Από μένα αυτά...

---Δημοσίευση: 26/05/2026---

Περίληψη οπισθόφυλλου:

Η Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ σε απρόβλεπτες συζητήσεις με τον Μάκη Προβατά και την Έφη Βασιλοπούλου. Μιλά, μεταξύ άλλων, για τα παιδικά και εφηβικά της χρόνια, για τους γονείς της, την Κατοχή και την Αντίσταση, για τη ζωή της στη Γαλλία, για τη μητρότητα και τον ρόλο της ως γιαγιάς. Συζητά για την «ελληνική συνέχεια», την αρχαία Ελλάδα και το Βυζάντιο, για τη νεότερη ελληνική ιστορία που «πελοποννησιάζει» αλλά και για τις «ανιστόρητες ανοησίες» του Ταγίπ Ερντογάν, για την πανδημία και τον πόλεμο στην Ουκρανία. Καταθέτει τις απόψεις της για το κατά πόσον βελτιώνει η εκπαίδευση τον άνθρωπο, για τους νέους την εποχή του διαδικτύου και τον σχολικό εκφοβισμό, το τι είναι όντως αυτονόητο στη ζωή· για την έννοια της μνήμης, της λήθης και της αλήθειας· για τον έρωτα και τον ευτυχισμένο γάμο, την προδοσία και την απώλεια· για το εφικτό ή όχι της αυτογνωσίας και τον γρίφο που λέγεται «ψυχή»· για την ανθρωπιά ως μέγιστη αρετή και την τέχνη ως ζωντανό οργανισμό, για τους ποιητές που θαυμάζει. Η έκδοση συμπληρώνεται από παράρτημα με 14 δημοσιευμένα και αδημοσίευτα ποιήματά της.

Η άποψή μου:

(γράφει ο Θανάσης Σταυρόπουλος)

«Το μεγαλείο του Βυζαντίου ήταν η τριπλή συνύπαρξη: ενός Ρωμαϊκού σώματος, ενός Ελληνικού νου και μιας μυστηριακής ανατολίτικης ψυχής».

---Robert Byron, Άγγλος ταξιδιωτικός συγγραφέας---

Χωρίς φυσικά να είναι απαραίτητο, ούτε καν αναγκαίο για όλους μας, υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που -όπως και να το κάνουμε- εμπνέουν κάτι πολύ περισσότερο από σεβασμό. Είναι κυρίως η στάση ζωής που έχουν κρατήσει σε όλη την πορεία τους, είναι η βαθιά γνώση αυτών τα οποία γνωρίζουν, είναι το βάρος της ιστορίας που κουβαλούν. Είτε της προσωπικής, είτε της κοινωνικής. Δεν είναι ουσιώδες να συμφωνεί κάποιος μαζί τους. Ούτε και να ακολουθεί αυτά τα οποία πρεσβεύουν, αλλά όπως και να έχει, η ζωή τούς έχει «στιγματίσει» με το μελάνι της ως «φωνές» διεθνούς βεληνεκούς και προτεραιότητας.

Μία από αυτές τις «φωνές» που έχουν σηματοδοτήσει τη σημερινή κοινωνία της Ευρώπης είναι και η Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ. Η πορεία της γνωστότατη. Οι περγαμηνές της μνημειακές. Η ζωή της ολόκληρη ένα μυθιστόρημα. Κοντά ένας αιώνας απόλυτης εμπειρίας και γνώσης. Έχει μιλήσει με τους ανθρώπους αυτούς που έτυχε να παίξουν σημαντικότατο ρόλο στην εξέλιξη της Ευρωπαϊκής Ιστορίας και όχι μόνο. Πώς να έχει άραγε νιώσει αυτή η γυναίκα με όλα αυτά που έχει ακούσει; Πώς έχει μπορέσει να σταθεί αντικειμενικός κριτής των πραγμάτων που έχει μάθει εκ των έσω; Από θέση και η ίδια εξουσίας, μη ξεχνάμε ότι έχει διατελέσει πέρα από Πρύτανης της Ακαδημίας και Καγκελάριος των Πανεπιστημίων των Παρισίων, και καθηγήτρια πολλών πανεπιστημιακών ιδρυμάτων καθώς και μέλος άλλων τόσων οργανισμών και φορέων, έχει εντρυφήσει στη βαθύτατη αυτή γνώση της εξέλιξης της ίδιας της Ευρώπης.

Δεν ξέρω ειλικρινά αν μπορεί μία τέτοια ζωή να θεωρηθεί απλή. Η ίδια, όπως εξομολογείται, θεωρεί ότι η ζωή της ήταν απλά μία πορεία, όπως πιθανότατα του κάθε ανθρώπου. Διακρίνεται από μία σεμνότητα και μία ταπεινότητα ο λόγος της και πιστεύω βαθύτατα ότι οι άνθρωποι που στα αλήθεια είναι «χορτασμένοι», κυρίως από το Πνεύμα και όχι από την Ύλη, δικαιωματικά μπορούν να είναι ταπεινοί.

Θα σας πρότεινα να διαβάσετε αυτό το βιβλίο που περιέχει μία σειρά απαντήσεών της, που της τέθηκαν από τον Μάκη Προβατά και τη συνεργάτιδά της στο Ευρωπαϊκό Πολιτιστικό Κέντρο Δελφών, την Έφη Βασιλοπούλου. Πρόκειται για μία εκ βαθέως εξομολόγησή της που αρχίζει από τον προσφυγικό Βύρωνα που γεννήθηκε, κάπου το 1926, και περνώντας από την Αθήνα και το Παρίσι φτάνει στο σήμερα κουβαλώντας ένα «άχθος» καθόλου δυσβάσταχτο αλλά σίγουρα σημαντικότατο.

Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ

Read more »

Σκοτεινή Χίμαιρα

---Δημοσίευση: 26/05/2026---

Περίληψη οπισθόφυλλου:

Ένα συνταρακτικό αστυνομικό βιβλίο βγαλμένο από τα έγκατα των θρύλων της ελληνικής επαρχίας!

Σκοτεινά Πιερίας: Ένα ανήλιο, έρηµο χωριό κρυµµένο στη σκιά του Ολύµπου, µε την ιστορία του να βρίθει από θρύλους, φαντάσµατα, οπτασίες, στοιχειώµατα και φοβικά φαινόµενα. Οι κάτοικοί του το εγκατέλειψαν στα µέσα της δεκαετίας του ’60 οµαδικά και βεβιασµένα, για να αναζητήσουν το φως και τη γαλήνη των ψυχών τους.

Μια πλούσια οικογένεια -πλέον µοναδικοί κάτοικοι του χωριού- σε ένα παλιό, πέτρινο αρχοντικό σπίτι, που κρύβει φρικτά κι ανοµολόγητα µυστικά κι ένα παράξενο και αινιγµατικό κορίτσι ξεχασµένο και φυλακισµένο στα βρόµικα µπουντρούµια του.

Ένας εµµονικός δολοφόνος που αποκεφαλίζει τα θύµατά του στην ύπαιθρο της Πιερίας µε άγνωστα κίνητρα.

Ο νέος διοικητής της Υποδιεύθυνσης Ασφάλειας Κατερίνης, Αλέξανδρος Αυγέρης, βλέπει την καθηµερινότητά του να ανατρέπεται µε καταιγιστικό ρυθµό, καθώς εµπλέκεται, µια βροχερή νύχτα, στον ιστό ενός τροµακτικού µυστηρίου από το παρελθόν, που το ακολουθούν ειδεχθείς δολοφονίες, κανιβαλισµοί πτωµάτων κι ανεξήγητα φαινόµενα µέσα στη σφαίρα του παραφυσικού.

Ενώ µια µαύρη σκιά αποκρουστικών φόνων ρίχνει τα πέπλα της στην ευρύτερη περιοχή, βυθίζοντάς τη στο χάος και σε ποταµούς αίµατος, ο ίδιος, συνεπικουρούµενος από µελετητές του υπερφυσικού, θα αποδεχθεί ότι η πρωτόγνωρη αυτή εγκληµατική λαίλαπα δεν µπορεί να αντιµετωπιστεί µε συµβατικά υπηρεσιακά µέσα, παρά µόνο ακολουθώντας τα υπερβατικά µονοπάτια της παραψυχολογίας και του αποκρυφισµού. Θα καταφέρει ο διοικητής ασφαλείας να εγκαταλείψει τον ορθολογικό και στερεότυπο τρόπο σκέψης και αστυνοµικής δράσης για να φθάσει στην εξιχνίαση των αποτρόπαιων εγκληµάτων και να προστατεύσει τους ανθρώπους που τον περιβάλλουν από µια πανίσχυρη, δαιµονική δύναµη που γεννά φρικιαστικές χίµαιρες και σπέρνει καταστροφή και θάνατο στο διάβα της; Το πιο αυθεντικό αστυνοµικό βιβλίο µε έντονα στοιχεία υπερφυσικού που θα κάνει ακόµα και τους πιο ατρόµητους αναγνώστες να λυγίσουν.

Η άποψή μου:

(γράφει η Ρούλα Κεφάκη)

Καλή η πρωτεύουσα για υποθέσεις πιο... κομψές, αλλά η άγουρη ελληνική επαρχία προσφέρεται για πιο σκληρές καταστάσεις: θρίλερ, φόνους, μια δόση παραφυσικού και κάνα δυο αποκεφαλισμούς, αν τους αντέχει η κράση σας.

Τους αντέχει σίγουρα η πένα του Βασίλη Γιαρεντζίδη, ο οποίος στη "Σκοτεινή Χίμαιρα" μοιράζεται με τους αναγνώστες λίγη από την εμπειρία του (και πολλή από τη φαντασία του) από τα 33 του χρόνια στην αστυνομία. Έχοντας διατελέσει επί σειρά ετών προϊστάμενος στη Διεύθυνση Ασφάλειας Θεσσαλονίκης, απασχολούμενος κυρίως στο τμήμα δίωξης εγκλημάτων κατά ζωής, ασφαλώς θα χρειάστηκε να καταθέσει στο βιβλίο του -και- την προσωπική του πείρα.

