Βιβλιοάποψη: "Το προφίλ της Αν-Μαρί"

---Δημοσίευση: 19/04/2024---

Περίληψη οπισθόφυλλου:

Η Αν-Μαρί είναι ένα κορίτσι της διπλανής πόρτας. Ζει στο Λος Άντζελες, την καρδιά της βιομηχανίας του θεάματος. Ονειρεύεται να δραπετεύσει από τη βαρετή καθημερινότητά της και να γίνει διάσημη με τη βοήθεια του διαδικτύου. Έτσι, δημιουργεί ένα προφίλ στο WatchMe, την πλατφόρμα που κυριαρχεί στα κοινωνικά δίκτυα σε όλο τον κόσμο. Η Αν-Μαρί θα δει το όνειρό της να γίνεται πραγματικότητα όταν τραβά την προσοχή του δημιουργού του WatchMe, ενός μυστηριώδους άντρα ονόματι Ντέιβιντ Γκράαμ. Δεν θα αργήσει όμως να συνειδητοποιήσει ότι όσο η ψηφιακή εικόνα της πλησιάζει την τελειότητα τόσο η πραγματική εικόνα της αλλοιώνεται, με έναν τρόπο που ξεπερνά την ανθρώπινη φαντασία... Ένα ψυχολογικό θρίλερ για τον ναρκισσισμό, τη ματαιοδοξία και τον εθισμό στα κοινωνικά δίκτυα.

Η άποψή μου:

(γράφει η Χρύσα Παναγοπούλου)

Η ομορφιά είναι σημαντική ή της δίνουμε εμείς περισσότερη σημασία; Μην βιαστείς να απαντήσεις και μην βιαστείς να την υποβαθμίσεις, γιατί όποια κι αν είναι η απάντησή σου, θα σε διακόψω και θα σου πω ότι η ομορφιά δεν είναι μόνο σημαντική, είναι τα πάντα! Ό,τι κι αν ακούσεις στη ζωή σου για ευφυΐα, καλλιέργεια, τρόπους, να το θυμάσαι πάντα: η ομορφιά είναι τα πάντα! Η δημοφιλής ταινία "Ο θάνατος σου πάει πολύ" καθώς και "Το πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέυ" το επιβεβαιώνουν.

Περίεργος πρόλογος για βιβλίο, μα σχετικός. Η Αν-Μαρί νιώθει ασήμαντη. Πότε λόγω κάποιων κιλών, πότε για το εκ γενετής σημάδι της, που γίνεται αίτιο περιφρόνησης. Τη νιώθω. Όλες τη νιώθουμε -τουλάχιστον αυτές που δε θεωρούν τον εαυτό τους αψεγάδιαστο. Το πόνημα προφανώς ξεκινά λίγο πριν το τέλος κι ύστερα μας γυρίζει χρόνια πίσω, εκεί όπου ξεκίνησαν όλα. Δεν μπορώ να περιγράψω πόσο λατρεύω αυτού του είδους τα βιβλία, αυτά που τα διαβάζεις γρήγορα ή νευρικά, προκειμένου να φτάσεις στην αρχή! Εκεί δηλαδή από όπου ξεκίνησες. Η Αν-Μαρί νιώθοντας εγκλωβισμένη, στον άσχημο, κατά τα λεγόμενα της εαυτό, αφοσιώνεται με την ψυχή της σε μια σειρά ρούχων που ονομάζει "Φαρφάλα", δηλαδή πεταλούδα, με τη σύμπραξη και βοήθεια της μοναδικής της φίλης, Εύας. Ενώ όμως η Εύα είναι απαστράπτουσα, η Αν-Μαρί παρακολουθεί στην αφάνεια. Έχοντας για μητέρα μια άκρως δυναμική Ελληνίδα, την Έλεν και ζώντας στην πιο λαμπερή πόλη του κόσμου -το Λος Άντζελες, κατά τα φαινόμενα- κάτι δεν πρέπει να κάνει κι εκείνη για να ξεχωρίσει; Ποιο είναι το τίμημα για να πάρει η Αν-Μαρί τη ζωή της στα χέρια της και όλη τη δόξα που της αξίζει;

Αν μου έκρυβαν το εξώφυλλο θα έλεγα ότι η συγγραφή προέρχεται από γυναίκα, αλλά όχι! Οι άντρες είναι αρκετά ικανοί να διεισδύσουν στη γυναικεία ψυχολογία, αλλά να καταλήξουν σε συμπεράσματα του τι έχει τελικά αξία και τι όχι. Μα γιατί το κάνουν αυτό σχεδόν όλες οι γυναίκες; Το σπα, τις μάσκες, το μακιγιάζ, τα μπότοξ, τα φίλτρα, τις πλαστικές και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο. Μήπως για να κατακτήσουν το αρσενικό ή και σε κάποιες περιπτώσεις κάποιο άτομο του ίδιου φύλου; Πώς κάποιες κοπέλες περνούν στο άλλο άκρο της νευρικής ανορεξίας, προκειμένου η ζυγαριά τους να μη δείξει κάποια γραμμάρια παραπάνω, γιατί μόνο έτσι θα μπορούν να μοιάσουν στο μοντέλο που θαυμάζουν; Μπορεί κι αυτό, μα και πάλι θα απαντήσω: το κάνουν για να κατακτήσουν τον εαυτό τους ή ακόμα χειρότερα, για να κερδίσουν το φοβισμένο παιδί μέσα τους.

Αυτό είναι και η ηρωίδα μας, άραγε; Ένα φοβισμένο παιδί; Κι ένα παιδί τι ψάχνει; Την ανεμελιά, το παιχνίδι μα πάνω απ΄όλα την αποδοχή και κάτι πιο ισχυρό -την αγάπη. Κι η ηρωίδα μας αυτό ακριβώς ψάχνει, αλλά με λάθος τρόπο. Ψάχνει την κάλπικη αγάπη αυτή που δίνουν τα μέσα της κοινωνικής δικτύωσης και τα φώτα της δημοσιότητας. Κι όλοι ξέρουν, πόσο σαγηνευτικό είναι αυτό! Πόσο μάλλον για μια πόλη αστραφτερή όπως είναι το Λ.Α. εκεί που η ασχήμια παραγκωνίζεται και καθετί περιθωριακό αποσιωπάται.

Η Αν-Μαρί έχει θετικά στοιχεία, όπως όλοι οι άνθρωποι, μα δεν βλέπει αυτά. Βλέπει μόνο τη «σημαδεμένη» εικόνα του εαυτού της. Ως που θα φτάσει, για να πάψει αυτή η εικόνα να είναι αιτία της δειλίας και του πόνου της; Κι όλοι εμείς οι αναγνώστες την ακολουθούμε σε κάθε της βήμα, σε κάθε της σκέψη, καλή ή κακή και νομίζω ότι νιώθουμε συμπόνια, όχι απαραίτητα για την ίδια αλλά για τον εαυτό μας. Τον εαυτό που ίσως και εμείς κατακρίνουμε, που ίσως και εμείς παραμελούμε. Το παιδί μέσα μας ουρλιάζει για προσοχή και εμείς τι κάνουμε; Κλείνουμε απλώς τα αυτιά μας.

Ένα καταπληκτικό θρίλερ που μπορεί να διαβαστεί ξανά και ξανά, για να ψάξει ο καθένας από εμάς τα κρυφά του νοήματα. Νιώθω την ανάγκη να δώσω συγχαρητήρια στον συγγραφέα, γιατί έχω την πεποίθηση ότι ξεσκεπάζει οτιδήποτε σαθρό και φιλάρεσκο. Νιώθω ότι με το τέλος του βιβλίου επέρχεται η κάθαρση. Όλοι αυτοί οι ήρωες δεν θα είναι ποτέ ξανά οι ίδιοι.

Έτσι κι εγώ, επανέρχομαι πάλι στην αρχή και για την ομορφιά μιλώντας, θα πω, ναι, είναι σημαντική αλλά τώρα έχει χάσει την πρωτοκαθεδρία της από την πρώτη θέση. Την θέση της παίρνουν κάποιες αρετές όπως είναι η αγάπη, η ανθρωπιά, η γαλήνη, η γενναιοδωρία και η συμπόνια, αξίες που είναι αδιαπραγμάτευτες γιατί όση ομορφιά κι αν έχει κάποιος εξωτερικά, η πραγματική ομορφιά βρίσκεται μέσα του.

Στοιχεία βιβλίου:

Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ

Συγγραφέας: Κωνσταντίνος Μουσούλης

Σελίδες: 248

Ημερ. έκδοσης: 27/03/2024

ISBN: 978-960-03-7183-3

Βιογραφικό του συγγραφέα:

Ο Κωνσταντίνος Μουσούλης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1987. Από πολύ νεαρή ηλικία ασχολούνταν με την τέχνη της μυθοπλασίας, φτιάχνοντας δικά του βιβλία κόμικ. Σπούδασε σενάριο, σκηνοθεσία και μοντάζ σε κινηματογραφικές σχολές σε Μεγάλη Βρετανία και Ηνωμένες Πολιτείες. Είναι σεναριογράφος, καθώς και σκηνοθέτης με πολυετή πείρα σε Ηνωμένες Πολιτείες, Μεγάλη Βρετανία και Ελλάδα. Έχει στο ενεργητικό του δεκαοκτώ ταινίες μικρού μήκους διαφόρων ειδών (δράμα, κωμωδία, θρίλερ, δράσης, βουβές, φιλμ νουάρ και animation) με βραβεύσεις σε διεθνή φεστιβάλ. Είχε ιδρύσει την Homeric Pictures, εταιρεία παραγωγής με έδρα το Λος Άντζελες, μέσω της οποίας είχε γράψει και σκηνοθετήσει πάνω από εβδομήντα αυτόνομες σκηνές μυθοπλασίας για το διαδίκτυο με σκοπό την ανάδειξη ανερχόμενων ηθοποιών. Τα τελευταία τέσσερα χρόνια διδάσκει υποκριτική στην κάμερα σε δραματικές σχολές και σεμινάρια που διοργανώνει σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Κρήτη και Κύπρο. Επίσης, έχει συνεργαστεί με κινηματογραφικά στούντιο στη Νέα Υόρκη ως επιμελητής σεναρίων, ενώ παράλληλα επιμελείται σενάρια για τον κινηματογράφο και την τηλεόραση. "Το προφίλ της Αν-Μαρί" είναι το πρώτο του μυθιστόρημα, εμπνευσμένο από τη γρήγορη εξάπλωση του εθισμού στα κοινωνικά δίκτυα και από τα χρόνια παραμονής του στο Λος Άντζελες.

