ΠΡΟΣΦΑΤΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΑΙΟΛΟΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΑΙΟΛΟΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Ανήσυχες τίγρεις

---Δημοσίευση: 09/06/2026---
Περίληψη οπισθόφυλλου:
H Oικία Σλάου είναι η υπηρεσία-ψυγείο της βρετανικής MI5, εκεί όπου παραγκωνίζονται όλοι οι ανεπιθύμητοι κατάσκοποι, τα «κουτσά άλογα». Η Κάθριν Στάντις, ένα κουτσάλογο κι αυτή, με μακρά προϋπηρεσία στα κεντρικά της MI5, αντιλαμβάνεται πλέον εύκολα τις προδοσίες και τις πισώπλατες μαχαιριές. Από παλιά ξέρει τον Τζάκσον Λαμπ, τον επικεφαλής των Κουτσών Αλόγων, ενώ εξίσου πολύ καλά ξέρει πως οι παλιές αμαρτίες είναι πάντα οι χειρότερες γιατί σε ακολουθούν ό,τι και να κάνεις. Και, τέλος, ξέρει ότι οι κατάσκοποι, ακόμη κι αν πρόκειται για πρώην αλκοολικούς με κατεστραμμένη καριέρα, δεν συναντούν ποτέ τυχαία κάποιον στον δρόμο τους.

Αυτό όμως, που δεν ξέρει, είναι το γιατί έπεσε θύμα απαγωγής. Το μόνο σίγουρο είναι ότι όποιος την κρατά όμηρο, δεν έχει προσωπικά μαζί της. Το γεγονός πρέπει να έχει σχέση με την Οικία Σλάου και πιθανότατα με τον Τζάκσον Λαμπ. Και μπορείτε να πείτε ό,τι θέλετε για τον Λαμπ, αλλά ο ίδιος δεν θα αφήσει ποτέ ένα «κουτσάλογο» στην τύχη του.


Η άποψή μου:
(γράφει η Ρούλα Κεφάκη)
Στα άδυτα της MI5, τα κουτσάλογα είναι μια λέξη που χρησιμοποιείται συχνά και σε καμία περίπτωση δεν αναφέρεται σε φάρμα. Πρόκειται για τους κατασκόπους, που βρίσκονται στη λίστα των ανεπιθύμητων, στα πιο χαμηλά ράφια, όπου κατέληξαν μετά από αποτυχίες, απείθεια, ανικανότητα, μια απλή στραβή που όμως στοίχισε στην υπηρεσία. Ή όλα τα παραπάνω.

Επικεφαλής τους είναι ο Τζάκσον Λαμπ, ο οποίος δε συμπαθεί και πολύ τους υπαλλήλους του και φροντίζει να τους το δείχνει σε κάθε ευκαιρία. Αλλά, όλα κι όλα, δε θα τους αφήσει στην τύχη τους αν παραστεί ανάγκη, δεν είναι και -τελείως- άκαρδος! Αναγκάζεται να το αποδείξει όταν η Κάθριν Στάντις πέφτει θύμα απαγωγής και κρατείται όμηρος από έναν άνδρα με στρατιωτικό παρελθόν. Οι συνάδελφοι της Στάντις, κουτσάλογα κι αυτοί, καλούνται να βρουν τον τρόπο για να την απελευθερώσουν αναίμακτα και για να το πετύχουν, πρέπει να σκαρφιστούν πλεκτάνες, να υφάνουν σενάρια, να κάνουν ένα ριψοκίνδυνο πέρασμα από τα κεντρικά της MI5 και, κυρίως, να μην τους πιάσουν. Τίποτα από όλα δεν είναι το δυνατό σημείο τους.

Θα βοηθούσε αν δεν ήταν όλοι δέσμιοι μιας εξάρτησης: ναρκωτικά, αλκοόλ, υπερβολική ροπή στη βία, τζόγος και ερωτικές φαντασιώσεις προκαλούν κάποια μικροπροβλήματα, αλλά τι σόι κουτσάλογα θα ήταν χωρίς πέντε-έξι κουσούρια;

Πίσω από την απαγωγή κρύβεται περίπλοκη πολιτική εμπλοκή και πισώπλατα μαχαιρώματα ανάμεσα σε ψηλά ιστάμενα πρόσωπα της κυβέρνησης, γεγονός που ουδόλως επηρεάζει τη δέσμευση του Λαμπ στην υπόθεση: η πολιτική ορθότητα και η συμμόρφωση στις νόρμες βρίσκονται στον πάτο των προτεραιοτήτων του.

