ΒΙΒΛΙΟΣΗΜΕΙΑ

Το μήνυμα

---Δημοσίευση: 14/11/2026---

Περίληψη οπισθόφυλλου:

Είκοσι διαφορετικές ιστορίες, αλλά την ίδια στιγμή, όμοιες. Ήρωες και ηρωίδες κινούνται στον χώρο και στον χρόνο, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Η ανάγκη όμως για επαφή με το συναίσθημα υπερβαίνει τον χώρο, τον χρόνο και τον τόπο.

Ένα κοινό νήμα διατρέχει αυτά τα διηγήματα –μοίρα, σημασία των μικρών στιγμών, ρατσισμός, ξενοφοβία, νόημα της ζωής, αξιοπρέπεια, τόλμη, αιτίες που γεννούν τέρατα, ματαιοδοξία, σκληρότητα του θανάτου, τύχη, ενσυναίσθηση, αγάπη, μεγάλες γιορτές, σύνδεση· όλα όσα συνθέτουν τα μικρά και τα μεγάλα της ζωής μας.

Η άποψή μου:

(γράφει η Μάγδα Μπάσιου)

«Το μήνυμα» του Γρηγόρη Αυδίκου αποτελεί μια συλλογή είκοσι διηγημάτων που φωτίζουν διαφορετικές πλευρές της ανθρώπινης ζωής. Οι ιστορίες διαδραματίζονται σε διαφορετικούς τόπους και χρόνους, στην Ελλάδα και σε εξωτερικό, όλες όμως συνδέονται μεταξύ τους μέσα από ένα κοινό νήμα: την ανάγκη του ανθρώπου για επικοινωνία, κατανόηση και ουσιαστική επαφή με τον συνάνθρωπό του.

Ο Αυδίκος χρησιμοποιεί απλή, άμεση και σύγχρονη γλώσσα. Οι ήρωες δεν είναι εξειδικευμένα πρόσωπα, αλλά καθημερινοί άνθρωποι που αντιμετωπίζουν απώλειες, φόβους, μοναξιά, διλήμματα και δυσκολίες στις προσωπικές και κοινωνικές τους σχέσεις. Μέσα από τις μικρές τους ιστορίες αναδεικνύονται σημαντικά ζητήματα, όπως ο ρατσισμός, η ξενοφοβία, η αξιοπρέπεια, η ενσυναίσθηση, η αγάπη, ο θάνατος, η τύχη και το νόημα της ζωής.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός ότι ο Αυδίκος δεν δίνει πάντοτε έτοιμες απαντήσεις. Τα σύντομα διηγήματα και τα συχνά ανοιχτά τέλη αφήνουν χώρο στον αναγνώστη να σκεφτεί, να ερμηνεύσει και να συμπληρώσει όσα δεν λέγονται, με αποτέλεσμα ο αναγνώστης να μην παραμένει απλός παρατηρητής, αλλά να γίνεται κατά κάποιον τρόπο συνομιλητής του κειμένου.

Ο τίτλος «Το μήνυμα» λειτουργεί συμβολικά. Το πραγματικό μήνυμα του βιβλίου δεν είναι ένα μόνο συγκεκριμένο νόημα, αλλά η υπενθύμιση ότι πίσω από τις καθημερινές πράξεις και τις μικρές στιγμές υπάρχουν συναισθήματα, ανάγκες και ανθρώπινες σχέσεις που συχνά παραβλέπουμε. Η επικοινωνία, επομένως, δεν αφορά μόνο την ανταλλαγή λέξεων, αλλά κυρίως την προσπάθεια να κατανοήσουμε πραγματικά τον άλλον.

Αναμφίβολα, στα θετικά του βιβλίου συγκαταλέγονται η σύντομη φόρμα, η καθαρή γραφή, η αμεσότητα και η θεματολογία που συνδέεται με τη σύγχρονη πραγματικότητα. Παράλληλα, η επιλογή διαφορετικών ιστοριών επιτρέπει στον αναγνώστη να συναντήσει πολλούς διαφορετικούς χαρακτήρες και καταστάσεις χωρίς να κουράζεται από μια ενιαία αφήγηση.