Read more »

11 ερωτήσεις στον Νικ Πατσίνο

---Δημοσίευση: 24/11/2023---

Ο Νικ Πατσίνο γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Στη διαμόρφωση του συγγραφικού του ονόματος συνετέλεσαν οι ιταλικές του ρίζες από την πλευρά του πατέρα του. Σπούδασε στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο, όπου και έλαβε το πρώτο του πτυχίο στη γεωλογία και στο γεωπεριβάλλον, και πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Newcastle (Upon Tyne) με αντικείμενο τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας και την επιχειρηματικότητα.

Εργάστηκε στην Ελλάδα σε μεγάλα τεχνικά έργα ως γεωλόγος μηχανικός, ενώ δοκίμασε την τύχη του και στη Νέα Υόρκη, όπου παρέμεινε για κάποια χρόνια, ασχολούμενος επαγγελματικά με την πράσινη ενέργεια και την επιχειρηματική ανάπτυξη.

Σήμερα, μας παραχωρεί μία ενδιαφέρουσα συνέντευξη, με αφορμή το βιβλίο του "Φύλακας άγγελος"! Εδώ θα διαβάσετε την άποψη του Γιώργου Δόλγυρα για το εν λόγω μυθιστόρημα.

Θα ήθελες να μοιραστείς μαζί μας λίγα πράγματα για σένα;

Ν.Π.: Από μικρό παιδί μαγευόμουν από τα βιβλία. Με απορροφούσαν, χανόμουν μέσα στις σελίδες τους, ταξίδευα. Ήταν απόγευμα, τα ξαδέρφια μου θυμάμαι με φωνάζανε να πάμε στην αλάνα να παίξουμε ποδόσφαιρο, και 'γω ήμουν κολλημένος πάνω από το "Ο Στοχαστής ντετέκτιβ" της Κριστίν Νέστλινγκερ (εκδόσεις Πατάκης). Μετά ήρθαν "Tα ψηλά βουνά" του Ζαχαρία Παπαντωνίου (Παιδικές Ω εκδόσεις), μετά, "Το Τσίρκο της Ίρμας" της Νίτσας Τζώρτζογλου (εκδόσεις Καστανιώτη), "Ο Μικές ξανάρχεται!" της Άστριντ Λίντγκρεν (εκδόσεις Ψυχογιός). Η πάροδος των χρόνων, έφερε κι άλλα, πολλά. Γενικά διάβαζα πάρα πολύ, αγαπούσα την ανάγνωση, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι έβαλα σε δεύτερη μοίρα το ποδόσφαιρο. Βρήκα τη φόρμουλα να τα συνδυάσω όλα, γι'αυτό έγινα και τόσο εξαιρετικός μπαλαδόρος! (γέλια). Ξέρεις, τώρα που τα αφηγούμαι αυτά, σκέφτομαι πόσο σημαντικοί εκδοτικοί οίκοι είναι οι προαναφερόμενοι. Από εφτά χρονών μάς πλάθουν τον χαρακτήρα, χωρίς να το γνωρίζουν. Ή μάλλον, το γνωρίζουν! Είναι λειτουργοί, είναι κοινωνοί στην ανατροφή των παιδιών και των εφήβων. Εκτός από τη λατρεία μου για τα βιβλία γενικότερα, είμαι και φανατικός μουσικόφιλος. Ειδικά στην εφηβεία μου, αν δεν άκουγα όλο τον δίσκο των Πυξ-Λαξ σε καθημερινή βάση, δεν έβγαινα από το σπίτι μου! Μια υποσημείωση: Στο μυθιστόρημά μου, "Φύλακας άγγελος", αναφέρονται αρκετές φορές οι Πυξ-Λαξ, και νομίζω ότι τους το χρωστούσα, γιατί τους χωρισμούς που μας πικράνανε εκείνα τα ευαίσθητα τα σχολικά χρόνια, τους ξεπεράσαμε χάρη στις υπέροχες μπαλάντες τους. Δυο ωρίτσες αρκούσαν για να κλείσουν οι πληγές στο πνεύμα.

Αγαπημένη στιγμή μέσα στην ημέρα;

Ν.Π.: Είναι πολλές οι αγαπημένες στιγμές. Μπορεί να είναι η αγκαλιά ενός δικού μου ανθρώπου, όταν επιστρέφω από τη δουλειά, μια ωραία ταινία αργά το βράδυ, παρέα με ένα ποτήρι κόκκινο κρασί. Σίγουρα, μία από τις πολύ αγαπημένες στιγμές είναι όταν επιτέλους είμαι ελεύθερος να καθίσω πάνω από το πληκτρολόγιο και να γράψω ένα καινούργιο κεφάλαιο.

Πες μας γιατί ξεκίνησες τη συγγραφική σου πορεία, με ένα κατασκοπικό μυθιστόρημα.

Ν.Π.: Πάντα με γοήτευαν οι ιστορίες γύρω από τους κατασκόπους. Αυτό το μυστήριο και η ίντριγκα που τους περιβάλλει, ήθελα να τα αποτυπώσω στο χαρτί. Βέβαια, στο δικό μου μυθιστόρημα, παρουσιάζω τους ήρωες από ένα πιο εξανθρωπισμένο πρίσμα. Θα δείτε τη μοναξιά τους, λίγες από τις σκέψεις τους, τις ενοχές τους, και τη δίψα τους να αγγίξουν την ψυχή του άλλου.

Ποιά πιστεύεις πως είναι τα σημαντικότερα στοιχεία που πρέπει να έχει ένα καλό κατασκοπικό ή αστυνομικό μυθιστόρημα;

Ν.Π.: Ένταση, ίντριγκα, παιχνίδια μυαλού, κλιμάκωση, ιδιαίτερη ατμόσφαιρα και χαρακτήρες.

Ένας παράταιρος έρωτας μεταξύ ενός πράκτορα της CIA και μιας αναρχικής εξελίσσεται στο μυθιστόρημά σου. Πιστεύεις πως υπάρχουν τόσο αταίριαστοι έρωτες στη ζωή ή τους συναντάμε μόνο στη λογοτεχνία;

Ν.Π.: Η λογοτεχνία συνήθως δανείζεται αυτούς τους παράταιρους έρωτες από την ίδια την ζωή. Θεωρώ ότι κάτι τόσο όμορφο και παρόμοιο... έχει ξανασυμβεί...

Ταυτίζεσαι κάπου με τους χαρακτήρες του μυθιστορήματός σου; Ή με κάποιον;

Ν.Π.: Οι χαρακτήρες του βιβλίου μου έχουν κάποια στοιχεία δικά μου, οπότε μερικώς, ναι, ταυτίζομαι. Ο δευτερεύων ήρωας, ο Μπόμπυ, έχει λίγο από το χιούμορ μου, και ο πρωταγωνιστής, ο Πάνος Ντέηλ, από το συναισθηματικό μου βάθος.

Το βιβλίο σου είναι τόσο επίκαιρο, που δε μπορώ παρά να σε ρωτήσω: χρησιμοποίησες αληθινές μαρτυρίες ανθρώπων; Πραγματοποίησες κάποια έρευνα;

Ν.Π.: Μαρτυρίες ανθρώπων δεν χρησιμοποίησα, ούτε είχα κάποια πληροφορία. Θέλω να είμαι σαφής σε αυτό, γιατί αγγίζουμε πολύ λεπτά θέματα. Η έρευνά μου είχε να κάνει κυρίως με τα λογισμικά παρακολούθησης, σε βιβλιογραφικό επίπεδο, και τα υπόλοιπα τα εμπνεύστηκα από ήδη γνωστά περιστατικά που έχουν συμβεί στην χώρα μας. Όποιος διαβάσει το βιβλίο μου, θα δει τις ομοιότητες. Ολοκλήρωσα την συγγραφή του βιβλίου, τον Αύγουστο του 2020. Δύο χρόνια μετά, αποδείχθηκα προφητικός. Αυτό είναι ένα από τα ταλέντα που πρέπει να έχει ένας συγγραφέας. Να μπορεί να προβλέψει, ποια θα είναι τα θέματα που θα απασχολήσουν τα επόμενα χρόνια, την κοινωνία. Χρειάζεται τόσο μια αυξημένη κριτική ικανότητα, όσο και συνθετική.

Τα μυθιστορήματα που ανήκουν στο είδος της αστυνομικής λογοτεχνίας είναι από τα πιο εμπορικά, με αποτέλεσμα να εκδίδεται πληθώρα έργων κάθε χρόνο, τόσο ελληνικής όσο και ξένης λογοτεχνίας. Ποια είναι εκείνα τα στοιχεία που το αναγνωστικό κοινό θα βρει στο έργο σου, ώστε να το προτιμήσει έναντι άλλων;

Ν.Π.: Να ξεκινήσουμε πρώτα με το τι δεν θα συναντήσει. Δεν θα βρει μια ιστορία όπου χρησιμοποιεί πρότυπα της δεκαετίας του '50, κατασκόπους ή πράκτορες με ψυχογραφικά χαρακτηριστικά άχρωμα, και ψυχρά. Δεν θα βρει με λίγα λόγια, ένα "βαρύ" κατασκοπικό έργο, αλλά ένα έργο που έχει προσαρμοστεί απόλυτα στις συνθήκες του σήμερα, το οποίο είναι γραμμένο με τρόπο τέτοιο, ώστε να κερδίσει το νεανικό κοινό, μέσα από την απλότητά του, τον γρήγορο ρυθμό, και τις αλήθειες που καταθέτει αναφορικά με τον στρεβλό τρόπο που είναι δομημένη η κοινωνία μας. Με λίγα λόγια θα βρει κάτι διαφορετικό, πρωτότυπο και ξεχωριστό.

Ποια τα μελλοντικά συγγραφικά σου σχέδια; Θα συνεχίσεις στο κατασκοπικό μυθιστόρημα ή να περιμένουμε κάτι καινούργιο;

Ν.Π.: Στα Ισπανικά κυκλοφορεί ήδη η συνέχεια του "Φύλακας άγγελος", ο "Σκοτεινός άγγελος". Ο "Σκοτεινός άγγελος" είναι ένα πολύ δυνατό καθαρόαιμο αστυνομικό μυθιστόρημα, κατά κύριο λόγο, και λιγότερο κατασκοπικό, που ελπίζω σύντομα να κυκλοφορήσει και στα Ελληνικά.