Ο Μικ Χέρον γράφει το τρίτο βιβλίο σχετικό με την MI5 (στο οποίο είναι βασισμένη η σειρά «Slow Horses» με τον Γκάρι Όλντμαν στον -πολύ ταιριαστό- ρόλο του επικεφαλής του Slough House), απόλυτα επικεντρωμένο στους βαθιά ελαττωματικούς χαρακτήρες του. Τους σκιαγραφεί με μαύρο χιούμορ, έξυπνους διαλόγους και μια γενναία δόση σαρκασμού, όχι μόνο για τους ίδιους τους πρωταγωνιστές, αλλά και για τη λειτουργία της ίδιας της υπηρεσίας.

Ανάμεσα στη δράση και τις δολοπλοκίες, ο Χέρον δεν παραλείπει να χωρέσει ξεκάθαρα υπονοούμενα για τα πολιτικά πρόσωπα της χώρας, στοχευμένα στην υπέρμετρη φιλοδοξία, η οποία δεν ικανοποιείται μέχρι να πατήσει επί πτωμάτων.


Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ


Η παραβολή του Σπορέα

---Δημοσίευση: 24/03/2026---
Περίληψη οπισθόφυλλου:
Καλιφόρνια 2024: Ο νέος πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών προκαλεί μια πρωτοφανή κρίση, επιδιώκοντας «να κάνει ξανά μεγάλη την Αμερική». Κοινωνικοί αποκλεισμοί και κλιματικό χάος, επιδημίες, φτώχεια, βία... Η βαρβαρότητα κυριαρχεί και όλοι αναζητούν απεγνωσμένα μια στοιχειώδη ασφάλεια.

Η δεκαοχτάχρονη Λόρεν, κόρη ενός μαύρου πάστορα, γεννημένη μ’ ένα σύνδρομο υπερευαισθησίας στα συναισθήματα των άλλων, νιώθοντάς τα σαν δικά της, καταγράφει στο ημερολόγιό της όλα όσα βιώνει σ’ αυτήν τη σκοτεινή δυστοπία του υπερκαπιταλισμού και της κλιματικής αλλαγής. Και αίφνης, μέσα σε μια νύχτα επέρχεται η απόλυτη καταστροφή: χάνει ολόκληρη την οικογένειά της από κάποιους πυρομανείς, προϊόντα -ή θύματα κι αυτοί;- της ίδιας νοσηρής κοινωνίας. Έτσι, αναγκάζεται να καταφύγει στον Βορρά, κάνοντας με τα πόδια μια επικίνδυνη διαδρομή, στην επιθυμία της για έναν ασφαλέστερο τόπο και ένα νέο ξεκίνημα.

Η δυστοπία την οποία περιέγραφε 35 χρόνια πριν η Οκτάβια Μπάτλερ, συγγραφέας του "Εξ Αίματος", δεν απέχει πολύ από ορισμένες καταστάσεις του σήμερα. "Η Παραβολή του Σπορέα", το πρώτο βιβλίο της δυστοπικής σειράς "Γαιόσποροι", διαδραματίζεται τη δεκαετία του 2020, τη δεκαετία που η σπίθα του παλιού κόσμου ή θα σβήσει αφήνοντας στο απόλυτο σκοτάδι την ανθρωπότητα, ή θα παραμείνει ζωντανή πυροδοτώντας κάτι νέο.


Η άποψή μου:
(γράφει η Ρούλα Κεφάκη)
Τριάντα χρόνια πριν, η Οκτάβια Μπάτλερ φαντάστηκε ένα ζοφερό μέλλον στις ΗΠΑ του 2024, υπό καθεστώς απόλυτης (περιβαλλοντικής, κοινωνικής, πολιτικής, οικονομικής) κατάρρευσης. Στη δυστοπική πραγματικότητα της ιστορίας της, η αλήθεια της δεν απέχει πολύ από την αλήθεια του σήμερα: ο χειρότερος εχθρός του ανθρώπου είναι ο ίδιος ο άνθρωπος.

