Όσα κρύβει η σιωπή

---Δημοσίευση: 03/10/2026---

Περίληψη οπισθόφυλλου:

Σ’ ένα νησί λουσμένο στο φως του Αιγαίου, η αγάπη της Βασιλικής και του Αγγελέτου δοκιμάζεται σκληρά. Οι δύο νέοι παντρεύονται αψηφώντας έναν πατέρα-δυνάστη, ωστόσο η οικογένεια που δημιουργούν καλύπτεται από τη βαριά σκιά του.

Ύστερα από ένα ξαφνικό ναυάγιο, η Βασιλική και ο Αγγελέτος χάνονται στα αφρισμένα κύματα και η μοίρα σκορπίζει τα τέσσερα παιδιά τους σε τρεις ηπείρους. Όμως, το αίμα και η αλήθεια δεν ξεχνούν· κυλούν μέσα στον χρόνο και πάντα βρίσκουν τον δρόμο τους προς το φως.

Η Φαιναρέτη μεγαλώνει στην Αθήνα με τη νονά της –μια γυναίκα ελεύθερη και τολμηρή, αλλά αιχμάλωτη στο παρελθόν της και σε μια απαγορευμένη αγάπη.

Μια μητέρα και μια κόρη της καρδιάς, δεμένες με σκοτεινά μυστικά, στέκονται στο επίκεντρο μιας θύελλας που πλησιάζει... Η δραματική σχολή, ένας γάμος-παγίδα στη Σικελία και μια απόδραση από έναν εφιάλτη γεμάτο με μάσκες και ψεύτικες υποσχέσεις, οδηγούν τη Φαιναρέτη σε καταιγιστικές αποκαλύψεις, αλλά και στην ελπίδα που γεννά ο αληθινός έρωτας.

Αιγαίο, Αθήνα, Σικελία, Αυστραλία, Αμερική. Έρωτας, προδοσία, εγκλήματα, κακοποίηση, εξιλέωση.

Ένα μυθιστόρημα για την εξουσία, τη βία, την ενοχή, αλλά και για την αγάπη που δεν παύει να επιμένει ακόμα κι όταν η αλήθεια πονά. Γιατί όσα κρύβει η σιωπή δεν χάνονται. Περιμένουν μέχρι να έρθει η στιγμή να εκραγούν. Όσα κρύβει η σιωπή πάντα επιστρέφουν...

Η άποψή μου:

(γράφει η Λιάνα Τζιμογιάννη)

Πρόκειται για ένα ουσιαστικό μυθιστόρημα, που κινείται με λεπτότητα κι ένταση γύρω από όσα λέγονται, αλλά κυρίως γύρω από όσα μένουν ανείπωτα. Από τις πρώτες σελίδες, γίνεται σαφές ότι η σιωπή δεν είναι απουσία. Είναι παρουσία, βάρος και πολλές φορές επιλογή.

Η συγγραφέας υφαίνει μια ιστορία που βασίζεται στις ανθρώπινες σχέσεις και στα μυστικά που τις καθορίζουν. Με φόντο καταστάσεις οικείες αλλά συναισθηματικά φορτισμένες, οι χαρακτήρες της κινούνται ανάμεσα στην ανάγκη για αλήθεια και στον φόβο των συνεπειών της. Το αποτέλεσμα είναι μια αφήγηση που διατηρεί μια ήσυχη αλλά σταθερή ένταση.

Η γραφή της Μαρίας Παπαδάκη είναι άμεση και συναισθηματική, χωρίς να γίνεται υπερβολική. Καταφέρνει να αποδώσει τις εσωτερικές συγκρούσεις των ηρώων της με τρόπο αληθινό.

Σκιαγραφεί χαρακτήρες ούτε απόλυτα σωστοί - ούτε απόλυτα λάθος. Κουβαλούν παρελθόν, λάθη και συναισθήματα που δεν βρίσκουν πάντα διέξοδο. Μέσα από αυτούς, το βιβλίο αγγίζει θέματα όπως η ενοχή, η συγχώρεση, η οικογένεια και η ανάγκη για επικοινωνία.

Το δυνατό σημείο του βιβλίου είναι η συναισθηματική του ειλικρίνεια. Δεν επιδιώκει να εντυπωσιάσει με ανατροπές αλλά να αγγίξει με αλήθεια. Αν αγαπάτε ιστορίες με επίκεντρο τις ανθρώπινες σχέσεις και τα συναισθήματα, διαβάστε το!

Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ

Read more »

Οι μοναδικοί επιζήσαντες

---Δημοσίευση: 03/10/2026---

Περίληψη οπισθόφυλλου:

Δέκα χρόνια πριν, δύο λεωφορεία που μετέφεραν μαθητές λυκείου σε μια εκπαιδευτική εκδρομή συνετρίβησαν σε ένα φαράγγι στο Τεννεσσί. Από τη φονική πτώση επέζησαν μόλις εννέα παιδιά, οι ζωές των οποίων άλλαξαν για πάντα.

Η πρώτη επέτειος από το τραγικό συμβάν σημαδεύεται από την αυτοκτονία μίας από τις μαθήτριες της μοιραίας εκδρομής. Οι υπόλοιποι επιζήσαντες αποφασίζουν να συγκεντρώνονται μια φορά τον χρόνο, σε ένα απομονωμένο σπίτι στο Άουτερ Μπανκς. Δίνουν μια υπόσχεση που τους κρατάει ενωμένους τα επόμενα χρόνια: να στηρίζει ο ένας τον άλλον αλλά και να μην ξεχνούν τις ευθύνες που τους αναλογούν.

Στη δέκατη επέτειο, η Κάσσιντυ Μπεντ νιώθει πως είναι έτοιμη να κόψει τους δεσμούς με τους υπόλοιπους, ώστε να μπορέσει να αποστασιοποιηθεί πλέον από την τραγωδία. Την ημέρα, όμως, της ετήσιας συνάντησης, στην οποία έχει αποφασίσει για πρώτη φορά να μην πάει, μαθαίνει ότι ένας ακόμη από την ομάδα έχει πεθάνει. Παρακινημένη από τη θλίψη, αλλά και από μια έντονη ανησυχία, η Κάσσιντυ σπεύδει στη συνάντηση, για να διαπιστώσει, πρώτη απ’ όλους, ότι φέτος κάτι δεν πάει καθόλου καλά: η Αμάια, η αρχηγός της παρέας, έχει εξαφανιστεί μυστηριωδώς. Η αγωνία για την τύχη της μεγαλώνει καθώς μια σφοδρή καταιγίδα πλησιάζει με κίνδυνο να ανέβει η στάθμη του νερού και να αποκλειστούν στην περιοχή. Αντιμέτωποι με τη θεομηνία αλλά και με μια αδιόρατη απειλή, εγκλωβισμένοι ουσιαστικά σ’ ένα σπίτι-παγίδα, όλοι καλούνται να αποφασίσουν αν θα σώσουν τους άλλους ή τον εαυτό τους, προδίδοντας έτσι τον όρκο που τους δένει.

Η άποψή μου:

(γράφει η Ρούλα Κεφάκη)

Τι φαντάζεστε ότι μπορεί να πάει στραβά όταν μία παρέα 8 ατόμων μαζεύεται κάθε χρόνο στο ίδιο μέρος ως μέρος μια άτυπης συμφωνίας; Πριν ανοίξετε το βιβλίο της Megan Miranda, επιτρέψτε μας ένα μικρό spoiler: τα πάντα!

Δεν πρόκειται για ένα γκρουπ φίλων που για μια εβδομάδα βάζει στην άκρη δουλειές, οικογένειες και υποχρεώσεις για να σμίξει και να θυμηθεί τα παλιά. Πρόκειται για μια παρέα που ο κοινός της τόπος αποτελείται από μυστικά, ψέματα, θανάτους. Κι αν για εννιά χρόνια, αυτά τα μυστικά κατάφεραν να μείνουν κρυμμένα, η δέκατη συνάντηση θα γίνει η αφορμή για να βγουν στο φως όλα όσα παρέμεναν ερμητικά κλειστά για μια δεκαετία.

Έχουν περάσει 10 χρόνια από την τραγωδία που ένωσε για πάντα τους πρωταγωνιστές μας: δύο πούλμαν που μετέφεραν μαθητές λυκείου ενεπλάκησαν σε δυστύχημα, με μόλις 9 επιζώντες. Όταν από τους εννιά μένουν οι επτά, η Κάσσιντι αποφασίζει να αγνοήσει το ένστικτό της, που της φωνάζει να μείνει μακριά από τη φετινή επέτειο, σε μία συνάντηση που θα ταράξει τις ήδη προβληματικές σχέσεις τους και θα αφήσει ακόμα βαθύτερο αποτύπωμα στις ταραγμένες ζωές τους.

Η Megan Miranda γράφει ένα κλειστοφοβικό θρίλερ μυστηρίου, που μας μεταφέρει χρονικά από το απομονωμένο σπίτι όπου συγκεντρώνονται οι επτά ήρωες, παγιδευμένοι από την καταιγίδα σε ένα ζοφερό και μονίμως δύσπιστο περιβάλλον, στη βραδιά που για κάποιους σημάδεψε το μέλλον τους και για άλλους το διέγραψε. Όσα συνέβησαν τόσο πριν όσο και μετά τη συντριβή των λεωφορείων, τα οποία βυθίστηκαν στο ποτάμι παρασύροντας στον θάνατο τους επιβάτες τους, έχουν καταγραφεί με διαφορετικό τρόπο στη μνήμη όλων. Είτε γιατί -επιλέγουν να- αγνοούν την αλήθεια είτε γιατί την κρύβουν. Κάποιος φαίνεται πως σπάει τη συμφωνία για σιωπή όταν αντικείμενα και άνθρωποι εξαφανίζονται, απειλητικά σημειώματα εμφανίζονται και η παρέα γίνεται πιο καχύποπτη από ποτέ.

Η συγγραφέας ξετυλίγει αργά το νήμα του μυστηρίου, με τον αναγνώστη να ελπίζει σε μια κάθαρση, που για τον καθένα από τους επιζήσαντες έχει διαφορετική μορφή. Οι τελευταίες σελίδες του βιβλίου οδηγούν στην πολυαναμενόμενη κλιμάκωση, σε μια ολοκλήρωση έξυπνη και ανατρεπτική. Το αν είναι δίκαιη, θα το κρίνετε οι ίδιοι.

Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ

Read more »

Αείρροος αγάπη

---Δημοσίευση: 02/10/2026---

Περίληψη οπισθόφυλλου:

Εκείνος, ο μόνος κάτοικος της Οφιδούσσας – μιας σπιθαμής γης μέσα στο απέραντο Αιγαίο. Θέλει να ξεφύγει από τη μοίρα του, μα όλα γύρω του φωνάζουν «όχι».

Εκείνη, μια μίμος που μιλά χωρίς λέξεις, αναζητώντας στη σιωπή τον ήχο της ευτυχίας.

Οι δρόμοι τους θα συναντηθούν στο Καστελόριζο, σ’ ένα παγκάκι με θέα τον ματωμένο ήλιο.

Όσα δεν λέγονται, γίνονται νότες.

Όσα δεν αντέχονται, γίνονται όνειρα.

Και όσα γεννιούνται από την αγάπη... δεν γνωρίζουν όρια.

Μια ιστορία για τον έρωτα, την απώλεια και όσα ακολουθούν.

Η άποψή μου:

(γράφει η Μάγδα Μπάσιου)

Το μυθιστόρημα «Αείρροος αγάπη» του συγγραφέα Κυπριανού Παπαλέξη ανήκει στην κατηγορία των βιβλίων που προσπαθούν να εξερευνήσουν τι σημαίνει πραγματικά να αγαπάς.

Με φόντο το Αιγαίο, την Οφιδούσσα και το Καστελόριζο, ο συγγραφέας δημιουργεί μια ιστορία όπου η αγάπη, η απώλεια, η μοναξιά και το πεπρωμένο συναντιούνται. Ο Αργύρης, ένας νέος απομονωμένος από τον κόσμο, και η Αουρόρα, μια μίμος που επικοινωνεί χωρίς λόγια, βρίσκονται αντιμέτωποι με μια σχέση που δεν χρειάζεται απαραίτητα τις λέξεις για να εκφραστεί.

Αξιοσημείωτο στοιχείο του βιβλίου είναι η παρουσία της σιωπής. Οι διάλογοι απουσιάζουν, οι εξηγήσεις και οι μεγάλες δηλώσεις εκλείπουν και ο συγγραφέας επιλέγει το βλέμμα, το άγγιγμα και την παρουσία των ηρώων να μιλήσουν. Ένας διαφορετικός τρόπος επικοινωνίας που αποτελεί τον καθρέφτη του εσωτερικού κόσμου των πρωταγωνιστών.

