Επιθεώρηση).

Έσοπτρον

---Δημοσίευση: 19/02/2025---
Περίληψη οπισθόφυλλου:
Σε μια ήσυχη πόλη, με μεγάλη ιστορία, έρχεται η ανατροπή όταν ο ένας φόνος διαδέχεται τον άλλον και τα θύματα τοποθετούνται σε γνωστά σημεία και σε αρχαιολογικούς χώρους της πόλης από έναν, κατά συρροή δολοφόνο, αυτοαποκαλούμενο «Έσοπτρον».

Μία ομάδα επιθεωρητών της αστυνομικής δύναμης του Λαυρίου, με επικεφαλής τον Μορφέα Σλήμαν, αναλαμβάνουν να λύσουν το μυστήριο των αποτρόπαιων εγκλημάτων. Προσπαθώντας να ξετυλίξουν το κουβάρι, έρχονται αντιμέτωποι με εμπόδια και ανατροπές. Μοναδική ανακάλυψη το κοινό παρελθόν τους, όχι όμως και το καλά κρυμμένο μυστικό που τους συνδέει.

Η λύση του μυστηρίου είναι η μεγάλη αλήθεια που δεν την περιμένει κανείς!

Η άποψή μου:
(γράφει ο Θανάσης Σταυρόπουλος)

«Λοιπόν δοκίμασα και την εκδίκηση. Πάλι εγώ ήμουν ο χαμένος».
---Τίτος Πατρίκιος, Έλληνας ποιητής---

Είναι άκρως ελπιδοφόρο ότι μέσα σε αυτόν τον ορυμαγδό των γεγονότων που ζούμε, υπάρχουν νέοι άνθρωποι που τολμούν να υψώσουν τη φωνή τους και κυρίως να καταθέσουν με τη γραφίδα τους τις ανησυχίες τους, τα όνειρά τους, τις ελπίδες τους και κυρίως τη φαντασία τους. Σίγουρο είναι ότι οι μη ευδαίμονες ημέρες είναι και οι πιο παραγωγικές στην Τέχνη. Αλίμονο αν περιμέναν οι καλλιτέχνες να βιώσουν ευτυχείς στιγμές για να δημιουργήσουν. Ο καλλιτέχνης βρίσκεται συνεχώς υπό το ομηρικό «νόστιμο ήμαρ», μία διαρκής νοσταλγία επιστροφής, έστω και νοητής σε έναν κόσμο διαφορετικό και περισσότερο σύντονο από αυτόν που βιώνει.

Αν δεν με απατά η μνήμη μου το "Έσοπτρον" (καθρέπτης) είναι το πρώτο βιβλίο του Κωνσταντίνου Καραγεωργίου. Το θέμα του δεν είναι το πλέον πρωτότυπο, άλλωστε δεν είναι αυτό το ζητούμενο στην τέχνη. Καταπιάνεται με μία διαδοχή δολοφονιών στη μικρή πόλη του Λαυρίου. Προσωπικά βρίσκω εξαιρετική την ιδέα οι νέοι συγγραφείς να βγάζουν τη δράση των βιβλίων τους μακριά από τα μεγάλα αστικά κέντρα -Αθήνα, Θεσσαλονίκη κλπ- δίνοντας έτσι την ευκαιρία της ύπαρξης κι άλλων πεδίων δράσης. Έτσι λοιπόν, ένας κατά συρροή δολοφόνος προκύπτει στην πόλη αυτή της Ανατολικής Αττικής. Φυσικό κι επόμενο να υπάρχουν στην ιστορία μας όλοι αυτοί οι χαρακτήρες που συνήθως παρουσιάζονται. Ο καλός αλλά μπερδεμένος αστυνομικός. Η ομάδα του, ο κακός, οι παράπλευρες απώλειες, ο περίγυρος. Γνωστές φιγούρες σε κάθε αστυνομική σχεδόν ιστορία.