Πιστεύεις πως η λογοτεχνία μπορεί να επηρεάσει και να αλλάξει τον κόσμο ή αποτελεί απλώς ένα μέσο διαφυγής και ψυχαγωγίας;

Ν.Π.: Τα βιβλία αφυπνίζουν συνειδήσεις, μεταπλάθουν. Επηρεάζουν βαθύτατα τις λαϊκές μάζες και δημιουργούν τάσεις. Ναι, πιστεύω ότι η λογοτεχνία αλλά και ο δοκιμιακός λόγος, μπορούν ν' αλλάξουν τον κόσμο, προς το καλύτερο.

Υπάρχουν κάποιοι συγγραφείς που ξεχωρίζεις και αγαπάς ιδιαίτερα;

Ν.Π.: Θα έλεγα τον Έρνεστ Χέμινγουέι, τον Στιγκ Λάρσον, και τον Τζον Μπάνβιλ.

Εκ μέρους του «Βιβλιοσημεία», σ' ευχαριστούμε γι'αυτήν την συνέντευξη.

Ν.Π.: Εγώ ευχαριστώ, ήταν μεγάλη μου χαρά και τιμή.

---Οι φωτογραφίες του άρθρου ανήκουν στο αρχείο του συγγραφέα και δόθηκαν κατά αποκλειστικότητα στα Βιβλιοσημεία.---

(©Λιάνα Τζιμογιάννη, Γιώργος Δόλγυρας για τα Βιβλιοσημεία)

Read more »

Βιβλιοάποψη: "Φύλακας άγγελος"

---Δημοσίευση: 24/11/2023---

Περίληψη οπισθόφυλλου:

Αθήνα, οχτώ το πρωί. Ντυμένος στα μαύρα, ο μυστικός πράκτορας της CIA Πάνος Ντέιλ διαβαίνει για πρώτη φορά τις πύλες της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών. Αποστολή του είναι η εικοσιτετράωρη τηλεπόπτευση μιας ομάδας αναρχικών, της Σπίθας, μέσω ενός προηγμένου λογισμικού, του Intruder, που θα εγκατασταθεί στα άδυτα της ΕΥΠ. Αιτία μια απειλητική προκήρυξη των αντιεξουσιαστών, που στοχοποιεί τον Αμερικανό πρέσβη. Καθώς προχωρά η παρακολούθηση, ανακύπτουν ερωτήματα που ολοένα και πληθαίνουν. Η Σπίθα είναι μόνο αυτό που δείχνει ή κρύβει κάτι άλλο, πιο σκοτεινό, που κανείς δεν μπορεί να φανταστεί; Στο μεταξύ ο Πάνος Ντέιλ βρίσκεται αντιμέτωπος με την απρόβλεπτη εισβολή μιας μοιραίας γυναίκας στη ζωή του. Η Ευρυδίκη θα σαρώσει την ψυχή του και θα τον παρασύρει σε ένα ταξίδι μαγικό, γεμάτο συναίσθημα και πάθος, που θα τον αναγκάσει να συγκρουστεί με τις αρχές και τα πιστεύω του.

Ένα κατασκοπικό αστυνομικό θρίλερ που εξερευνά το άβατο των μυστικών υπηρεσιών. Ένα μυθιστόρημα επίκαιρο, όπου τα λογισμικά κατασκοπείας γίνονται τα πιο επικίνδυνα όπλα των σκοτεινών κέντρων εξουσίας.

Η άποψή μου:

(γράφει ο Γιώργος Δόλγυρας)

Το αστυνομικό μυθιστόρημα είναι από τα πιο εμπορικά είδη, με αποτέλεσμα να εκδίδεται πληθώρα έργων κάθε χρόνο, τόσο ελληνικής όσο και ξένης παραγωγής. Έτσι, είναι αρκετά δύσκολο να ξεχωρίσει ένα αστυνομικό, καθώς χρειάζεται να έχει κάποια ιδιαίτερα στοιχεία που να το καθιστούν μοναδικό.

Ο «Φύλακας Άγγελος» του Νικ Πατσίνο είναι ένα τέτοιο αστυνομικό μυθιστόρημα, που ξεχωρίζει από τα υπόλοιπα καθώς έχει μία πάρα πολύ δυνατή κινηματογραφική πλοκή (storyline) προσαρμοσμένη στην ελληνική πραγματικότητα.

Έχουμε έναν ειδικευμένο πράκτορα της CIA να καλείται μέσω της εκπαίδευσης πρακτόρων της ΕΥΠ να παρακολουθήσει την αναρχική οργάνωση «Σπίθα» και ιδίως τον αρχηγό της. Στον δρόμο του θα βρεθεί και μία όμορφη αναρχική κι ο πράκτορας θα μπλεχτεί μαζί της συναισθηματικά σε έναν παράταιρο έρωτα. Πρόκειται αναμφίβολα για μία σύνθεση ενός ιδιαιτέρως εκρηκτικού σκηνικού. Το πράγμα βέβαια θα ξεφύγει ακόμα περισσότερο στη συνέχεια με την αναρχική οργάνωση να μην είναι απλώς αυτό που δείχνει, αλλά πολλά περισσότερα. Πόσα μυστικά μπορούν να κρύβονται πίσω από μία αναρχική οργάνωση των Εξαρχείων και τι παιχνίδια να παίζονται; Δεν πάει το μυαλό σας... Ένα κατασκοπευτικό μυθιστόρημα που κόβει την ανάσα!

Ο συγγραφέας, άψογος μαέστρος, σκιαγραφεί χαρακτήρες τόσο στιβαρούς, με εξαίρετο τρόπο που δεν μπορείς παρά να νιώσεις έντονα συναισθήματα για κάθε έναν ξεχωριστά. Επίσης, όπως συμβαίνει σε κάθε καλό αστυνομικό, που σέβεται τον εαυτό του, υπάρχει και η ανάλογη επένδυση στην ανατροπή της πλοκής (plot twist), ώστε να μην είναι flat και να κερδίζει το ενδιαφέρον του αναγνώστη. Το όλο εγχείρημα έχει στηθεί με φοβερή λεπτομέρεια, η δράση αυξάνεται σελίδα με σελίδα και περίπου στο μέσο του βιβλίου αρχίζει να εκρήγνυται. Ο πρωταγωνιστής αλλάζει εντελώς πρόσωπο καθώς απειλείται η ζωή του και της αγαπημένης του και τα παίζει όλα για όλα, αντιμετωπίζοντας θεούς και δαίμονες. Από θύτης σύντομα γίνεται το θύμα κι ο μόνος του σκοπός είναι η επιβίωσή του με μία απροσδόκητη βοήθεια να έρχεται από το παρελθόν...

Η ιστορία είναι καλογραμμένη χωρίς ψεγάδι, ρεαλιστική και ωμή, χωρίς ούτε ένα κενό, χωρίς να κάνει κοιλιά, με καταιγιστικό ρυθμό, με ανατροπές, με ένα τέλος που δεν το περιμένεις -ή δε θες να το περιμένεις αλλά ναι, αυτό αρμόζει στην ιστορία. Οι διάλογοι είναι άριστα γραμμένοι, σε γλώσσα απλή κι ενίοτε κυνική, χωρίς όμως λεκτικές υπερβολές, κρατώντας το μέτρο.

Έχουμε ένα υπέροχα γραμμένο αστυνομικό μυθιστόρημα, γεμάτο δράση, σασπένς και ανατροπές που συναρπάζει και εξιτάρει τον αναγνώστη κυρίως με την πολύ ιδιαίτερη πλοκή του. Αυτά που θα διαβάσετε θα μπορούσαν να συμβαίνουν (αν δεν συμβαίνουν δηλαδή) και στην πραγματική ζωή πέρα από την μυθοπλαστική φαντασία του συγγραφέα.

Ο συγκεκριμένος τίτλος θα μπορούσε κάλλιστα να αποτελέσει και σενάριο ταινίας, ένα εγχείρημα το οποίο μελλοντικά δεν θα εξέπληττε κανέναν. Αξίζει την προσοχή σας και το κάθε λεπτό ανάγνωσης που θα αφιερώσετε σ’ αυτό.

Στοιχεία βιβλίου:

Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ

Συγγραφέας: Νικ Πατσίνο

Σελίδες: 360

Ημερ. έκδοσης: 07/06/2023

ISBN: 978-960-03-7132-1

Βιογραφικό του συγγραφέα:

Ο Νικ Πατσίνο γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Στη διαμόρφωση του συγγραφικού του ονόματος συνετέλεσαν οι ιταλικές του ρίζες από την πλευρά του πατέρα του. Σπούδασε στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο, όπου και έλαβε το πρώτο του πτυχίο στη γεωλογία και στο γεωπεριβάλλον, και πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Newcastle (Upon Tyne) με αντικείμενο τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας και την επιχειρηματικότητα. Εργάστηκε στην Ελλάδα σε μεγάλα τεχνικά έργα ως γεωλόγος μηχανικός, ενώ δοκίμασε την τύχη του και στη Νέα Υόρκη, όπου παρέμεινε για κάποια χρόνια, ασχολούμενος επαγγελματικά με την πράσινη ενέργεια και την επιχειρηματική ανάπτυξη. Επικοινωνήστε μαζί του στο e-mail του.

Read more »

Βιβλιοάποψη: "Τελετουργίες θανάτου"

---Δημοσίευση: 15/11/2023---

Περίληψη οπισθόφυλλου:

Στην αρχή τίποτα δε δείχνει πως πρόκειται για μια περίπλοκη υπόθεση, αν και το μοναδικό στοιχείο που διαθέτει η αστυνομία είναι μια πληγή σαν σφραγίδα, που ο βιαστής-δολοφόνος έχει αποτυπώσει στο χέρι του θύματος.

Παρ' όλα αυτά, η αστυνόμος Πέτρα Nτελικάδο και ο βοηθός της Φερμίν Γκαρθόν θα βρεθούν σε πλήρες αδιέξοδο, όταν την πρώτη αυτή δολοφονία θα ακολουθήσουν άλλοι τρεις βιασμοί και δύο φόνοι, έργο πάντα του ίδιου διεστραμμένου εγκληματικού μυαλού.

Η άποψή μου:

(γράφει η Μαρία Σκούφου)

Υπέροχο βιβλίο και γραφή, αναζήτησα όλο της το έργο!