Η γραφή του Παπαλέξη είναι έντονα λυρική και συναισθηματική, γεμάτη μεταφορές και ποιητικές αποχρώσεις και επιτυγχάνει να μεταφέρει τον αναγνώστη στο νησί του Καστελόριζου, βιώνοντας την αλμύρα, το φως και τον ήλιο του Αιγαίου.

Η «Αείρροος αγάπη» δεν είναι ένα βιβλίο έντονης δράσης και γρήγορης πλοκής. Αποτελεί ένα μυθιστόρημα, όπου κυρίαρχο είναι το συναίσθημα και η αγάπη, που δεν βασίζεται στο χρόνο και στην απόσταση. Είναι ένα ανάγνωσμα που μας θυμίζει πως η αληθινή αγάπη δεν τελειώνει, ακόμα και αν τελειώσει η ιστορία. Αντίθετα, μπορεί να συνεχίζει να ρέει όπως λέει και ο τίτλος «αείρροα», ασταμάτητα.

Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ

Read more »

Πώς να τους λες να πάνε να γ*μηθούνε ευγενικά

---Δημοσίευση: 30/09/2026---

Περίληψη οπισθόφυλλου:

Γιατί είναι τόσο δύσκολο να βάζουµε όρια;

Φοβόµαστε µήπως χάσουµε τη δουλειά µας, αποµακρύνουµε κάποιον αγαπηµένο ή γελοιοποιηθούµε µπροστά στους φίλους µας. Και όταν τελικά µιλάµε, η ενοχή και το άγχος µας ακολουθούν σαν σκιά.

Η αλήθεια όµως είναι απλή: τα όρια στις σχέσεις είναι τόσο απαραίτητα όσο οι κανόνες κυκλοφορίας – χωρίς αυτά, όλα βγαίνουν εκτός ελέγχου.

Στο "Πώς να τους λες να πάνε να γ*µηθούν ευγενικά", η ψυχολόγος και νευροεπιστήµονας Alba Cardalda σε µαθαίνει να λες «όχι» µε αυτοπεποίθηση και ενσυναίσθηση. Να αναγνωρίζεις πότε σε πιέζουν, να διαχειρίζεσαι τις ενοχές και να βάζεις όρια χωρίς να απολογείσαι. Γιατί κάθε φορά που λες «ναι» ενώ θέλεις να πεις «όχι», χάνεις λίγο από εσένα. Και κάθε «όχι» που τολµάς να πεις, σε φέρνει πιο κοντά σε αυτό που πραγµατικά είσαι. Ένας πρακτικός και άμεσος οδηγός για την τέχνη του «όχι».

Η άποψή μου:

(γράφει η Δανάη Λιαροπούλου)

Ξέρω τι θα σκεφτείτε: ακόμα ένα βιβλίο αυτοβελτίωσης; Πραγματικά το χρειαζόμαστε; Δεν ξέρω αν το χρειάζονται όλοι, και δεν έχω καταλήξει σε ασφαλές συμπέρασμα αν τα βιβλία αυτοβελτίωσης όντως μας βελτιώνουν. Ωστόσο στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν έχουμε να κάνουμε απλώς με μία γενικευμένη τοποθέτηση.

Η συγγραφέας, καταρτισμένη, επαγγελματίας κλινική ψυχολόγος, περιγράφει τον εσωτερικό κόσμο ανθρώπων χωρίς την ικανότητα να θέσουν όρια, παραστατικά κι εμπεριστατωμένα. Αναλύει τα αίτια της αδυναμίας αυτής, δίνει παραδείγματα, και προτείνει απλές, πρακτικές λύσεις, με οργανωμένη σκέψη και λογική, λαμβάνοντας υπ'όψιν πιθανές παγίδες, στις οποίες όλοι μας θα πέφταμε. Προσωπικά, με έπεισε.

Αν και τα πρώτα κεφάλαια ήταν αρκετά γενικά, και τη θεωρία όλοι λίγο πολύ την ξέρουμε (για τις πεποιθήσεις και τις αξίες, οι οποίες πολλές φορές μας εμποδίζουν από το να θέσουμε όρια και να πούμε

«όχι»), από τη μέση και μετά ο οδηγός αυτός παίρνει άλλη τροπή. Η συγγραφέας ξεκινάει με τη διεκδικητικότητα, και πώς αυτή πρέπει να πηγάζει από πραγματικά μέσα σου, ώστε να γίνει πιστευτή, προχωρά με πλήρως επιστημονικά τεκμηριωμένες στρατηγικές επικοινωνίας και συμπεριφοράς.

Ένα σημείο που ξεχώρισα ιδιαίτερα στο βιβλίο, καθότι κι εγώ νευροεπιστήμονας στις σπουδές μου, ήταν όταν εξηγήθηκε η σχέση μεταξύ συναισθημάτων και λογικής, βασισμένη στο νευρωνικό δίκτυο  του εγκεφάλου μας (συμφωνώ και επαυξάνω και επαγγελματικά!). Ιδιαίτερα ευχάριστα με προδιέθεσε και η γενικότερη αντίληψη που μεταδίδεται σε όλα τα κεφάλαια, ότι κανείς κερδίζει αυτοπεποίθηση σε οτιδήποτε, συμπεριλαμβανομένης και της οριοθέτησης, με το να λαμβάνει δράση και να αποτυγχάνει ξανά και ξανά.

Το βιβλίο προς τα τελευταία κεφάλαια γίνεται πραγματικά οδηγός, και παραθέτει έως και πρακτικές συμβουλές σε πίνακες, τόσο που πήρα μολύβι και υπογραμμιστικό, για να κρατώ σημειώσεις. Θα διαβάσετε από οδηγίες για τη στάση του σώματος, που πρέπει να κρατάτε, όταν θέλετε να περάσετε συγκεκριμένα μηνύματα, τρόπους για να διατυπώνετε καλύτερα τα επιχειρήματά σας αλλά και τις ενστάσεις σας, πώς να δράτε και να αντιδράτε, ακόμη και πως να «δώσετε τη χαριστική βολή» σε συνομιλητές που πραγματικά δεν παίρνουν από λόγια.

Πριν ξεκινήσετε το βιβλίο, έχετε στο νου σας ότι στα πρώτα κεφάλαια ίσως πρόκειται περισσότερο για

ανακεφαλαίωση όσων ήδη γνωρίζετε, ή ίσως καλύτερα μία οργάνωση γενικών γνώσεων περί ορίων και

«όχι», προκειμένου να σας βάλουν στο κλίμα. Όσο προχωράει το βιβλίο, να κρατάτε σημειώσεις!

Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ

Read more »

Οι Αμαζόνες

---Δημοσίευση: 29/09/2026---

Περίληψη οπισθόφυλλου:

ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΕΞΟΧΗΝ ΠΟΛΕΜΙΣΤΡΙΕΣ!

Στην αρχαία Θεμίσκυρα η Ιππολύτη είναι η βασίλισσα των Αμαζόνων, οι οποίες αποτελούν τον φόβο και τον τρόμο σε ολόκληρη την Ελλάδα με τις απαράμιλλες ικανότητές τους στο πεδίο της μάχης. Όμως, όταν καταφθάνει ένα πλοίο στις ακτές τους, φέρνει μαζί του κάτι πιο επικίνδυνο από την απειλή του πολέμου, ένα μέλλον που η Ιππολύτη δεν θα το φανταζόταν ποτέ. Καταλήγοντας στην Αθήνα χωρίς τη θέλησή της, η Ιππολύτη γνωρίζει έναν έρωτα που ξεπερνά ακόμα και τον δεσμό των Αμαζόνων. Μπορεί να ξεχάσει το πολεμικό της παρελθόν και να χτίσει μια νέα ζωή που δεν είχε ονειρευτεί ποτέ;

Με την αδελφή της απούσα, η Πενθεσίλεια δεν έχει άλλη επιλογή από το να ανακηρυχθεί η νέα βασίλισσα των Αμαζόνων. Σε αντίθεση με τη φιλευσπλαχνία και τη σοφία της αδελφής της, εκείνη κυβερνά με παρορμητικότητα και ισχύ. Όταν ο κόσμος της Ιππολύτης αρχίζει να καταρρέει, τα πάντα εξαρτώνται πλέον από την Πενθεσίλεια, η οποία πρέπει να αποφασίσει μέχρι πού είναι διατεθειμένη να φτάσει προκειμένου να υπερασπιστεί την τιμή τους.

Η άποψή μου:

(γράφει η Δανάη Λιαροπούλου)

«Οι Αμαζόνες» της Hannah Lynn είναι ένα μυθολογικό μυθιστόρημα (δεν θα πήγαινα τόσο μακριά ώστε να το αποκαλέσω ιστορικό, καθώς πραγματεύεται καθαρά μυθολογικές αφηγήσεις), το οποίο σε ταξιδεύει στην πρώτη φεμινιστική κοινωνία της αρχαιότητας. Ακολουθούμε τις ζωές δύο από τις κύριες πριγκίπισσες των Αμαζόνων, μεταξύ των οποίων η βασιλεία στο βιβλίο εναλλάσσεται. Παρότι αρκετά σημεία ίσως λαμβάνουν εκτενέστερη περιγραφή, απολαμβάνεις τη διήγηση κάθε λεπτό, ενσωματώνεσαι τον μαγικό κόσμο των Αμαζόνων, και ειδικά χάρη στην ελληνική καταγωγή μας, δεν αργείς να θυμηθείς όσα ξέρεις από παιδί για τη μυθολογία. Προσωπικά απόλαυσα κάθε λεπτό αυτής της μητριαρχικής κοινωνίας, του female empowerment, το οποίο ξεκάθαρα μεταδίδεται από τη συγγραφέα, και με κάνει να νιώθω ιδιαίτερα περήφανη που ο μύθος των Αμαζόνων ξεκίνησε από τη χώρα μου (παρόλο που όλα τα πατριαρχικά στερεότυπα επίσης υπήρχαν την ίδια περίοδο).

Μέσα από το μυθιστόρημα αναδεικνύεται επίσης η αντίθεση μεταξύ ρόλων πατέρα-μητέρας στην αρχαιότητα, μεταξύ του ενστίκτου και του καθήκοντος, καθώς και η υπερφυσική δύναμη της αδελφικής αγάπης. Ίσως να τολμούσα να πω ότι αγγίζει και θέματα κακοποίησης, ενδοοικογενειακής (ψυχολογικής περισσότερο) βίας, καταπίεσης, ακόμα ακόμα και συνδρόμου Στοκχόλμης. Για να μη πολυλογώ, ακόμη μια διαπίστωση για το πόσο πιο ωραίος θα ήταν ο κόσμος χωρίς πατριαρχία!

Να συνεχίσω λέγοντας ότι κάθε ιστορικό μυθιστόρημα που αναφέρεται στην αρχαιότητα, και δει στην αρχαία ή μυθολογική Ελλάδα, το διαβάζω με ελαφριά δυσπιστία, καθώς συνήθως ό,τι γράφεται από ξένους μυθιστοριογράφους ενέχει αρκετές ανακρίβειες, ιστορικά λάθη καθώς και πρακτικά αδιέξοδα. Παραλλαγές από τον αρχικό μύθο εννοείται, θα περιμένουμε όλοι σε τέτοιου τύπου βιβλία χάρη ποιητικής αδείας. Παρόλα αυτά σίγουρα θα σταθώ σε δύο σημεία στο βιβλίο, εκ των οποίων στο ένα αναφέρεται η λέξη «ιός» (δεν γνωρίζαμε σαν κοινωνία τίποτα για τους ιούς μέχρι πολύ-πολύ πρόσφατα σε σχέση με τις Αμαζόνες, εκτός αν εκείνες μας το κρύβανε σκόπιμα) και στο δεύτερο συμβαίνει το αγαπημένο μου cultural appropriation σε μυθολογικά μυθιστορήματα αρχαιότητας: επειδή ζούμε στην Ελλάδα, αυτομάτως σημαίνει ότι έχουμε θάλασσα στα πέντε λεπτά με τα πόδια. Στον γνωστό μύθο του Αιγέα, ο γνωστός βασιλιάς της Αθήνας αγνάντευε τη θάλασσα από το Σούνιο για την έλευση του γιου του. Ωστόσο ένα απλό google maps θα μπορούσε να μας πληροφορήσει εύκολα ότι το Σούνιο δε βρίσκεται σε περπατήσιμη απόσταση από την ακρόπολη των Αθηνών, ώστε μάλιστα κάποιος να το κάνει μέσα σε πέντε λεπτά.