Συνολικά, «Το μήνυμα» αποτελεί μια νουβέλα που, μέσα από απλές καθημερινές ιστορίες, επιχειρεί να μιλήσει για ουσιαστικά ζητήματα της ανθρώπινης ύπαρξης. Συνιστά ένα έργο που δεν επιδιώκει να εντυπωσιάσει με τη χρήση περίπλοκης γραφής, αλλά να δημιουργήσει μια σχέση επικοινωνίας με τον αναγνώστη. Τέλος, προσπαθεί να μας θυμίσει πώς ανθρώπινες σχέσεις και η ενσυναίσθηση μπορούν να αποκτήσουν μεγάλη σημασία στη ζωή μας.

Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ

---Δημοσίευση: 14/11/2026---

Περίληψη οπισθόφυλλου:

Η βροχή θεριεύει ώρα με την ώρα, λες και βάλθηκε να ξεπλύνει όλη τη βρομιά της γης. Έχει τέτοια οργή ο άνεμος, που η παλιά μονοκατοικία σείεται συθέμελα. Είναι και τα σκυλιά της γειτονιάς που αλυχτάνε με τα αστραπόβροντα. Είναι κι εκείνο το όνειρο το κακό, με το αίμα να τρέχει ποτάμι...

Οκτώβριος 1994. Η θύελλα σαρώνει νύχτα την Αθήνα, την ώρα που ο νεαρός θεολόγος δολοφονεί άγρια τρεις ανθρώπους και χάνεται στο σκοτάδι.

Ιανουάριος 1998. Σε ένα ραντεβού-παγίδα, ο εφοπλιστής και η γραμματέας του πέφτουν θύματα απαγωγής.

Ένα αδιόρατο νήμα συνδέει τις δυο ιστορίες, που, καθώς ξετυλίγεται σταδιακά, φέρνει στο φως τη δόλια πλεκτάνη. Η έρευνα βυθίζεται στα άδυτα του υποκόσμου και της σικελικής μαφίας, σπάει τον κώδικα της σιωπής και αποκαλύπτει μια σειρά αποτρόπαιων εγκλημάτων.

Από τις σκοτεινές φυλακές των Διαβατών έως τις πολυτελείς βίλες των νοτίων προαστίων, και από την Αθήνα και τον Πειραιά έως την Ταορμίνα και το Μόντε Κάρλο, το βιβλίο της Αγγελικής Νικολούλη εξερευνά τη φύση του κακού σε έναν κόσμο βίας, φόβου και βαθιά κρυμμένων μυστικών. Ένα συναρπαστικό θρίλερ με ανατροπές που κόβουν την ανάσα, εμπνευσμένο από πολύκροτη αληθινή υπόθεση.

Η άποψή μου:

(γράφει η Χρύσα Παναγοπούλου)

Θαυμάζω απεριόριστα τη συγγραφέα, και τη δυναμική γυναίκα, που έσπασε όλα αυτά -που αποκαλούμε- στερεότυπα. Τα βιβλία της, αν και αρκετοί από εμάς θυμόμαστε λίγο πολύ τις υποθέσεις, διαβάζονται απνευστί. Είμαι από τους τυχερούς που μην παρακολουθώντας και πολύ τηλεόραση, τα διαβάζω σαν να πρόκειται για πρώτη φορά.

Παρακολουθώ τα δρώμενα με κομμένη την ανάσα. Μια νεαρή τότε δημοσιογράφος, η συγγραφέας που κάνει το ξεκίνημά της σε ένα πρωτοποριακό για τα ελληνικά δεδομένα εγχείρημα και πετυχαίνει. Πετυχαίνει με την αμεσότητα, την διακριτικότητα και την διεισδυτική ματιά που την διακρίνει. Πετυχαίνει σε έναν κατ'εξοχήν μέχρι τότε ανδροκρατούμενο χώρο. Σκοτεινές υποθέσεις, εξαφανίσεις, στόματα σφραγισμένα για καιρό, πράγματα απίστευτα που άλλαξαν την αντίληψή μας για τον κόσμο.