Βρισκόμαστε στα Σκοτεινά Πιερίας, ένα χωριό όνομα και πράγμα. Οι κάτοικοί του αποφάσισαν να το εγκαταλείψουν δεκαετίες πριν, κουρασμένοι από την απουσία ήλιου και το μόνιμο σκοτάδι που σκέπαζε τα σπίτια και τις ψυχές τους. Εκεί θα κληθεί να επικεντρώσει τις έρευνές του ο νέος διοικητής της Υποδιεύθυνσης Ασφάλειας Κατερίνης, Αλέξανδρος Αυγέρης, που πέφτει από νωρίς στα βαθιά: ένα αποκεφαλισμένο πτώμα αγνώστου ταυτότητας σε μια ήσυχη, κατά τα άλλα, περιοχή και η πληροφορία από έναν κάτοικο για μια ιδιαίτερα μυστηριώδη υπόθεση, που εμπλέκει την πλούσια οικογένεια του χωριού, είναι μόνο η αρχή. Αυτό που θα ακολουθήσει είναι χαοτικό και το κυνήγι για την ανακάλυψη του δολοφόνου είναι μόνο ένα από τα μυστήρια που ζητούν απάντηση...

Αστυνομικό κατά βάση, αλλά με έντονα τα στοιχεία του υπερφυσικού θρίλερ, η Σκοτεινή Χίμαιρα είναι ένα μυθιστόρημα που τολμά να καταπιαστεί με αρκετά ακραίες περιγραφές (όπως εκείνες του κομμένου σώματος μετά τον αποκεφαλισμό), ενώ ξεφεύγει από την αποστειρωμένη αστυνομική ανάλυση, κάνοντας τον αναγνώστη να ψάχνει το όριο ανάμεσα στην τρέλα και τη λογική -στο σημείο τουλάχιστον που μπορεί να διακρίνει τη διαφορά.

Αν έχετε παραφυσικές ανησυχίες και ενδιαφέρεστε να ανακαλύπτετε Έλληνες συγγραφείς με αστυνομικό δαιμόνιο (στην περίπτωση του Γιαρεντζίδη και αντίστοιχο προσωπικό παρελθόν), η ιστορία που διαδραματίζεται στα Σκοτεινά, θα σας συναρπάσει.

Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ

Read more »

Πώς να μεγαλώσεις μια χαρούμενη μαμά

---Δημοσίευση: 22/05/2026---

Περίληψη οπισθόφυλλου:

Σταμάτα να ανησυχείς, είσαι η καλύτερη μαμά που μπορείς!

Κι αυτό δεν είναι ακόμα ένα βιβλίο γονεϊκότητας.

Δεν θα διαβάσεις πώς να μεγαλώσεις το παιδί σου –αλλά πώς να φροντίσεις ΕΣΕΝΑ.

Αντλώντας από την εμπειρία της ως ψυχοθεραπεύτρια και από την προσωπική της ζωή ως μητέρα η Anna Mathur ωθεί τις μαμάδες να αντιληφθούν ότι η φροντίδα των παιδιών ξεκινά από τη φροντίδα του εαυτού τους. Η αυτοφροντίδα δεν είναι εγωιστική. Είναι το απαραίτητο συστατικό για να είσαι μια πιο ήρεμη, υπομονετική και κυρίως ευτυχισμένη μητέρα. Με ευαισθησία και χιούμορ, η συγγραφέας αγκαλιάζει κάθε μαμά που αισθάνεται εξαντλημένη, ανεπαρκής ή μόνη. Και της θυμίζει: είσαι ήδη αρκετή. Αντικρούοντας το ιδεώδες της «τέλειας μητέρας» η Mathur ενθαρρύνει κάθε αναγνώστρια να κατανοήσει ότι είναι η καλύτερη μαμά που μπορεί και με πρακτικά, δοκιμασμένα και αποτελεσματικά εργαλεία τη βοηθά να απελευθερωθεί από την ενοχή και την εξάντληση.

Η άποψή μου:

(γράφει η Ρούλα Κεφάκη)

Χαρούμενη μαμά = Χαρούμενο παιδί; Αν ρωτάτε εμένα, όχι. Κάποιες φορές όχι απαραίτητα, άλλες σε καμία περίπτωση. Αν η ευτυχία της μαμάς έρχεται σε κόντρα με την ψυχική και σωματική υγεία του παιδιού, τότε η σχέση λειτουργεί μονόπλευρα και συντριπτικά υπέρ του ενήλικα. Όταν όμως η γονεϊκότητα συνδυάζεται με την -τόσο παρεξηγημένη- αυτοφροντίδα, το ταξίδι της μητρότητας κυλάει πιο ομαλά και με λιγότερα εμπόδια, που πολλές φορές βάζουμε οι ίδιες στον εαυτό μας.

Η Anna Mathur, ψυχοθεραπεύτρια και μητέρα, διαλύει τη λανθασμένη πεποίθηση της κοινωνίας πως η αυτοφροντίδα είναι εγωιστική και αγκαλιάζει τις νέες μαμάδες με μία απλή, αλλά απαραίτητη, υπενθύμιση: είσαι ήδη αρκετή.

Σε μία περίοδο που η ζωή τους μπαίνει σε απάτητα μονοπάτια, γεμάτα αγωνία, απορίες και αμφισβήτηση, η κοινωνία απαιτεί από τις μητέρες ό,τι απαιτεί συνήθως από τις γυναίκες εν γένει: να τα κάνουν όλα τέλεια. Κατανοώντας ότι «η κουλτούρα μας τροφοδοτεί τη φαντασιακή εκδοχή της μητρότητας που τόσο συχνά έχουμε στο μυαλό μας», η συγγραφέας ζητά από τις μητέρες να αποτινάξουν την ιδέα της τελειομανίας και να αντικαταστήσουν την εκδοχή που φαντάζονταν πριν, με τη ρεαλιστικότητα του ρόλου τους, όπως είναι τελικά. Η παγίδευση στη φαντασίωση της ιδανικής οικογένειας οδηγεί σε εξιδανίκευση της μητρότητας, κατάσταση που απέχει πολύ από την πραγματικότητα και αναγκάζει τη γυναίκα να καταλήγει στον πιο αυστηρό κριτή του εαυτού της.

«Τι μεγάλο ταξίδι ήταν να συνειδητοποιήσω ότι το άτομο που με έκρινε πιο αυστηρά όταν απέκλινα συνεχώς από τη φαντασιακή μου εικόνα ήταν, στην πραγματικότητα, εγώ η ίδια», αναφέρει η συγγραφέας.

Σε κάθε αποτυχία, που εμείς ορίζουμε ως την αδυναμία να φτάσουμε τον -ψηλό- πήχη που έχουμε οι ίδιες θέσει, σε κάθε σκέψη αυτοφροντίδας, ξεκούρασης ή κατανομής αρμοδιοτήτων, κάνουν την εμφάνισή τους οι ενοχές. Οι ενοχές τροφοδοτούν τη φαντασίωση της μητρότητας και θα υποχωρήσουν όσο λιγότερο προσπαθείς να πετύχεις αυτή την εκδοχή, τονίζει η Mathur, ενώ παράλληλα αναρωτιέται πόσο επηρεάζει τις γυναίκες η σύγκριση, η εξωτερική τους εικόνα, η ανάγκη για κοινωνική αποδοχή.

«Τι επιλογές θα έκανες διαφορετικά στην ανατροφή των παιδιών σου αν δεν ανησυχούσες για το τι σκέφτονται οι άλλοι ή πόσο ‘φυσιολογικές’ ή αποδεκτές είναι οι επιλογές σου; Το φυσιολογικό δεν υπάρχει. Δε θέλουμε τα παιδιά μας να το γνωρίζουν αυτό;», ρωτά και καλεί τις μητέρες να αποτινάξουν τον φόβο να είναι αληθινές με τον εαυτό τους, να μη φοβούνται να κάνουν λάθη.

Η αυτοεκτίμηση που θα κερδίσουν όχι μόνο θα ωφελήσει τις ίδιες, αλλά θα αποτελέσει παράδειγμα και οδηγό για τα παιδιά τους. Εμείς εξάλλου δεν τους λέμε να αποφεύγουν τις συγκρίσεις με τους άλλους; Τότε γιατί το κάνουμε στον εαυτό μας;

Η συγγραφέας ζητά από τις νέες μαμάδες να μη διστάζουν να ζητήσουν βοήθεια, όταν τη χρειάζονται ή να την αποδεχθούν, όταν τους προσφέρεται. Η προσπάθεια να γίνουν όλα από εμάς και να έχουμε ολοκληρωτικό έλεγχo οδηγεί αναπόφευκτα σε εξάντληση, αισθήματα ενοχής και ντροπής, απογοήτευση, αποσύνδεση και μοναξιά.

Στο βιβλίο προσφέρονται εργαλεία διαχείρισης των δυσκολιών της μητρότητας μαζί με χρήσιμες πρακτικές συμβουλές και παραδείγματα από την καθημερινότητα, τόσο της συγγραφέως όσο και ασθενών της. Η Mathur ενθαρρύνει τις μητέρες να είναι ελαστικές με τον εαυτό τους, να μιλήσουν, να συζητήσουν, να ακουστούν: «Να ξέρεις το εξής: Ίσως να μη γίνεται να σε βοηθήσει κάποιος άλλος ή να διορθώσει αυτό που περνάς, αλλά μπορεί να σταθεί δίπλα σου καθώς το περνάς. Μπορεί να νιώθεις μοναξιά, αλλά δεν είσαι μόνη».

Δεν είμαστε μόνες.

Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ

Read more »

Άδειο νυφικό - Γυναικεία υπόθεση 5

---Δημοσίευση: 22/05/2026---

Περίληψη οπισθόφυλλου:

«Ους ο Θεός συνέζευξεν άνθρωπος μη χωριζέτω».

Ισχύει... Ή τουλάχιστον θα έπρεπε να ισχύει μετά τον γάμο. Τι γίνεται όμως πριν από αυτόν; Μερικές μόλις ώρες νωρίτερα; Νύφες εξαφανίζονται πριν φτάσουν στα σκαλιά της εκκλησίας. Και όταν επανεμφανίζονται… τα αποτελέσματα είναι ολέθρια. Η Νόρα Δενδρινού, ο Νικόλας Παναγιωτίδης και η Ελπινίκη Ντόκα μπλεγμένοι σ’ ένα μυστήριο που σίγουρα δεν είναι... ιερό και όσιο.

ΓΑΜΗΛΙΟ ΜΕΝΟΥ

Το καλωσόρισμα

Κάτι παλιό, κάτι καινούργιο, κάτι δανεικό και κάτι γαλάζιο.

Το ορεκτικό

«ΣΑΛΑΤΑ ΤΩΝ ΑΙΣΘΗΣΕΩΝ»

Φρέσκια απιστία με σπόρους προδοσίας και φρεσκοτριμμένη εκδίκηση.