Κοινωνίες διαφορετικών ταχυτήτων, πολίτες αποκομμένοι από τα στοιχειώδη, αέναη βία, όλεθρος. Αυτή είναι η πραγματικότητα της 18χρονης Λόρεν, που αντιλαμβάνεται ότι το μέλλον θα είναι ακόμα πιο δυσοίωνο και ως τέτοιο πλησιάζει ταχύτατα. Ως κόρη πάστορα και ενεργό μέλος της κοινότητάς της, δεν επιλέγει να αφεθεί στη μοίρα αλλά ούτε να υποκριθεί ότι μπορεί να την αποφύγει. Προετοιμάζεται για τη μετωπική σύγκρουση, εξετάζει τις εναλλακτικές της και τελικά, όταν οι συνθήκες δεν της αφήνουν εναλλακτική, διατίθεται να κηρύξει τη δική της πίστη, προσφέροντας ένα ψήγμα ελπίδας σε όσους την ακολουθήσουν.

Μέσα στο χάος της βιαιότητας και τη συνεχή μάχη για επιβίωση, η Λόρεν καλείται να διαχειριστεί παράλληλα το σύνδρομο της υπερενσυναίσθησης, που την κάνει να βιώνει με ένταση τον πόνο των άλλων, σε μία εποχή που η πόνος είναι η νέα πραγματικότητα. Με την οξυμένη της ενσυναίσθηση προσπαθεί να σταθεί όρθια σε μια απαθή κοινωνία, που αναγνωρίζει μόνο τον νόμο του ισχυρού και όχι μόνο δε διστάζει να πατήσει επί πτωμάτων, αλλά το κάνει χωρίς ενοχές. Ο θάνατός σου, η ζωή μου. Όλοι και όλα όσα αγαπάει φλέγονται, καταλήγουν στάχτες σε έναν κόσμο που κάποτε κατοικούταν από ανθρώπους, τώρα πια από θηρία.

Η Μπάτλερ καταγράφει την εικόνα ενός εφιαλτικού κόσμου, βάζοντας σε λέξεις το χειρότερο σενάριο που μπορεί να φανταστεί ο ανθρώπινος νους. Η ιδιαίτερη θέση που έχει στον καταστραμμένο κόσμο το στοιχείο της φωτιάς θυμίζει τον Δρόμο του ΜακΚάρθι, στη δική του εκδοχή της δυστοπίας, που επίσης περιλαμβάνει σκηνές βίας και κανιβαλισμού.

Αν και βρήκα το βιβλίο πιστό στο είδος του, με προβλημάτισε ιδιαίτερα η άνεση με την οποία η συγγραφέας εμπλέκει την έφηβη πρωταγωνίστριά της με έναν άνδρα 40 χρόνια μεγαλύτερο, παρουσιάζοντας τη σχέση τους μέσες-άκρες ως φυσιολογική. Σαφώς γίνεται ο αυτόματος συνειρμός της σχέσης με τον πατέρα της Λόρεν, που καταλαμβάνει σημαντικό μέρος της ιστορίας, ωστόσο θεωρώ ότι δεν τοποθετήθηκε στη σωστή του βάση.


Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ

Βιβλιοάποψη: "Η γυναίκα με τα μαύρα"