Ενδιαφέρουσα βέβαια βρήκα και την εμφάνιση ξαφνικά του Παρθενώνα. Στον 13ο αιώνα π.Χ. ο Χρυσός Αιώνας του Περικλέα ίσως να είχε μερικές διαφωνίες με αυτό το timeline. Χωρίς να στεκόμαστε σε αυτές τις λεπτομέρειες, είναι ένα πραγματικά, ωραίο βιβλίο για το είδος του, που θα αρέσει σε κάθε αναγνώστη, ο οποίος μπορεί να απόλαυσε την "Κίρκη" ή "Το τραγούδι του Αχιλλέα". Θα το ξαναδιάβαζα!

Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ

Read more »

Τα χειρόγραφα της Μέλισσας

---Δημοσίευση: 29/09/2026---

Περίληψη οπισθόφυλλου:

Σάμος, 1968. Ο θάνατος της Αναστασίας αναστατώνει τη μικρή τοπική κοινωνία. Ήταν αυτοκτονία ή δολοφονία; Ή, με κάποιον παράδοξο τρόπο, και τα δύο; Τι σχέση έχει ο Νικόλας, ο αρραβωνιαστικός της, και γιατί τη βρήκε πρώτος εκείνο το μοιραίο ξημέρωμα; Στο προσκήνιο επικρατούν συναισθηματικές εξάρσεις, ερωτικά διλήμματα και μοιραίες αποφάσεις. Όμως, ποιος μπόρεσε ποτέ να ξεφύγει από το ένοχο παρελθόν του; Ποιος έθαψε γεγονότα που η ζωή δεν έφερε, σε ανύποπτο χρόνο, στην επιφάνεια;

Όταν η αγάπη συγκρούεται με τη λογική και η φιλοδοξία με την ηθική, διαφορετικοί άνθρωποι που συνδέονται μεταξύ τους με έναν περίεργο τρόπο, καλούνται να επιλέξουν πώς θα πορευτούν. Και τότε στον διάβα τους συμπαρασύρουν αθώους και ένοχους...

Η άποψή μου:

(γράφει η Λιάνα Τζιμογιάννη)

Έχω γνωρίσει την πένα της Μαρίας Χίου, και δεν με έχει απογοητεύσει. Το έργο της «Τα χειρόγραφα της Μέλισσας» είναι ένα ιδιαίτερα ατμοσφαιρικό και συναισθηματικά φορτισμένο, που κινείται ανάμεσα στη μνήμη και την ιστορία. Μέσα από μια πολυεπίπεδη αφήγηση, η συγγραφέας δημιουργεί έναν κόσμο όπου το παρελθόν και το παρόν συνδέονται μέσα από μυστικά, προσωπικές εξομολογήσεις και χαμένα χειρόγραφα που σταδιακά αποκαλύπτουν τη βαθύτερη αλήθεια των ηρώων.

Η πλοκή ξετυλίγεται γύρω από την ανακάλυψη παλιών χειρογράφων, τα οποία λειτουργούν σαν γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικές εποχές και ζωές δημιουργώντας ένα στοιχείο αναζήτησης και αποκάλυψης που κρατά το ενδιαφέρον του αναγνώστη αμείωτο μέχρι το τέλος της ιστορίας.

Οι χαρακτήρες είναι πρόσωπα που παλεύουν με τις επιλογές τους, τα λάθη τους και τις συνέπειες του παρελθόντος. Καθώς έρχονται αντιμέτωποι με αυτά τα κείμενα, αναγκάζονται να επαναπροσδιορίσουν την προσωπική τους ιστορία και να αναμετρηθούν με μνήμες που για χρόνια παρέμεναν θαμμένες.

Η συγγραφέας αξιοποιεί το εύρημα των χειρογράφων όχι μόνο ως αφηγηματικό μηχανισμό αλλά και ως σύμβολο της ανθρώπινης ανάγκης να αφήσουμε πίσω μας ένα ίχνος, μια μαρτυρία για όσα ζήσαμε και νιώσαμε.

Η γραφή της Χίου είναι λυρική και λεπτομερής δημιουργώντας εικόνες που μένουν στον αναγνώστη πολύ μετά το τέλος της ανάγνωσης. Τα τοπία, οι εσωτερικοί μονόλογοι και οι μικρές καθημερινές στιγμές αποκτούν ιδιαίτερη σημασία, χτίζοντας έναν κόσμο γεμάτο συναίσθημα και εσωτερική ένταση.

Προσωπικά, καθώς αγαπώ τα συναισθηματικά μυθιστορήματα καθώς και τις ιστορίες που εστιάζουν στους χαρακτήρες, τα συναισθήματα και τις ανθρώπινες σχέσεις, το λάτρεψα!

Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ

Read more »

ΦΡΙΝΤΑ ΚΑΛΟ - Η τελευταία συνέντευξη

---Δημοσίευση: 23/09/2026---

Περίληψη οπισθόφυλλου:

«Το μόνο που ξέρω είναι ότι ζωγραφίζω επειδή το έχω ανάγκη, και πάντα ζωγραφίζω ό,τι μου έρθει στο μυαλό, χωρίς καμία άλλη σκέψη».

---ΦΡΙΝΤΑ  KAΛΟ---

Η Φρίντα Κάλο έχει υμνηθεί ως πρωτοπόρος του φεμινισμού, ως παρεξηγημένη ιδιοφυΐα και ως εμβληματική μορφή της Αριστεράς· εντούτοις, όσο ζούσε παρέμενε γνωστή –τουλάχιστον στην αρχή– κυρίως ως η σύζυγος του Ντιέγκο Ριβέρα. Όπως όμως καταδεικνύει αυτή η πολυπρισματική συλλογή συνεντεύξεων, που περιλαμβάνει μεταξύ άλλων την πρώτη και την τελευταία της, η Κάλο δεν υπήρξε μόνο μια συγκλονιστικά ρηξικέλευθη και βαθιά προσωπική δημιουργός, αλλά και μια ευφυής αρχιτέκτονας της δημόσιας εικόνας της.

Η σειρά "Η τελευταία συνέντευξη και άλλες συζητήσεις" συγκεντρώνει εμβληματικές συνομιλίες με κορυφαίες προσωπικότητες από κάθε χώρο: συγγραφείς, στοχαστές, αθλητές, καλλιτέχνες και πολιτικούς – από τα πρώτα τους βήματα μέχρι την τελευταία τους συνέντευξη. Μέσα από τις σελίδες κάθε τόμου αποκαλύπτεται η ανθρώπινη διάσταση πίσω από τη δημόσια εικόνα: ο εσωτερικός κόσμος, το χιούμορ, η οργή, η στοχαστικότητα, οι αδυναμίες και οι αλήθειες που δεν γράφτηκαν ποτέ στα επίσημα βιογραφικά. Ανάμεσα στις προσωπικότητες που «μιλάνε για τελευταία φορά» περιλαμβάνονται ο Έρνεστ Χέμινγουεϊ και ο Άντονι Μπουρντέν, οι οποίοι ανοίγουν και τη σειρά, ο Χόρχε Λουίς Μπόρχες, η Φρίντα Κάλο, ο Τζ. Ντ. Σάλιντζερ κ.ά.

Η άποψή μου:

(γράφει η Δανάη Λιαροπούλου)

Έχετε δει ποτέ κάποιο πολύ σουρεαλιστικό όνειρο; Ένα υποσυνείδητο όραμα που δε θα μπορούσε ποτέ να γίνει πραγματικότητα, για παράδειγμα ένα δελφίνι να πετάει, τα παραθυρόφυλλα του σπιτιού σας να βγάζουν ρίζες στο έδαφος, ή το δέρμα σας να αποτελείται από φύλλα χρυσού. Αν ναι, τότε έχετε ήδη έρθει πολύ κοντά στη τέχνη της αξεπέραστης, μοναδικής, βαθιά πονεμένης Φρίντα Κάλο (ακόμα μίας μου καλλιτεχνικής αδυναμίας). Το παράδοξο είναι βέβαια ότι η ίδια πεισματικά αρνιόταν να συγκαταλεγεί στο ρεύμα του σουρεαλισμού.

Η Χέιντεν Ερέρα, στο βιβλίο της «Φρίντα Κάλο: Η τελευταία συνέντευξη και άλλες συζητήσεις» έχει καταφέρει κάτι πολύ εύστοχο: σε μόλις περίπου 30 σελίδες μας δίνει μία σύντομη πλην ολοκληρωμένη βιογραφία της Φρίντα. Στο υπόλοιπο βιβλίο ακολουθούν διάφορες συνεντεύξεις, συζητήσεις, συναντήσεις και πορτρέτα της, διηγημένα από διακεκριμένους δημοσιογράφους, κριτικούς τέχνης και ιστορικούς που ήρθαν σε επαφή με την ίδια τη Φρίντα, ή και με τον δύο φορές σύζυγό της, Ντιέγκο Ριβέρα (αλίμονο, θα εμφανιζόταν και το δικό του όνομα κάποια στιγμή), υπό το πρίσμα πάντα των όσων βίωσε. Διαμάντι του βιβλίου είναι πράγματι η τελευταία συνέντευξη, δοσμένη από την Φρίντα στη φίλη της Ρακέλ Τιμπόλ (και γραμματέα του Ντιέγκο), όπου πλέον εκεί δε χωράει αμφιβολία για το πόσο ο πόνος που βίωσε η καλλιτέχνιδα είναι αυτός που έδωσε ζωή στους πίνακές της. Ενώ διάβαζα (όλο το βιβλίο, πόσο μάλλον τις τελευταίες σελίδες), δε μπορούσα να βγάλω από το μυαλό μου τους στίχους του αγαπημένου τραγουδιού «Μινοράκι» της Αλεξίου: «έτσι βγαίνουν τα τραγούδια μάτια μου, σε γνωρίζει ο πόνος κι έρχεται κοντά σου».

Βέβαια, με το που είδα ποια έχει γράψει το συγκεκριμένο βιβλίο, ξέροντας ότι έχει επίσης εκδώσει τη διδακτορική της διατριβή με τον τίτλο «Frida: Μια Βιογραφία της Frida Κάλο» (κάντε τη χάρη στον μελλοντικό εαυτό σας και διαβάστε το!), εμπιστεύτηκα σχεδόν τυφλά ότι θα με ταξιδέψει. Ίσως ήμουν λίγο διστακτική στην αρχή καθώς είχα διαβάσει και το «Φρίντα Κάλο, 60 Μαθήματα για μια Ελεύθερη ζωή» του Allan Percy, το οποίο αλήθεια δεν το συνιστώ, αφού έπαιρνε μόνο κάποια αποφθέγματα της Φρίντα και στη συνέχεια τα ανέλυε, θαυμάζοντας το μεγαλείο ψυχής της. Ευτυχώς με τη «Τελευταία συνέντευξη» δεν ισχύει κάτι παρόμοιο. Το αντίθετο μάλιστα, είναι δομημένο σαν γραφή που σου παραθέτει τα εναύσματα και φτάνεις περισσότερο ή λιγότερο μόνος σου, ως αναγνώστης, σε συμπεράσματα.

Κάτι που πραγματικά μου έκανε εντύπωση, είναι ότι πολλές σκηνές από τη διάσημη ταινία «Φρίντα», με την Salma Hayek στον πρωταγωνιστικό ρόλο, είναι εντελώς αληθινές, ενώ πάντα πίστευα (αφελώς ίσως) ότι ήταν απλά ποιητική αδεία: η Φρίντα να μεταφέρεται στην έκθεσή της πάνω στο κρεβάτι της, ένας καθρέφτης στην οροφή του κρεβατιού της, το «ξαπλωτό» καβαλέτο της, ακόμη και οι φράσεις που έλεγε στον Ντιέγκο για να τον κοροϊδέψει.

Αγαπητή κυρία Ερέρα σας ευχαριστούμε, εξαιρετική δουλειά.

Pro tip: ενώ διαβάζετε το βιβλίο, κάντε τον μικρό και αθώο κόπο να αναζητείτε στο κινητό σας ταυτόχρονα τους εκάστοτε πίνακές της που αναφέρονται. Ειδικά στην εισαγωγή, αυτό θα σας φανεί όχι μόνο χρήσιμο, αλλά θα καταλάβετε πραγματικά, και σε μεγαλύτερο βάθος, τη ψυχοσύνθεση της αγαπημένης καλιτέχνιδας, αλλά και την εξέλιξή της.

Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ

Read more »

Γεύση λεβάντας

---Δημοσίευση: 25/09/2026---

Περίληψη οπισθόφυλλου:

H συνταγή της ευτυχίας μπορεί να κρύβεται στα πιο απίθανα μέρη...

Η Ντελ και ο σύζυγός της ο Όλι μετακόμισαν σε ένα όμορφο χωριό της Προβηγκίας για να κάνουν μια νέα αρχή, μετά από χρόνια άκαρπων προσπαθειών να αποκτήσουν παιδί. Όμως έξι μόλις εβδομάδες αφότου φτάνουν, πακετάρουν ξανά τα πράγματά τους για να γυρίσουν πίσω στην Αγγλία. Και καθώς η Ντελ παρακολουθεί το φορτηγό της μεταφορικής να απομακρύνεται, συνειδητοποιεί ξαφνικά τι ακριβώς είναι αυτό που θα την κάνει πραγματικά ευτυχισμένη: μια νέα ζωή στη Γαλλία... χωρίς τον Όλι! Ολομόναχη, και μόνο με μια ετοιμόρροπη αγροικία, ένα απλήρωτο στεγαστικό δάνειο και μερικά φυτά λεβάντας, η Ντελ δεν έχει ιδέα τι στο καλό θα κάνει, ή πώς θα ζήσει σε μια ξένη χώρα ενώ καλά καλά δε γνωρίζει τη γλώσσα. Μέχρι που ανακαλύπτει ένα παλιό βιβλίο συνταγών, στην υπαίθρια αγορά μεταχειρισμένων ειδών του γοητευτικού Φαμπιάν, και αρχίζει να ψήνει μπισκότα και γλυκά με βάση τη λεβάντα. Μπορεί όμως το νέο της πάθος να τη βοηθήσει πραγματικά να αφήσει πίσω το παρελθόν και να την οδηγήσει στην αληθινή ευτυχία; Μια συγκινητική, αισιόδοξη, ρομαντική ιστορία για το πώς μπορεί κανείς να διεκδικήσει ξανά τη ζωή του, με φόντο τα μαγευτικά λιβάδια λεβάντας της Προβηγκίας.

Η άποψή μου:

(γράφει η Μάγδα Μπάσιου)

Η «Γεύση Λεβάντας» της Jo Thomas αποτελεί ένα αισιόδοξο, ζεστό μυθιστόρημα που μεταφέρει τον αναγνώστη στην καρδιά της Προβηγκίας. Η συγγραφέας, γνωστή για τις ιστορίες της που συνδυάζουν ρομαντισμό, όμορφα τοπία και γαστρονομικές εμπειρίες, δημιουργεί ένα τρυφερό βιβλίο γεμάτο αρώματα, γεύσεις, συναισθήματα και προσωπικές αναζητήσεις.

Η ιστορία ακολουθεί τη Ντελ η οποία μετακομίζει με τον σύζυγό της, Όλι, στη νότια Γαλλία για μια νέα αρχή ύστερα από χρόνια αποτυχημένων προσπαθειών να αποκτήσουν παιδί. Όταν όμως το σχέδιό τους καταρρέει, η απογοητευμένη Ντελ προσπαθεί να ανακαλύψει τι είναι αυτό που πραγματικά θέλει από τη ζωή της: μια νέα αρχή στην Προβηγκία χωρίς τον σύζυγό της.

Κουρασμένη και στην προσπάθεια της να απεγκλωβιστεί από τις προσδοκίες που είχε δημιουργήσει για το μέλλον της, η Ντελ προσπαθεί να στήσει ξανά μια ετοιμόρροπη αγροικία -η οποία θα στεγάσει τη νέα της ζωή- και να επιβιώσει με τα λιγοστά χρήματα που πλέον της απέμειναν. Δύσκολο αλλά όχι ακατόρθωτο. Η πρωταγωνίστρια ανακαλύπτει ένα παλιό βιβλίο συνταγών στην υπαίθρια αγορά μεταχειρισμένων ειδών του νεαρού Φαμπιέν και αρχίζει δειλά δειλά να ψήνει μπισκότα και γλυκά με βάση τη λεβάντα. Άραγε μπορεί να κάνει μια καινούρια αρχή η οποία θα ζεστάνει την καρδιά της και θα την οδηγήσει στην αληθινή ευτυχία;

Σημαντικό ρόλο στη νέα της ζωή, θα διαδραματίσουν οι κάτοικοι της Προβηγκίας, οι οποίοι με τη φιλοξενία και τις παραδόσεις τους θα βοηθήσουν την πελαγωμένη μα δυνατή Ντελ να νιώσει ότι ανήκει στο νέο αυτό τόπο. Όλοι οι χαρακτήρες έχουν τις δικές τους δυσκολίες, προσωπικές ιστορίες, στοιχείο που δίνει στο μυθιστόρημα μια αυθεντική διάσταση.

Παράλληλα, ιδανική είναι η περιγραφή του φυσικού τοπίου από τη συγγραφέα. Τα ατελείωτα μωβ χωράφια λεβάντας, τα πέτρινα σπίτια, τα τοπικά προϊόντα, οι γεύσεις της γαλλικής υπαίθρου μεταφέρουν τον αναγνώστη στα στενά της Προβηγκίας, δίνοντας του την αίσθηση ότι εισπνέει το διακριτικό άρωμα της λεβάντας.

Παρά τη γλυκιά ατμόσφαιρα του βιβλίου, η Jo Thomas δεν αποφεύγει να κάνει αναφορά σε διάφορα δύσκολα ζητήματα, όπως τη ματαίωση ονείρων και την κρίση σε ένα γάμο, δοσμένα με απόλυτη λεπτότητα και σεβασμό, καταδεικνύοντας πως η προσωπική εξέλιξη, η συγχώρεση και ο χρόνος μπορούν να δώσουν στον άνθρωπο το δικαίωμα στο όνειρο ξανά.

Η «Γεύση λεβάντας» είναι ένα τρυφερό, feel good μυθιστόρημα για τις δεύτερες ευκαιρίες, για τις ανθρώπινες σχέσεις, για την έννοια της συγχώρεσης και την εύρεση της αγάπης στα πολύ απλά πράγματα. Ένα όμορφο, γαλήνιο ταξίδι εσωτερικής αναζήτησης εμποτισμένο με σταγόνες λεβάντας.

Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ

Read more »

Καϊπιρόσκα!

---Δημοσίευση: 26/09/2026---

Περίληψη οπισθόφυλλου:

Σάο Πάολο, 2005. Πολιτικά σκάνδαλα, κοινωνικές αντιθέσεις, αδιάκοπη κίνηση. Μέσα σ’ αυτήν τη χαοτική αλλά γεμάτη ζωντάνια μεγαλούπολη, η Μαρία Κλαούντια, μια δυναμική Βραζιλιάνα δικηγόρος, γνωρίζει τον μυστηριώδη Ρώσο Ιβάν Ιβάνοβιτς. Για λίγες ημέρες, οι δυο τους περιπλανιούνται στους δρόμους, τα μπαρ, τις παραλίες, σε μια σχέση που ακροβατεί ανάμεσα στην έλξη και την καχυποψία. Όσο η ένταση μεταξύ τους μεγαλώνει, η Μαρία Κλαούντια αρχίζει να αντιλαμβάνεται ότι πίσω από τη γοητεία και το χιούμορ του Ιβάν κρύβονται μυστικά πολύ πιο επικίνδυνα απ’ ό,τι είχε φανταστεί.

Με φόντο τη μουσική του τόπου, τις πολιτικές αναταραχές αλλά και μια διεθνή αστυνομική επιχείρηση που εξελίσσεται αθόρυβα, ξεδιπλώνεται μια ιστορία όλο ένταση, ρυθμό και ανατροπές, που συνδυάζει το αστυνομικό σασπένς με τον αισθησιασμό και την ατμόσφαιρα της σύγχρονης Βραζιλίας.

Η άποψή μου:

(γράφει η Νατάσα Ανωγειανάκη)

Καϊπιρόσκα είναι ένα κρύο, δροσιστικό, αλκοολούχο ποτό (η Ρώσικη εκδοχή της καϊπιρίνια, επειδή έχει βότκα αντί για κασάσα, το οποίο είναι το εθνικό ποτό της Βραζιλίας φτιαγμένο αποκλειστικά από απόσταγμα χυμού ζαχαροκάλαμου).

Βυθιζόμαστε στην ιστορία του συγκεκριμένου βιβλίου, πίνοντας καϊπιρόσκα αλλά και καρυόκα (ελαφρύ εσπρέσσο), τρώγοντας βαταπά (πηχτό, πικάντικο φαγητό της Βραζιλίας) αλλά και παστέλ (πιτάκι τηγανητό με αλμυρή ή γλυκιά γέμιση).

Στο Σάο Πάολο τον Οκτώβριο του 2005 συγκλόνιζαν τη χώρα πολιτικά κι αθλητικά σκάνδαλα. Από τη μια το Μενσελάο όπου πολιτικά, υψηλόβαθμα στελέχη καταδικάστηκαν για διαφθορά και από την άλλη, η Μαφία της Σφυρίχτρας, όπου διαιτητές δωροδοκούνταν προκειμένου να αλλάξουν τα αποτελέσματα ποδοσφαιρικών αγώνων.

Πρωταγωνιστές η Μαρία Κλαούντια, γυναίκα καριέρας (Βραζιλιάνα δικηγόρος) και ο Ιβάν Ιβάνοβιτς (Ρώσος, αμφιβόλου ηθικής). Είναι ο Ιβάν μαφιόζος, καταζητούμενος, έμπορος ναρκωτικών, δολοφόνος, θαμώνας πορνείων; Αυτό καλείται να ανακαλύψει η Μαρία Κλαούντια μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα. Λίγες ημέρες μαζί του είναι αρκετές για να καταλάβει ότι αυτός ο άντρας κρύβει μυστικά.

Με φόντο την πολύβουη πόλη και κάτω από τη σκέπη της Παναγίας της Απαρεσίντα (προστάτιδα της Βραζιλίας), τριγυρνάμε μαζί με τους πρωταγωνιστές στις φαβέλες, στο σαμποδρόμιο, στη λεωφόρο Παουλίτσα ακούγοντας τοπική μουσική ανακαλύπτοντας μαζί τους κάθε γωνιά της. Με έναν αισθησιασμό που ταιριάζει απόλυτα στο μέρος, άνδρες και γυναίκες χορεύουν και τραγουδούν σε ρυθμούς ξέφρενους, πίνοντας, ζώντας δυνατές στιγμές.

Αυτό το βιβλίο σε ταξιδεύει σε μια χώρα διαφορετική, ολοζώντανη, παθιασμένη. Νιώθεις τον παλμό της, γίνεσαι ένα με τους κατοίκους της. Ψάχνεις να ενώσεις τα κομμάτια του γρίφου, που ξεδιπλώνονται αργά μπροστά σου. Η πλοκή σε απορροφά χάνοντας την αίσθηση του χρόνου και του τόπου. Οι ρομαντικές πινελιές έρχονται εκεί ακριβώς που χρειάζονται για να σε χαλαρώσουν από τις ανατροπές. Το ταξίδι είναι μαγικό, συναρπαστικό, σε σημείο να μη θέλεις να τελειώσει.

Η Σίντια Μάρκες με απαράμιλλη μαεστρία καταφέρνει να πάρει τον αναγνώστη μαζί της και να τον κάνει συνοδοιπόρο της, συνεργάτη της, συνταξιδιώτη της, προσφέροντάς του μια υπέροχη, αναγνωστική εμπειρία. Χάρηκα πολύ που έστω και νοερά κατάφερα να περπατήσω στους δρόμους του Σάο Πάολο, ανακαλύπτοντας κρυφά μονοπάτια, που το πιθανότερο είναι να μην καταφέρω ποτέ να τα δω από κοντά...

Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ

Read more »

τοῦ ἐρωτισμοῦ του τὰ ὁράματα

---Δημοσίευση: 26/09/2026---

Περίληψη οπισθόφυλλου:

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ Π. ΚΑΒΑΦΗΣ 

Μια σκληρόδετη έκδοση με 58 ερωτικά ποιήματα, ηχογραφημένα με τη φωνή  του ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ

«Ήρθε το πλήρωμα του χρόνου, κι έφτασε ως φαίνεται ο καιρός να γίνει ένα όνειρό μου πραγματικότητα... Από τότε που ήμουν νέος ακόμα ήθελα να πω ποιήματα του Καβάφη – όχι να τα διαβάσω αλλά... να τα πω, να τα «μιλήσω»!