"Η απαγωγή" είναι ένα ιδιαίτερο βιβλίο που διαφέρει από τα προηγούμενα. Διαφέρει γιατί μέσα από τις σελίδες του μπαίνουμε στα άδυτα του μυαλού ανθρώπων διαφορετικών, που μια μοίρα -θα έλεγε κανείς- διεστραμμένη, τους έφερε κοντά. Άνθρωποι φιλόδοξοι, άνθρωποι αδίστακτοι, μα και άλλοι άνθρωποι πληγωμένοι, ή σε απόγνωση. Η ζωή εντός των φυλακών ή η ζωή έξω είναι άραγε ζούγκλα;

Πριν από όλα αυτά, έχουμε την καταδίκη ενός νεαρού και μάλιστα θεολόγου, για τρεις αποτρόπαιες δολοφονίες. Η ζωή του παίρνει άλλη έκβαση μέσα στο σωφρονιστικό ίδρυμα, με τη γνωριμία του επονομαζόμενου «Πατριάρχη», που λύνει και δένει κι ο οποίος παίρνει υπό την προστασία του τον συγκεκριμένο νεαρό, τον επονομαζόμενο «άγιο». Ο τρόπος σύνδεσης των προσώπων, η κατά κάποιον τρόπο ηθική αυτουργός μάνα, που προκάλεσε το αιματοκύλισμα, μία δευτεροκλασάτη πρώην ηθοποιός και ένας ξενοδόχος και ένας κομμωτής ακόμα και ο παππούς του δράστη, ο οποίος τον αγαπά σαν πατέρα, ελλείψη του πραγματικού πατέρα συνθέτουν μια απίστευτη ιστορία από αυτές που λες "δεν υπάρχει περίπτωση να είναι αλήθεια!" κι όμως είναι, γιατί για άλλη μια φορά η ζωή ξεπερνάει την τέχνη.

Η παρούσα ιστορία, που βασίζεται σε γεγονότα αληθινά, μάς γυρίζει πίσω στη μακρινή δεκαετία του '90, όπου τα ηλεκτρονικά μέσα ήταν από λιγοστά έως ανύπαρκτα. Ταξιδεύαμε ακόμα στο παλιό αεροδρόμιο του Ελληνικού, τα πρώτα κινητά τηλέφωνα ήταν πανάκριβα, υπήρχαν ακόμα δίσκοι και κασέτες και πολλά άλλα. Σε αυτή την λιτή, μα και κάπως πιο ανέμελη εποχή, γίνεται η έρευνα για δύο περίεργες εξαφανίσεις. Το ένα στέλεχος, ένας επιτυχημένος επιχειρηματίας ο Άκης, και από την άλλη, η ιδιαίτερα γραμματέας του Μυρτώ. Πρόκειται για απαγωγή ή για ερωτική απόδραση;

Η μητέρα της δεύτερης είναι κατηγορηματική πως η κόρη της είναι έντιμη και ηθική και δεν θα προέβαινε ποτέ σε οποιαδήποτε ενέργεια χωρίς να ειδοποιήσει. Η πλευρά του επιχειρηματία διατηρεί κάποιες επιφυλάξεις στην αρχή, μέχρι την ανακάλυψη του σπορ αυτοκινήτου του, παρατημένο σε απομονωμένη περιοχή. Τότε είναι που αρχίζουν να βλέπουν την υπόθεση κάπως πιο σοβαρά.

Με εξέπληξε ο λιτός τρόπος που τα γεγονότα παραθέτονται, χωρίς να κρίνονται πρόσωπα και καταστάσεις, αφήνοντας έτσι τον αναγνώστη να βγάλει την ετυμηγορία. Το μόνο πράγμα που δεν μου άρεσε είναι ότι περίμενα μέσα σε τόση ενδελεχή έρευνα να δίνονταν περισσότερα στοιχεία, όσον αφορά στην απαγωγή, αφού πρώτον αποτελεί τον τίτλο του βιβλίου και δεύτερον, δεν μπορεί να χωρέσει το μυαλό μου πώς ένας τόσο έξυπνος και πετυχημένος επιχειρηματίας πέφτει σε παγίδα και γιατί έπρεπε να είναι και η γραμματέας μαζί του. Η όλη υπόθεση είναι κάπως περίεργη, σαν κάτι να μην στέκει και ίσως ακόμα και αν το ψάξουμε, να μην μάθουμε ποτέ.

Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ

---Δημοσίευση: 13/11/2026---

Περίληψη οπισθόφυλλου:

Το παρόν βιβλίο περιγράφει τις οικογενειακές σχέσεις, καλύπτοντας όλες τις ηλικίες. Εστιάζει στον ρόλο των γονιών, που είναι ένας δια βίου ρόλος, ο οποίος δημιουργεί συναισθήματα, ευθύνες, δεσμεύσεις, εντάσεις... Οι οικογενειακές σχέσεις μάς βοηθούν να ανακαλύψουμε τον εαυτό μας και να κατανοήσουμε το πώς λειτουργούμε μέσα στις σχέσεις, γι’ αυτό απαιτούν ενασχόληση και γνώση αυτών. Η δια βίου μάθηση των γονιών είναι μια βαθιά βιωματική διαδικασία που συντελείται μέσα στις ίδιες τις σχέσεις, αρκεί ο γονιός να είναι παρών σωματικά, ψυχικά, συναισθηματικά και γνωστικά. Οι οικογενειακές σχέσεις μάς αφορούν όλους, έχοντας τον ρόλο είτε του παιδιού είτε του γονιού.

Η σχέση που έχουμε με τους γονείς μας –ή η απουσία της– μας συνοδεύει σε όλη μας τη ζωή και βρίσκεται στον πυρήνα όλων των μετέπειτα σχέσεών μας. Η δια βίου μάθηση των γονιών αποτελεί επένδυση στη σχέση και όχι μόνο στη γνώση, συμβάλλοντας στη δημιουργία ενός οικογενειακού περιβάλλοντος που ευνοεί την ψυχική υγεία, την προσωπική ανάπτυξη και τη διατήρηση ουσιαστικών δεσμών στον χρόνο. Η οικογένεια, όπως ένας ιστός αράχνης, υφαίνεται και ανανεώνεται καθημερινά· είναι εύθραυστη και ανθεκτική ταυτόχρονα, και η συνοχή της δεν είναι δεδομένη, αλλά αποτέλεσμα διαρκούς φροντίδας, επίγνωσης και συναισθηματικής επένδυσης.

Σε αυτό το ταξίδι της γνώσης για την οικογένεια, για εμάς τους ίδιους, όποιους ρόλους κι αν έχουμε, μας καλεί αυτό το βιβλίο να νιώσουμε, να προβληματιστούμε, να γνωρίσουμε καλύτερα τον εαυτό μας. Το βιβλίο περιγράφει οικογενειακά μοτίβα, άγραφους νόμους, σιωπηλές συμμαχίες και άλυτες συγκρούσεις, τραύματα του παρελθόντος και συναισθηματικά διλήμματα, ανεκπλήρωτες προσδοκίες και ρωγμές στους δεσμούς. Η σχέση του γονιού με τα παιδιά είναι μια σχέση που δεν τελειώνει με την ενηλικίωση των παιδιών, οπότε στόχος είναι να ακολουθήσουμε αυτή τη σχέση μέχρι την ολοκλήρωση του κύκλου της ζωής.

Η άποψή μου:

(γράφει η Αγγελική Λερίου)

Το βιβλίο «Οικογένεια: Οι δεσμοί που μας μεγαλώνουν» της Ελένης Παπαδοπούλου και του Νίκου Κουραβάνα προσεγγίζει ένα από τα πιο οικεία, αλλά και πιο σύνθετα κομμάτια της ανθρώπινης ύπαρξης: τις οικογενειακές σχέσεις. Πρόκειται για ένα βιβλίο που μας προσκαλεί να κοιτάξουμε πιο προσεκτικά τους δεσμούς που μας διαμόρφωσαν, να αναγνωρίσουμε τις επιρροές τους και να αναρωτηθούμε πώς εξακολουθούν να επηρεάζουν τον τρόπο με τον οποίο σκεφτόμαστε, αισθανόμαστε και σχετιζόμαστε με τους άλλους.

Η οικογένεια δεν είναι απλώς το περιβάλλον μέσα στο οποίο μεγαλώνουμε. Είναι το πρώτο πλαίσιο όπου μαθαίνουμε τι σημαίνει αγάπη, αποδοχή, ασφάλεια, όρια και επικοινωνία. Εκεί δημιουργούνται οι πρώτες μας προσδοκίες για τις ανθρώπινες σχέσεις, αλλά και οι πρώτες μας πληγές. Κάποιες εμπειρίες μάς ενδυναμώνουν και μας βοηθούν να σταθούμε στα πόδια μας και άλλες μπορεί να μας ακολουθούν για χρόνια, επηρεάζοντας τις επιλογές και τη συμπεριφορά μας, ακόμη κι όταν δεν αντιλαμβανόμαστε πλήρως την προέλευσή τους.