---Δημοσίευση: 10/11/2023---
Περίληψη οπισθόφυλλου:
Ο Άρθουρ Κιπς, ένας ανερχόμενος Λονδρέζος δικηγόρος, πηγαίνει στο Κρίθιν Γκίφορντ, μια απομακρυσμένη κωμόπολη στη βορειοανατολική ακτή της Αγγλίας. Σκοπός του ταξιδιού του είναι να παραβρεθεί στην κηδεία μιας πελάτισσάς του, της Άλις Ντράμπλοου, και να τακτοποιήσει τις εκκρεμείς υποθέσεις της. Πηγαίνοντας εκεί ο Κιπς αγνοεί τα τραγικά μυστικά που θα του αποκαλυφθούν. Εντέλει, ένα επαγγελματικό ταξίδι ρουτίνας μετατρέπεται σε εφιάλτη όταν ο Κιπς αρχίζει να βασανίζεται από μυστηριώδεις ήχους και εικόνες -μια κουνιστή καρέκλα σ’ ένα εγκαταλειμμένο παιδικό δωμάτιο, τον ανατριχιαστικό ήχο μόνιππου, το ουρλιαχτό ενός παιδιού μέσα στην ομίχλη και, το πιο τρομακτικό απ’ όλα, μια γυναίκα-φάντασμα ντυμένη στα μαύρα.
"Η γυναίκα με τα μαύρα" είναι ένα μυθιστόρημα της Σούζαν Χιλλ γραμμένο το 1983, με γοτθικά στοιχεία μυστηρίου και τρόμου. Η επιτυχία του ήταν μεγάλη με αποτέλεσμα να μεταφερθεί στο θέατρο, τον κινηματογράφο και την τηλεόραση.


Η άποψή μου:
(γράφει η Ρούλα Κεφάκη)
Ο νεαρός δικηγόρος Άρθουρ Κιπς αναλαμβάνει να τακτοποιήσει τις μετά θάνατον εκκρεμότητες της Άλις Ντράμπλοου στο Κρίθιν Γκίφορντ. Καταλαβαίνει ότι ο θάνατος της πελάτισσάς του δεν είναι μια απλή υπόθεση, όταν στο άκουσμά της όλοι οι ντόπιοι αντιδρούν με την ίδια ταραχή κι έπειτα κρατούν το στόμα τους ερμητικά κλειστό. Ο Άρθουρ το αποδίδει σε παλιές δεισιδαιμονίες της επαρχίας και δηλώνει αποφασισμένος να αγνοήσει τις ανόητες ιστορίες για φαντάσματα και να φέρει εις πέρας τη δουλειά που του ανατέθηκε.

Η εμφάνιση μιας αποστεωμένης, ντυμένης στα μαύρα, γυναίκας, με μάτια βουλιαγμένα στις κόγχες, στην κηδεία της Ντράμπλοου είναι το πρώτο δείγμα όσων θα ζήσει τις επόμενες ημέρες, ικανά να κλονίσουν την ψυχική του υγεία και να αποτελέσουν την τρομακτικότερη εμπειρία της ζωής του.

"Η γυναίκα με τα μαύρα" είναι ένα βιβλίο τρόμου παλιάς κοπής. Από αυτά που βάζουν τον αναγνώστη στο κλίμα με τις περιγραφές καταθλιπτικών τοπίων και μίζερων τόπων και κάνουν την τρίχα να σηκώνεται όχι με όσα γράφονται, αλλά με όσα υπονοούνται. Η Σούζαν Χιλλ πετυχαίνει τον στόχο της και δεν το κάνει με λεπτομέρειες για φόνους, αίματα, διεστραμμένους χαρακτήρες ή αηδιαστικές σκηνές. Ποντάρει στον ήσυχο φόβο που προκαλεί το σκοτάδι σε ένα στοιχειωμένο σπίτι, οι ανεξήγητοι θόρυβοι μέσα στη νύχτα, τα ουρλιαχτά ενός παιδιού στον βάλτο, τα δωμάτια που είναι κλειδωμένα τη μία στιγμή και ορθάνοιχτα την επόμενη. Μόνο που εσύ δεν έχεις το κλειδί.

Πριν μας συστήσει τους δύο βασικούς ήρωες της ιστορίας, τον Άρθουρ Κιπς και τη μυστηριώδη γυναίκα με τα μαύρα, η Χιλλ δίνει γενναίο συγγραφικό χώρο σε ένα βασικό στοιχείο του βιβλίου: τη βρετανική ομίχλη.