Και τώρα, που είμαι κι εγώ πια (όπως ήταν κι εκείνος ίσως...) στην «ανάμνηση των αισθήσεων»... τώρα πια που κι η φωνή είναι (ίσως) κατάλληλη πλέον να πει τις σκέψεις του ποιητή, τις αναμνήσεις των δικών του αισθήσεων, τώρα τόλμησα πια... να γίνει η φωνή το όχημα μέσω του οποίου θα αναδυθούν στην επιφάνεια τα οράματα –«εν φαντασία και λόγω»– του ερωτισμού αυτού του μέγιστου ποιητή, αυτού του... «ανδρείου της ηδονής»...

Η επιλογή των ποιημάτων είναι τέτοια ώστε να συνιστούν όλα μαζί, με αυτήν την συγκεκριμένη σειρά... έναν μονόλογο! Ο ποιητής, γέρων πια, επιστρέφει αργά το βράδυ στην οικίαν του και... αναπολεί το παρελθόν του... – αναπολεί και ανακαλεί τα «οράματα του ερωτισμού του»... Ο ποιητής μιλά, λοιπόν, και λέγει...»

Μέσω του κωδικού qr που υπάρχει στο βιβλίο γίνεται... η ακρόαση... Η έκδοση, στην ουσία, «συνοδεύει» την ηχογράφηση...

Η άποψή μου:

(γράφει η Αγγελική Λερίου)

Η ποιητική συλλογή  «Του ερωτισμού του τα οράματα» του Κωνσταντίνου Καβάφη φωτίζει μία από τις πιο τολμηρές, αισθησιακές και βαθιά ανθρώπινες πλευρές της καβαφικής ποίησης: τον έρωτα, την επιθυμία, τη μνήμη του σώματος και τη δύναμη των στιγμών που, ακόμη κι όταν χάνονται, συνεχίζουν να ζουν μέσα μας.

Ο ερωτισμός στον Καβάφη δεν είναι ποτέ επιφανειακός. Δεν υπάρχει για να προκαλέσει, ούτε για να εντυπωσιάσει. Είναι συνδεδεμένος με τη μνήμη, τη νοσταλγία και τον χρόνο. Αυτό ακριβώς το στοιχείο κάνει τα ερωτικά ποιήματα του Καβάφη τόσο ξεχωριστά. Ο έρωτας δεν παρουσιάζεται ως μια ιδανική, εξιδανικευμένη κατάσταση. Είναι σωματικός, έντονος, απαγορευμένος κάποιες φορές, ανολοκλήρωτος άλλες. Είναι μια εμπειρία που αφήνει το αποτύπωμά της στον άνθρωπο και επιστρέφει ξανά και ξανά μέσα από τη μνήμη.

Η ποίηση του Καβάφη διαθέτει εκείνη τη μοναδική δύναμη να λέει πολλά χωρίς να καταφεύγει σε περιττές λέξεις. Η γλώσσα του είναι λιτή, ακριβής και φαινομενικά απλή, όμως κάτω από αυτή την απλότητα κρύβεται ένας ολόκληρος κόσμος. Κάθε λέξη μοιάζει να έχει επιλεγεί προσεκτικά, κάθε παύση αποκτά σημασία και κάθε εικόνα αφήνει χώρο στον αναγνώστη να συμπληρώσει όσα δεν λέγονται.

Ιδανικό για λάτρεις της ποίησης του Κωνσταντίνου Καβάφη, καθώς και για ανθρώπους που αναζητούν ποιήματα γεμάτα συναίσθημα, νοσταλγία και εσωτερική ένταση.

Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ

Read more »

Γκαστόν

---Δημοσίευση: 25/09/2026---

Περίληψη οπισθόφυλλου:

Πριν το ξέσπασμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο έφηβος Μίκα δέχεται το πιο όμορφο δώρο που του είχαν κάνει ποτέ στη ζωή του, τον Γκαστόν, έναν υπέροχο κυνηγετικό σκύλο. Ο αιφνίδιος βομβαρδισμός του Πόζναν όμως, αναγκάζει την οικογένειά του να δραπετεύσει στο εξοχικό του παππού. Σε μια ροή γεγονότων που θα τους αιφνιδιάσει, ο Μίκα ανδρώνεται και ανακαλύπτει ικανότητες που ποτέ δεν φανταζόταν ότι έχει. Μέσα στη δίνη του πολέμου, η ανάγκη για επιβίωση και η δίψα για ζωή είναι έννοιες που δεν χωρούν αμφισβήτηση. Στη βίαιη εποχή που έζησαν, ο Γκαστόν στέκεται ακλόνητος βράχος δίπλα στον Μίκα. Τον συντροφεύει μέσα σε δύσκολα μονοπάτια, συμπληρώνει με ψυχικά αποθέματα το παιδί και τα άλλα μέλη της οικογένειας. Η αφοσίωση, η αντοχή, η πίστη και η άνευ όρων αγάπη του Γκαστόν, μια χαραμάδα φωτός μέσα στα σκοτάδια του πολέμου. Σε μια ιστορική αναδρομή των όσων βίωσε εκείνος και η οικογένειά του, ο Μίκα κάνει έναν απολογισμό της ζωής και της ύπαρξής του.

Η άποψή μου:

(γράφει η Νατάσα Ανωγειανάκη)

Ο Γκαστόν είναι ένα κοκκινομάλλικο ιρλανδέζικο σέτερ ,πιστός φίλος του Μίκα, στην Πολωνία. Μαζί, αχώριστοι, θα ζήσουν την εισβολή των Γερμανών στη χώρα το Σεπτέμβρη του 1939 και ό,τι επακολουθήσει μετά από τον πόλεμο.

Ένα βιβλίο τόσο μικρό σε όγκο, αλλά τόσο δυνατό στην εξιστόρηση των συνταρακτικών γεγονότων που συνέβησαν στις ζωές των πρωταγωνιστών. Οι αλλαγές που επήλθαν και που τους έμαθαν ότι τη ζωή πρέπει να τη σεβόμαστε αλλά και τη φτώχεια επίσης.

Ένα μικρό παιδί που πρέπει από τη μια στιγμή στην άλλη να ξεχάσει όλα όσα μέχρι πρότινος ήξερε. Πάντα δίπλα του, ο σκύλος του κι εκείνος, να προσπαθούν για το καλύτερο, κυρίως όμως να παλεύουν για τους άλλους.

Μια ιστορία τρυφερή και ταυτόχρονα σκληρή, που για ακόμη μια φορά περιγράφει τη σκληρότητα του πολέμου και τις τραγικές του συνέπειες μέσα από τα μάτια ενός αθώου αγοριού αλλά και τον ισχυρό δεσμό που αναπτύσσει ο άνθρωπος με το κατοικίδιο του.

Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ

Read more »

Νίκανδρος

---Δημοσίευση: 24/09/2026---

Περίληψη οπισθόφυλλου:

Στη βιβλιοθήκη του Βατικανού ανακαλύπτεται ένα ανέκδοτο ημερολόγιο του ιστορικού Διόδωρου του Σικελιώτη από το 48 π.Χ. Η ιστορία ξεκινά στην Αλεξάνδρεια, όπου ο Διόδωρος, απεσταλμένος της Ρώμης, μπλέκεται άθελά του σε δολοφονίες και κλοπές σπάνιων κτερισμάτων, ανάμεσα στα οποία το δέρας του Μεγάλου Αλεξάνδρου.

Απαχθείς, καταλήγει στο Δυρράχιο εν μέσω του εμφυλίου πολέμου μεταξύ Πομπήιου και Ιουλίου Καίσαρα, συμμετέχοντας σε ηρωικές μάχες και καταγράφοντας με ζωντάνια την πορεία των στρατών μέχρι την επική αναμέτρηση στα Φάρσαλα.

Παράλληλα, καθώς αναζητεί τον γιο του, Νίκανδρο, ζει μια προσωπική ιστορία γεμάτη ίντριγκα, που τον φέρνει σε άμεση επαφή με τους δύο αντίπαλους Ρωμαίους στρατηγούς της εποχής, και τα μυστικά τους.

Ο Νίκανδρος είναι ένα συναρπαστικό ιστορικό μυθιστόρημα που συνδυάζει περιπέτεια, πολιτική ίντριγκα και ανθρώπινη συγκίνηση μέσα από τα μάτια ενός μοναδικού ιστορικού παρατηρητή.

Η άποψή μου:

(γράφει η Αγγελική Λερίου)

Ο «Νίκανδρος» του Αντώνη Παπαδόπουλου είναι ένα βιβλίο που στηρίζεται στη δύναμη της αφήγησης και στην ανθρώπινη διάσταση των γεγονότων, προσκαλώντας τον αναγνώστη σε μια διαδρομή γεμάτη σκέψεις, συγκινήσεις και εσωτερικές αναζητήσεις.

Ο κεντρικός ήρωας δεν λειτουργεί απλώς ως ένα πρόσωπο που κινεί την ιστορία. Σταδιακά αποκτά υπόσταση και γίνεται ο φορέας μιας ευρύτερης ανθρώπινης εμπειρίας. Μέσα από τη δική του πορεία, ο αναγνώστης έρχεται αντιμέτωπος με ερωτήματα γύρω από τις επιλογές, τις σχέσεις, τις επιθυμίες, τις απώλειες και εκείνες τις στιγμές που μπορούν να αλλάξουν οριστικά την κατεύθυνση μιας ζωής.

Ο Αντώνης Παπαδόπουλος φαίνεται να ενδιαφέρεται περισσότερο για το γιατί των ανθρώπινων πράξεων παρά για μια επιφανειακή καταγραφή όσων συμβαίνουν. Οι χαρακτήρες του έχουν αντιφάσεις, αδυναμίες και προσωπικές συγκρούσεις. Η γραφή είναι άμεση και ουσιαστική. Χωρίς να καταφεύγει σε περιττές υπερβολές, αφήνει την ιστορία και τους χαρακτήρες να εξελιχθούν με φυσικό τρόπο. Οι διάλογοι συμβάλλουν στη ζωντάνια της αφήγησης, ενώ οι περιγραφές δημιουργούν το απαραίτητο πλαίσιο χωρίς να επιβαρύνουν τον ρυθμό.

Ιδανικό για αναγνώστες που αγαπούν τη σύγχρονη ελληνική λογοτεχνία, για όσους προτιμούν μυθιστορήματα με έμφαση στους χαρακτήρες και την ψυχολογία τους καθώς και για ανθρώπους που αναζητούν βιβλία με υπαρξιακούς και ανθρώπινους προβληματισμούς.

Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ

Read more »

Block Delete

---Δημοσίευση: 24/09/2026---

Περίληψη οπισθόφυλλου:

Κάποτε, αν μας ακολουθούσε κάποιος άγνωστος, θα φωνάζαμε βοήθεια· σήμερα, όλοι πασχίζουν να αποκτήσουν ακόλουθους. Η Χριστίνα δουλεύει πωλήτρια σε κατάστημα ρούχων και ονειρεύεται να γίνει διάσημη ινφλουένσερ. Όταν ανακαλύπτει ένα ψεύτικο προφίλ που χρησιμοποιεί τις φωτογραφίες της, η εμμονή της να βρει ποιος ευθύνεται θα την εξωθήσει στα άκρα. Και όταν εντοπίζεται το πτώμα μιας γυναίκας, η Χριστίνα θα βρεθεί στο μέσο των ερευνών.

Ο αστυνόμος Μιχαηλίδης αναλαμβάνει την εξιχνίαση της δολοφονίας και σύντομα η Χριστίνα θα γίνει η δική του εμμονή. Μόνο που σε αυτό το παιχνίδι της γάτας με το ποντίκι δεν υπάρχουν νικητές, μόνο χαμένοι.

Στο Block Delete, ο Βαγγέλης Γιαννίσης τοποθετεί τη δράση στον χώρο των social media, όπου η ταυτότητα είναι εύθραυστη, η εικόνα αντικαθιστά την πραγματικότητα και το κυνήγι της αναγνώρισης μπορεί να οδηγήσει στα πιο σκοτεινά μονοπάτια. Ένα σύγχρονο ψυχολογικό θρίλερ για τις μάσκες που φοράμε και τι συμβαίνει όταν αυτές πέσουν.

Η άποψή μου:

(γράφει η Χρύσα Παναγοπούλου)

Το διαδίκτυο καταστρέφει ζωές και διαβρώνει συνειδήσεις ή μήπως είμαστε εμείς που του έχουμε δώσει τόση αξία, ώστε να χάνουμε τελικά τον εαυτό μας; Το block delete είναι ένα ευφάνταστο, ψυχολογικό θρίλερ με γενναίες δόσεις μαύρου χιούμορ και από την άλλη, μια περιπέτεια με ασταμάτητη ροή, που το κάνει να μοιάζει με ταινία. Χαίρομαι που ο συγγραφέας έφυγε λίγο από τον «θρύλο» Άντερς Οικονομίδη κι επέστρεψε στα ελληνικά δρώμενα, με ένα θέμα καυτό που πιστεύω ότι θα συζητηθεί.