Το κυρίως πιάτο

«ΠΑΛΜΟΣ ΤΟΥ ΠΑΘΟΥΣ»

Χειροποίητο καυστικό υγρό, γεμιστό με ματαιοδοξία σε σάλτσα από ναρκισσισμό και δυσπιστία.

Το επιδόρπιο...

«ΤΡΙΠΛΕΤΑ ΘΑΝΑΤΟΥ»

Στρώσεις μαύρης απόγνωσης, λευκής δαντέλας και κόκκινου αίματος με φρούτα του λάθους και παράνομους καρπούς.

Συνδυάστε με:

«ΑΔΕΙΟ ΝΥΦΙΚΟ»

Αφρώδες κοκτέιλ τύψεων, κινδύνου και φόβου με σταγόνες από φρέσκα δάκρυα.

ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΑΠΟΛΑΥΣΗ!

Η άποψή μου:

(γράφει η Χρύσα Παναγοπούλου)

Μου άρεσε το εξώφυλλο, που δένει το μπορντώ με το κόκκινο και το άδειο νυφικό κάνει αντίθεση. Άσπρο και λιτό -είναι σεμνή η νύφη σκέφτηκα, δεν της αρέσουν τα τούλια, τα πάρτι και οι φανφάρες, σε αντίθεση με πολλούς από εμάς, αλλά τελικά τι βιβλίο είναι αυτό; Θα σας πω εγώ: είναι το καλύτερο κλασικό αστυνομικό των νεότερων χρόνων με πένα ελληνική που έχω διαβάσει!

Λίγο χάθηκα στην αρχή -η αλήθεια είναι- επειδή δεν γνωρίζω τους πρωταγωνιστές, αλλά όταν μπορέσω, θα προμηθευτώ και τα άλλα τέσσερα της σειράς, που υπολείπονται (και απ΄ότι κατάλαβα, ετοιμάζεται και έκτο μέρος). Αυτές οι δυο κυρίες είναι τόσο τεράστιες, μα τόσο σεμνές, που γράφουν αθόρυβα και δρουν αθόρυβα, όμως είναι μεθοδικές. Η πλοκή είναι σφικτά δεμένη σαν να γράφει ένας άνθρωπος. Οι ντετέκτιβ, όσο μπόρεσα να καταλάβω από το πέμπτο μέρος, είναι απλοί άνθρωποι και όχι σούπερ ήρωες. Η αστυνόμος Νόρα είναι η πρώτη που μου τράβηξε το ενδιαφέρον. Δεν είναι μόνο η οξυδέρκεια και η αποτελεσματικότητά της αλλά και ότι μεγάλωσε μόνη της ένα παιδί στο φάσμα του αυτισμού. Όλα αυτά την κάνουν μια προσωπικότητα ξεχωριστή. Την ίδια στιγμή η Ελπινίκη, συγκροτημένη, όμορφη με ιδέες που δίνουν μεγάλη ώθηση στην πλοκή.

Στην αληθινή ζωή θα ζητούσα ειλικρινά συγνώμη από τους άντρες αστυνομικούς, αλλά τουλάχιστον σε αυτό το πέμπτο μέρος της Σειράς "Γυναικεία Υπόθεση" τα φώτα ήταν (αναμενόμενο θα έλεγα) πάνω στις γυναίκες. Και πώς να μην είναι; Νύφες εξαφανίζονται και κάποια μυστηριώδη εγκλήματα κάνουν  άνω-κάτω τη Γενική Αστυνομική Διεύθυνση και ειδικότερα το τμήμα Εγκλημάτων κατά ζωής. Τόσο στις εξαφανίσεις, όσο και στα εγκλήματα δεν υπάρχει ίχνος, δεν υπάρχει κίνητρο, ούτε η παραμικρή ένδειξη γιατί γίνεται αυτό, αλλά μάντεψε -θα ξανασυμβεί! Άλλη μια νύφη και πάλι θα χαθεί και προφανώς οι κοπέλες δεν γνωρίζονται μεταξύ τους. Τι κοινό, όμως έχουν μεταξύ τους αυτές οι κοπέλες; Υπάρχει κάτι κραυγαλέο πάνω τους; Κάτι που τις κάνει στόχο; Απ΄ότι έχω καταλάβει, ούτε η οικονομική τους κατάσταση είναι σπουδαία, ούτε κάποια εξωτική ομορφιά έχουν. Όποιος βρει τη σύνδεση, πολύ πιθανόν να λύσει και το παζλ.

Το συγκεκριμένο το αντιμετώπισα πότε ως αστυνομικό και πότε σαν ένα σκοτεινό παραμύθι, όλοι εξάλλου δεν ονειρεύονται τον γάμο τους παραμυθένιο ή μήπως όχι;

Κι άραγε, τι ρόλο παίζουν αυτές οι συμβουλές ευεξίας μέσα στην πλοκή;

Δεν μου αρέσει να λέω πολλά, ούτε να αποκαλύψω κάτι άθελά μου, γι'αυτό θα κλείσω με μια παρότρυνση: διαβάστε το, αναγνώστες οποιουδήποτε φύλου! Διαβάστε το, ακόμα κι αν δεν έχετε όρεξη να διαβάσετε και είμαι σίγουρη ότι θα εκπλαγείτε ευχάριστα.

Κλείνοντας θέλω να αναφέρω το στιχάκι του προλόγου, σε εμένα πάντως ξύπνησε κάποιες μνήμες μιας άλλης εποχής. "Something old, something new, something borrowed, something blue."

Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ

Read more »

Δέμφις

---Δημοσίευση: 20/05/2026---

Περίληψη οπισθόφυλλου:

Αύγουστος 1938. Ο Ιταλός καθηγητής Αρχαιολογίας Αλεσάντρο Φιλέρι καταφθάνει στην περιοχή της αρχαίας Δέμφιδας, στα ορεινά της Αιτωλοακαρνανίας. Στόχος του, να φέρει στο φως τον τάφο του βασιλιά Σαλύνθιου, αρχηγού του αρχαίου φύλου των Αγραίων. Οδηγός του σ’ αυτό το δύσκολο εγχείρημα, οι αναφορές για ένα ετρουσκικό αγαλματίδιο, που αναπαριστά ένα χρυσό ελάφι και βρίσκεται ως κτέρισμα στον βασιλικό τάφο.

Αύγουστος 1982. Η πτώση ενός ιδιωτικού αεροπλάνου στο Αιγαίο με θύμα έναν διάσημο Ισπανό γιατρό στρέφει το παγκόσμιο ενδιαφέρον στην Ελλάδα. Στο περίεργο αυτό δυστύχημα έρχονται να προστεθούν τρεις δολοφονίες: του Υπουργού Πολιτισμού, ενός ανώτατου δικαστικού κι ενός πλούσιου Αμερικανού που ζει στα Κύθηρα. Κάθε δολοφονία ακολουθείται από μια προκήρυξη, που αντί ονόματος, ο συντάκτης της χρησιμοποιεί αριθμούς για την υπογραφή της.

Ο έμπειρος Αστυνόμος Άρης Κωστής που αναλαμβάνει την εξιχνίαση της υπόθεσης βρίσκεται μπροστά σε έναν δυσεπίλυτο γρίφο. Τεργέστη, Ρώμη, Κάτω Ιταλία, Θεσσαλονίκη, Σύρος, Δήλος, Πάτρα, Αγρίνιο, Κύθηρα, Νέα Υόρκη. Οι ήρωες της Δέμφιδας ταξιδεύουν πολύ μακριά για να ανακαλύψουν την αλήθεια των γεγονότων αλλά και του ίδιου του εαυτού τους, ισορροπώντας ανάμεσα στο καθήκον και την επιθυμία.

Η άποψή μου:

(γράφει η Νατάσα Ανωγειανάκη)

Το βιβλίο αυτό είναι το πρώτο έργο του συγγραφέα. Σημειώστε κάπου το όνομά του, γιατί έχω την εντύπωση ότι στο μέλλον θα μας απασχολήσει πολύ και θα το βλέπουμε να φιγουράρει τακτικά στις βιτρίνες των βιβλιοπωλείων. Είναι καλογραμμένο κι έχει γίνει μεγάλη έρευνα εις βάθος.

Στοιχεία: η Δέμφις, η χαμένη, μυθική, φανταστική πόλη στην περιοχή Θέρμου Αιτωλοακαρνανίας κι ένα χρυσό ελάφι στον βασιλικό τάφο ως κτέρισμα (αντικείμενο, συνήθως πολύτιμο, που τοποθετείται στο μνήμα του νεκρού).

Αύγουστος 1938 / Αύγουστος 1982: το παρελθόν συναντά το παρόν. Ένα αεροπορικό δυστύχημα, τρεις δολοφονίες υψηλόβαθμων προσώπων. Ο αστυνόμος Άρης Κωστής προσπαθεί να αποκωδικοποιήσει μια σειρά γρίφων-προκηρύξεων με αριθμούς (πολύ πρωτότυπη ιδέα, το βρήκα ιδιοφυές).

Ένα αστυνομικό, ιστορικό, κοινωνικό έργο -τρία σε ένα- που καλύπτει όλα τα αναγνωστικά γούστα κι αυτό δεν το συναντάμε συχνά εμείς οι αναγνώστες, που αγαπάμε τα συγκεκριμένα είδη.

Τα γεγονότα εκτυλίσσονται το ένα μετά το άλλο, ο μύθος πλέκεται με την αλήθεια και το μυστήριο πλανάται. Πρόκειται για πολυσέλιδο έργο (πάνω από 500), αλλά δεν κουράζει καθόλου τον αναγνώστη, το αντίθετο μάλιστα, τον οδηγούν σε μια ιστορική αναζήτηση, ταξιδεύοντάς τον σε άλλες εποχές και αναφορές στον ρόλο των πολιτών, στις ρίζες μας.

Δημοτικά τραγούδια, ντοπιολαλιές, ποιήματα.

Αρχαιοκαπηλία, παράνομες δράσεις σε Ελλάδα κι εξωτερικό, ένα ανελέητο κυνηγητό.

Και για το τέλος, η κάθαρση. Οι ένοχοι κρίνονται για τις πράξεις τους, η δικαίωση έρχεται, το χρυσό ελάφι παίρνει τη θέση που του αρμόζει, ακριβώς εκεί που ανήκε πάντα. Κοιτάει αγέρωχο με το επιβλητικό του παράστημα. Το βλέμμα του αγέρωχο, τα κέρατά του σε ετοιμότητα να επιτεθούν σε όποιον τολμήσει να το πειράξει. Έφτασε στον προορισμό του και δεν θα τολμήσει ποτέ πια να το ενοχλήσει κανείς μα κανείς.