Ιδιαίτερη βαρύτητα δίνεται στον ρόλο των γονιών, έναν ρόλο που δεν σταματά όταν τα παιδιά ενηλικιωθούν. Οι γονεϊκές σχέσεις εξελίσσονται, δοκιμάζονται και επαναπροσδιορίζονται καθώς αλλάζουν οι ανάγκες, οι ηλικίες και οι συνθήκες ζωής.

Ένα από τα σημαντικότερα στοιχεία του βιβλίου είναι ότι μάς οδηγεί πέρα από την αναζήτηση του υπεύθυνου για κάθε δυσκολία. Αξίζει, επίσης, το γεγονός ότι το βιβλίο αφορά διαφορετικές ηλικιακές φάσεις και δεν απευθύνεται αποκλειστικά σε γονείς μικρών παιδιών.

Ιδανικό για γονείς, που θέλουν να κατανοήσουν βαθύτερα τον γονεϊκό τους ρόλο και να καλλιεργήσουν πιο ουσιαστική επικοινωνία με τα παιδιά τους καθώς και για όσους θέλουν να κατανοήσουν την παιδική τους ηλικία, τις οικογενειακές τους εμπειρίες και τον τρόπο με τον οποίο αυτές επηρεάζουν τις σημερινές τους σχέσεις.

Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ

---Δημοσίευση: 13/11/2026---

Περίληψη οπισθόφυλλου:

Τι κάνεις όταν η ζωή σού κλείνει την πόρτα κατάμουτρα;

Ένας ξαφνικός χωρισμός. Μια οδυνηρή απώλεια. Η απόλυση από τη δουλειά που αγαπάς. Η προδοσία ενός ανθρώπου που εμπιστεύτηκες, ή το βάρος των «πρέπει» που σε πνίγουν. Κάποια στιγμή, όλοι περνάμε μέσα από το δικό μας τούνελ. Εκεί όπου ο φόβος, η αβεβαιότητα και η απελπισία μοιάζουν πιο δυνατά από εμάς. Μέσα από 49+2 καθηλωτικές, βαθιά ανθρώπινες ιστορίες, η Ξένια Κούρτογλου δείχνει ότι η ψυχική ανθεκτικότητα δεν είναι προνόμιο των λίγων. Είναι μια δεξιότητα που χτίζεται μέσα από τη ζωή — ειδικά στις πιο δύσκολες στιγμές της. Είναι η «υπερδύναμη» που σου επιτρέπει να λυγίζεις κάτω από το βάρος της δυσκολίας, αλλά να επανέρχεσαι πιο σοφός και πιο δυνατός.

Αυτό το βιβλίο δεν σου υπόσχεται μια ζωή χωρίς χωρίς πόνο ή δυσκολίες. Σου υπόσχεται όμως κάτι βαθύτερο: ότι μπορείς να σταθείς μέσα στο σκοτάδι χωρίς να χαθείς σε αυτό. Το τούνελ δεν είναι αδιέξοδο. Είναι η στιγμή που αρχίζεις να βλέπεις τη ζωή σου αλλιώς.

Η άποψή μου:

(γράφει η Μάγδα Μπάσιου)

"Το Τούνελ" της Ξένιας Κούρτογλου είναι από τα βιβλία που θα σε κάνουν σκεφτείς, να αναρωτηθείς και να βρεις κομμάτια του εαυτού σου μέσα στις σελίδες του. Μέσα από 52 μικρές ιστορίες, γεμάτες συναίσθημα, αλήθειες και ανθρώπινες εμπειρίες, η συγγραφέας μάς ταξιδεύει σε διαφορετικές διαδρομές της ζωής. Διαδρομές που σαφώς δεν είναι πάντα εύκολες, που έχουν εμπόδια, ανατροπές, απογοητεύσεις, αλλά και στιγμές δύναμης, ελπίδας και προσωπικής εξέλιξης.