Τίθενται ερωτήματα αρκετά και σοβαρά. Πόσο καλό ή κακό κάνει η δημόσια προβολή μας στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης; Σε τι βαθμό επηρεάζει αυτό την προσωπική μας ζωή και εξέλιξη; Η δημόσια εικόνα σου σε καθορίζει; Γίνεται να παριστάνεις κάτι άλλο από αυτό που είσαι; Μέχρι που μπορείς να φτάσεις προκειμένου να αποκτήσεις περισσότερη θέαση, τα λεγόμενα views; Δεν είναι λίγες οι φορές που η αφάνεια κι η ασημαντότητα πονάει κι ο πόνος της ηρωίδας μοιραία περνάει στον αναγνώστη.

Πριν περάσω στο κύριο πιάτο του βιβλίου που είναι φυσικά η πρωταγωνίστρια, θα πω ότι μου άρεσε πολύ ο αστυνόμος Μιχαηλίδης γιατί έχει τα κότσια να ακολουθεί την καρδιά του αλλά και τις επιταγές της συνείδησής του. Μες τη φαντασία μου τον έπλασα κάτι ανάλογο του αστυνόμου Μπέκα της ομώνυμης σειράς και αυτό με βοήθησε πολύ στο να τον νιώθω περισσότερο σαν πρόσωπο υπαρκτό. Ο αστυνόμος λοιπόν, αν και δευτεραγωνιστής λάμπει λόγω της προσωπικότητάς του.

Κι ας περάσουμε τώρα στην μητέρα της ηρωίδας, που μοιάζει αυταρχική και κάπως καταπιεστική. Νιώθω ότι προσπαθεί να επιβάλει όνειρα δικά της στην κόρη της. Σε κάποιο σημείο του βιβλίου όμως δεν της ρίχνω και όλο το άδικο, σίγουρα υπάρχει λόγος που συμπεριφέρεται έτσι. Ας μην ξεχνάμε ότι είναι κι εκείνη άνθρωπος και μάλιστα μεγαλώνει μόνη της την κόρη της.

Η πρωταγωνίστριά μας η Χριστίνα, είναι ένα κράμα που αποπνέει τόσο τη συμπάθεια όσο και την αντιπάθειά μας. Στην αρχή νιώθουμε συμπόνια. Ένα κορίτσι με κάποια παραπανίσια κιλά που θέλει να γίνει ινφλουένσερ. Δεν μπορώ να της ρίξω κι άδικο. Όλοι τρελαινόμαστε για λίγη δημοσιότητα! Το θέμα της Χριστίνας είναι ίσως η ανασφάλεια και μη αποδοχή του εαυτού της, όπως και η αυταρχική μητέρα που είπαμε παραπάνω. Η ίδια ωστόσο, φαίνεται από την αρχή ότι έχει θέματα. Η δουλειά της δεν τη γεμίζει, οι συνάδελφοί της την κουτσομπολεύουν, το αφεντικό απλά την ανέχεται, το πανεπιστήμιο το παράτησε και μέσα σε όλα αυτά, κάποια της κλέβει τη ζωή μέσα από το instagram και αυτό το τελευταίο είναι που την αρρωσταίνει και την κάνει να φέρεται παρανοϊκά.

Το βιβλίο πραγματεύεται πολύ καλά την αποξένωση, την απόγνωση, τα «φώτα της δημοσιότητας», τους πόθους και τα πάθη. Είναι ένα πόνημα εντελώς ανθρώπινο που έρχεται σε αντίθεση με τις ζοφερές εικόνες του θρίλερ και παρά το γεγονός ότι φτάνει στα άκρα, στην υπερβολή, νομίζω τελικά ότι αυτός είναι και ο κύριος λόγος που μου αρέσει.

Εκπληκτικό βιβλίο, ίσως και το καλύτερο του συγγραφέα. Crime και ψυχολογικό θρίλερ ταυτόχρονα με κοινωνικές προεκτάσεις! Θα το λατρέψετε, και όσοι δεν... θα ήθελα πολύ να μου το τεκμηριώσετε!

Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ

Read more »

Τι σημασία έχει ο τίτλος

---Δημοσίευση: 23/09/2026---

Περίληψη οπισθόφυλλου:

Αυτό το βιβλίο δεν προοριζόταν να κυκλοφορήσει. Δεν γράφτηκε με σκοπό να μπει σε ράφια, να καταγραφεί σε καταλόγους ή να αποτιμηθεί. Κυκλοφόρησε μόνο γιατί κάποια πράγματα, όταν υπάρχουν, δεν μπορούν να μένουν εγκλωβισμένα εκεί όπου γράφτηκαν.

Δεν είναι όλα τα βιβλία προϊόντα απόφασης. Κάποια είναι παρενέργειες συνάντησης. Αν βρέθηκε στα χέρια σας, δεν σημαίνει ότι σας ανήκει. Σημαίνει μόνο ότι για λίγο σας εμπιστεύτηκε.

Ρενέ ♥

Η άποψή μου:

(γράφει η Δανάη Λιαροπούλου)

Καλωσήρθατε σε ένα βιβλίο που στις πρώτες σελίδες έγινε από τα αγαπημένα μου. Σε ένα βιβλίο που χωρίς λεπτομέρειες, χωρίς δεδομένα, ονόματα, φύλα, τοποθεσίες (παρά μόνο μία, αλλά spoiler εγώ δεν θα σας κάνω!), ούτε τίποτα συγκεκριμένο, τα λέει όλα! Όπως ακριβώς λέει και στην εισαγωγή η ίδια η συγγραφέας, δε σου προκαλεί συγκίνηση, αλλά εγρήγορση, όχι ασφάλεια, αλλά ένταση. Μην εκπλαγείτε αν σε πολλά σημεία, εκεί που έχει χτίσει ένταση τόσο πυκνή που μπορείς να την αγγίξεις, ξαφνικά σε κάνει να γελάς χωρίς να το θες, χωρίς να το καταλαβαίνεις (αν συνηθίζετε όπως εγώ να διαβάζετε έξω από το σπίτι σας και σε δημόσιους χώρους, ετοιμαστείτε να τραβήξετε κάποια απορημένα βλέμματα).

Ενώ διάβαζα, θυμόμουν πολύ έντονα την εισαγωγή που εκφώνιζε η Angelina Jolie στην ταινία Original Sin:

“No this is not a love story, but it is a story about love.

  About those who give in into it, and the price they pay.

  And those who run away from it, because they are afraid,

  or because they do not believe they're worthy of it.”

Και θα προσθέσω και “a story about situationships”, το σημείο των καιρών μας. Καθότι και η συγγραφέας είναι παιδί των social media, και κυρίως του instagram, δεν θα υπήρχε πιο ταιριαστός δημιουργός. Θα ταυτιστείτε όποια και να είναι η ιστορία σας, ό,τι και να έχετε ζήσει έως τώρα. Αυτό που μου άρεσε ιδιαίτερα, ήταν ότι η συγγραφέας αναγνωρίζει τα συναισθήματα, που σίγουρα έχεις βιώσει κι εσύ κάποτε, τα επικυρώνει, τους δίνει αξία και σημασία. Σε μια κοινωνία που τα τελευταία χρόνια κάνει τα πάντα για να μειώσει αυτά που αισθάνεσαι, να σου πει ότι «δεν είσαι φυσιολογικός, είσαι υπερβολικός», εδώ πιστεύεις επιτέλους ότι κάποιος σε βλέπει. Με κάθε σελίδα έχεις την αίσθηση ότι ήταν καρμικό να το διαβάσεις τώρα, και ξέρεις ότι μιλάει για εσένα, για όσα μπορεί να έχεις νιώσει ή όσα θες να νιώσεις. Είναι μια ιστορία φτιαγμένη από όλους, για όλους.

Αν μου έμεινε ένα ηθικό δίδαγμα, ήταν μία πρόταση που λίγο πριν αναφερθεί μέσα στο βιβλίο, την έχεις ήδη θυμηθεί από τις δικιές σου εμπειρίες: “Το τραύμα δένει τους ανθρώπους, έτσι αναγνωρίζονται”. Δεν θα σας πω πώς τελειώνει, ωστόσο θα αναφέρω ότι το τέλος αφήνει αυτό ακριβώς που γεννάει κάθε πολύ δυνατή ιστορία. Να το διαβάσετε, και αφού το διαβάσετε να το κρατήσετε κοντά στη καρδιά σας.

Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ

Read more »

Το κακό που δεν υπάρχει

---Δημοσίευση: 22/09/2026---

Περίληψη οπισθόφυλλου:

Στη ζωή υπάρχουν εκείνοι που δεν τους τρομάζει ο κόσμος, και εκείνοι που κάτω από το δέρμα της κατοικεί ένα κρυφό κακό.

Για τον Λόρις όλα ξεκίνησαν όταν ήταν μικρός, τότε που τα καλοκαίρια ήταν μαγευτικά σαν το περιβόλι του παππού του. Όταν βρισκόταν μαζί του, η μανιώδης ανάγκη του να διαβάζει καταλάγιαζε, και μάθαινε πράγμα­τα θαυμαστά, να φτιάχνει περιστερώνες και να εκτρέφει περιστέρια με ιριδίζοντα φτερά.

Σήμερα, ο Λόρις είναι τριάντα χρονών. Η θέση του στον εκδοτικό οίκο όπου εργάζεται είναι επισφαλής και το άγχος του μήπως δεν φανεί αντά­ξιος των περιστάσεων της ζωής τον συνθλίβει. Κλείνεται στον εαυτό του, αρχικά για να αμυνθεί και στη συνέχεια για να αφουγκραστεί τα σήματα κινδύνου που του στέλνει το σώμα του. Γιατί –είναι βέβαιος– μέσα του φωλιάζει ένα κακό ικανό να σαρώσει κάθε ίχνος ελπίδας και μέλλοντος. Κι ενώ οι γιατροί, η κοπέλα του, οι γονείς του φαντάζουν όλο και πιο απόμακροι, στον Λόρις απομένουν μόνο δύο σύμμαχοι: τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης –ανακούφιση και τροφή για τα φαντάσματά του– και η Κατα­στροφή, ένα πλάσμα που αλλάζει συνεχώς μορφή –ουρά γάτας, δέρμα φιδιού, αυτιά λύκου– και στέκεται δίπλα του της πιο δύσκολες στιγμές.

Η Τζούλια Καμινίτο αφηγείται την ιστορία μιας ολόκληρης γενιάς που βι­ώνει τη μοναξιά του διαδικτύου και την εργασιακή ανασφάλεια. Δημιουρ­γεί μια ονειρική ατμόσφαιρα στήνοντας, ανάμεσα στα κτίρια της πόλης, αυτό το σκοτεινό δάσος που πρέπει να διασχίσει κανείς προκειμένου να επιστρέψει στο φως.

Η άποψή μου:

(γράφει ο Θανάσης Σταυρόπουλος)

«Δεν υπάρχει τίποτε τόσο καλό ή τόσο κακό, η σκέψη το κάνει έτσι».

---Γουίλιαμ Σαίξπηρ, Άγγλος δραματουργός (1564-1616)---

Τη βαθύτατη συγγραφική διείσδυση στη σύγχρονη πραγματικότητα και στην καθημερινότητα, όπως αυτή έχει πια διαμορφωθεί μέσα από τα social media, ξεδιπλώνει η συγγραφέας με αυτό της το μυθιστόρημα. Ο ήρωάς της, ο Λόρις, παίζει ένα αδιόρατο κρυφτό με τον ίδιο του τον εαυτό. Ένα βαθύ και άκρως αιχμηρό κρυφτό που συνεχώς προσπαθεί να αποκωδικοποιήσει χωρίς ωστόσο να το καταφέρνει. Ο φόβος για την ίδια του τη ζωή, και ό,τι αυτή συνεπάγεται, τις ανασφάλειές του, τις αλλαγές και τις ευθύνες απέναντι στον ίδιο και τους άλλους, όλα μα όλα τα εξοστρακίζει σε ένα παρελθόν.