«Ήταν ένα απόγευμα Δευτέρας μέσα στον Νοέμβρη και ήδη είχε σκοτεινιάσει, όχι επειδή είχε νυχτώσει, αλλά εξαιτίας της πυκνής λονδρέζικης ομίχλης που μας είχε τυλίξει από παντού ήδη από το ξημέρωμα -αν πράγματι είχε υπάρξει ξημέρωμα, επειδή η ομίχλη μετά βίας είχε αφήσει το λιγοστό φως της μέρας να διαπεράσει την απαίσια καταχνιά της ατμόσφαιρας. Η ομίχλη απλωνόταν στην ύπαιθρο, αιωρούνταν πάνω από τον ποταμό, σερνόταν μέσα κι έξω από σοκάκια και περάσματα, στροβιλιζόταν πυκνή ανάμεσα στα γυμνά δέντρα όλων των πάρκων και των κήπων της πόλης, αλλά έμπαινε και στα σπίτια, περνώντας μέσα από κάθε χαραμάδα και άνοιγμα σαν ξινισμένη ανάσα, τρυπώνοντας ύπουλα από κάθε μισάνοιχτη πόρτα. Άνδρες και γυναίκες ρίσκαραν τις ζωές τους στα τυφλά μέσα στους δρόμους, σκουντουφλώντας στα πεζοδρόμια, σφίγγοντας κουπαστές και χέρια άλλων ανθρώπων, αναζητώντας καθοδήγηση».

Οι περιγραφές της ομίχλης είναι τόσο έντονες, που νιώθεις το οπτικό σου πεδίο να περιορίζεται και τη διάθεσή σου να συντονίζεται με εκείνη του πρωταγωνιστή: βαριά, δύσθυμη, κατατονική.

Κι αν ο καιρός, το τοπίο, το ανατριχιαστικό σπίτι και η απόκοσμη-μαυροντυμένη γυναίκα δεν είναι αρκετά για να σφιχτεί το στομάχι, οι ήχοι (που τους φαντάζεσαι, αλλά αν έχει πολλή ησυχία μπορεί και να τους ακούσεις!) θα κάνουν τη δουλειά. Το κλαψούρισμα του αλόγου, το ουρλιαχτό ενός παιδιού και ο ήχος μιας άμαξας που καταπίνει το δύσοσμο έλος ολοκληρώνουν την απειλητική ατμόσφαιρα και θολώνουν το μυαλό του Άρθουρ.

Εκδίκηση δεν αναζητούν μόνο οι ζωντανοί...


Στοιχεία βιβλίου:
Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ
Συγγραφέας: Σούζαν Χιλλ
Μετάφραση: Θωμάς Μαστακούρης
Σελίδες: 192
Ημερ. έκδοσης: 
ISBN: 978-960-521-336-7


Βιογραφικό της συγγραφέως:
Η Σούζαν Χιλλ, γεννημένη στο Σκάρμπορο της Αγγλίας το 1942, έχει γράψει γύρω στα τριάντα μυθιστορήματα με κάποια να έχουν κερδίσει μερικά από τα σημαντικότερα βρετανικά λογοτεχνικά βραβεία.

Σε αυτά περιλαμβάνονται "Η γυναίκα με τα μαύρα" (1983), βιβλίο που ενέπνευσε ένα πολύ πετυχημένο θεατρικό έργο και δύο ταινίες, το "Είμαι ο βασιλιάς του κάστρου" (1970, βραβείο Somerset Maugham), "Το πουλί της νύχτας" (1972, βραβείο Whitbread), "Η ομίχλη στον καθρέφτη" (1992) και "Ο άνδρας στον πίνακα" (2007). Το 2012 της αποδόθηκε ο τίτλος του Διοικητού του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας για την προσφορά της στα Γράμματα.

Βιβλιοάποψη: "Η Τούλιπ και η Καρδιά του Δάσους"

---Δημοσίευση: 23/06/2023---
Περίληψη οπισθόφυλλου:
Η εντεκάχρονη Τούλιπ είναι μια νεράιδα νέβας. Μόλις τέλειωσε το βασικό σχολείο και ονειρεύεται να γίνει ανθίστρια, ώστε να ζήσει στη Πόλη των Κλαδιών, να φοράει πολύχρωμα φορέματα, να έχει δικό της μυρμήγκι-υπηρέτη και να γνωρίσει την ίδια τη βασίλισσα!