Πρωταγωνίστρια η Πέτρα Ντελικάδο με βοηθό της τον υπαστυνόμο Φερμίν Γκαρθόν από τη Σαλαμάνκα, παρότι άπειροι, καλούνται να εξιχνιάσουν μια περίεργη υπόθεση βιασμού καθώς ο δράστης άφησε στο μπράτσο του θύματος μια πληγή σε σχήμα κύκλου με μικρές ακίδες σαν λουλούδι. Πιο περίπλοκο γίνεται όταν προκύπτουν άλλες δυο τέτοιες επιθέσεις με τα θύματα να φέρουν το ίδιο δυσερμήνευτο σημάδι ως στοιχείο κάποιας τελετουργίας, όπως σωστά υποδηλώνει και ο τίτλος.

Τα θύματα είναι τρεις νεαρές μικροκαμωμένες κοπέλες: η Σόνια, η Σαλομέ και η Πατρίθια, σε διαφορετικές περιοχές: Τρινιτάτ, Βερνέδα και Γκράθια, αντίστοιχα. Οι υποψίες στρέφονται μετά από πολύ ψάξιμο στον Χουάν Χαρδιέλ, έναν ήσυχο αρραβωνιασμένο νεαρό που ζει με τη μητέρα του και την αρραβωνιαστικιά του.

Από κει και πέρα συμβαίνουν πολλά περίεργα που μας κάνουν να κοιτάξουμε και αλλού για τον πραγματικό ύποπτο και η αστυνομία προσπαθεί πραγματικά από μηδενικά στοιχεία να βγάλει μια άκρη. Παράλληλα έχει να αντιμετωπίσει και τον αδίστακτο Τύπο, που απαιτεί διαφάνεια στα στοιχεία της έρευνας. Όπως εύστοχα γράφει (σελ.87): "Το χέρι του Τύπου είναι πολύ πιο μεγάλο και μακρύ από το χέρι του Νόμου. Οι δημοσιογράφοι σχηματίζουν ένα τόσο πυκνό δίχτυ, ώστε ούτε το πλαγκτόν δεν μπορεί να περάσει.". Εν τέλει, ποιος είναι ο ένοχος;

Η συγγραφέας χρησιμοποιεί πολύ ωραίες παρομοιώσεις και λεξιλόγιο. Στο προσκήνιο είναι η θέση της γυναίκας τόσο στο Αστυνομικό Σώμα, όσο και κοινωνικά, με όσα στερεότυπα κι εμπόδια φέρνει. Οι προσωπικές ιστορίες των δύο αστυνομικών ξετυλίγονται μέσα από την φιλία τους και οι μοναξιές τους ενώνονται με σεβασμό, ασύλληπτο χιούμορ και γοητεία στη σχέση εκτίμησης και κατανόησης που χτίζουν μέσα απ'τη συνεργασία τους. Οι γαστρονομικές απολαύσεις του Γκαρθόν, τα δυο διαζύγια της Πέτρα, το αγαπημένο τους εστιατόριο είναι σήματα κατατεθέν τους. Διαβάζεται γρήγορα και ευχάριστα, με υπέροχες ατάκες και διαλόγους από το δίδυμο Ντελικάδο-Γκαρθόν, που επιμένουν να μιλούν στον πληθυντικό!

Στοιχεία βιβλίου:

Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ

Συγγραφέας: Αλίθια Χιμένεθ Μπάρτλετ

Μετάφραση: Μαργαρίτα Μπονάτσου

Σελίδες: 336

Ημερ. έκδοσης: 21/09/2001

ISBN: 960-03-2831-5

Βιογραφικό της συγγραφέως:

H Aλίθια Xιμένεθ Mπάρτλετ γεννήθηκε στην Aλμάνσα της Iσπανίας το 1951. Eίναι η πιο γνωστή συγγραφέας αστυνομικών βιβλίων στη χώρα της. Tο "Tελετουργίες θανάτου" (1996) είναι το γνωστότερο μυθιστόρημά της και έχει μεταφραστεί σε όλες τις χώρες της δυτικής Eυρώπης. Mε το βιβλίο αυτό «γεννιέται» η αστυνόμος Πέτρα Nτελικάδο, που έγινε το δημοφιλέστερο πρόσωπο των ισπανικών τηλεοπτικών ταινιών.

Read more »

Βιβλιοάποψη: "Ραντεβού με τη λαίδη"

---Δημοσίευση: 10/01/2023---

Περίληψη οπισθόφυλλου:

«Ήρθα στο Σαποτάλ για να πεθάνω, επιτέλους. Με το που πάτησα το πόδι μου στο χωριό, ξεφορτώθηκα όλα όσα είχα στις τσέπες μου: τα κλειδιά του σπιτιού που εγκατέλειψα στην πόλη, το πλαστικό χρήμα και ό,τι έφερε το όνομά μου ή τη φωτογραφία του προσώπου μου. Όλα κι όλα έχω τρεις χιλιάδες πέσος, διακόσια γραμμάρια όπιο κι ένα τέταρτο της ουγγιάς ηρωίνη, κι αυτά πρέπει να μου είναι αρκετά για να πεθάνω».

Ο πρωταγωνιστής ετούτης της ιστορίας αναζητά το αμετάκλητο ραντεβού με τη Λαίδη που έχει τη μορφή άσπρης σκόνης, και κάπως έτσι ξεκινά ένα ταξίδι στην άκρη της νύχτας, στη διάρκεια του οποίου θα συναντηθεί με ανησυχαστικά πρόσωπα, με φαντάσματα νεκρών φίλων, με αναμνήσεις της μεγάλης πόλης που άφησε πίσω του αλλά και με το ίδιο το παρελθόν του. Ο νεαρός Ματέο Γκαρσία Ελισόντο, με ύφος μαυλιστικό που συνεπαίρνει τον αναγνώστη, αφηγείται ένα ταξίδι στην καρδιά του σκότους, την απόκοσμη κατάβαση στην κόλαση ενός εθισμένου που διεισδύει σε ένα μονοπάτι έχοντας έναν και μοναδικό σκοπό, τον οποίο πλησιάζει όλο και περισσότερο. Το λογοτεχνικό ντεμπούτο ενός φέρελπι συγγραφέα.

Η άποψή μου:

(γράφει η Χρύσα Παναγοπούλου)

Πριν ξεκινήσω να μιλάω γι αυτόν τον συγγραφέα-έκπληξη, θα μιλήσω για την ευχαρίστηση της αφής και της όρασης. Έχω χρόνια να πιάσω σκληρό εξώφυλλο, που παραπέμπει σε αληθινό βιβλίο και όχι προχειροδουλειά. Ευχαριστήθηκα επίσης το σκοτεινό-gothic θέμα του εξωφύλλου. Στην πορεία της ανάγνωσης παρατήρησα ότι η μεταφράστρια έχει κάνει πολύ καλή δουλειά και έχει ερευνήσει σε βάθος το λεξιλόγιο των «jankies» και ναι, ο πρωταγωνιστής είναι ναρκομανής -σε όποιον δεν αρέσει το θέμα, ας το προσπεράσει τώρα, ξέροντας ότι θα χάσει ένα λογοτεχνικό αριστούργημα που ξεφεύγει από τα συνηθισμένα! Γιατί το λέω αυτό;

Έχουμε συνηθίσει να κοιτάμε τους ναρκομανείς από την σκοπιά του υγειούς ανθρώπου. Στην ίδια παγίδα πέφτουν και οι περισσότεροι συγγραφείς, δηλαδή προσεγγίζουν τους ναρκομανείς σαν εγκληματίες. Μου αρέσει η προσέγγιση του ρομαντικού, που θέλει να πεθάνει, γιατί έχασε τη γυναίκα του. Το νιώθεις ότι βασανίζεται. Η ενοχή μέσα του δεν λέει να σβήσει. Ξέρει ότι εκείνη έπεσε στην ηρωίνη εξαιτίας του. Δεν συγχωρεί τον εαυτό του. Το μόνο που θέλει, είναι να τη συναντήσει.

Στην προσπάθειά του αυτή, πηγαίνει σε μια πόλη του Μεξικό, ξεχασμένη από το Θεό. Να μου πείτε γιατί εκεί; Τον καταλαβαίνω απόλυτα. Όταν είναι κάποιος αποφασισμένος να πεθάνει, θέλει να το κάνει μακριά από το σπίτι του, να μην υπάρξει καμιά μεταμέλεια, καμιά διάθεση για επιστροφή. Τον ήρωα δεν τον φοβίζει ο θάνατος, αλλά αυτή η αίσθηση της ανυπαρξίας. Ίσως να είναι πιο λειτουργικό να αφήσεις την τελευταία σου πνοή κάπου, που δεν σε ξέρει κανείς. Οι κάτοικοι τού φέρονται απαξιωτικά. Άλλοτε με περιέργεια κι άλλοτε με φανερή αποστροφή, πράγμα που δεν φαίνεται να τον επηρεάζει ούτε στο ελάχιστο! Έχει ένα ραντεβού -ραντεβού με τη Λαίδη!

Η ίδια η πόλη με τις αχανείς εκτάσεις και τα άνυδρα τοπία με κάνει να σκέφτομαι συνέχεια τη μέρα των νεκρών -μια πομπή, κατά την οποία τιμούν τους νεκρούς και λαβαίνει χώρα τις δύο τελευταίες μέρες του Halloween.

Τόσο η Λαίδη (ηρωίνη) όσο και «λα μουέρτε» στα λατινόφωνα κράτη (ο θάνατος) είναι γένους θηλυκού. Μάλιστα ο ίδιος την τελευταία την αποκαλεί «ξερακιανή κυρία». Όλο αυτό δημιουργεί μια σκοτεινή ατμόσφαιρα σε όλο το βιβλίο και το κάνει γοητευτικό. Περιγράφει τόσο «τη χαρμάνα» (όταν δεν έχεις τη δόση σου) όσο και τα «ταξίδια», που τον κάνουν να νιώθει παντοδύναμος. Κατά τη διάρκεια των «ταξιδιών» του, τον επισκέπτονται λογής-λογής άνθρωποι. Εκεί βλέπει -έστω και φευγαλέα- τη Βαλερί του. Κάπου εκεί τον συμπόνεσα. Ένιωσα να έχει δυνατά αισθήματα, αυτά δεν μπορεί να σου τα αφαιρέσει καμιά ουσία, γεννιέσαι αισθηματίας, δεν γίνεσαι. Ακόμα κι ένας τέτοιος άνθρωπος, που πλέον ζει στο περιθώριο, είχε γυναίκα και φίλους, που κάποτε αγαπούσε, ακόμα και σκύλο που τον περίμενε υπομονετικά να ξυπνήσει από τα «ταξίδια» του. Μοιάζει όλος του ο κόσμος να είναι η ηρωίνη και η Βάλερι. Για τον λόγο αυτό, το προσωνύμιο «Λαίδη» αποκτά διττή σημασία.