Όλα γύρω του καταρρέουν και παίρνουν χρώματα σκοτεινά και γκρίζα. Δε νιώθει ασφαλής πουθενά παρά μόνο στα χέρια τού εκάστοτε γιατρού. Η ψυχολογία του έχει καταρρακωθεί και μόνο η Καταστροφή, η οπτικοποιημένη κατάθλιψή του μπορεί και τον συντροφεύει με ασφάλεια. Κανείς γύρω του δε μπορεί να του προσφέρει διέξοδο, ούτε καν και τα βιβλία που υπεραγαπάει και δουλεύει με αυτά σε έναν εκδοτικό οίκο, δεν του προσφέρουν το καταφύγιο που επιθυμεί διακαώς. Οι μνήμες του παρελθόντος του όμως, και κυρίως αυτές με τον παππού του, είναι ένας τόπος ασφάλειας και ψυχικής ξεκούρασης. Αλλά κάποια στιγμή οι αναμνήσεις τελειώνουν. Απλά επαναλαμβάνονται και ως τέτοιες γίνονται μέρος μιας ατέρμονης συνήθειας για τον Λόρις που θα εξακολουθήσει να ταλαντεύεται μεταξύ πραγματικότητας, ψυχής και συνεχών συμβιβασμών.

Η συγγραφέας θα δομήσει το βιβλίο της με τρόπο απίστευτα ρεαλιστικό. Θα ξετυλίξει το νήμα της ιστορίας της παρουσιάζοντάς μας ένα ΚΑΚΟ που τις περισσότερες φορές δεν υπάρχει. Δεν εννοώ ότι είναι αόρατο και μη εμφανές. Εννοώ ότι πραγματικά δεν υπάρχει και δεν υφίσταται. Είναι όμως ένα δυνατό και επίμονο στοιχείο που λειτουργεί δυναμικά και εξακολουθητικά. Είναι εκείνο το μοναδικό συστατικό του μυαλού και κυρίως του ψυχικού μας κόσμου, που το εκτρέφουμε για να μας κατασπαράξει. Οι αιτίες πάμπολλες και οι αφορμές άλλες τόσες για να το ανδρώσουμε. Η συνεχής πάλη του σημερινού σύγχρονου ανθρώπου να αποκωδικοποιήσει τη ζωή του βρίσκεται διαρκώς αντιμέτωπη με γεγονότα που ο ίδιος έχει δημιουργήσει. Πολλές φορές δεν μπορεί ούτε αυτός να τα κατανοήσει και κυρίως δεν είναι πάντα σε θέση να τα διαχειριστεί. Έτσι καταφεύγει σε λύσεις τεχνικές και κατά βάση τεχνητές που και πάλι αυτός ο ίδιος θεωρεί ότι είναι ασφαλείς, ή μάλλον ανώδυνες, όπως τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης.

Η απώλεια της αληθινής συνδιαλλαγής με τον έσω-εαυτό μας δημιουργεί ναρκισσιστικά μορφώματα που συνήθως τείνουν και καταλαμβάνουν τα μέρη εκείνα του νου που είναι αρμόδια για την αντιληπτικότητα του ανθρώπου. Ο Λόρις ό,τι δεν μπορεί να αποκωδικοποιήσει και να το «εξηγήσει», θα το μετατρέψει σε ένα μικρό τέρας που θα του επιτρέψει να τον ελέγχει. Κανείς δε θα μπορέσει να εισακουστεί. Η τόσο βαθιά καταβύθισή του στον επίπλαστο που έχει φτιάξει για αυτόν κόσμο, είναι αρκετή μα και ικανή όχι μόνο για να τον συντηρεί αλλά μάλλον για να το συντρίψει στο τέλος.

Παρόλα αυτά όμως θα προσπαθήσει. Θα θελήσει να βρει τόπο ασφαλή και να «κουλουριαστεί», έστω για λίγο. Θα προσπαθήσει να σταματήσει για λίγο αυτό το ατέρμονο τρεχαλητό της ψυχής του για να ανασάνει και ίσως και να πενθήσει τον τόσο χαμένο χρόνο του. Θα δώσει στον εαυτό του την ευκαιρία μίας ελπίδας, μίας ελπίδας ανακουφιστικής και λυτρωτικής μήπως και γίνει μπορετό, το αναπόφευκτο να αλλάξει και να γίνει και πάλι δυνατό.

Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ

Read more »

Αθέατος βίος

---Δημοσίευση: 22/09/2026---

Περίληψη οπισθόφυλλου:

Ο φόβος τελειώνει εκεί όπου αρχίζει η αλήθεια.

Η Μαρία Κριστίνα Πάλμα έχει μια φαινομενικά τέλεια ζωή: είναι όμορφη, πλούσια, διάσημη, ο κόσμος περιστρέφεται γύρω της.

Ώσπου, μια μέρα, λαμβάνει στο κινητό της ένα βίντεο που τα αλλάζει όλα. Στο παρελθόν της υπάρχει ένα μυστικό με το οποίο δεν έχει ποτέ αναμετρηθεί.

Ο Νικολό Αμανίτι ανατέμνει το μυαλό μιας γυναίκας, εξερευνά τους φόβους, τις εμμονές και τις ανείπωτες επιθυμίες της, σε ένα μυθιστόρημα που συνδυάζει τη ριψοκίνδυνη φαντασία, τον ψυχολογικό ρεαλισμό, την αίσθηση του τραγικού και τη γοητεία του παραδόξου.

Η άποψή μου:

(γράφει η Ρούλα Κεφάκη)

Ρώμη... Piazza di Spagna, Κολοσσαίο, Fontana di Trevi, μνημεία, μουσεία, τρατορίες... Αυτά σκέφτεται ο μέσος τουρίστας όταν φέρνει στο μυαλό του την ιταλική πρωτεύουσα, σε μια απόλυτα εξιδανικευμένη οπτική της πόλης.

Η Ρώμη του Νικολό Αμανίτι δεν είναι έτσι. Γέννημα θρέμμα της Αιώνιας Πόλης, ο Ιταλός συγγραφέας εστιάζει στη σαφώς λιγότερο ρομαντική εκδοχή της: βρώμικη, θορυβώδης, κουτσομπόλα. Δίνει έμφαση στο πάθος του κόσμου να κοιτάζει μέσα από τις κλειδαρότρυπες, να ηδονίζεται με τα σκανδαλώδη μυστικά των διάσημων, να κρίνει (αλλά κατά προτίμηση να μην κρίνεται) βάσει της εικόνας στα social media.

Η ηρωίδα μας είναι διάσημη, γυναίκα πολιτικού και κάτι παραπάνω από όμορφη: έχει αναδειχθεί, άτυπα, η ωραιότερη γυναίκα του κόσμου. Ο τίτλος της υπέρτατης καλλονής την ακολουθεί σε κάθε της βήμα και της προσδίδει περισσότερο μορφή ειδώλου παρά ανθρώπου. Οφείλει να είναι το πρότυπο συζύγου και μητέρας, να φαίνεται τέλεια και να στέκεται άψογα δίπλα στον πρωθυπουργό. Ο πραγματικός της χαρακτήρας αργεί να διαφανεί καθώς αυτό που έχει προτεραιότητα -για την κοινωνία, τα ΜΜΕ, το προσωπικό του πολιτικού γραφείου, εν τέλει για την ίδια- είναι το φαίνεσθαι.

Η Μαρία Κριστίνα δεν ήταν πάντα η αψεγάδιαστη γυναίκα με το κομψό ντύσιμο και τους καλούς τρόπους. Υπήρξε νέα, αυθόρμητη, παρορμητική, επιπόλαιη. Και το θυμάται όταν ένα λάθος του παρελθόντος της εμφανίζεται ξαφνικά και απειλεί να καταστρέψει τη ζωή που έχει χτίσει. Θα αποτελέσει όμως παράλληλα μια καλή ευκαιρία για βαθιά, εσωτερική αναζήτηση. Είναι αυτή η ζωή που θέλει να συνεχίσει να πρεσβεύει ή είναι καιρός να επιστρέψει στην πιο αυθεντική πτυχή του εαυτού της; Προτιμά την αψεγάδιαστη εκδοχή της ή εκείνη του κοριτσιού που αγαπά τη φύση και τα άλογα, της γυναίκας που έχασε τον αδερφό της σε ένα τραγικό δυστύχημα; Καλείται να επιλέξει αν θα αφήσει τις εύθραυστες ισορροπίες του παρελθόντος να τρυπώσουν στο παρόν, παρά τις συνέπειες ή αν θα προστατέψει το άγνωστο κομμάτι του εαυτού της, διατηρώντας τον ρόλο της όμορφης μεν, παθητικής δε συζύγου.

Ο Αμανίτι παίρνει μια γυναίκα που απολαμβάνει μια ανέφελη, άνετη ζωή χωρίς έννοιες και προβλήματα και τη ρίχνει στο χάος της πολιτικής, των κοινωνικών δικτύων, της δημόσιας κριτικής, των

ΜΜΕ και του revenge porn. Ο «Αθέατος βίος» αποτελεί μία αιχμηρή ματιά στον ρόλο της δημόσιας εικόνας στη σύγχρονη κοινωνία, της πολιτικής υποκρισίας και της καθοριστικής επίδρασης των social media. Η ζωή της Μαρία Κριστίνα μπορεί να απέχει από τη ζωή του μέσου Έλληνα (και Ιταλού), ωστόσο παρέα με την ηρωίδα του Αμανίτι, ας αναρωτηθούμε κι εμείς, χωμένοι με τη σειρά μας στη φούσκα του ιδανικού διαδικτυακού προφίλ: προτιμάμε να φαινόμαστε τέλειοι ή να είμαστε αυθεντικά

ελαττωματικοί;

Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ

Read more »

Extraterrestrial

---Δημοσίευση: 21/09/2026---

Περίληψη οπισθόφυλλου:

Ο κορυφαίος αστρονόμος του Χάρβαρντ παρουσιάζει τη θεωρία του σύμφωνα με την οποία ένα εξωγήινο αντικείμενο υψηλής τεχνολογίας από ένα μακρινό άστρο επισκέφθηκε πρόσφατα το ηλιακό μας σύστημα.

Στα τέλη του 2017, επιστήμονες στο αστεροσκοπείο της Χαβάης παρατήρησαν φευγαλέα ένα αντικείμενο να διασχίζει το εσωτερικό ηλιακό μας σύστημα, κινούμενο με τέτοια ταχύτητα ώστε να μπορεί να έχει προέλθει μόνο από ένα μακρινό άστρο. Ο Άβι Λεμπ, τότε Πρόεδρος του Τμήματος Αστρονομίας του Χάρβαρντ, έδειξε ότι δεν ήταν αστεροειδής: κινούνταν υπερβολικά γρήγορα διαγράφοντας μια ακανόνιστη τροχιά, και πίσω του δεν άφηνε θραύσματα ή ίχνη αερίων. Μία μόνο εξήγηση μπορούσε να δοθεί: ήταν ένα τεχνολογικό αντικείμενο κατασκευασμένο από έναν μακρινό εξωγήινο πολιτισμό.

Στο Extraterrestrial, ο Λεμπ αφηγείται τη συναρπαστική ιστορία του πρώτου διαστρικού επισκέπτη που εντοπίστηκε στο ηλιακό μας σύστημα. Περιγράφει την θεωρία του και τις βαθιές συνέπειές της για την επιστήμη, τη θρησκεία, και το μέλλον του είδους μας αλλά και του πλανήτη μας. Ένα απίστευτο ταξίδι στις εσχατιές της επιστήμης, του χωροχρόνου και της ανθρώπινης φαντασίας. Το Extraterrestrial καλεί τους αναγνώστες να στοχεύσουν στα άστρα –και να δουν με κριτική ματιά τι κρύβεται ανάμεσά τους, όσο παράξενο κι αν φαίνεται αυτό.

Η άποψή μου:

(γράφει ο Θανάσης Σταυρόπουλος)

«Αν είμαστε μόνοι στο σύμπαν, τότε σίγουρα πρόκειται για τεράστια σπατάλη χώρου».

---Καρλ Σαγκάν, Αμερικανός αστρονόμος (1934-1996)---

Το Extraterrestrial του Avi Loeb συνδυάζει την επιστήμη με ένα από τα πιο γοητευτικά ερωτήματα που απασχολούν τον άνθρωπο. Είμαστε μόνοι στο Σύμπαν; Ο Loeb, καθηγητής αστροφυσικής στο Harvard, παίρνει ως αφετηρία το μυστηριώδες διαστρικό αντικείμενο «Oumuamua», το οποίο πέρασε από το ηλιακό μας σύστημα το 2017. Θεωρεί και προσπαθεί να αποδείξει ότι αυτό το αντικείμενο ίσως δεν ήταν ένα συνηθισμένο, φυσικό ουράνιο σώμα, αλλά πιθανότατα και να αποτελεί κάποιο προϊόν εξωγήινης τεχνολογίας. Η θέση αυτή του συγγραφέα, δημιούργησε κύμα αντιδράσεων στην τότε επιστημονική κοινότητα του διαστήματος, και άνοιξε μία μεγάλη συζήτηση στα μέλη της, και όχι μόνο, που διαρκεί έως τις ημέρες μας.