Χωρίς την αγαπημένη βασίλισσα όλων, το δάσος τους θα ήταν επικίνδυνο. Το Τοξικό Δάσος που το περιβάλλει θα το είχε καταπιεί, ενώ τα τέρατα που ζουν εκεί θα τις είχαν κατασπαράξει. Οι νεράιδες, όμως, μπορούν να κοιμούνται ήσυχα. Παντού υπάρχουν οι ανθονόμοι που τις προστατεύουν με περιπολίες και ελέγχους μόλις ξεκινά η απαγόρευση της κυκλοφορίας.

Έπειτα από μια απρόσμενη γνωριμία, η Τούλιπ θα παραβεί τους κανόνες και σύντομα θα βρεθεί μπροστά στο δίλημμα να προστατεύσει τον εαυτό της ή να παλέψει για το δίκιο. Θα ανακαλύψει μυστικά και θα διαπιστώσει ότι καμιά φορά τα πράγματα δεν είναι όπως φαίνονται. Η πραγματικότητα ανατρέπεται και η περιπετειώδης αναζήτηση της αλήθειας μόλις ξεκινά.


Η άποψή μου:
(γράφει η Μάγδα Μπάσιου)
Η ταλαντούχα συγγραφέας fantasy λογοτεχνίας, Δέσποινα Μάντζαρη, επιστρέφει με ένα νέο λογοτεχνικό δημιούργημα σε μορφή παραμυθιού για μικρά και... μεγάλα παιδιά!

Είχα καιρό να πιάσω στα χέρια μου ένα  καλογραμμένο παραμύθι με κρυμμένα νοήματα, που θα μου κινούσε τόσο το ενδιαφέρον! Και μάλιστα ένα βιβλίο με ενσωματωμένες μαθηματικές σπαζοκεφαλιές στις σελίδες του!

Ας πάρουμε τα πράγματα όμως από την αρχή!

Η Τούλιπ, μια νεράιδα Νέβας με τις φίλες της, Τσίκορι, Λίατρις και Γκουένζι ετοιμάζονται να αποφοιτήσουν από το βασικό σχολείο και να γίνουν ανθίστριες. Δεν είναι όμως ευοίωνα τα πράγματα για όλες τους. Μόνο η Τούλιπ και η Τσίκορι θα καταφέρουν να λάβουν τον τίτλο των ανθιστριών την ημέρα της Επιλογής και να γίνουν πολίτες πρώτης κατηγορίας. Επομένως, ένα απολυτήριο από το νεραϊδοσχολείο αυτόματα σε ανεβάζει στην κοινωνική κλίμακα, έτσι διακρίνονται κοινωνικές ανισότητες, πολίτες υψηλής κοινωνίας, κερδισμένοι και χαμένοι... Διαβάζουμε για απαγόρευση κυκλοφορίας και "αστυνομικούς" (ανθονόμοι) να κάνουν περιπολίες για την ασφάλεια των πολιτών κάθε κατηγορίας...

Το πρώτο κεφάλαιο του παραμυθιού ξεκινά με τις τέσσερις νεραϊδοφίλες να επιχειρούν να ξεπεράσουν τα χωρικά όρια που επιτρέπονται στους πολίτες της περιοχής Καριόσα για να δουν από κοντά το απαγορευμένο Τοξικό Δάσος, εκεί που τέρατα αποκρουστικά ζουν και επιθυμούν να εξαφανίσουν τους πολίτες.

Υπάρχει πραγματικά ή συμβαίνει κάτι διαφορετικό πέρα από τη φαντασία των υπάκουων πολιτών; Όταν κάτι είναι απαγορευμένο στα παιδικά μάτια, είναι λογικό πως θα αγνοήσουν τη σύσταση του "απαγορεύεται" και θα θελήσουν να ανακαλύψουν για ποιο λόγο δεν τους επιτρέπεται αυτό το κάτι! Η Τούλιπ και οι φίλες της πόσο ρισκάρουν για να μάθουν τι είναι στην πραγματικότητα το Τοξικό Δάσος;

Και ποιος είναι ο ρόλος της βασίλισσας Έλαμπορ ως προς την προστασία του βασιλείου της Καριόσα; Είναι δικτάτορας; Είναι ευγενική μονάρχης;