Κι εδώ έρχεται η διαφορά που μπορεί να κάνει μία καθ'όλα αναμενόμενη αστυνομική ιστορία, διαφορετική και άκρως ενδιαφέρουσα. Αρχικά η επιλογή των ηρώων. Καθημερινοί μεν, σπάνιοι δε. Οικείοι αλλά και απόμακροι. Απρόβλεπτοι και απρόσμενοι. Θύματα και θύτες ταυτοχρόνως. Η αλήθεια είναι ότι προς στιγμήν κάποιος μπορεί να απορήσει από την ονοματολογία κυρίως των προσώπων που αναφέρονται στο κείμενο. Νομίζω όμως ότι αν και σε εσάς δημιουργηθεί η ανάλογη απορία, καλό θα ήταν να την παραμερίσετε προς ώρας, καθότι οσμίζομαι συνέχεια της ιστορίας. Και πιστεύω ότι ο συγγραφέας θα καταπιαστεί με πολλά που αφήνει σε εκκρεμότητα στο βιβλίο αυτό, που ωστόσο, μην παρασυρθείτε, είναι αυτοτελές και στέκεται επαξίως μόνο του ως ιστορία.

Βάλτε στο μυαλό σας, πριν ανοίξετε την πρώτη σελίδα, ότι πιθανότατα θα βρείτε ένα ελληνικό "Seven", μέσα στο κείμενο. Πέρα όμως από συγκρίσεις και χολιγουντιανές αναφορές, θα σας προέτρεπα να μείνετε στον πυρήνα του κυρίως και όχι στις προσδοκίες ενός κινηματογραφικού έργου. Η δράση της ιστορίας είναι καταιγιστική και ραγδαία. Εν μέρει οφείλεται στην πολύ καλή οργάνωση των κεφαλαίων που είναι σχετικά σύντομα κι έτσι μπορούν να μεταπηδούν στις συναισθηματικές αλλά και ρεαλιστικές εξελίξεις κι εμπλοκές των ηρώων μέσα στην ιστορία. Πιστεύω ότι η ανάγνωση θα σας συναρπάσει, θα σας εξιτάρει την περιέργεια και κυρίως, είμαι σίγουρος, ότι θα αναζητήσετε συνέχεια της ιστορίας.

Και τώρα κάτι εντελώς διαδικαστικό και εκτός των λογοτεχνικών θεμάτων του κειμένου. Πρωτίστως ένα μεγάλο μπράβο στους εκδότες που αγκαλιάζουν νέες τέτοιες προσπάθειες και κυρίως τους νέους συγγραφείς, εδώ εν προκειμένου μιλάμε για τις εκδόσεις Ηδυέπεια. Ωστόσο, είναι γενικότερο φαινόμενο στις εκδόσεις, η μερικές φορές ελλιπής επιμέλεια των κειμένων. Και δεν ομιλώ για κάποιες τραγικές παραλείψεις, αλλά έστω και οι μικρές, οι ελάχιστες συντακτικές αστοχίες σε ένα βιβλίο, τού αφαιρούν μία παρουσίαση που θα του άξιζε ακόμα ένα καλύτερο μέλλον. Ευελπιστώ ότι αν οι εκδόσεις Ηδυέπεια προχωρήσουν σε περαιτέρω εκδόσεις, οι μικρές αυτές ελλείψεις θα διορθωθούν. Θα πρότεινα το λοιπόν ότι θα πρέπει να δώσουν ένα μεγαλύτερο βάρος στον τομέα της επιμέλειας των κειμένων. Άλλωστε η επιμέλεια κειμένου, είναι ένας εντελώς ξεχωριστός τομέας από αυτόν της συγγραφής που ουδόλως αποτελεί αρμοδιότητα του συγγραφέα, παρά μόνο της έκδοσης.


Στοιχεία βιβλίου:
Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ
Συγγραφέας: Κωνσταντίνος Καραγεωργίου
Σελίδες: 232
Ημερ. έκδοσης: Οκτώβριος 2024
ISBN: 978-618-5471-68-2