Πόσα και πόσα άραγε ακόμη πολύτιμα τέτοια ευρήματα έχουν κλαπεί κι έχουν πωληθεί στα πέρατα της γης από επιτήδειους, γεμίζοντας τις τσέπες τους με βρώμικο χρήμα, κάνοντας περιουσίες εις βάρος του ελληνικού πολιτισμού;

Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ

Read more »

Το βιβλίο της αφύπνισης

---Δημοσίευση: 20/05/2026---

Περίληψη οπισθόφυλλου:

Για να γράψω αυτό το βιβλίο, έπρεπε πρώτα να το ζήσω. Με βοήθησε να ενώσω την εσωτερική με την εξωτερική μου ζωή. Μου έδωσε την ευκαιρία να συγκεντρώσω και να μοιραστώ τα μαθήματα που έχω λάβει από όλους τους σιωπηλούς δασκάλους που έχουν περάσει από τη ζωή μου. Με έμαθε να ακούω την καρδιά μου και να γίνομαι πιο ολοκληρωμένος. Εύχομαι να γίνει και για εσάς ένας πολύτιμος οδηγός και ένας αληθινός σύντροφος.

Ο Mark Nepo μας προσκαλεί, μέσα από ένα βιβλίο που έχει αγαπηθεί σε όλο τον κόσμο, να ξαναβρούμε τη ζωντάνια και τη χαρά της ζωής. Το βιβλίο της αφύπνισης δεν είναι απλώς ένα ημερολόγιο στοχασμών∙ είναι ένας καθημερινός σύντροφος ψυχής, η έμπνευση να ζούμε πιο συνειδητά, να αντλούμε δύναμη από τις δυσκολίες και να ανακαλύπτουμε την ομορφιά που κρύβει η κάθε μέρα. Με απλό και ποιητικό λόγο, ο Nepo μιλά για την αγάπη, τη φιλία και το πνεύμα, ενθαρρύνοντάς μας να παραμένουμε ανοιχτοί και ερωτευμένοι με τη ζωή. Κάθε κείμενο συνοδεύεται και από μια μικρή άσκηση που εκπλήσσει, αφυπνίζει και οδηγεί σε μια νέα θέαση της καθημερινότητάς μας. Η ανάγνωση Του βιβλίου της αφύπνισης είναι μια αξέχαστη, απολαυστική εμπειρία. Μια εμπειρία που μπορεί να οδηγήσει αργά και σταθερά στην εσωτερική μεταμόρφωσή μας. Μια μέρα τη φορά...

 

Η άποψή μου:

(γράφει η Αγγελική Λερίου)

“Το Βιβλίο της Αφύπνισης” του Mark Nepo πετυχαίνει την τέλεια ισορροπία ανάμεσα στη μυθοπλασία και στη φιλοσοφική αναζήτηση, καταφέρνοντας με αυτό το τρόπο να χαρίσει στον αναγνώστη ένα μοναδικό ταξίδι αυτογνωσίας.

Ο κεντρικός ήρωας αναγκάζεται να επαναπροσδιορίσει όσα μέχρι σήμερα θεωρούσε δεδομένα για τον εαυτό του και τον κόσμο. Μέσα από μια αλληλουχία γεγονότων (ρεαλιστικών και συμβολικών), ο αναγνώστης παρακολουθεί μια σταδιακή εσωτερική μεταμόρφωση, η οποία αποτελεί τον πυρήνα του βιβλίου. Οι χαρακτήρες είναι καλοδουλεμένοι και βιώνουν εσωτερικές συγκρούσεις φωτίζοντας ο καθένας ξεχωριστά μία διαφορετική πτυχή του ανθρώπινου ψυχισμού.

Η γλώσσα του συγγραφέα είναι άμεση και συχνά ποιητική. Ο Nepo με ιδιαίτερη συγγραφική μαεστρία χρησιμοποιεί λέξεις που μεταφέρουν εικόνες και συναισθήματα χωρίς να κουράζουν. Το γενικότερο ύφος του μπορεί να είναι στοχαστικό αλλά όχι δυσπρόσιτο, κάνοντας το βιβλίο ευχάριστο και ταυτόχρονα ουσιαστικό.

Η πλοκή ρέει ομαλά, με έναν ρυθμό που επιτρέπει στον αναγνώστη να κατανοήσει τα βαθύτερα μηνύματα χωρίς να χάνει το ενδιαφέρον του. Οι μεταβάσεις από σκηνή σε σκηνή είναι προσεκτικά δουλεμένες, ενώ η ισορροπία ανάμεσα στη δράση και την αφήγηση παραμένει σταθερή καθ’ όλη τη διάρκεια του βιβλίου.

Ιδανικό για αναγνώστες που αγαπούν τα βιβλία με υπαρξιακά και φιλοσοφικά θέματα, για όσους αναζητούν μια ανάγνωση που δεν προσφέρει μόνο ψυχαγωγία αλλά και τροφή για σκέψη, καθώς και για όσους βρίσκονται σε μια φάση προσωπικής αναζήτησης ή αλλαγής.

Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ

Read more »

Οι Σελευκίδες: Η άγνωστη ιστορία

---Δημοσίευση: 19/05/2026---

Περίληψη οπισθόφυλλου:

Τον πρόωρο θάνατο του Μεγάλου Αλεξάνδρου ακολουθεί ένας ατέλειωτος κύκλος αίµατος για τη διαδοχή του, µε συγκρούσεις, συνωµοσίες, δολοφονίες, αλλά και συµµαχίες µεταξύ των διαδόχων και των επιγόνων του. Δύο στρατηγοί του Αλεξάνδρου, ο Πτολεµαίος στην Αίγυπτο και ο Σέλευκος σε όλη την Ασία, επικρατούν και οι δυναστείες τους επιβιώνουν για σχεδόν τρεις αιώνες.

Ο Σέλευκος και οι διάδοχοί του ιδρύουν δεκάδες πόλεις στην Ασία και διαδίδουν τον ελληνικό πολιτισµό και την ελληνική γλώσσα στα πέρατα της Γης. Ο Αχαιός, ο δευτερότοκος γιος του Σέλευκου, διηγείται µέσα από τη ζωή του και τις περιπέτειές του τη συναρπαστική, αλλά δυστυχώς άγνωστη ιστορία των Σελευκιδών και της εποχής του.

Η άποψή μου:

(γράφει ο Θανάσης Σταυρόπουλος)

«Τω κρατίστω».

---Μέγας Αλέξανδρος (356-323 π.Χ.)---

«Στον πιο δυνατό»: με αυτά του τα λόγια τελείωσε την ανεπανάληπτη ζωή του ο σπουδαιότερος των στρατηλατών Μέγας Αλέξανδρος. Την αχανή του αυτοκρατορία που επεκτεινόταν από τη Μακεδονία μέχρι τον Ινδό ποταμό, από τα υψίπεδα του σημερινού Αφγανιστάν έως την νότια Αίγυπτο κάπου εκεί στα σύνορα με την Αιθιοπία, κάπου έπρεπε να την αφήσει.

Οι λεγόμενοι «επίγονοι», οι διάδοχοί του δηλαδή, που την κληρονόμησαν ήταν ο Περδίκκας, ο Αντίγονος ο Α΄ ο Μονόφθαλμος, ο Σέλευκος, ο Λυσίμαχος, ο Κάσσανδρος και ο Πτολεμαίος. Ο Περδίκκας θα δολοφονηθεί πολύ γρήγορα και θα βγει από την πορεία της διαδοχής. Ο Αντίγονος θα βασιλεύσει στη σημερινή Μέση Ανατολή και σε μέρος της Ελλάδας, ο Κάσσανδρος στη Μακεδονία, ο Λυσίμαχος στη Θράκη και τις σημερινές ακτές της Βουλγαρίας, ο Πτολεμαίος στην Αίγυπτο, ενώ ο Σέλευκος θα γίνει ηγεμόνας της Μεσοποταμίας και θα φτάσει να εξουσιάζει τις περιοχές που σήμερα περιλαμβάνουν την Ανατολική Τουρκία, το Κουρδιστάν, μέρος της Συρίας, το Ιράκ, το Ιράν, μέρος της Σ. Αραβίας, το Κουβέιτ, το Πακιστάν, το Αφγανιστάν, ενώ θα φτάσει και στη Σογδιανή, δηλαδή μέρη της οποίας σήμερα ανήκουν στο Τατζικιστάν, το Ουζμπεκιστάν και στο Τουρκμενιστάν. Αυτός ο τελευταίος, ο Σέλευκος ο Α΄ θα αποτελέσει και τη βάση της μυθιστορηματικής αφήγησης του συγγραφέα. Θεωρήθηκε ότι ο Σέλευκος και η γενιά του πλησίασαν περισσότερο από τον οποιονδήποτε άλλον στο όραμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου.

Μέσα από τις σελίδες του βιβλίου θα περάσει όλη εκείνη η ταραγμένη εποχή των Επιγόνων. Θα ξεχαστεί ο Αλέξανδρος, θα θανατωθεί η γενιά του, θα πέσουν σαν λυσσασμένοι σκύλοι οι κληρονόμοι του στο βασίλειό του και θα το τεμαχίσουν προς ιδίον όφελος. Ο συγγραφέας με γλώσσα κατανοητή μας εξιστορεί την όλη πορεία τους. Η αλήθεια είναι ότι τα ονόματα που αναφέρονται είναι πολλά και σε πολλές των περιπτώσεων σχεδόν όμοια. Ήταν βλέπετε φαινόμενο της εποχής να δίνονται τα ονόματα των γονέων στους απόγονους των βασιλικών οίκων.