Το τούνελ αποτελεί έναν συμβολισμό για τις δύσκολες περιόδους που όλοι κάποια στιγμή βιώνουμε. Εκείνες τις στιγμές που νιώθουμε πως δεν υπάρχει διέξοδος, πως το φως έχει χαθεί. Κι όμως, ακόμη και μέσα στο πιο σκοτεινό τούνελ, υπάρχει πάντα η προοπτική της εξόδου.

Αυτό που ξεχωρίζει στο βιβλίο είναι η δυνατότητά του να σε φέρνει κοντά σε σκέψεις και συναισθήματα που πολλές φορές δυσκολεύεσαι να εκφράσεις με λόγια. Κάθε ιστορία αφήνει το δικό της αποτύπωμα και γίνεται μια μικρή αφορμή για ενδοσκόπηση.

Κλείνοντας το βιβλίο, ο αναγνώστης κρατά μια υπενθύμιση πως δεν μπορεί πάντα να επιλέγει όσα μας συμβαίνουν, μπορεί όμως να επιλέγει τον τρόπο με τον οποίο θα σταθεί απέναντί τους.

Η ζωή δεν είναι μόνο οι εύκολες διαδρομές. Είναι και τα τούνελ μας. Και το σημαντικότερο δεν είναι πόσο σκοτεινά είναι, αλλά να μη χάσουμε την πίστη μας στο φως που βρίσκεται στην άλλη πλευρά.

Ένα δυνατό βιβλίο ενδυνάμωσης που αξίζει να διαβαστεί με διάθεση για σκέψη.

Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ

---Δημοσίευση: 11/11/2026---

Η Στέλλα Μηνά γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1997. Είναι απόφοιτος του Τμήματος Θεάτρου της Σχολής Καλών Τεχνών και εργάζεται στην επιμέλεια κειμένων.

Έργα της έχουν διακριθεί σε πανελλήνιους και διεθνείς διαγωνισμούς λογοτεχνίας, ενώ από τις εκδόσεις Συμπαντικές Διαδρομές κυκλοφορούν επίσης τo βιβλίο «Το Κυνήγι» καθώς και τα διηγήματά της, «Αλλάζοντας Οπτική» (ανθολογία Larry Niven 2014) και «Η Πείνα» (ανθολογία Larry Niven 2024, υπό έκδοση).

Η θεματολογία της εστιάζει στη σιωπηρή βία των μικρών, καθημερινών στιγμών, με έμφαση στην ανθρώπινη φθορά, τον ψυχολογικό τρόμο και τη λεπτή γραμμή ανάμεσα στο γνώριμο και το ανοίκειο. Περισσότερα στην ιστοσελίδα της.

Κυρίες και κύριοι... Τα Βιβλιοσημεία ανακρίνουν τη Στέλλα Μηνά!

Πότε ανακαλύψατε την αγάπη σας για τη συγγραφή και τι ήταν αυτό που σας ώθησε να ασχοληθείτε με τη λογοτεχνία;

Σ.Μ.: Από πολύ μικρή ήρθα σε επαφή με τον κόσμο των βιβλίων και σχεδόν αντανακλαστικά θέλησα να γράψω τις δικές μου ιστορίες. Μεγαλώνοντας, συνέχιζα την αναζήτηση μοναδικών ιστοριών και ανακάλυψα πως κάποιες ιστορίες αν ήθελα να τις διαβάσω τότε έπρεπε να τις γράψω εγώ.

Από πού αντλείτε συνήθως έμπνευση για τις ιστορίες σας;

Σ.Μ.: Προσπαθώ οι ιστορίες μου να έχουν μια γεύση πραγματικότητας μέσα. Είτε κάποιο πραγματικό γεγονός στον κόσμο, είτε κάποιο ιστορικό συμβάν ή ακόμα και κάποιο προσωπικό ανέκδοτο που θα ακούσω, όλα αυτά γίνονται πηγή έμπνευσης για μένα.

Πώς γεννήθηκε η ιδέα για το πρώτο σας βιβλίο, «Το Κυνήγι»;

Σ.Μ.: Παρακολουθώντας ένα ντοκιμαντέρ για τις άγριες ομορφιές της χώρας μας ένιωσα μια αίσθηση φόβου για αυτά τα μεγαλειώδη τοπία. Έπειτα, επειδή το είδος που γράφω είναι τέτοιο, το μυαλό μου πήγε γρήγορα στο πόσο επικίνδυνοι είναι οι άνθρωποι σε τέτοια σημεία όπου ο νόμος και ο πολιτισμός είναι μακριά.