Βιογραφικό του συγγραφέα:
Ο Κωνσταντίνος Καραγεωργίου γεννήθηκε το 1978 στη Θεσσαλονίκη και μεγάλωσε στο Λαύριο. Σήμερα ζει εκεί ως ιδιωτικός υπάλληλος, σύζυγος και πατέρας. Είναι μουσικός, ραδιοφωνικός παραγωγός, ακτιβιστής υπέρ των δικαιωμάτων των ζώων, παράλληλα είναι ο κύριος αρθρογράφος και δημιουργός της δημοφιλούς μουσικής ιστοσελίδας «Metal Nuovo». Μέσα από την αγάπη του για τη μουσική και την προσπάθειά του να στηρίξει την εγχώρια underground σκηνή, αγαπήθηκε ευρέως και απέσπασε κολακευτικά σχόλια, παράλληλα ανακάλυψε το ταλέντο του στη δημιουργία ιστοριών με σκοτεινές καταβολές. Έχοντας κύριες επιρροές του τα έργα των Soren Sveistrup, Chris Carter, Jo Nesbo και Mo Hayder, αποφάσισε να διηγηθεί το δικό του ταξίδι στον κόσμο του Έσοπτρον. Οι επιβάτες του βιβλίου θα οδηγηθούν μαεστρικά από τον συγγραφέα σε έναν κόσμο όπου το φως από την εσωτερική δύναμη των πρωταγωνιστών ίσως να μην είναι αρκετό για κανέναν.

Συνέντευξη στη Μένια Παπαδοπούλου

---Δημοσίευση: 18/02/2025---
Η Μένια Παπαδοπούλου είναι πενήντα τεσσάρων χρονών, μητέρα τριών μεγάλων παιδιών. Συνήθως καταφέρνει να ζει όπως της αρέσει. Διαβάζει πολύ και σπουδάζει όλη της τη ζωή. Δεν βγάζει φωτογραφίες και μιλά για τον εαυτό της μέσα από τις ιστορίες της. Το μυθιστόρημα "Οι Μαζαράκηδες" είναι το πρώτο της βιβλίο.

Η συγγραφέας Μένια Παπαδοπούλου μιλά για το μυθιστόρημά της "Οι Μαζαράκηδες" που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Βακχικόν στα Βιβλιοσημεία.

Τι είναι εκείνο που σας ωθεί να γράφετε;
Μ.Π.: Είμαι αναζητητής της τελετουργίας της γραφής. Η γραφή όπως και η ομιλία είναι ένα είδος τελετουργικού ανάκλησης της μνήμης. Κι εγώ θέλω να κρατήσω ακέραια τη λειτουργική δυνατότητα των όντων, αυτό το θαυμάσιο δώρο των κατασκευαστών μας: τη Μνήμη.

Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι για εσάς να καταφέρετε να εκφράσετε τη σκέψη σας πάνω στο χαρτί;
Μ.Π.: Εγώ αγαπώ τις Ιστορίες και οι Ιστορίες γράφονται μόνες τους. Έχω το προνόμιο να είμαι ο πρώτος τους θεατής, να τις βλέπω να εκτυλίσσονται και να με συνεπαίρνουν, ενώ ζω μια ακόμα καταπληκτική ιστορία, την δική μου ζωή. Αν όμως καταφέρνω να έχω συγγραφική επάρκεια, το να αποφανθώ ότι κατάφερα να τις αποτυπώσω αυτές τις υπέροχες Ιστορίες σε ένα λευκό χαρτί που βρίσκεται μπροστά μου, έ! αυτή είναι μια διαρκής τυραννία, ένα αγκομαχητό που δύσκολα μεταμορφώνεται σε ανακούφιση. Μόνο για την δική μου επάρκεια ανησυχώ, ποτέ για τις Ιστορίες.

Ποιες είναι οι επιρροές σας;
Μ.Π.: Το επιβεβαιωμένο γεγονός ότι διανύω την πέμπτη δεκαετία της ζωής μου και δεν βαρέθηκα ούτε για μια στιγμή.