Επιτέλους, ένα ανάγνωσμα που αποδεικνύει ότι ο σκοτεινός-σκληρός κόσμος των ναρκωτικών μπορεί να είναι λογοτεχνία. Απόλαυσα κάθε του σελίδα. Νιώθω σαν να εκτίμησα τη δύναμη των λέξεων. Ο συγγραφέας ολοκληρώνει με επιτυχία το στόχο του -να δεις τον εξαρτημένο, όχι από τη σκοπιά του διεφθαρμένου ή εν δυνάμει δολοφόνου, αλλά ως ένα ηθικό κι αθεράπευτα ρομαντικό ον, όπως ο Δον Κιχώτης. Τη στιγμή που γράφω αυτές τις γραμμές, νιώθω μια ανατριχίλα -νιώθω ότι αυτός ο νέος συγγραφέας θα πάει πάρα πολύ μπροστά...

Στοιχεία βιβλίου:

Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ

Συγγραφέας: Ματέο Γκαρσία Ελισόντο

Μετάφραση: Αγγελική Αλεξοπούλου

Σελίδες: 192

Ημερ. έκδοσης: 27 Ιουνίου 2022

ISBN: 978-960-03-6800-0

Βιογραφικό του συγγραφέα:

Ο Ματέο Γκαρσία Ελισόντο γεννήθηκε στην Πόλη του Μεξικού το 1987. Είναι εγγονός δύο εκλιπόντων επιφανών λογοτεχνών, του νομπελίστα Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες (από την πλευρά του πατέρα του) και του Σαλβαδόρ Ελισόντο (από την πλευρά της μητέρας του). Σπούδασε Αγγλική Φιλολογία και Δημιουργική Γραφή στο Πανεπιστήμιο του Γουέστμινστερ. Στη Σχολή Δημοσιογραφίας του Λονδίνου έκανε το μεταπτυχιακό του. Έχει δημοσιεύσει άρθρα σε μέσα όπως το National Geographic Traveler Mexico και το PijamaSurf. Έχει γράψει το σενάριο της ταινίας Desierto (2015), στην οποία απονεμήθηκε το Ειδικό Βραβείο της Διεθνούς Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου (FIPRESCI) στο Φεστιβάλ του Τορόντο, καθώς και σενάρια για μικρού μήκους ταινίες. Έχει δημοσιεύσει κείμενα μυθοπλασίας σε διάφορα έντυπα (Epoka Magazine, Revista Alba). Ως κομίστας έχει συνεργαστεί με ποικίλους αντίστοιχους εκδότες (WP Comics Ltd, Premier Comics, Swampline Comics) και περιοδικά (Entropy). Αυτό είναι το πρώτο του μυθιστόρημα και απέσπασε το λογοτεχνικό Βραβείο της Πόλης της Βαρκελώνης για το έτος 2019.

Read more »

Βιβλιοάποψη: "Περί τυφλότητος"

Περίληψη οπισθόφυλλου:

Ένας άνθρωπος χάνει ξαφνικά το φως του. Τα περιστατικά αιφνίδιας τύφλωσης κλιμακώνονται και η κυβέρνηση αποφασίζει να βάλει σε καραντίνα τους τυφλούς.

Με γραφειοκρατική ακρίβεια, ο Zοζέ Σαραμάγκου έχει υπολογίσει όλα όσα θα μπορούσαν να συμβούν σ' έναν κόσμο που χάνει την όρασή του. Για πόσο καιρό η κίνηση στους δρόμους θα είναι ομαλή; Για πόσο καιρό θα επαρκούν τα τρόφιμα για τις πεινασμένες ορδές; Πόσος χρόνος χρειάζεται για να καταρρεύσει η παροχή ηλεκτρικού ρεύματος, αερίου και νερού; Τι θ' απογίνουν τα κατοικίδια; Oι σεξουαλικοί φραγμοί; Πόσοι τυφλοί φτιάχνουν μια τυφλότητα;

Και τέλος: Σε έναν κόσμο τυφλών, τι θα έκανες αν έβλεπες;

Η άποψή μου:

(γράφει ο Ξενοφών Φύτρος)

 «Ο φόβος τυφλώνει, είπε η κοπέλα με τα σκούρα γυαλιά, Αυτή είναι η σωστή κουβέντα, ήμασταν ήδη τυφλοί τη στιγμή που τυφλωθήκαμε, ο φόβος μάς τύφλωσε, ο φόβος θα μας κρατήσει τυφλούς».

Αν νομίζουμε ότι ζήσαμε κάτι απάνθρωπο και εφιαλτικό στην πρόσφατη καραντίνα, ας το ξανασκεφτούμε. Αν νομίζουμε ότι έχουμε γνωρίσει, είτε από κοντά είτε από μακριά, την εξαχρείωση του ανθρώπου, ας μην στοιχηματίζουμε.

Ο Ζοζέ Σαραμάγκου, Πορτογάλος Νομπελίστας συγγραφέας (1922-2010), ζωντανεύει στο μυθιστόρημά του έναν εφιαλτικό κόσμο, μία πόλη, μία χώρα -ή ίσως ολόκληρο τον πλανήτη;- όπου το σύνολο του ανθρώπινου πληθυσμού χάνει την όρασή του. Με πρώτο θύμα τον οδηγό ενός οχήματος στη μέση του δρόμου, στη συνέχεια τη γυναίκα του, τον άγνωστο που κλέβει το αυτοκίνητό του, αλλά και έναν οφθαλμίατρο, που αφού αναρωτιέται γιατί τυφλώνονται οι ασθενείς του, τυφλώνεται και ο ίδιος. Μοναδική εξαίρεση η γυναίκα του οφθαλμίατρου, που μένει απρόσβλητη από την ασθένεια! Τυχερή ή μήπως άτυχη; Γιατί αυτά που μόνο εκείνη βλέπει, την κάνουν να εύχεται να είχε τυφλωθεί όπως και οι υπόλοιποι...

Η συγγραφική δεινότητα του Σαραμάγκου σε ελκύει και σε απωθεί ταυτόχρονα. Η διορατική ματιά του σε όλες τις πτυχές της ανθρώπινης φύσης, από τα υψηλά ιδανικά του αλτρουισμού και της συμπόνιας, μέχρι την κτηνώδη επιβολή της ισχύος και της εκμετάλλευσης, αποδίδονται χωρίς τακτ και εξωραϊσμούς. Οι λεπτομερείς περιγραφές των ταπεινότερων ανθρωπίνων ενστίκτων, αλλά και αυτής καθ’ αυτής της μάχης για την επιβίωση, ακόμα και στη λογική «ο θάνατός σου, η ζωή μου», συχνά σοκάρουν. Η ιστορία του, αν και απόλυτα αληθοφανής, είναι ξεκάθαρα αλληγορική. Ο συγγραφέας εξερευνά τις δομές της κοινωνίας και πώς αυτές μπορούν να καταρρεύσουν μέσα σε μερικές εβδομάδες ή μήνες· ακόμα και τα μέτρα απαγόρευσης και καταστολής αποδεικνύονται ανίκανα να διατηρήσουν μια κάποια έννομη τάξη. Η συνέχεια μοιραία είναι αναπόφευκτη: χάος και νόμος της ζούγκλας.

Το «Περί Τυφλότητας» προσφέρεται για αναγνωστική απόλαυση. Παρ'όλη την «απέχθεια» του συγγραφέα για τις τελείες (σχεδόν σε όλο το κείμενο απουσιάζουν· οι φράσεις ρίχνονται η μία πίσω από την άλλη, είτε πρόκειται για αφήγηση είτε για διαλόγους) το κείμενο ρέει αβίαστα. Οι χαρακτήρες είναι προσιτοί και αντίστοιχα συμπαθείς ή αντιπαθείς, αν και δε μαθαίνουμε ποτέ τα ονόματά τους (π.χ. "η κοπέλα με τα μαύρα γυαλιά", "η γυναίκα του πρώτου τυφλού", "το αγόρι με τον στραβισμό", "η γριά του κάτω ορόφου" κλπ)!

Το τέλος του μυθιστορήματος αφήνει στον αναγνώστη ένα γλυκόπικρο σοκ, αντίστοιχο ίσως με το συμπέρασμα της διεισδυτικής ματιάς του Σαραμάγκου στον άνθρωπο και την κοινωνία που έχει δημιουργήσει: υπάρχει το φως· υπάρχει και το σκοτάδι. Υπάρχει ο φόβος· υπάρχει και η ελπίδα. Και αντίστροφα.

Φράση που μου έμεινε: «Αν δεν μπορούμε να ζήσουμε εντελώς σαν άνθρωποι, ας κάνουμε ό,τι μπορούμε για να μη ζήσουμε εντελώς σαν ζώα».

Στοιχεία βιβλίου:

Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ

Σειρά: Ξένη λογοτεχνία / Συγγραφείς απ'όλο τον κόσμο

Συγγραφέας: Ζοζέ Σαραμάγκου

Μετάφραση: Αθηνά Ψυλλιά

Σελίδες: 384

Ημερ. έκδοσης: 13 Δεκεμβρίου 2013 (επανέκδοση 2020)

ISBN: 978-960-03-5671-7

Βιογραφικό του συγγραφέα:

Γιος κι εγγονός ακτημόνων αγροτών, ο Ζοζέ Σαραμάγκου γεννήθηκε στο χωριό Αζινιάγκα, στην επαρχία Ριμπατέζου, στις 16 Νοεμβρίου του 1922. Παρακολούθησε τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση (γενική και τεχνική), την οποία όμως, για οικονομικούς λόγους, δεν μπόρεσε να συνεχίσει. Η πρώτη του δουλειά ήταν σιδηρουργός, ενώ κατόπιν άσκησε διάφορα επαγγέλματα: σχεδιαστής, υπάλληλος υγείας και κοινωνικής πρόνοιας, μεταφραστής, εκδότης, συγγραφέας, δημοσιογράφος. Δημοσίευσε το πρώτο του βιβλίο, ένα μυθιστόρημα (Γη της αμαρτίας), το 1947, ενώ ακολούθησε μεγάλο διάστημα χωρίς άλλες δημοσιεύσεις, ως το 1966. Εργάστηκε για δώδεκα χρόνια σε εκδοτικό οίκο, στη λογοτεχνική διεύθυνση και τη διεύθυνση παραγωγής. Το 1972 και 1973 συμμετείχε στη σύνταξη της εφημερίδας Diário de Lisboa, όπου υπήρξε πολιτικός σχολιαστής, ενώ ταυτόχρονα συντόνιζε για ένα χρόνο το πολιτιστικό ένθετο της ίδιας εφημερίδας. Έλαβε μέρος στην πρώτη διεύθυνση της Πορτογαλικής Ένωσης Συγγραφέων και υπήρξε πρόεδρος της Γενικής Συνέλευσης της Πορτογαλικής Κοινωνίας Συγγραφέων την περίοδο 1987-1994. Από το Φεβρουάριο του 1993, εκνευρισμένος με την Εκκλησία της Πορτογαλίας, εγκατέλειψε την πατρίδα του και αποφάσισε να ζει στο νησί Λανθαρότε, του αρχιπελάγους των Καναρίων, στην Ισπανία. Το 1998 του απονεμήθηκε το βραβείο Νόμπελ λογοτεχνίας. Πέθανε το 2010.