Πέρα όμως από αυτό ο Μάνος Κουμεντάκης έχει κάνει μία εξαιρετική έρευνα, η οποία φτάνει σε βάθος χρησιμοποιώντας πλείστες των πηγών που αναφέρονται στη διαδοχή του Μεγάλου Αλεξάνδρου.  Η πραγματικότητα είναι ότι η γνώση που έχουμε οι περισσότεροι για τον Μέγα Αλέξανδρο αρχίζει με τις μάχες του και τελειώνει με τον θάνατό του. Το μετά μας έχει παραμείνει αν όχι εντελώς άγνωστο, σίγουρα δυσδιάκριτο και ασαφές. Ίσως να φταίει ότι ελάχιστα διδάσκεται, ή πιθανόν ότι δεν αποτελεί μία ελκυστική και γεμάτο μυστήριο ιστορική εποχή. Πέρα από εδαφικές διεκδικήσεις, μάχες και ανατροπές ηγεμόνων δε μας προσθέτει «ιστορίες» τύπου Γόρδιου Δεσμού, Γρανικού Ποταμού, Φίλιππου και Ολυμπιάδας κλπ. Αυτή η περιρρέουσα ατμόσφαιρα που έχει επικρατήσει περί της εποχής εκείνης, ανατρέπεται διαβάζοντας το εν λόγω βιβλίο. Μας αφορά άμεσα, όχι λόγω ιστορικού ενδιαφέροντος και μόνο, αλλά επειδή μας κατατοπίζει επακριβώς για το πως εξελίσσεται από τον θάνατο του Μεγάλου Αλεξάνδρου και εντεύθεν όλη η ιστορική πραγματικότητα στον ελλαδικό χώρο.

Οι Σελευκίδες, η γενιά δηλαδή του Σέλευκου του Α΄, που μας εξιστορεί ο συγγραφέας θα λειτουργήσουν ως το μοναδικό βασίλειο της τότε εποχής που θα προσπαθήσει να κρατήσει το όραμα του Μέγα Αλέξανδρου ζωντανό. Καθότι βρισκόταν ακριβώς στο μέσο της πάλαι ποτέ κραταιάς αυτοκρατορίας του, θα διαδραματίσει εξόχως κεντρικό ρόλο στη σύνδεση και στη συγκράτηση των κτήσεων της αυτοκρατορίας του.

Πιστεύω ότι όπως και στο άλλο εξαιρετικό βιβλίο του Μάνου Κουμεντάκη «Έλληνας και Φράγκος», που μας παρουσιάζει τη Φραγκοκρατία στην Ελλάδα τον 13ο και 14ο αιώνα, άλλη μία σκοτεινή για τους περισσότερους ιστορική περίοδος, έτσι και αυτό ρίχνει άπλετο φως σε κομμάτια της Ιστορίας που μας έχουν μείνει ανεξερεύνητα. Φρονώ λοιπόν ότι όσοι από εσάς ενδιαφέρεστε να μάθετε τις ιστορικές συνδέσεις των εποχών της διαδοχής του Μεγάλου Αλεξάνδρου που έχουν μείνει στην αφάνεια, αυτό το βιβλίο είναι νομίζω το καταλληλότερο για να σας τις παρουσιάσει.

Επιπροσθέτως θα μπορέσετε να κατανοήσετε πλήρως ότι όσο σπουδαίος και αν έχει υπάρξει ένας ηγέτης, όσο δυνατή και σίγουρη μπορεί να είναι μία «υπερδύναμη» πάνω στη Γη, όσα εδάφη κι αν κατακτηθούν, θα έρθει η στιγμή της απόλυτης κατάρρευσης. Και αυτό φυσικά δεν συνέβη μόνο στους χρόνους του Μεγάλου Αλεξάνδρου και μετά, αλλά διαπιστώθηκε ιστορικώς και στις περιπτώσεις των Μινωιτών, των Μυκηναίων, των Χετταίων και Ασσυρίων, των Αιγυπτίων, της Ρώμης, της Κίνας, των Αυτοκρατοριών του Μεσαίωνα και μετά, κ.ο.κ. Όλη λοιπόν αυτή η διδαχή ας αποτελέσει παράδειγμα προς όλους μας για την «πίστη και την αφοσίωση» που δείχνουμε στο σήμερα και στους ηγέτες.

Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ

Read more »

Οι Πυλώνες της Νέας Ολιστικής Ιατρικής

---Δημοσίευση: 18/05/2026---

Περίληψη οπισθόφυλλου:

"Αντλώντας από το έργο κορυφαίων διεθνών ερευνητών, αυτό το βιβλίο περιέχει μια εις βάθος επιστημονική εξέταση για τη φαρμακευτική χρήση εγκεκριμένων ολιστικών πρακτικών και στοχευμένων φυσικών φαρμάκων.

Παρουσιάζει το φαρμακοδυναμικό και τους μηχανισμούς δράσης αυτών των θεραπειών και αναδεικνύει έναν νέο δρόμο ίασης, απέναντι σε σοβαρές παθήσεις που βασανίζουν τον σύγχρονο άνθρωπο, όπως τα αυτοάνοσα, ο διαβήτης, οι ρευματικές παθήσεις, οι ψυχικές διαταραχές, οι εκφυλιστικές ασθένειες, οι καρδιοπάθειες, ο καρκίνος, ακόμα και η γήρανση.

Παράλληλα, μυεί τον αναγνώστη στα άγνωστα πεδία της έρευνας για την επέκταση της ζωής και τον καθοδηγεί σε έναν κόσμο μακροζωίας και θεραπείας, όπου η σύνδεση της φύσης με την επιστήμη παρέχουν μια ολοκληρωμένη θεραπευτική παρέμβαση για την απόκτηση της πλήρους ευεξίας και την κατάκτηση της ακραίας μακροζωίας.

Η αρχή για το τέλος σοβαρών ασθενειών που έπληξαν την ανθρωπότητα για αιώνες έχει γίνει και θα είναι με τον φυσικό τρόπο. Το μόνο που μένει είναι η στροφή του ανθρώπου προς αυτήν την κατεύθυνση και η μετάδοση της γνώσης" (Ιωάννης Κάργας).

Η άποψή μου:

(γράφει η Βίκυ Σίμου)

Ο Ιωάννης Κάργας με το έργο του “Οι Πυλώνες της Νέας Ολιστικής Ιατρικής”, επιχειρεί μια σύνθεση επιστήμης και εναλλακτικής θεραπευτικής, φιλοδοξώντας να γεφυρώσει τη συμβατική ιατρική με πρακτικές φυσικής ίασης μέσα από εκτενή βιβλιογραφική τεκμηρίωση και ανάλυση μηχανισμών δράσης.

Στο βιβλίο παρουσιάζει αρκετά μεγάλο όγκο έρευνας, με ευρύ φάσμα παθήσεων, προτείνοντας μια ολιστική προσέγγιση που συνδέει φύση και επιστήμη –κάτι που προκαλεί σκεπτικισμό, αφού μάλλον λειτουργεί ως μανιφέστο μιας θεραπευτικής κοσμοθεωρίας με αξία, κυρίως για όσους ενδιαφέρονται να εξερευνήσουν τα όρια και τις δυνατότητες της σύγχρονης ολιστικής ιατρικής.

Οι ρήσεις που πλαισιώνουν την αρχή και το τέλος κάθε κεφαλαίου λειτουργούν ως στοχαστικές «ανάσες», προσδίδοντας φιλοσοφικό βάθος, συνδέοντας την ιατρική γνώση με μια διαχρονική ανθρωποκεντρική σοφία.

Το εξώφυλλο, λιτό αλλά συμβολικά φορτισμένο, αποτυπώνει εύστοχα την ιδέα της ατομικής ισορροπίας σώματος και πνεύματος, προϊδεάζοντας για τον ολιστικό χαρακτήρα του έργου.

Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ

Read more »

Ικεμπάνα

---Δημοσίευση: 16/05/2026---

Περίληψη οπισθόφυλλου:

Ένα στρώμα με λεκέ, μια ρουλέτα στο κόκκινο, φλιτζανάκια στο μετρό της Αθήνας, πολύχρωμοι γερανοί σε καρφιά, ένα γαλάζιο τετράδιο, ένα χρυσό δόντι, μια φωτογραφία με ανάσα, ένα μπουκάλι στα ροζ, χιονονιφάδες με κραγιόν, ένα πιάτο από πάγο, σκοινιά για σωτηρία, ένα τηλεφώνημα για το τίποτα, κάλτσες κλόουν σε στόμα, μια πισίνα για μέτρημα, ένα ολόκληρο στη μέση, ένας τρελός φωταγωγός, μια ρίζα με πυξίδα και ένα σημάδι σε βάζο που εξαγνίζει το κακό στη σιωπή της Ικεμπάνα...

Ιστορίες ακρότητας σε μικρά και μεγάλα πεζά.

Η άποψή μου:

(γράφει η Αγγελική Λερίου)

Το «Ικεμπάνα» της Βίκης Κοσμοπούλου είναι ένα έργο που δεν περιορίζεται σε μια απλή αφήγηση, αλλά ξεδιπλώνει έναν εσωτερικό κόσμο γεμάτο ευαισθησία, συμβολισμούς και σιωπηλές εντάσεις.

Η γραφή είναι λιτή αλλά ταυτόγχρονα βαθιά ποιητική. Η συγγραφέας δεν καταφεύγει σε υπερβολές -αντίθετα, επιλέγει να ψιθυρίσει αντί να φωνάξει. Μέσα από αυτή τη διακριτική προσέγγιση, καταφέρνει να αγγίξει θέματα όπως η απώλεια, η μνήμη, η ταυτότητα και η ανάγκη για σύνδεση.

Ιδιαίτερα εντυπωσιακή είναι η ατμόσφαιρα που δημιουργείται. Το βιβλίο μοιάζει να κινείται σε έναν ενδιάμεσο χώρο, ανάμεσα στο όνειρο και την πραγματικότητα. Αυτή η αίσθηση ενισχύει τη συναισθηματική φόρτιση και καλεί τον αναγνώστη να σταθεί, να παρατηρήσει και να νιώσει.

Το «Ικεμπάνα» δεν είναι ένα βιβλίο που θα σου αποκαλυφθεί με την πρώτη ανάγνωση. Χρειάζεται χρόνο και διάθεση για να το αφήσεις να σε διαπεράσει. Αυτή του η ποιότητα είναι που το καθιστά ξεχωριστό.

Ιδανικό για όσους προτιμούν να εστιάζουν στα συναισθήματα, στους συμβολισμούς και στις εσωτερικές διαδρομές των χαρακτήρων, καθώς και για αναγνώστες που τους αρέσει να διαβάζουν βιβλία, που αφήνουν χώρο για σκέψη και προσωπική προσέγγιση.

Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ

Read more »

Έλληνας και Φράγκος – Η άγνωστη ιστορία

---Δημοσίευση: 15/05/2026---

Περίληψη οπισθόφυλλου:

Στη μεσαιωνική Ελλάδα του 13ου και 14ου αιώνα, Βυζαντινοί και Φράγκοι, Ενετοί, Γενοβέζοι και Καταλανοί, καθώς και κάθε λογής τυχοδιώκτες και πειρατές, συγκρούονται μεταξύ τους για την κατοχή της. Την εποχή αυτή γεννιέται στο Ανάπλι ο ήρωας του βιβλίου, ο Μανουήλ Σγουρός ή Σγουρομάλλης, από πατέρα Έλληνα και μητέρα Φράγκα.

Ο Μανουήλ, ως ταλαντούχος τροβαδούρος πια, αλλά και χάρη στη μεικτή αρχοντική καταγωγή του, τη μόρφωση και τη γλωσσομάθειά του, είναι καλοδεχούμενος στα παλάτια των ηγεμόνων που διαφεντεύουν τις διάφορες περιοχές της Ελλάδας την εποχή αυτή. Συμμετέχει στη ζωή τους και στις συγκρούσεις τους και μαθαίνει από πρώτο χέρι τα γεγονότα και τις ιστορίες τους. Μέσα από τη ζωή και τις περιπέτειες του ήρωα, περιγράφεται η ταραχώδης Ιστορία της Ελλάδας αυτής της περιόδου. Το πανόραμα της Ελλάδας του Μεσαίωνα, μια παραμελημένη και άγνωστη για πολλούς περίοδος της Ιστορίας μας, παρουσιάζεται ανάγλυφα στις σελίδες αυτού του βιβλίου.

Η άποψή μου:

(γράφει ο Θανάσης Σταυρόπουλος)

«Κανένας στρατιωτικός ηγέτης δεν έγινε μεγάλος χωρίς θράσος».

---Καρλ φον Κλαούζεβιτς,  Πρώσος θεωρητικός του πολέμου---

Και η αλήθεια είναι ότι πράγματι, οι Λατίνοι επέδειξαν τεράστιο και απύθμενο θράσος όταν επιτέθηκαν κατά την Τέταρτη Σταυροφορία στην Ελλάδα. Ή μάλλον στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία ή καλύτερα στο Ανατολικό τμήμα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας το 1204. Από το σημείο αυτό και εντεύθεν και μέχρι την άλωση της Κωνσταντινούπολης αρχίζει η Φραγκοκρατία. Πολλές πόλεις και περιοχές όπως και πολλά νησιά θα αλλάζουν συνεχώς επικυρίαρχους. Η Φραγκοκρατία θα έχει πολλές όψεις, κυρίως όσο αφορά τις λατινικές πόλεις που άσκησαν τα δικαιώματά τους επάνω στις περιοχές που καταλάμβαναν. Όπως Βενετία, Γένοβα, Αραγωνία, Βερόνα, Ρώμη, Σικελία, Γαλλία, Μπολόνια, Καταλονία κλπ.

Το βιβλίο μάς παρουσιάζει, μέσα από τα μάτια και τον λόγο ενός γασμούλου (από μεικτό γάμο Έλληνα και Λατίνας) κάτοικου της Πελοποννήσου, την ιστορική εξέλιξη του ελληνικού τμήματος της τότε αυτοκρατορίας. Η αλήθεια είναι ότι δε γνωρίζουμε, στην έκταση και στο βάθος που θα οφείλαμε ως λαός, αυτό το κομμάτι της ιστορίας μας. Είναι λες και η ιστορική μας γνώση αρχίζει με την Αρχαία Ελλάδα, σταματάει κάπου εκεί στον θάνατο του Μεγάλου Αλεξάνδρου, κάνει ένα άλμα και σταματάει στα γεγονότα της Άλωσης και ξεκινάει πάλι από το 1821 και μετά. Για τις ενδιάμεσες περιόδους υπάρχει μεγάλη άγνοια και σκοτάδι.

Ο συγγραφέας όμως έχει ειλικρινά εντρυφήσει στη Φραγκοκρατία και αποφασίζοντας με αυτόν τον όμορφο και άρτιο τρόπο να μας παρουσιάσει αυτήν τη χρονική περίοδο. Επιλέγει λοιπόν τη μυθιστορία, με ιππότες, δεσποσύνες, άγριους και βάρβαρους πολεμιστές, κατακτητές, πόλεις που πέφτουν η μία μετά την άλλη στα χέρια αδίστακτων ηγεμόνων, μηχανορράφους και ήρωες με μία μόνη διαφορά. Όλα τα πρόσωπα του βιβλίου είναι υπαρκτά και ένα προς ένα πέρασαν από τη σημερινή Ελλάδα. Ναύπλιο, Ανδραβίδα, Θήβα, Λαμία, Χαλκίδα, Κάρυστος, Μυστράς, Αθήνα, Καλαμάτα, Καρύταινα, Υπάτη, Πάτρα, Άμφισσα, Ιόνια Νησιά και Κυκλάδες, Κρήτη, Δωδεκάνησα, Θεσσαλία και Ήπειρος και τόσα και ακόμα περισσότερα μέρη παρελαύνουν μέσα από τις σελίδες του βιβλίου. Αναλυτικοί πίνακες, χρονολόγια, χάρτες θα βοηθήσουν στο έπακρο τον αναγνώστη να εμβαθύνει και να κατανοήσει την περίοδο αυτή. 

Ειλικρινά είχα μία αμυδρότατη γνώση περί της Φραγκοκρατίας, διαβάζοντας όμως το βιβλίο κατανόησα πολλά. Μπόρεσα να καταλάβω το πως εξελίχθηκαν τα Ιόνια Νησιά, και τα Δωδεκάνησα μέχρι σήμερα, γιατί υπήρξαν και υπάρχουν καθολικοί σε μερικά νησιά των Κυκλάδων, γιατί η Ελλάδα είναι γεμάτη από κάστρα και κυρίως το πως εμείς διαμορφώσαμε ένα μέρος του εθνικού μας χαρακτήρα έως το σήμερα. Θα αναφέρω εδώ δε τη φράση του Γερμανού φιλόσοφου Friedrich Hegel: «Το μόνο πράγμα που μας διδάσκει η ιστορία είναι ότι τίποτε δεν μας διδάσκει η ιστορία», αφού διαρκώς και συνέχεια διαπράττουμε ως κοινωνίες τα ίδια ακριβώς λάθη και επαναλαμβάνουμε τις ίδιες ακριβώς ενέργειες.

Πιστεύω ότι η ανάγνωση ενός τέτοιου βιβλίου θα σας προσφέρει, πραγματικά, εξαιρετικές γνώσεις. Μην το θεωρήσετε ως μία ιστορική, ξερή αφήγηση. Μη φοβηθείτε ότι θα σας κουράσει. Τουναντίον, κυλάει απίστευτα γρήγορα και είναι απολαυστικότατο!

Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ

Read more »

Εκείνος κι εκείνη

---Δημοσίευση: 12/05/2026---

Περίληψη οπισθόφυλλου:

Ο ΕΠΙΘΕΩΡΗΤΗΣ

25 Δεκεμβρίου 2016. Αυτή είναι η ημερομηνία στην οποία έχει σκαλώσει το μυαλό του επιθεωρητή Ρούπερτ Κίλερ, η μέρα όπου -με δική του υπαιτιότητα- όσοι αγαπά, χάνονται για πάντα. Μια θάλασσα από πολύχρωμα post-it και μια εφαρμογή στο κινητό του υποκαθιστούν τη βραχεία μνήμη του. Πόσο αποτελεσματικός όμως μπορεί να είναι ένας αστυνομικός που δε θυμάται τι συνέβη λίγη ώρα νωρίτερα;

ΟΙ ΦΟΝΟΙ

Επτά ημέρες της Δημιουργίας, επτά θανάσιμα αμαρτήματα, επτά θύματα ή μήπως όχι; Όπως κι αν έχει, οι δολοφονίες αυτές φαντάζουν να προέρχονται από το ίδιο υλικό που υφαίνονται οι εφιάλτες. Και τα μεσαιωνικά βασανιστήρια της Ιεράς Εξέτασης έχουν μετεξελιχθεί στα χέρια του δράστη σε κάτι πολύ πιο σκοτεινό και νοσηρό· σε τέχνη. Τη δική του τέχνη...

Εκείνος, εκείνη, ένας επιθεωρητής με διαταραγμένη μνήμη, μια Κινέζα συνεργάτιδα παθιασμένη με ένα ακραίο άθλημα και ένας καθηγητής Μεσαιωνικής και Αναγεννησιακής Ιστορίας αναζητούν έναν δολοφόνο που συνθέτει με τις πράξεις του μια ιδιότυπη «κόλαση».

Η άποψή μου:

(γράφει η Μάγδα Μπάσιου)

“Η κόλαση όμως τελικά δεν είναι οι άλλοι. Η κόλαση είναι εμείς οι ίδιοι. Όταν είμαστε καταδικασμένοι να ζούμε ξανά και ξανά τις χειρότερες στιγμές μας”, μια φράση που ξεχώρισα ιδιαίτερα μέσα από το βιβλίο της Κλαίρης Θεοδώρου και όπως και η ίδια έχει επισημάνει σε συνέντευξή της, “δεν υπάρχει χειρότερη κόλαση από αυτή στην οποία καταδικάζουμε μόνοι μας τον εαυτό μας”.

Ένας αδίστακτος serial killer σπέρνει τον απόλυτο τρόμο στην ευρύτερη περιοχή του Μονάχου, αφήνοντας πίσω του θύματα άγρια δολοφονημένα και τοποθετημένα σε σκηνικά που θυμίζουν μακάβρια τέχνη. Την υπόθεση έχει κληθεί να αναλάβει ένα ετερόκλητο δίδυμο: ο επιθεωρητής Ρούπερτ Κίλερ του τμήματος Ανθρωποκτονιών, ο οποίος αντιμετωπίζει προβλήματα με τη μνήμη του, αλλά και με τις ψυχολογικές του μεταπτώσεις και η Κινέζα Ντανιέλα Τσο, του τμήματος Ηλεκτρονικών Εγκλημάτων, η οποία είναι ιδιαίτερα παθιασμένη με ένα ομολογουμένως ακραίο άθλημα. Στο αταίριαστο αυτό δυναμικό έρχεται να προστεθεί και ο καθηγητής Μεσαιωνικής και Αναγεννησιακής Ιστορίας, Άλεξ Σβαμπ σε μια προσπάθεια να ερμηνεύσουν τα σκηνικά... άγριας τέχνης που αφήνει πίσω του ο δολοφόνος.