Ποιο ήταν το δυσκολότερο κομμάτι κατά τη συγγραφή του συγκεκριμένου βιβλίου;

Σ.Μ.: Το να αποφασίσω πότε τελειώνει η διαδικασία και πρέπει επιτέλους να πατήσεις το κουμπί «αποστολή» για να ξεκινήσει το ταξίδι του ένα βιβλίου. Αλλιώς μπορεί να συνεχίσεις να το επεξεργάζεσαι για χρόνια, άλλωστε καμία ιστορία δεν είναι τέλεια.

Στο βιβλίο «Παιχνίδια μνήμης» ασχολείστε με θέματα όπως η απώλεια, η ενοχή και η μνήμη. Τι σας ενέπνευσε να επιλέξετε αυτές τις θεματικές;

Σ.Μ.: Το Κυνήγι και το Παιχνίδια μνήμης αποτελούν κατά κάποιο τρόπο τις δύο όψεις ενός νομίσματος. Πάντα με ενδιέφερε το πως η μνήμη μπορεί να αποτελέσει κάτι ρευστό και το πως οι άνθρωποι μπορούν να μεταβάλλουν ολόκληρα τμήματα της μνήμης τους όταν βρίσκονται αντιμέτωποι με αισθήματα ενοχής. Η απώλεια, από την άλλη, αποτελεί, κατά τη γνώμη μου, πολύ δυνατή κινητήρια δύναμη για μια ιστορία.

Υπάρχει κάποιος χαρακτήρας από τα βιβλία σας με τον οποίο αισθάνεστε περισσότερο συνδεδεμένη;

Σ.Μ.: Η Κασσιανή, στο Κυνήγι, η οποία επιτελεί το πολύ δύσκολο έργο του να λέει την αλήθεια ακόμα και όταν κανείς δεν θέλει να την ακούσει.

Πώς καταφέρνετε να δημιουργείτε ατμόσφαιρα μυστηρίου και αγωνίας στις ιστορίες σας;

Σ.Μ.: Σίγουρα αντλώ έμπνευση από κάθε μέσο. Το βασικό αντικείμενό μου υπήρξε το θέατρο, το οποίο έχει το εξής ιδιαίτερο, η ένταση κλιμακώνεται πολύ συχνά μέσα από τους διαλόγους καθώς είναι ιδιαίτερα δύσκολα τα ειδικά εφέ που συναντάμε στην οθόνη. Ο διάλογος αποτελεί ισχυρό όπλο, λοιπόν, για αυτή την ατμόσφαιρα. Από την άλλη, το βιβλίο έχει το εξής πλεονέκτημα: έχουμε άμεση επαφή με τον πρωταγωνιστή μας, βιώνουμε τα συναισθήματα του και συχνά ακούμε τις σκέψεις του έτσι η αγωνία μας κορυφώνεται φιλτραρισμένη μέσα από τη δική του.

Ποιο από τα δύο βιβλία σας θεωρείτε ότι σας δυσκόλεψε περισσότερο και γιατί;

Σ.Μ.: Το Κυνήγι ήταν πιο απαιτητικό και από πλευρά έκτασης και από πλευρά έρευνας. Είχε πολλά πράγματα να ολοκληρώσει σε συγκεκριμένο αριθμό λέξεων και έπρεπε να διαχειριστώ την προσοχή του αναγνώστη χωρίς να τον κουράσω μέχρι το τέλος.

Υπάρχει κάποιο λογοτεχνικό έργο ή κάποιος συγγραφέας που έχει επηρεάσει ιδιαίτερα τη γραφή σας;

Σ.Μ.: Είναι εντυπωσιακός ο τρόπος που χειρίζεται την ατμόσφαιρα ο Stephen King στο «Μίζερι» και ο Thomas Harris στη «Σιωπή των αμνών» και τον «Κόκκινο Δράκο». Πιο σύγχρονη μαίτρ του είδους είναι η Tess Geritsen με τον «Χειρούργο». Θεωρώ και τα τρία εμβληματικά έργα τρόμου που με τον τρόπο του το καθένα δημιουργεί συναισθηματική ένταση στον αναγνώστη.