Read more »

Βιβλιοάποψη: "Χάρτινος έρωτας"

Περίληψη οπισθόφυλλου:

Ο πρώτος έρωτας δε σβήνει ποτέ. Κρύβεται στα μύχια του κορμιού μας σαν έμβρυο που λαχταρά να ζήσει. Ακόμη κι αν έχουν περάσει ολόκληρες δεκαετίες, η νοσταλγία πλανιέται στο μυαλό μας μαζί με αναπάντητα ερωτήματα, ίσως και με την ελπίδα.

Η Νεφέλη συναντά τυχαία τον Κωνσταντίνο, τον πρώτο άντρα που αγάπησε πραγματικά, και ξαφνικά κατακλύζεται από ένα απρόσμενο πάθος. Ωστόσο είναι παντρεμένη και έχει δύο παιδιά -το ίδιο κι εκείνος- και δεν ξέρει πώς να διαχειριστεί αυτή τη θύελλα συναισθημάτων. Η ζωή βέβαια, που μοιάζει να ξέρει τι κάνει και δεν αφήνει τίποτα να γίνεται τυχαία -η Νεφέλη το γνωρίζει καλά αυτό- ίσως της στέλνει κάποιο μήνυμα για να της αποκαλύψει κάτι.

Οι δύο ήρωες παγιδεύονται σε ένα λαβύρινθο με προσωπικά, κοινωνικά, ακόμη και πολιτικά αδιέξοδα. Θα χρειαστεί να αναμετρηθούν με μεγάλα διλήμματα και να πάρουν δύσκολες αποφάσεις, αν θέλουν να φτάσουν κάποτε στην έξοδο, όπου βρίσκεται και το βαθύτερο νόημα των πραγμάτων.

Η άποψή μου:

(γράφει ο Θανάσης Σταυρόπουλος)

Πώς το λέει το λαϊκό άσμα: «Μια γυναίκα μόνο ξέρει να σου πει, μια γυναίκα που αγάπησε πολύ...». Κάπως έτσι λοιπόν, και σε αυτό το βιβλίο έχουμε να κάνουμε με μια γυναίκα που αγάπησε πολύ: τη Νεφέλη. Μία γυναίκα που θα μπορούσε να ήταν οποιαδήποτε από εσάς. Μία γυναίκα, σύζυγος, μητέρα δύο αγοριών που μετά από αρκετά χρόνια -είκοσι πέντε για την ακρίβεια- συναντά ξανά τον μεγάλο έρωτα της ζωής της, τον Κωνσταντίνο.

Και κάπως έτσι, αρχίζουν όλα ξανά για αυτήν και μνήμες ξεχασμένες, θύμισες διωγμένες βαθιά μέσα της, έρχονται και την ταράζουν συθέμελα στην παρουσία αυτού του γοητευτικού άντρα. Συγκλονίζεται, αναρωτιέται για την καθημερινότητά της, μετακινεί τα όριά της, χωρίς ωστόσο να τα υπερβαίνει και όλα αυτά για τον άντρα που κάποτε αγάπησε παράφορα. Γι'αυτόν τον άντρα, που τώρα στέκεται μπροστά της και σαν μαθητριούλα προσέχει κάθε λέξη του, κάθε ήχο που θα βγει από το στόμα του! Η σταθερά της οικογένειάς της ωστόσο, δεν κλονίζεται. Την κρατά ως το τελευταίο αποκούμπι -άλλωστε, ο άντρας της, ο Στέφανος, πάντα την καταλάβαινε, πάντα ήταν ένα πρόσωπο-αρωγός γι'αυτήν. Το τέλος όμως, για τη Νεφέλη θα είναι σαρωτικό. Αποδομητικό και εντελώς διαλυτικό. Η αποκαθήλωση του Κωνσταντίνου θα είναι ολοκληρωτική και θα καταρρεύσει στα μάτια της ως χάρτινος έρωτας που ήταν.

Η Ζοέλ Λοπινό πιάνει ένα καθαρά γυναικείο θέμα, αυτό του ιδανικού έρωτα στα μάτια μιας γυναίκας και το αποδομεί. Τον νεανικό έρωτα τόσων και τόσων γυναικών, που μετά την παρέλευση των χρόνων, δεν είναι πια οι ίδιοι. Και πώς θα μπορούσαν να είναι; Ή μάλλον δεν ήταν ποτέ, ούτε τότε ήταν ό,τι αυτές πίστευαν για εκείνους. Αλλά πώς να το ήξεραν οι ίδιες; Πώς να ξέρει ο καθένας μας το τι πρεσβεύει και το τι αισθάνεται, εις βάθος ψυχής, ένας σύντροφος; Κυρίως όταν αυτός είναι σε νεαρά ηλικία. Και το ερώτημα είναι πώς εμείς βρισκόμαστε διαρκώς μετά από εκείνη τη στιγμή αγκαλιά με μια φαντασία; Μια εικόνα του πλασματική, ψεύτικη, είδωλο που δεν υφίσταται και δεν υπήρξε αληθινό ποτέ, αλλά εμείς υπήρξαμε τόσο σίγουροι για την αλήθεια του;

Αυτή πιστεύω είναι η ουσία και η καρδιά αυτού του μύθου, που στήνει αρκετά συναισθηματικά η συγγραφέας στο βιβλίο της. Μόνο που ίσως ένας άνθρωπος που'χει πια προχωρήσει τη ζωή του, που έχει δημιουργήσει οικογένεια (την οποία, όπως υποστηρίζει, αγαπά και δε θα πρόδιδε ποτέ), που έχει καλυφθεί συναισθηματικά, οφείλει να διώχνει τα φαντάσματα που παρουσιάζονται ευθύς εμπρός του, τις Σειρήνες που θα προσπαθήσουν να τον γοητεύσουν, γιατί η δύναμή τους τελικά και πλασματική είναι και εν τέλει επιζήμια καταλήγει γι'αυτόν.

Στοιχεία βιβλίου:

Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ

Σειρά: Ελληνική λογοτεχνία/πεζογραφία

Συγγραφέας: Ζοέλ Λοπινό

Σελ:. 160

Ημερ. έκδοσης: 07/05/2018

ISBN: 978-960-03-6323-4α

Βιογραφικό της συγγραφέως:

Γαλλίδα με ελληνικές ρίζες από την πλευρά της μητέρας της, η Ζοέλ Λοπινό επέλεξε να ζήσει και να κάνει καριέρα στην Ελλάδα, τολμώντας να γράφει σε μια γλώσσα που δεν είναι η μητρική της. Έχει σπουδάσει Γαλλική Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο της Γκρενόμπλ και στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Εργάστηκε ως εκπαιδευτικός επί είκοσι χρόνια. Είναι μητέρα τεσσάρων παιδιών. Από το 1996 αφιερώθηκε αποκλειστικά στη συγγραφή μυθιστορημάτων και παραμυθιών. Είναι ιδιαίτερα ευαίσθητη και μαχητική στα θέματα του ρατσισμού, της ισότητας των δύο φύλων, της κακοποίησης παιδιών και γυναικών. Από τις εκδόσεις Καστανιώτη κυκλοφορούν: "Το διαμαντένιο σώμα" (2016), "Μυστικό άρωμα" (2015), "Η Ελένη και το τέρας" (2014), "Η αγριλιά" (2013), "Αυτό το σπίτι είσαι εσύ" (2012).

Read more »

Βιβλιοάποψη: "Το πλέγμα"

Περίληψη οπισθόφυλλου:

Η Βερονίκ συνομιλεί για τις ενοχές της με τον νεκρό πατέρα της. Ο Άρης βγαίνει ραντεβού αλλά η βραδιά λήγει άδοξα με υπαίτιο τον Μπιν Λάντεν. Ο Μανόλης οραματίζεται κυνήγι αρκούδας στη Ροδόπη, ενώ ψωνίζει στο σουπερμάρκετ. Η Νόρα ζητά από τον εραστή της να κοιμηθούν στο συζυγικό του κρεβάτι. Ο πεθερός της Ανθής αναπολεί μια μιγάδα από το Πράσινο Ακρωτήρι. Η Τζούλια βρίσκει αποκούμπι στην αγκαλιά ενός πολιτικού, μέχρι που βγαίνουν στο διαδίκτυο οι άσεμνες φωτογραφίες τους. Η νεαρή Ανζέλ γνωρίζει ίσως τον έρωτα στον οίκο ευγηρίας της γιαγιάς της. Ο Τάκης νιώθει ήρωας της ασφάλτου, ένας άλλος Τζέιμς Ντην.

Κοντά τους πολλοί και ποικίλοι ήρωες της διπλανής πόρτας, σε στενή ή λιγότερο στενή σχέση μεταξύ τους, εξομολογούνται ιστορίες έρωτα και προδοσίας, αμοιβαίες προσδοκίες και διαψεύσεις, αλληλεπιδρώντας με χιούμορ, ειρωνεία, στοχαστική διάθεση, σαρκασμό και τρυφερότητα. Εμπιστευτικοί ή και απόρρητοι μονόλογοι, σε ένα μυθιστόρημα, που αποσυντονίζει την καθημερινότητα καταλύοντας βεβαιότητες και παραδοχές, με την πεποίθηση ωστόσο ότι «παρά ταύτα η ζωή συνεχίζεται».

Η άποψή μου:

(γράφει ο Τάκης Γεράρδης)

Δεν είμαι κριτικός λογοτεχνίας, απλά σημειώνω κάποιες σκέψεις από την ανάγνωση.