Ποια θεματολογία κρατεί τον κυρίαρχο ρόλο στα έργα σας;
Μ.Π.: Από θεματολογία δεν έχω ιδέα. Γράφω ό,τι μου'ρχεται, σπάνια ξέρω τι πρόκειται να γράψω μέχρι τη στιγμή που, σχεδόν αυτόματα ξεκινάω. Είναι υπέροχο το ξεκίνημα κάθε γραψίματος και θα ήμουν πολύ ευτυχισμένη αν έγραφα μόνο διηγήματα μικρής φόρμας ή ποίηση. Αλλά οι δικές μου ιστορίες δεν είναι σύντομες, προχωράνε και συμπλέκονται, οπότε -συνήθως- γράφω μυθιστορήματα. Οι συγγραφικές τεχνικές, ο τρόπος γραφής που αλλάζει σε κάθε έργο καθώς ο συγγραφέας πειραματίζεται, η ισόβια σύνταξη ενός -αφόρητα ιδιωτικού- λογοτεχνικού κανόνα αφορούν κάθε παθιασμένο αναγνώστη. Νομίζω πως δικαιούμαι να αυτοπροσδιοριστώ σαν παθιασμένος αναγνώστης, έχω καταναλώσει πάρα πολλά βιβλία τα τελευταία πενήντα χρόνια.

Πείτε μας λίγα λόγια για το βιβλίο σας.
Μ.Π.: Τους Μαζαράκηδες, το μυθιστόρημα που κυκλοφορεί αυτές τις μέρες από τις εκδόσεις Βακχικόν, τους ξεκίνησα σαν άσκηση γραφής. Ήθελα να γράψω ένα μυθιστόρημα που οι ήρωές του να μιλούν όλοι με την δική τους φωνή, σε πρώτο πρόσωπο, να μην υπάρχει κεντρικός αφηγητής. Να δίνουν στον αναγνώστη τη δική τους οπτική, την δική τους ιστορία. Εύκολο ήταν αυτό! Στη συνέχεια ήθελα η ιστορία να είναι μια συγκινητική ιστορία, από αυτές που «πουλάνε» και εύκολα χαρακτηρίζονται από τους διανοούμενους αναγνώστες ως «γυναικεία λογοτεχνία», για νοικοκυρές δηλαδή. Να βάλω μια παρένθεση εδώ: εγώ στα δύσκολα της ζωής μου διαβάζω γυναικεία λογοτεχνία. Και κλαίω. Δεν διαβάζω Κάφκα από επιλογή, ούτε Γιώργο Χειμωνά. Δεν μου αρέσει το σκοτεινό, δυστοπικό τους σύμπαν, δεν θέλω να μπω στις ιστορίες τους. Κατόπιν έβαλα μια ακόμα συνθήκη, για να γίνει ακόμα πιο γκουρμέ η συνταγή. Με απόλυτη συναίσθηση ότι για μεγάλη μερίδα των αναγνωστών η πνευματική αναζήτηση αγγίζει τα όρια του φαιδρού, και του γελοίου ακόμα, πρόσθεσα στο μυθιστόρημα την πνευματική αναζήτηση, μπαίνοντας στα χωράφια του «φανταστικού μυθιστορήματος». Διότι εγώ βρίσκομαι στο χώρο της πνευματικής αναζήτησης, ζητώντας πιθανές απαντήσεις που δεν μου έδωσε η φιλοσοφία. Έτσι γεννήθηκε η Ευγενία μου, μια αστρολόγος που δεν διαβάζει απλώς τα αστέρια αλλά μπορεί και βλέπει όσους και όσα δεν βλέπουμε εμείς: τους Οδηγούς της, τους νεκρούς της γενιάς της, το μέλλον. Να σημειώσω κάτι σαν βιβλιοφάγος: υπάρχει μια τεράστια βιβλιογραφία πολλών αιώνων (και μια παράδοση πολλών πολιτισμών) για τους ονομαζόμενους Πνευματικούς Αναζητητές και μόνο από άγνοια καταφεύγουν οι περισσότεροι από αυτούς στα αμερικάνικα πονήματα του NewAge.

Συγγραφέας γεννιέσαι ή γίνεσαι;
Μ.Π.: Συγγραφέας γεννιέσαι. Καλός συγγραφέας γίνεσαι.

Αν μπορούσατε να αλλάξετε κάτι στον τομέα της λογοτεχνίας τι θα ήταν αυτό;
Μ.Π.: Θα ήθελα κάθε δημιουργική τέχνη, όπως η λογοτεχνική γραφή, η ζωγραφική, η υποκριτική, ακόμα και η αρχιτεκτονική, να διδάσκεται με αντίστοιχα δημιουργικό τρόπο στα παιδιά (κάθε ηλικίας), από ανθρώπους που αγαπούν βαθιά την τέχνη τους και μπορούν να ζήσουν με αξιοπρέπεια από αυτήν, χωρίς να χρειάζεται να κάνουν συμβιβασμούς. Όνειρα θερινής νυκτός φυσικά!