Το θέμα του βιβλίου αναπτύσσεται με απλό και κατανοητό τρόπο. Αν και ασχολείται με πεδία γνώσης, που τα περισσότερα είναι άγνωστα στο πλατύ κοινό (αστροφυσική, αστροβιολογία, ανώτερα μαθηματικά κλπ), δεν απαιτεί ωστόσο από τον αναγνώστη κάποιες ιδιαίτερες και εξειδικευμένες γνώσεις. Ο συγγραφέας παίρνει το «Oumuamua» για να μας παρουσιάσει, με τρόπο πολύ κατανοητό, από τη μια για το πως λειτουργεί η επιστήμη, και από την άλλη την αναγκαιότητα της αμφισβήτησης, καθώς και για την υποχρέωσή μας να εξετάζουμε ακόμη και ιδέες ή καταστάσεις που αρχικά μας φαίνονται παράξενες και εκτός του ευρύτερου γνωστικού μας πεδίου. Κατά βάση θα έλεγα ότι το βιβλίο δεν έχει σκοπό να μας πείσει τόσο ότι το συγκεκριμένο αντικείμενο είναι εξωγήινης προέλευσης, μάλλον θα έλεγα ότι ο βαθύτερος σκοπός του είναι να μας παρουσιάσει το πώς η επιστημονική κοινότητα λειτουργεί σήμερα μέσα από τον φόβο της γελιοποίησης, τις αγκυλώσεις της σε νέες θεωρίες και με τα όσα καλώς ή κακώς καθιερωμένα και ειωθότα, τής μέχρι τώρα γνώσης της, έχει αποκτήσει μέχρι σήμερα.

Ίσως μέρη του βιβλίου να δημιουργούν την αίσθηση στον αναγνώστη ότι ασχολούνται με θέματα εντελώς απίθανα, ακόμα και να φαίνονται υπερβολικά. Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι η θεωρία περί εξωγήινης προέλευσης του «Oumuamua», καθώς ακόμα δεν έχει αποδειχθεί, με τους όρους που θέτει η τρέχουσα επιστήμη. Αλλά ο Loeb δεν έχει ως κύριο και αποκλειστικό σκοπό να μας πείσει, σώνει και ντε, για την άποψη αυτή παρουσιάζοντάς μας την με απόλυτη βεβαιότητα. Θέλει απλά να την «ακουμπήσουμε» και να την αφουγκραστούμε ως ένα ενδεχόμενο που του αξίζει να εξεταστεί περαιτέρω. Για αυτό τον λόγο, το συγκεκριμένο βιβλίο αποτελεί ένα ενδιαφέρον και προκλητικό κείμενο που μας ζητάει να σκεφτούμε πέρα από τα καθιερωμένα και γνωστικά αντιληπτικά μας σύνορα. Αλλά ίσως και αν κάποιος διαφωνεί με τα συμπεράσματα του Avi Loeb, το μόνο βέβαιο είναι ότι θα του δημιουργηθούν απορίες και προβληματισμοί γύρω από τη ζωή στο Σύμπαν, όπως και γύρω και τα όρια της ανθρώπινης γνώσης.

Προσωπικά, είμαι της άποψης ότι πρόκειται για ένα βιβλίο που ο καθένας μπορεί να προσεγγίσει ευχάριστα, και μας βάζει σε μία όμορφη και χρήσιμη διαδικασία σκέψης. Ακόμα και αν διαφωνήσουμε με τις σκέψεις και τις θέσεις του συγγραφέα, δύσκολα θα μείνουμε αδιάφοροι απέναντι στα ερωτήματα που θέτει. Πρόκειται για ένα βιβλίο λοιπόν που ισορροπεί μεταξύ της απλοϊκής, θα μπορούσα να πω, σχηματοποίησης επιστημονικών όρων και θεωριών, την προσωπική άποψη ενός έγκριτου και σοβαρού επιστήμονα και για τον φιλοσοφικό προβληματισμό για τη θέση μας, ως υπάρξεις, μέσα στο Σύμπαν.

Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ

Read more »

AL TIRA

---Δημοσίευση: 21/09/2026---

Περίληψη οπισθόφυλλου:

Πώς είναι ξαφνικά, το πιο αγαπημένο πρόσωπο της ζωής σου, να βρίσκεται παγιδευμένο σε μια θανάσιμη πραγματικότητα;

Πώς είναι, να νιώθεις αβοήθητη, ανάμεσα σε αυτούς που αγαπάς και σε αυτό που είσαι;

Ο μόνος τρόπος να αποδείξει στον Αρί τον γοητευτικό, βλοσυρό πράκτορα της αντιτρομοκρατικής, την αθωότητα του αγαπημένου της φίλου Ντάριους, ήταν να τον προδώσει.

Όμως πώς σταματάς αυτούς που είναι αποφασισμένοι να σπείρουν τον θάνατο; Με ποιο τρόπο αναχαιτίζεις το βαθιά ριζωμένο μίσος;

Τί γίνεται όταν το κυνηγητό των τρομοκρατών γίνεται αμφίδρομο; Τι γίνεται όταν ο ακατέργαστος τρόμος σε αποδομεί σε χίλια κομμάτια;

Τίποτα δεν θα είναι πια το ίδιο. Μέσα στο τρομακτικό σκοτάδι το μόνο που της δίνει δύναμη, είναι η φωνή του που ψιθυρίζει στη ψυχή της: Μη φοβάσαι Έστερ, εγώ είμαι εδώ... x

Η άποψή μου:

(γράφει η Λιάνα Τζιμογιάννη)

Μετά την ανάγνωση του «18 ημέρες μετά», σειρά είχε το «Al Tira», ένα βιβλίο που μου δημιούργησε μια αίσθηση μυστηρίου και προσμονής από τις πρώτες κιόλας σελίδες.

Μοιάζει να κινείται ανάμεσα σε δύο κόσμους, συνθέτοντας μια αφήγηση όπου η αναζήτηση, η μνήμη, τα συναισθήματα και οι ανθρώπινες σχέσεις αποκτούν ιδιαίτερη βαρύτητα. Η αφήγηση εξελίσσεται σταδιακά, αφήνοντας χώρο στις λεπτομέρειες, στους χαρακτήρες και στις εσωτερικές τους διαδρομές να αποκτήσουν τη δική τους σημασία.

Η Sara Profeta προσεγγίζει τους ήρωές της με ευαισθησία κι ενδιαφέρον για τον εσωτερικό τους κόσμο. Οι άνθρωποι του βιβλίου δεν παρουσιάζονται ως απλοί πρωταγωνιστές μιας ιστορίας, αλλά ως προσωπικότητες με παρελθόν, φόβους, επιθυμίες και αντιφάσεις. Μέσα από τις επιλογές και τις σχέσεις τους αναδεικνύεται η πολυπλοκότητα της ανθρώπινης φύσης, καθώς τίποτα δεν είναι απόλυτα ξεκάθαρο και κάθε απόφαση μπορεί να έχει συνέπειες που αλλάζουν τη ζωή.

Ξεχωρίζει η ατμόσφαιρα που έχει δημιουργήσει η συγγραφέας. Υπάρχει μια διαρκής αίσθηση ότι κάτω από την επιφάνεια κρύβονται πράγματα ανείπωτα, μυστικά και συναισθήματα που δεν έχουν ακόμη βρει τον τρόπο να εκφραστούν.

Η γραφή της Profeta είναι συναισθηματική και παραστατική, χωρίς να χάνει την αμεσότητά της. Οι εικόνες και οι περιγραφές συμβάλλουν στη δημιουργία ενός κόσμου που ο αναγνώστης μπορεί εύκολα να φανταστεί, ενώ η αφήγηση δίνει έμφαση όχι μόνο σε όσα συμβαίνουν, αλλά και στον τρόπο με τον οποίο οι ήρωες τα βιώνουν. Το βιβλίο δε βασίζεται μόνο στην εξέλιξη μιας ιστορίας, αλλά κυρίως στην ατμόσφαιρα και στη σταδιακή αποκάλυψη των ανθρώπων του.

Πρόκειται για πόνημα σύγχρονης λογοτεχνίας με έντονη συναισθηματική διάσταση. Αν είσαι άτομο που σου αρέσουν οι ιστορίες με μυστήριο και σταδιακές αποκαλύψεις, διάβασέ το!

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

Η άποψή μου:

(γράφει η Νατάσα Ανωγειανάκη)

AL TIRA σημαίνει ΜΗ ΦΟΒΑΣΑΙ στα εβραϊκά.

Μη φοβάσαι, εγώ είμαι εδώ για εσένα.

Μη φοβάσαι, θα βρω τρόπο να σε βοηθήσω ακόμη κι αν χρειαστεί να πεθάνω για χάρη σου.

Μη φοβάσαι, επειδή είσαι από άλλη χώρα.

Μη φοβάσαι, λόγω των θρησκευτικών σου πεποιθήσεων.

Μη φοβάσαι να ερωτευτείς.

Μη φοβάσαι να αφεθείς.

Με όλους αυτούς τους φόβους έρχεται αντιμέτωπη η ηρωίδα του βιβλίου, Έστερ. Ο καρδιακός της φίλος κινδυνεύει κι εκείνη παρόλο που τον προδίδει, μπλέκει σε ένα ανελέητο παιχνίδι εξαπάτησης, ψεμάτων και σκοπιμοτήτων, θέλοντας να τον βοηθήσει με οποιοδήποτε τίμημα. Με τη βοήθεια του Αρί, πράκτορα της αντιτρομοκρατικής, θα κινήσει γη και ουρανό προκειμένου να καταφέρει να σώσει τον πολυαγαπημένο της Νταρ.

Η πλοκή του βιβλίου είναι έντονη. Συνδυάζει πόλεμο με ειρήνη, αγάπη με μίσος. Τα συναισθήματα των ηρώων γεμάτα διακυμάνσεις. Βιώνουν έντονες ψυχολογικές καταστάσεις, δρουν άμεσα παρασύροντας τον αναγνώστη στη δίνη των γεγονότων.

Μας ταξιδεύει σε μέρη του κόσμου με διαφορετικές κουλτούρες, ήθη κι έθιμα, κάνοντάς μας να ζούμε στο έπακρο τις πολυπλοκότητες των χαρακτήρων των λαών, που συναναστρέφονται. Από το Κάιρο και τα πλωτά σπίτια του Νείλου, τους μιναρέδες, τους πολύβουους δρόμους με τους φιλόξενους και χαμογελαστούς κατοίκους, μέχρι τη Φλωρεντία με τα μνημεία, τα καταπράσινα πάρκα, τις τέχνες, οι ήρωες μάς παρασύρουν με κινηματογραφική πλοκή χωρίς να πλήξουμε στιγμή.

Η Profeta δεν έχει να ζηλέψει σε τίποτα τη γραφή ξένων ή Ελλήνων συναδέλφων της, που ασχολούνται με αυτό το είδος λογοτεχνίας, αφού καταφέρνει να σταθεί ισάξια πλάι τους. Έχοντας αίσθηση του χιούμορ, πολλές φορές με καυστικό και σαρκαστικό τρόπο, καυτηριάζει γεγονότα, πρόσωπα και καταστάσεις. Δεν ήταν λίγες οι στιγμές που έπιασα τον εαυτό μου να χαμογελάει, διαβάζοντας.

Αυτό όμως που με εξέπληξε ευχάριστα ήταν η μαεστρία της να συνδυάσει τη μυθοπλασία με θέματα πολύ σοβαρά όπως ο ρατσισμός, η τρομοκρατία, δίνοντας ταυτόχρονα και πληροφορίες, που ομολογώ πως δεν γνώριζα, όπως ότι στο Ιράν τους Εβραίους τους σκοτώνουν, στη Σουηδία η λέξη Εβραίος θεωρείται βρισιά και ότι το 2009 στην απεικόνιση της λέξης "ρατσισμός" οι Εβραίοι έρχονταν πρώτοι στη λίστα...!

Για όλους αυτούς τους λόγους κι ακόμη περισσότερους αξίζει η ανάγνωσή του, που μόνο απόλαυση θα σας προσφέρει.

Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ

Read more »