Τι προσπαθεί να πει μέσα από την ιδιότυπη κόλαση την οποία αφήνει πίσω του; Πώς σχετίζονται τα δημιουργήματα του Ολλανδού ζωγράφου, Ιερώνυμου Μπος, με τις δολοφονίες; Θα προλάβουν να εντοπίσουν τον ένοχο πριν να είναι αργά και για τους ίδιους;

Η ανατρεπτική πένα της Κλαίρης Θεοδώρου επιστρέφει δυναμικά μέσα από το παρόν αστυνομικό μυθιστόρημα, με έντονα στοιχεία crime σκανδιναβικής λογοτεχνίας. Ένα μυθιστόρημα, το οποίο δε σε αφήνει να το αφήσεις από τα χέρια σου μέχρι να αποκαλυφθεί η αλήθεια! Η ανατροπή διαδέχεται η μια την άλλη και όσα στοιχεία θεωρείς ως δεδομένα, ανατρέπονται στην επόμενη σελίδα.

Μέσα από μια σφιχτοδεμένη πλοκή, ο αναγνώστης έρχεται αντιμέτωπος με συναισθήματα ποικίλων αντιθέσεων, μιας και ο φόβος διαδέχεται την κάθαρση, η δημιουργία την καταστροφή, ο έρωτας το μίσος, σε μια ιστορία που παίζει συνεχώς με το μυαλό του και γεννά συνεχώς νέα ερωτήματα.

Εντυπωσιακός είναι ο τρόπος με τον οποίο η συγγραφέας δομεί την ιστορία μέσα από συνεχείς παρεμβολές στο παρελθόν και μεταβάσεις στο σήμερα, επιτυγχάνοντας να ενώσει καίρια τα κομμάτια ως προς την λύση του μακάβριου αινίγματος, μοιράζοντας την απόλυτη αγωνία στον αναγνώστη.

Αν ψάχνετε ένα άρτιο, αστυνομικό μυθιστόρημα να σας παρασύρει στις σελίδες του, το “Εκείνος και εκείνη” είναι αναμφίβολα για εσάς! Διαβάστε το.

Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ

Read more »

Είμαι ό,τι θυμάμαι

---Δημοσίευση: 12/05/2026---

Περίληψη οπισθόφυλλου:

Η Τζόυς Σμυρναίου είναι μια γυναίκα όμορφη, καλλιεργημένη και μόνη. Έχει στιγματιστεί από τις εμπειρίες των παιδικών και εφηβικών χρόνων της, από τις ιστορίες του αγαπημένου πατέρα της για τον πόλεμο του ’40, από τον πρώτο της μεγάλο έρωτα, τον Μάνο. Η ζωή τής επιφυλάσσει εκπλήξεις που θα την οδηγήσουν στα πρόθυρα της κατάθλιψης. Η καλύτερη φίλη της χάνεται απρόσμενα και ο πρώτος έρωτας επιστρέφει έπειτα από χρόνια. Η Δανάη, η κόρη της φίλης της που έφυγε από τη ζωή, γίνεται η δική της κόρη. Και η μοίρα παίζει πάντοτε τα παράξενα παιχνίδια της... Η Ικαρία είναι το καταφύγιό της, απ’ όπου παίρνει δύναμη για να συνεχίσει. Το νησί αυτό θα σταθεί η αφορμή για να γνωρίσει τον Άλεξ. Θα μπορέσει άραγε ν’ απαγκιστρωθεί από το παρελθόν και όσα την πληγώνουν ακόμα; Γιατί το παρελθόν είναι ικανό να καταστρέψει ανθρώπινες διαδρομές. Η Τζόυς Σμυρναίου όμως ποτέ δεν ξέχασε· είναι ό,τι θυμάται.

Η άποψή μου:

(γράφει η Νατάσα Ανωγειανάκη)

Η συγγραφέας σε αυτό το πρώτο της συγγραφικό βήμα καταφέρνει να μας μεταφέρει στο 1940, μέσω του πατέρα της ηρωίδας της, σε ένα σπίτι με δύο δωμάτια που τους χωρούσε όλους. Ευτυχισμένες στιγμές που γεμάτη νοσταλγία κοιτάζοντας παλιές, κιτρινισμένες φωτογραφίες, ανασύρει στη μνήμη της. Τα δύσκολα χρόνια του πολέμου.

Θυμάται -ζει μέσω εκείνου- την πρώτη βόμβα που έπεσε στην Ελλάδα και συγκεκριμένα στην Πάτρα την 28/10/1940. Ήταν αυτόπτης μάρτυρας κι έζησε τα πάντα από πρώτο χέρι. Κακουχίες, πείνα, αγώνας για την επιβίωση, μάχη για ένα κομμάτι ψωμί. Δεν ξεχνάει ποτέ -όσα χρόνια κι αν περάσουν- τα λόγια του "Φτωχός είναι αυτός που δεν έχει συναισθήματα".

Γι'αυτό κι εκείνη πορεύεται, έχοντας πάντα στο νου της αυτές του τις κουβέντες. Ζει, ερωτεύεται, πέφτει, σηκώνεται. Η κατάθλιψη την συντρίβει αλλά εκείνη παίρνει δύναμη από τα ταξίδια της στην Ικαρία. Εκεί είναι το καταφύγιό της, σε αυτό το μέρος όπου ο χρόνος σταματάει, δεν υπάρχει άγχος, η ψυχή γαληνεύει. Μαζί της, νοερά, βρισκόμαστε στις όμορφες παραλίες, κολυμπάμε στα καταγάλανα νερά, γευόμαστε φρέσκο ψάρι, πίνοντας τοπικό κρασί.

Η Τζόυς ποτέ δεν ξέχασε όσα την πλήγωσαν, είναι ό,τι θυμάται. Η Ιωάννα Καράνταλη πετυχαίνει χωρίς να πλατιάζει, με γρήγορες εναλλαγές, ομαλή πλοκή, να συνδέσει το κοινωνικό με το αισθηματικό μυθιστόρημα θίγοντας σοβαρά θέματα που ταλανίζουν την Ελληνική κοινωνία με πρωταρχικό το πρόβλημα της ψυχικής υγείας. Στόχος της είναι να αφυπνίσει τον αναγνώστη τονίζοντας πόσο σημαντικό είναι να έχει ήρεμη την ψυχή του, να μην αφήνει τίποτα και κανέναν να τον κάνει να πονάει. Το παρελθόν είναι ικανό να καταστρέψει ανθρώπινες διαδρομές αλλά το παρόν είναι αυτό που αξίζει. Με αυτό ως γνώμονα, όλα μοιάζουν τόσο εύκολα στο να πραγματοποιηθούν. Ας αφήσουμε πίσω ό,τι μας πίκρανε, γιατί ότι δε μας σκοτώνει -μας κάνει πιο δυνατούς.

Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ

Read more »

15 ερωτήσεις στους Σοφία Καζαντζιάν & Μάριο Ιορδάνου

---Δημοσίευση: 11/05/2026---

Γεννηθήκαμε κάπου κάποτε.

Ούτε και έχει σημασία το πότε και το πού.

Ψάξαμε τον εαυτό μας. Δεν τον βρήκαμε. Κι έτσι τον επινοήσαμε.

«Ταξιδεύουμε» μαζί, γιατί μπορούμε να ταξιδεύουμε και μόνοι.

Γράφουμε γιατί δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς.

Είμαστε η ιδέα του εαυτού μας.

Κι αυτή η ιδέα κάποτε θα σβήσει.

Μέχρι τότε...

Κυρίες και κύριοι... Τα Βιβλιοσημεία ανακρίνουν τη Σοφία Καζαντζιάν και τον Μάριο Ιορδάνου!

Πώς γεννήθηκε η ιδέα να μεταφέρετε τη σειρά «Μαύροι Πίνακες» σε βιβλίο;

Η πρόταση ήρθε από τους ανθρώπους των εκδόσεων Κάκτος, του πιο ιστορικού εκδοτικού οίκου, και μας ξάφνιασε ευχάριστα. Είναι η πρώτη φορά που σενάριο γίνεται βιβλίο. Και η διαδικασία ήταν άκρως δημιουργική.

Υπήρχαν σκηνές ή χαρακτήρες που αναπτύξατε περισσότερο στο βιβλίο σε σχέση με τη σειρά;

Στο βιβλίο υπάρχει η δυνατότητα για περισσότερη εμβάθυνση στον πυρήνα και τα κίνητρα των ηρώων. Δίνονται αποσυμβολισμοί και αποκωδικοποιήσεις επιλογών, που κάναμε ως δημιουργοί, ακόμα και σε σχέση με τα ονόματα των χαρακτήρων. Το βιβλίο είναι η αφορμή για μία βουτιά ακόμα πιο βαθιά στην ιστορία.

Πόσο δύσκολο ήταν να διατηρήσετε την κινηματογραφική ατμόσφαιρα μέσα από τις λέξεις;

Ο τρόπος γραφής μας είναι κινηματογραφικός πάντα. Μας αρέσει ο ρυθμός, η εναλλαγή, οι καταιγιστικές ανατροπές, η εμβάθυνση σε αυτό που κρύβουν οι λέξεις, οι πολυεπίπεδοι χαρακτήρες. Και κυρίως μας αρέσει η ιστορία να έχει στόχο. Να λέγονται τα πράγματα με τη μέθοδο της αφαίρεσης και όχι της πρόσθεσης.

Οι «Μαύροι Πίνακες» του Γκόγια αποτελούν βασικό μοτίβο στο έργο. Τι σας τράβηξε σε αυτούς τους πίνακες και πώς αποφασίσατε να τους ενσωματώσετε;

Ο Γκόγια είναι ο πιο σκοτεινός ζωγράφος που γεννήθηκε ποτέ. Τα έργα του είναι η αντανάκλαση του τρόπου με τον οποίο έβλεπε τον άνθρωπο και τον κόσμο. Αυτό ήταν ό,τι πιο ταιριαστό για τον πυρήνα του δολοφόνου των Μαύρων Πινάκων και για ένα σενάριο/βιβλίο που χρησιμοποιεί την τέχνη ως μηχανισμό αποκωδικοποίησης της ανθρώπινης φύσης.

Πώς ήταν η συνεργασία σας στη συγγραφή; Μοιράζεστε ρόλους ή γράφετε από κοινού κάθε σκηνή;

Το σημαντικό είναι το πριν τη γραφή. Οραματιζόμαστε την ιστορία μας μέχρι τέλους. Ξέρουμε ακριβώς πώς θα ειπωθεί και ποιοι ήρωες/σύμβολα θα την κουβαλήσουν. Αποτυπώνεται στο χαρτί όταν είναι πλέον για εμάς αναπόφευκτο.