Έχετε επόμενα συγγραφικά σχέδια;
Μ.Π.: Εδώ και καιρό έχω ολοκληρώσει δύο αστυνομικά μυθιστορήματα από μια τριλογία. Έχω γράψει το πρώτο, που λέγεται «Ιερή Συγκάλυψη», ένα ψηφιδωτό της -μάλλον καταπιεσμένης- κοινότητας των αστυνομικών. Έχω γράψει και το τρίτο βιβλίο, τους «Φαρισαίους» με τους ίδιους πρωταγωνιστές να ξεκινούν την καριέρα τους με φόντο την Τρίπολη της δεκαετίας του ’80 και το φόνο του Μητροπολίτη Μαντινείας. Θα εκδοθούν όταν καταφέρω να ανακαλύψω τον δολοφόνο του δεύτερου βιβλίου της τριλογίας, που δεν εννοεί να μου αποκαλυφθεί παρότι έχω φτάσει στη μέση της αφήγησης. Επειδή η τριλογία αργεί να ολοκληρωθεί ίσως και να προηγηθεί ένα μυθιστόρημα που γράφω τώρα. Τι συμβαίνει όταν ένα ζευγάρι συνταξιούχων ξέρει -με ημερομηνίες- το τέλος του κόσμου, το οποίο πλησιάζει. Ο τίτλος, προς το παρόν, είναι «Ε! ρε κόσμε» και -φυσικά- γελάω πολύ γράφοντας το. Το ίδιο και ο άντρας μου που του το διαβάζω κάθε βράδυ.

Λιάνα Τζιμογιάννη, Γιάννης Παπαδόπουλος για τα Βιβλιοσημεία)

Συνέντευξη στην Κωνσταντίνα Ρουσσίδη

---Δημοσίευση: 18/02/2025---
Η Κωνσταντίνα Ρουσσίδη γεννήθηκε το 1991 στην Αθήνα. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες και Δημόσια Διοίκηση, και εργάζεται στον τομέα της εφαρμοσμένης ηθικής. Σήμερα διαμένει μόνιμα στο Βέλγιο. Καταπιάνεται με τη μελέτη της ποίησης, της λογοτεχνίας και της φιλοσοφίας ήδη από την εφηβεία της, με εμφανείς επιρροές στη γραφή από την αγαπημένη της Κατερίνα Γώγου, τον Κ. Καρυωτάκη, αλλά και τον Ε.Α. Πόε στην ποιητική της αισθητική. Η σκέψη της έχει χαρακτηριστικές καντιανές και φουκωϊκές αποτυπώσεις, με σαφή νεωτεριστικά στοιχεία. Τα Θραύσματα ή ό,τι απομένει είναι η πρώτη της ποιητική συλλογή.

Συνομιλήσαμε «ποιητικά» με την Κωνσταντίνα Ρουσσίδη, με αφορμή την έκδοση της ποιητικής της συλλογής «Θραύσματα ή ό,τι απομένει» από τις εκδόσεις Βακχικόν.

Τι είναι εκείνο που σας ωθεί να γράφετε;
Κ.Ρ.: Η εσωτερική ανάγκη εκφραστώ σε ένα τόπο γνώριμο και ασφαλή.

Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι για εσάς να καταφέρετε να εκφράσετε τη σκέψη σας πάνω στο χαρτί;
Κ.Ρ.: Μου βγαίνει φυσικά κι αβίαστα. Είναι -σκεφτείτε- σαν να νιώθω ένα κύμα να βράζει μέσα μου, ή να πάλλεται, και μου φωνάζει τις λέξεις σαν να απελευθερώνει τα βιώματά μου, τα τραύματά μου, τα συναισθήματα και τις γνωστικές αισθήσεις των σκέψεών μου.