Το βιβλίο αποτελείται από τέσσερα χορταστικά κεφάλαια, το καθένα από τα οποία αποτυπώνει γραμμικά την εξέλιξη και την πορεία των τεσσάρων φιλενάδων και τη σταδιακή αποκάλυψη της αλήθειας. Η Τούλιπ και η παρέα της θα καταλάβουν, έστω και κάπως αργά, πως καμιά φορά τα πράγματα δεν είναι όπως φαίνονται, όπως πολύ σοφά διαβάζουμε στη σελίδα 100: «Τα πράγματα είναι όπως επιλέγουμε να τα βλέπουμε. Ένα νόμισμα έχει πάντοτε δύο όψεις, αλλά δεν παύει να είναι ένα νόμισμα στην ολότητά του». Θα συνειδητοποιήσουν πως το Τοξικό Δάσος στην πραγματικότητα αποτελεί μια ψευδαίσθηση στην οποία εγκλωβίζεται κάποιος, όταν ετεροπροσανατολίζεται και χάνει το στόχο του. Όπως ακριβώς συμβαίνει και στην πραγματική ζωή, όταν ένας άνθρωπος ετεροκατευθύνεται και χάνει την ουσία της ανθρώπινης ύπαρξης. 

Ένα βιβλιοπαραμύθι φαντασίας με αλληγορικά στοιχεία και έντονα διδακτικό περιεχόμενο, που απευθύνεται σε παιδιά ηλικίας άνω των 10 ετών. Σαφώς και είναι κατάλληλο και για μεγαλύτερες ηλικίες! Προσωπικά το απόλαυσα! Θα ήταν καλό ο γονιός να διαβάζει μαζί με το παιδί, ώστε να απαντά στις ερωτήσεις του. Σίγουρα θα μάθει για έννοιες όπως αδικία, φτώχεια, δικαιοσύνη, ταξική κοινωνία, αλλά και το πώς διατηρείται μια παιδική φιλία, παρά τα προβλήματα που θα μπουν εμπόδιο στη ζωή του. Το βιβλίο θα του εμπνεύσει τη δημιουργία, τη συνεργασία και τη θέληση να αλλάξει τον κόσμο προς το καλύτερο! Και πραγματικά, έχουμε ανάγκη την ελπίδα...

«Δικός μας σκοπός είναι να αλλάξουμε τον τρόπο που λειτουργεί ο κόσμος μας. Δεν πρόκειται να πετύχουμε κάτι τέτοιο, αν κάνουμε αυτό που έχει ήδη γίνει και αποδεδειγμένα πέτυχε», συμπεραίνει η Τούλιπ κι εμείς δεν έχουμε παρά να συμφωνήσουμε μαζί της.

Σίγουρα όποτε διαβάζουμε ένα βιβλίο, αναρωτιόμαστε πώς ο συγγραφέας θα είχε πλάσει τους πρωταγωνιστές στο νου του. Με την υπέροχη εικονογράφηση του βραβευμένου εικαστικού Δημήτρη Καρλαφτόπουλου, βλέπουμε ακριβώς αυτό! Το όμορφο αποτέλεσμα (με το νόημα του πονήματος και τον λόγο/φράσεις της συγγραφέως) ενισχύεται, προκειμένου οι κρίσιμες σκηνές του παραμυθιού να οπτικοποιούνται επιτυχημένα. Ο αναγνώστης αγωνιά, γυρίζει τις σελίδες πιο γρήγορα και βεβαίως χαίρεται με τις περιπέτειες που διαβάζει.

Καλώς ήρθατε, λοιπόν, στον κόσμο της Τούλιπ!
Εκεί που η νεραϊδόσκονη και η πούδρα θα μπλεχτούν με την αδικία και την ανισότητα. Και πού ξέρετε; Ίσως, ποτέ δεν είναι αργά να λάμψει η δικαιοσύνη!
 
Copyright © 2017-2024. ΒΙΒΛΙΟΣΗΜΕΙΑ - All Rights Reserved
Created by Vivliosimeia | Published by Vivliosimeia |
Proudly powered by Vivliosimeia.blogspot.gr