Υπήρχαν στιγμές που διαφωνήσατε δημιουργικά και πώς τις ξεπεράσατε;

Η σχέση και η συνεργασία μας βασίζεται σε αμοιβαίες συμφωνίες. Όταν υπάρχει αυτό ως βάση, ό,τι και αν προκύψει είναι απλώς ένα σκαλοπάτι προς το καλύτερο για το κοινό μας “ταξίδι”.

Η σειρά θεωρήθηκε «φαινόμενο». Πώς βιώσατε την αποδοχή της από το κοινό;

Με μεγάλη συγκίνηση. Κι αυτό όχι γιατί ακούστηκαν και γράφτηκαν τόσο ωραία πράγματα για τη σειρά. Το να πεις ότι κάτι σου αρέσει ή όχι είναι απλό. Το να παίρνεις έμπνευση όμως από αυτό, να οδηγείσαι σε προσωπικές ερμηνείες των πραγμάτων, να ψάχνεις τον Γκόγια, τον Μακιαβέλι, τον Γκαίτε, τον Μπωντλαίρ και να συμμετέχεις ενεργά σε διάλογο γύρω από θέματα όπως η κακοποίηση με αφορμή μία δημιουργία... ναι. Αυτό είναι συγκινητικό. Και ο κόσμος που αγκάλιασε το έργο μας τα έκανε όλα αυτά.

Πιστεύετε ότι το βιβλίο απευθύνεται κυρίως σε όσους έχουν δει τη σειρά ή μπορεί να διαβαστεί και εντελώς αυτόνομα;

Είτε έχεις δει τη σειρά είτε όχι, οι Μαύροι Πίνακες είναι ένα βιβλίο με δική του υπόσταση.

Θα θέλατε να δείτε τους «Μαύρους Πίνακες» να ταξιδεύουν και στο εξωτερικό;

Φυσικά. Αλλά αυτό δεν είναι στο χέρι μας. Είναι κάτι που μπορούν να κάνουν μόνο οι ιθύνοντες. Το ευχόμαστε.

Τι θα θέλατε να κρατήσει ο αναγνώστης όταν κλείσει το βιβλίο;

Οτιδήποτε τον έκανε να βρει σε αυτό ένα κομμάτι του εαυτού του.

Ποιο ήταν το πρώτο βιβλίο που σας έκανε να αγαπήσετε τη λογοτεχνία;

Όλα τα έργα του Φραντς Κάφκα. Και οι δύο, του έχουμε ιδιαίτερη αδυναμία και γι'αυτό στο θέατρο Αργώ ανεβάσαμε ένα δικό μας κείμενο, που βασίζεται στη ζωή και το έργο του. Λέγεται "Η Κατσαρίδα Κ." και είναι ουσιαστικά όλος ο Κάφκα σε μία ώρα και κάτι. Εγώ ερμηνεύω και ο Μάριος σκηνοθετεί.

Αν μπορούσατε να δείτε το έργο σας σε μια άλλη μορφή (θέατρο, σινεμά, podcast), ποια θα προτιμούσατε;

Σημασία δεν έχει η μορφή, αλλά η ουσία αυτού που έχεις να πεις. Όταν ξέρεις τι θέλεις να εκφράσεις, βρίσκεις και τον τρόπο.

Αν μπορούσατε να δώσετε μια συμβουλή στους ήρωες του βιβλίου σας, ποια θα ήταν αυτή;

Το παρελθόν δεν πεθαίνει. Επιστρέφει πάντα με τη μορφή συμπτώματος. Πρέπει να εξαλείψεις τα συμπτώματα, για να νικήσεις την αρρώστια. 

Ποιο τραγούδι θα μπορούσε να είναι το «soundtrack» των «Μαύρων Πινάκων»;

Ο τελευταίος σταθμός από Διάφανα Κρίνα.

Με τρεις λέξεις, πώς θα περιγράφατε το βιβλίο σας;

Για τον Μπράντο... (τον σκύλο μας)...

x

©Βιβλιοσημεία - Λιάνα Τζιμογιάννη / Αντζελίνα Λερίου

Πηγή φωτογραφιών: Instagram θεάτρου Αργώ / Κάκτος webpage

Read more »

Μαύροι πίνακες

---Δημοσίευση: 11/05/2026---

Περίληψη οπισθόφυλλου:

“Το μαύρο, το κόκκινο και η ώχρα

είναι τα βασικά χρώματα στους πιο σκοτεινούς πίνακες

που ζωγράφισε ποτέ ανθρώπινο χέρι:

                                                            Τους Μαύρους Πίνακες…”

Ένας ζωγράφος: ο Φρανσίσκο Γκόγια.

Δεκατέσσερα έργα: οι Μαύροι Πίνακες.

Ένας δολοφόνος: ευφυής, αδίστακτος και λάτρης του Γκόγια.

Όταν η κόρη του δημάρχου στις Λεύκες, μια ορεινή κωμόπολη, βρίσκεται άγρια δολοφονημένη, στο τοπικό αστυνομικό τμήμα σημαίνει συναγερμός. Τα κίνητρα του δολοφόνου παραμένουν άγνωστα, ενώ η μεθοδολογία του παραπέμπει στο ζωγραφικό μοτίβο του διάσημου Ισπανού ζωγράφου. Η Άννα, η αστυνόμος που αναλαμβάνει την υπόθεση, εκτός από τη μάχη που δίνει με τους προσωπικούς της δαίμονες, θα προσπαθήσει με τους συνεργάτες της να λύσει το μυστήριο και να σταματήσει τον δράστη. Κι ενώ νομίζουν ότι τον κυνηγούν αυτοί... τους κυνηγάει εκείνος! Ο χρόνος είναι εναντίον τους κι ο δολοφόνος ετοιμάζεται να χτυπήσει ξανά... Είστε σίγουροι ότι αντέχετε να γυρίσετε σελίδα; Ολόκληρη η ιστορία της τηλεοπτικής σειράς του Star, "Μαύροι Πίνακες", που καθήλωσε το κοινό, διασκευασμένη από τους δημιουργούς της σε ένα μυθιστόρημα που διαβάζεται με κομμένη την ανάσα.

Η άποψή μου:

(γράφει η Αγγελική Λερίου)

Πριν έναν περίπου χρόνο, κυκλοφόρησε το παρόν βιβλίο και αποτελεί τη μεταφορά σε σελίδες της ομότιτλης σειράς, που κατάφερε από τις πρώτες κιόλας ημέρες της προβολής της να αποσπάσει διθυραμβικές κριτικές και να χαρακτηριστεί ως «σειρά φαινόμενο» (την παρακολουθούσα φανατικά!).

Η Σοφία Καζαντζιάν και ο Μάριος Ιορδάνου, πλήρως καταρτισμένοι σε θέατρο και κινηματογράφο, καταφέρνουν να αποδώσουν την πλοκή με απόλυτα κινηματογραφικό τρόπο και να δημιουργήσουν ένα βιβλίο με ένταση σε κάθε του λέξη. Το ενδιαφέρον και η αγωνία διατηρούνται αναλλοίωτα σε κάθε κεφάλαιο και η αφήγηση συνεχώς εμπλουτίζεται με τις εσωτερικές σκέψεις και τις συναισθηματικές αλήθειες του κάθε ήρωα ξεχωριστά.

Η υπόθεση εκτυλίσσεται στις Λεύκες, μία απομακρυσμένη κωμόπολη, όπου η άγρια δολοφονία της κόρης του δημάρχου καταφέρνει να προκαλέσει μεγάλη αναστάτωση. Η αστυνομικός Άννα που αναλαμβάνει την εξιχνίαση της υπόθεσης, καταφέρνει να ανακαλύψει την ιδιαίτερη πηγή έμπνευσης του δολοφόνου, τους Μαύρους Πίνακες του Γκόγια. Τα μοτίβα του κάθε πίνακα αποτελούν για εκείνον έναν ξεχωριστό κάθε φορά καμβά για τα εγκλήματά του.

Το ιδιαίτερο της γραφής της Καζαντζιάν και του Ιορδάνου είναι πως παρά την αμείωτη ένταση των γεγονότων του βιβλίου, δεν προσπαθεί να ‘‘φωνάξει’’ αλλά κάθε φορά ψιθυρίζει... Η ιστορία δεν βασίζεται μόνο στην αστυνομική πλοκή της όλης υπόθεσης αλλά είναι και βαθιά εμπλουτισμένη με κοινωνικές αλήθειες, μερικές από τις οποίες σχετίζονται με όλα όσα καταφέρνει να κρύψει (ή προσωρινώς να καλύψει) ένας άνθρωπος πίσω από τη σιωπή του, καθώς και με φιλοσοφικές αναζητήσεις που κρύβουν οι πίνακες του Γκόγια.

Σχετικά με τους χαρακτήρες, τόσο η πρωταγωνίστρια Άννα όσο και οι δευτερεύοντες χαρακτήρες, συνθέτουν ένα πολύπλοκο σκηνικό ξεδιπλώνοντας ο καθένας τους ξεχωριστά τα τραύματα, τα μυστικά, τις εμπειρίες και τον εσωτερικό πόνο που όλοι τους κουβαλούν.

Οι ίδιοι οι συγγραφείς μέσα από τους πίνακες του Γκόγια, με συμβολικό και αλληγορικό τρόπο στοχεύουν να καταδείξουν τη σιωπή της κοινωνίας απέναντι στα ‘‘σκοτάδια’’ της κοινωνικής υποκρισίας και των ψυχολογικών τραυμάτων που η ίδια δημιουργεί.

Συνολικά το βιβλίο «Μαύροι Πίνακες» δεν είναι απλά ένα ψυχολογικό θρίλερ αλλά μία αφήγηση πολλαπλών διαστάσεων, που πετυχαίνει την τέλεια μίξη τέχνης και εγκλήματος χωρίς να ‘‘ξεχνά’’ να εξετάσει τον ρόλο της ίδιας της κοινωνίας και τη σιωπή που διαρκώς κρατά απέναντι σε ζητήματα που αφορούν τόσο προσωπικά όσο και συλλογικά τραύματα. Ιδανικό για αναγνώστες που αγαπούν ιστορίες με κοινωνικό και ψυχολογικό βάθος καθώς και για όσους εκτιμούν την τέχνη και τους συλλογισμούς που γεννά.

Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ

Read more »