Ποιες είναι οι επιρροές σας;
Κ.Ρ.: Θα ξεκινούσα με την αναφορά μου στους Έντγκαρ Άλαν Πόε και Σάμιουελ Κόλεριτζ, ιδίως όσον αφορά στον ρομαντισμό, στο ύφος. Στη συνέχεια οι Κ. Καρυωτάκης και Κ. Καβάφης με επηρέασαν σημαντικά στο ύφος, τις θεματικές και τις βαθύτερες συνδηλώσεις καίριων σύγχρονων ζητημάτων. Τέλος, να αναφέρω το σπουδαίο ρόλο της Κατερίνας Γώγου σε όλες τις εκφάνσεις-πεδία που μπορεί κάποιος να σ’επηρεάσει, αλλά και του Άλλεν Γκίνσμπεργκ, η συμβολική φωνή του οποίου μένει αιώνια αποτυπωμένη μέσα μου.

Ποια θεματολογία κρατεί τον κυρίαρχο ρόλο στα έργα σας;
Κ.Ρ.: Η εμπειρία της ζωής και της αγάπης, η κατανόηση της απώλειας και του θανάτου, και η κοινωνική κριτική ορισμένων πρακτικών που προωθούν μία ψευδή κι ευτελή νόρμα-υποκουλτούρα που εκτείνεται σε πολλούς τομείς.

Πείτε μας λίγα λόγια για το βιβλίο σας.
Κ.Ρ.: Στο ανά χείρας βιβλίο θα βρείτε 25 ποιήματα σε ελεύθερο στίχο, με ένα χαρακτήρα μνημονικό-συνειρμικό. Τα "Θραύσματα" έχουν γραφεί σε διαφορετικές χρονικές περιόδους, μεταξύ 2007-2014, και δημιουργήθηκαν από την αυθόρμητη ποιητική τάση μου αλλά και την οικειότητά μου με τον ποιητικό τόπο (ή τρόπο). Σε ορισμένα σημεία ένας αναπάντεχος λυρισμός συναντιέται με την πραγματικότητα, σε μια προσπάθειά μου να περιγράψω ή να κατανοήσω ένα συναισθηματικό βίωμα. Σε άλλα σημεία ο λόγος προσιδιάζει τον πεζό για να προσθέσει εικόνες και μία χρονικότητα στην χρονική απροσδιοριστία των λέξεων.

Συγγραφέας γεννιέσαι ή γίνεσαι;
Κ.Ρ.: Θεωρώ πως ισχύουν και τα δύο, δεν πειράζει να μη γεννήθηκες, μπορείς να γίνεις, αρκεί να έχεις αυθεντική αγάπη και πάθος να το κάνεις. Αν γεννήθηκες με αυτό το μικρόβιο, καλώς ήρθες στον κόσμο της υπερβατολογικής ελευθερίας.

Αν μπορούσατε να αλλάξετε κάτι στον τομέα της λογοτεχνίας, τι θα ήταν αυτό;
Κ.Ρ.: Θα αφαιρούσα τη χρυσοθηρία, το ανούσιο μάρκετινγκ και θα εστίαζα στις βιώσιμες δυνατότητες σύνδεσης των φιλολογικών σπουδών με την άσκηση του αντικειμένου, χωρίς να πρέπει να πεινάσεις ή να ξεπουλήσεις τις ιδέες σου.

Έχετε επόμενα συγγραφικά σχέδια;
Κ.Ρ.: Ναι φυσικά. Για να πω την αλήθεια υπάρχει αρκετό ποιητικό υλικό που σκέφτομαι να φιλοτεχνήσω και να εκδόσω στο μέλλον, αλλά το εμπλουτίζω ακόμη. Επίσης ετοιμάζω ορισμένα φύλλα ιδεών και ένα δοκίμιο φιλοσοφικής ηθικής θεώρησης.

Λιάνα Τζιμογιάννη, Γιάννης Παπαδόπουλος για τα Βιβλιοσημεία)
 
Copyright © 2017-2024. ΒΙΒΛΙΟΣΗΜΕΙΑ - All Rights Reserved
Created by Vivliosimeia | Published by Vivliosimeia |
Proudly powered by Vivliosimeia.blogspot.gr