Βρέθηκα το Νοέμβριο στην παρουσίαση του μυθιστορήματος "Το πλέγμα". Εισηγητής ο Γιώργος Αριστηνός, ο οποίος ήταν εντυπωσιακά διεισδυτικός, εύστοχος και περιεκτικός. Είχε ετοιμάσει μια εργασία, ανάμεσα σε δοκίμιο και κριτικό λόγο. Μακάρι να τη δημοσιοποιήσει. Εκεί συνάντησα και γνώρισα τον συγγραφέα Μιχάλη Μοδινό. Ευγενής, χαμογελαστός και στο λόγο του κατατοπιστικός.

Είχα διαβάσει το μυθιστόρημα πριν από μήνες και μου είχε αρέσει πολύ. Γραφή προσεγμένη, με ρυθμό και ροή, εικόνες οικείες και κατά κανόνα ασχολίαστες. Υπαινικτικά όμως, ο Μιχάλης Μοδινός σπρώχνει τον αναγνώστη να κάνει τις αναλογίες, να σκεφτεί αυτά που διαβάζει και να συμπληρώσει μόνος του τα κενά, που ο συγγραφέας εσκεμμένα αφήνει.

Χώρος: η Ελλάδα και συγκεκριμένα, το αδηφάγο τέρας, η Αθήνα.

Χρόνος: από το 1980 μέχρι σήμερα.

Πρόσωπα: Τα γνωστά που ταλάνισαν αυτά τα χρόνια την Ελλάδα, την πολιτική, την αισθητική και τα μέσα της. Πλην ενός χαρακτήρα, του ταξιτζή, που με τη δουλειά του επικοινωνεί με τον έξω κόσμο, όλοι οι υπόλοιποι ζουν σε μια ιδίας κατασκευής κοινωνική κάψουλα. Οι ήρωες είναι είτε δημόσιοι υπάλληλοι, είτε άνθρωποι που κινούνται και εργάζονται στις παρυφές του συστήματος της εξουσίας. Τα πρόσωπα του σπονδυλωτού μυθιστορήματος είναι αυτά που στηρίζουν την εξουσία χωρίς να την ασκούν τα ίδια. Συχνά παρατούν τις δουλειές τους για να κοπανήσουν τα τσιπουράκια τους στην πλατεία Συντάγματος ή στου Ψυρρή, να λύσουν -πίνοντας και συζητώντας- τα αγχώδη, υπαρξιακά τους προβλήματα, να ερωτοτροπήσουν, να περιγράψουν το εσωτερικό τους τελμάτωμα απλά, σα να ανασαίνουν.

Έτσι όπως ξεδιπλώνονται οι ιστορίες, σαν αυτόνομα στιγμιότυπα, έχεις την αίσθηση πως παρακολουθείς ένα καλογυρισμένο σίριαλ. Το κάθε τηλεοπτικό επεισόδιο έχει τη δική του αυτονομία, αφήνει όμως γέφυρες και περάσματα για να συνδεθεί με ένα προγενέστερο ή επόμενο επεισόδιο. Ένα αόρατο "πλέγμα" ενώνει τους ανθρώπους και τις ιστορίες τους. Και μπροστά σου, έχεις μια πελώρια κούκλα Μπάμπουσκα. Η μεγάλη μορφή, αυτή που ανοίγει το μυθιστόρημα και ουσιαστικά το περικλείνει, είναι αυτή της ιστορίας του Ωραιόπουλου. Και από μέσα, βγάζεις άλλες φιγούρες, ίδιες και διαφορετικές, μέχρι που στο τέλος διαπιστώνεις πως μεταξύ τους οι μορφές και οι ιστορίες σχετίζονται είτε με ερωτικούς δεσμούς, είτε με μια άμεση ή έμμεση συγγένεια, είτε με εργασιακή συμπόρευση ή σύγκρουση, αλλά και με φιλία.

Κλείνοντας το βιβλίο είχα την εντύπωση μιας στρογγυλής, λειασμένης κατασκευής. Λες κι ο συγγραφέας να είχε πάρει ένα ‘λογοτεχνικό γυαλόχαρτο’ και να εξαφάνισε τις ακμές, τις γωνίες και τις περιττές εξάρσεις. Η λεξιλαγνεία κι ο συγγραφικός ναρκισσισμός απουσιάζουν. Και σημειώνω αυτή την αρετή του μυθιστορήματος εγώ, που μου αρέσουν οι υπερβολές, οι ακρότητες και οι γωνίες γιατί πιστεύω πως έτσι έρχονται η αντίθεση, η σύγκρουση, και η εξέλιξη.

Όμως στο "Πλέγμα" όλα αυτά θα ήταν περιττά. Οι πολιτικές και εργασιακές συνθήκες στα χρόνια εκείνα λίγο άλλαζαν ως προς την κατεύθυνση και το στόχο, οι άνθρωποι επαναλάμβαναν γνωστά λάθη, άλλους τους κατέβαλε μια αρρώστια, άλλους η αναζήτηση επιβεβαίωσης μέσα από ερωτικές σχέσεις, όλους όμως τους ροκάνιζε ο χρόνος. Οι εξάρσεις θα ακύρωναν την υφέρπουσα υπονόμευση, που ο συγγραφέας ήθελε να υπάρχει. Γιατί ο Μιχάλης Μοδινός δεν επεδίωξε να καταγγείλει, να κλάψει και να σπαράξει με τα περιστατικά που περιγράφει και με τα όσα υπονοεί, αλλά θέλησε να τα δείξει, να τα περιγράψει σαν φυσιολογικά συμβάντα και αυτά μετά να μιλήσουν από μόνα τους, να δράσουν υποδόρια.

Με εντυπωσίασε η σκηνή των φίλων που μαζεύτηκαν για να τα πουν και να τα πιουν. Ρεαλιστικά, αληθινά, χωρίς δακρύβρεχτες εξάρσεις, μαθαίνουν πως ένας από αυτούς έχει καρκίνο στον προστάτη. Και αντιδρούν αυθόρμητα, πνίγοντας μέσα τους τις σκέψεις, το φόβο και τη στενοχώρια τους. Θεωρώ πως είναι από τις πιο ισχυρές σκηνές στο μυθιστόρημα, αλλά και στην ελληνική λογοτεχνία.

"Πλέγμα" λέει ο συγγραφέας, υπονοώντας τις σχέσεις ανθρώπων και ιστοριών που ενώνονται μεταξύ τους και συγκρατούνται. Εγώ θα έλεγα και "Δίχτυ", που είναι ριγμένο πάνω από τους ήρωες και τις ιστορίες τους. Ένα δίχτυ που κάποιος άπλωσε και τους εγκλώβισε, περιορίζοντας τις δυνατότητες διαφυγής τους. Και πέρα από την πρώτη αίσθηση ισοπέδωσης και φθοράς (που είναι και προϊόντα της επέλασης του χρόνου) στο μυθιστόρημα διακρίνεται μια αισιόδοξη νότα με την εισβολή μιας νεότερης γενιάς.

Ο κάθε αναγνώστης πιάνοντας ένα βιβλίο στα χέρια του, έχει έτοιμη μια ατομική Προκρούστεια κλίνη. Έχει δηλαδή κατασταλαγμένες απόψεις για τη λογοτεχνία, το ‘μου αρέσει’ ή ‘δεν μου αρέσει’ σαν λογοτεχνικό είδος ή σαν ιστορικό φόντο, έχει μέσα του σχηματισμένες ισχυρά ορισμένες, πάγιες απόψεις. Και πολλές φορές, διαβάζοντας ασυνείδητα, τεντώνει ή πετσοκόβει σαν τον Προκρούστη το μυθιστόρημα και τον συγγραφέα. Στη δική μου Προκρούστεια κλίνη "Το πλέγμα" και ο Μιχάλης Μοδινός, ως δια μαγείας, ήρθαν και προσαρμόστηκαν απόλυτα στα μέτρα. Τίποτε δεν περίσσεψε, τίποτε δεν έλειψε.

Σημείωση: Ο Τάκης Γεράρδης γεννήθηκε στο Αγρίνιο το 1953. Σπούδασε οικονομικά στη Βιομηχανική Σχολή Πειραιά και δημοσιογραφία στο Frei Universitat Berlin. Ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Έχει εκδώσει τέσσερα βιβλία. Από το 1991 μέχρι το 1997 εξέδιδε το μηνιαίο περιοδικό "Ο καφές". Διηγήματά του έχουν δημοσιευθεί σε διάφορα λογοτεχνικά περιοδικά. Στίχοι του έχουν μελοποιηθεί.

Στοιχεία βιβλίου:

Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ

Συγγραφέας: Μιχάλης Μοδινός

Σελίδες: 240

Ημερ. έκδοσης: 18/06/2018

ISBN: 978-960-03-6361-6

Βιογραφικό του συγγραφέα:

Ο Μιχάλης Μοδινός γεννήθηκε στην Αθήνα το 1950. Θεωρητικός και ακτιβιστής του οικολογικού κινήματος, δούλεψε ως περιβαλλοντολόγος και μηχανικός σε χώρες του Τρίτου Κόσμου, συνεργάστηκε με διεθνείς οργανισμούς, δίδαξε σε ποικίλα, ακαδημαϊκά ιδρύματα, ενώ υπήρξε ιδρυτής-εκδότης της Νέας Οικολογίας και πρόεδρος του Εθνικού Κέντρου Περιβάλλοντος. Στο δοκιμιακό-ερευνητικό του έργο περιλαμβάνονται μεταξύ άλλων τα βιβλία "Μύθοι της ανάπτυξης στους τροπικούς", "Από την Εδέμ στο Καθαρτήριο", "Τοπογραφίες", "Το παιγνίδι της ανάπτυξης", "Η αρχαιολογία της ανάπτυξης", ενώ στο μυθοπλαστικό τα "Χρυσή ακτή", "Ο μεγάλος Αμπάι", "Επιστροφή" (Βραβείο Ακαδημίας Αθηνών), "Η σχεδία" (Διάκριση Επιτροπής Κρατικών Βραβείων, ελληνική υποψηφιότητα για το Ευρωπαϊκό Βραβείο Λογοτεχνίας), "Άγρια Δύση", "Τελευταία έξοδος: Στυμφαλία" και "Εκουατόρια" (Βραβείο περιοδικού Literature). Τα τελευταία χρόνια συνεργάζεται ως λογοτεχνικός κριτικός με την εφημερίδα Τα Νέα και διάφορα άλλα έντυπα. Από τις εκδόσεις Καστανιώτη κυκλοφορούν: "Επιστροφή" (2018), "Τα κορόμηλα δεν θέλουν ζέσταμα" (2017), "Εκουατόρια" (2016), "Τόποι της λογοτεχνίας" (2015), "Άγρια Δύση" (2013), "Η σχεδία" (2011), "Επιστροφή" (2009), "Ο μεγάλος Αμπάι" (2007), "Χρυσή ακτή" (2005).

Read more »

Βιβλιοάποψη: "Πίσω πόρτα"

Περίληψη οπισθόφυλλου:

Έρχεται μια στιγμή στη ζωή που θα πούμε ότι ο άλλος είναι τα πάντα. Είναι όμως αλήθεια αυτό; Το βιβλίο ξεκινά με την απόλυτη, την άνευ όρων παράδοση, για να τελειώσει με την απελευθέρωση ή τη φυγή. Στο ενδιάμεσο περιφέρονται πρόσωπα που παθιάζονται, αγαπάνε, θυσιάζονται, συμβιβάζονται, διαφθείρονται, σώζουν, καταστρέφονται, ξαναγεννιούνται. Χτυπιούνται και ορκίζονται στον έρωτα και σε όλα τα παρελκόμενά του, αλλά ίσως τελικά μιλά μόνο ο ναρκισσισμός. Ούτε και οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές των ιστοριών φαίνεται να ξέρουν τις απαντήσεις. Προσπαθούν να προσκολληθούν κάπου και να μείνουν πιστοί στην αλήθεια τους, όποια κι αν είναι αυτή, ωραία ή άσχημη, ανώδυνη ή σκληρή. Η πίσω πόρτα του μυαλού τους όμως παραμένει πάντα ανοιχτή.

Στις ιστορίες δεν θα βρει κανείς ήρωες με μεγάλα λόγια και απίθανες ζωές. Μόνο ανθρώπους που θέλουν να βρουν κάπου να σταθούν, να ακουμπήσουν, ίσως και να σώσουν ένα κομμάτι του εαυτού τους μέσα από τον άλλο.

Η άποψή μου:

(γράφει η Γεωργία Σουβατζή)

Το βιβλίο της Ελένης Τσεκούρα «Πίσω Πόρτα» είναι ένα ανθολόγιο ανθρώπων, στιγμιοτύπων της ζωής τους και των σκέψεών τους. 18 διηγήματα, τα οποία «παραδίνονται» άνευ όρων στις προθέσεις των ηρώων τους και ας είναι όλα γραμμένα από την ίδια συγγραφέα.

Κάθε ήρωας είναι ξεχωριστός, όπως ξεχωριστή είναι η ζωή του, οι σκέψεις, οι επιθυμίες και όλα όσα τον ακολουθούν. Κάθε ήρωας ωστόσο έρχεται να συνδεθεί με τον άλλο: κάποια όνειρα θα είναι για πάντα κοινά, κάποιες ανάγκες θα ψάχνουν πάντοτε -ματαίως- να δικαιωθούν και στο μεσοδιάστημα είναι που χωρά ακριβώς το βιβλίο της Ελένης Τσεκούρα. Στο μεσοδιάστημα όπου ο συμβιβασμός, η διαφθορά, η καταστροφή και πολλά άλλα, αφήνουν το ανεξίτηλο σημάδι τους.

Τελικά διαφέρουν πράγματι οι ήρωες των διηγημάτων; Κι αν εκκινούν την περιπέτειά τους από διαφορετικά σημεία, και αν η πορεία φαίνεται να ακολουθεί μονοπάτια μοναχικά και ιδιαίτερα, κάπου καταλήγουν όλοι. Σε μία αλήθεια μυστική, προσωπική, ατομική, σκληρή ή όχι, όμορφη ή όχι. Και αυτό ακριβώς είναι το κοινό τους, η αναζήτηση και η αναγκαία «επιστροφή».

Η Ελένη Τσεκούρα γράφει 18 διηγήματα και η γραφή της διακατέχεται από την αυθάδεια του ποιητικού λόγου ενώ, ταυτόχρονα, διαθέτει τις αρετές του διηγήματος. Υφαίνει κάθε ιστορία γύρω από ένα ήρωα μετέωρο και μας αποκαλύπτει ένα στιγμιότυπο της δικής τους, μοναδικής πορείας, της ανόδου ή καθόδου σε αυτό που όλοι πασχίζουμε να συνεχίσουμε, στην ίδια τη ζωή.

Στοιχεία βιβλίου:

Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ

Σειρά: Ελληνική λογοτεχνία/πεζογραφία

Συγγραφέας: Ελένη Τσεκούρα

Σελίδες: 152

Ημερ. έκδοσης: 8 Μαΐου 2017

ISBN: 978-960-03-6177-3

Read more »

14η Διεθνή Έκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης (πρόγραμμα Καστανιώτης)

Οι εκδόσεις Καστανιώτης στη Διεθνή Έκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης!

Πρόγραμμα εκδηλώσεων:

Παρασκευή 12 Μαΐου 2017 και ώρα 16:00-17:00

Φιλολογικό Καφενείο (περίπτερο 13)

«Ιστορικό γεγονός και λογοτεχνία»

Οι εκδόσεις Καστανιώτη σάς προσκαλούν σε συζήτηση με τους συγγραφείς Λευτέρη Γιαννακουδάκη και Κώστα Χατζηαντωνίου με αφορμή τα νέα βιβλία τους "Σκιά" και "Ο κύκλος του χώματος".

Συντονίζει ο συγγραφέας Νίκος Χρυσός.

Παρασκευή 12 Μαΐου 2017 και ώρα 17:00-18:00

Αίθουσα «Ιωάννου» (περίπτερο 15)

Οι εκδόσεις Καστανιώτη παρουσιάζουν το βιβλίο του Γιώργου Στασινάκη, προέδρου της Διεθνούς Εταιρείας Φίλων Νίκου Καζαντζάκη "Καζαντζάκης-Ζορμπάς: Μια αληθινή φιλία".

Για το βιβλίο θα μιλήσουν οι:

* Δημήτρης Γουνελάς (αναπληρωτής καθηγητής φιλολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης),

* Εβίτα Κεχαγιά-Βαρελά (δισέγγονη του Ζορμπά)

* ο συγγραφέας.

Παρασκευή 12 Μαΐου 2017 και ώρα 19:00-20:00

Φιλολογικό Καφενείο (περίπτερο 13)

«Το μυαλό μας, πλατύτερο από τον ουρανό»

Οι εκδόσεις Καστανιώτη παρουσιάζουν το νέο μυθιστόρημα της Φωτεινής Τσαλίκογλου "Η μετακόμιση".

Με τη συγγραφέα θα συνομιλήσει ο δημοσιογράφος Στέφανος Τσιτσόπουλος.

Παρασκευή 13 Μαΐου 2017 και ώρα 21:00-22:00

Αίθουσα «Ιωάννου» (περίπτερο 15)

«Παλεύοντας με τα ένστικτα»

Οι εκδόσεις Καστανιώτη παρουσιάζουν το νέο βιβλίο της Μαρίας Κουγιουμτζή "Όλα μπορούν να συμβούν μ΄ένα άγγιγμα".

Με τη συγγραφέα θα συνομιλήσει ο συγγραφέας Θωμάς Κοροβίνης.

Σάββατο 13 Μαΐου 2017 και ώρα 19:00-20:00

Αίθουσα «Καζαντζάκης» (περίπτερο 13)

«Η ενηλικίωση ως επικίνδυνο παιχνίδι»

Οι εκδόσεις Καστανιώτη και το Ελληνικό Ίδρυμα Πολιτισμού παρουσιάζουν το νέο μυθιστόρημα του Σαντιάγο Ρονκαλιόλο "Καρφίτσες στην άμμο".

Με τον συγγραφέα θα συνομιλήσει ο δημοσιογράφος Δημήτρης Καραθάνος. Θα υπάρχει διερμηνεία.

Κυριακή 14 Μαΐου 2017 και ώρα 12:00-13:00

Αίθουσα «Νότος» (περίπτερο 13)

«Η ψυχανάλυση της καθημερινής ζωής»

Oι εκδόσεις Καστανιώτη, η Πρεσβεία του Ισραήλ και το Ελληνικό Ίδρυμα Πολιτισμού παρουσιάζουν το μυθιστόρημα του Ισραηλινού συγγραφέα Εσκόλ Νεβό "Τρεις όροφοι".

Με τον συγγραφέα θα συνομιλήσει ο υπεύθυνος της Ξένης Λογοτεχνίας των εκδόσεων Καστανιώτη, Γρηγόρης Μπέκος. Θα υπάρχει διερμηνεία.

Κυριακή 14 Μαΐου 2017 και ώρα 15:00-16:00

Φιλολογικό Καφενείο (περίπτερο 13)

«Ο φόβος και τρόπος με τον οποίο διοχετεύεται στην κοινωνία»

Οι εκδόσεις Καστανιώτη παρουσιάζουν το νέο μυθιστόρημα της Ελένης Πριοβόλου "Μετά φόβου".

Με τη συγγραφέα θα συνομιλήσει ο πεζογράφος Νίκος Τακόλας.

Κυριακή 14 Μαΐου 2017 και ώρα 16:00-17:00

Φιλολογικό Καφενείο (περίπτερο 13)

Οι εκδόσεις Καστανιώτη παρουσιάζουν τη νέα ποιητική συλλογή της Κατερίνας Καριζώνη "Σκοτεινός χρόνος".

Θα μιλήσουν οι:

* Γιώργος Καλλιεντζίδης (ποιητής-δημοσιογράφος),

* Ηλίας Κουτσούκος (συγγραφέας).

Ποιήματα θα διαβάσει ο ηθοποιός Σάκης Κολότσιος.

Κυριακή 14 Μαΐου 2017 και ώρα 11:00-12:00

Αίθουσα «Νότος» (περίπτερο 13)

Αφιέρωμα στον Ισραηλινό νομπελίστα συγγραφέα Σμουέλ Γιοσέφ Αγκνόν.

Για τον συγγραφέα και το έργο του θα μιλήσουν οι:

* Εσκόλ Νεβό (συγγραφέας),

* Χρυσούλα Παπαδοπούλου (μέλος Ε.Ε.Π. για την εβραϊκή γλώσσα στο τμήμα Θεολογίας του Α.Π.Θ.),

* Γρηγόρης Μπέκος (υπεύθυνος της Ξένης Λογοτεχνίας των εκδόσεων Καστανιώτη).

Θα υπάρχει διαδοχική διερμηνεία.

Read more »