Τι θα συμβουλεύατε έναν νέο άνθρωπο που θέλει να ασχοληθεί με τη συγγραφή;

Σ.Μ.: Να διαβάζει όσο γίνεται περισσότερο το είδος που του αρέσει να γράφει αλλά και εντελώς διαφορετικά είδη. Έχουμε περάσει μια εποχή που η στεγανότητα των ειδών ανήκει στο παρελθόν και υπάρχει η ανάγκη για φρέσκες ιδέες. Να επενδύσει σε καλή γνώση της γλώσσας στην οποία γράφει και να εξασκείται ασταμάτητα.

Ευχαριστούμε πολύ!

©Βιβλιοσημεία - Λιάνα Τζιμογιάννη / Αντζελίνα Λερίου

---Δημοσίευση: 11/11/2026---

Περίληψη οπισθόφυλλου:

Η Φαίη είναι μια γυναίκα που έχει τη ζωή της υπό έλεγχο.

Ακόμα κι αν η καριέρα της στη νευροψυχιατρική βασίστηκε σε μια λανθασμένη υπόθεση που παραλίγο να τη σκοτώσει.

Ακόμα κι αν ο γιος της την αποφεύγει, βέβαιος πως θα τη χάσει, και ο Θωμάς, ύστερα από δεκαεπτά χρόνια, μάλλον την απατά.

Ακόμα κι αν ξυπνά συχνά μακριά από το κρεβάτι της, με χώματα στα πόδια.

Όταν ο Θωμάς την αναγκάζει να πάρει άδεια για να επιστρέψουν από το Λονδίνο στο χωριό του στην Ελλάδα, η Φαίη είναι αποφασισμένη να ξεσκεπάσει τα ψέματά του. Στην αφιλόξενη Λευκορράχη ο μύθος συνυφαίνεται με τη σκληρή πραγματικότητα ενός οικοσυστήματος που πεθαίνει. Μία χούφτα άγρια άλογα περιπλανώνται μάταια σε ένα έρημο τοπίο όπου η αδράνεια της συνενοχής είναι μεγαλύτερη απειλή από το μολυσμένο ποτάμι.

Η απόμακρη Κασσιανή είναι το τελευταίο ανάχωμα απέναντι στη λήθη. Κάτι στη σιωπή της πάλλεται με το ρυθμό των φώτων στο δάσος. Κι όταν ο Θωμάς δείχνει να τη γνωρίζει καλύτερα απ’ ό,τι παραδέχεται, η Φαίη παγιδεύεται ανάμεσα στο θυμό και τον φόβο.

Τι κι αν δεν μπορεί να θυμηθεί που έχει ξαναδεί αυτή τη γυναίκα; Τι κι αν τα βράδια, τα φώτα στο δάσος της ζητούν να τα ακολουθήσει; Η Φαίη το έχει υπό έλεγχο. Ένα Greek Gothic για τη σκοτεινή πλευρά της ελληνικής επαρχίας.

Η άποψή μου:

(γράφει η Λιάνα Τζιμογιάννη)

Ιδιαίτερα ατμοσφαιρικό κι ενδιαφέρον το πόνημα της Στέλλας Μηνά, που κινείται στα όρια του ψυχολογικού τρόμου και του Greek Gothic, μεταφέροντας τον αναγνώστη σε μια ελληνική επαρχία που κάθε άλλο παρά ειδυλλιακή είναι.

Η Φαίη είναι μια γυναίκα που πιστεύει πως έχει τη ζωή της υπό έλεγχο. Μια απαιτητική επαγγελματική ζωή, μια οικογένεια που μοιάζει να απομακρύνεται και μια σχέση στην οποία αρχίζουν να εμφανίζονται ρωγμές.

Και τότε αρχίζει πραγματικά το κυνήγι. Ένα κυνήγι που δεν αφορά μόνο τους ανθρώπους. Αφορά τις αναμνήσεις. Τις αλήθειες που προσπαθούμε να αποφύγουμε. Τους φόβους που επιστρέφουν όταν νομίζουμε πως τους έχουμε αφήσει πίσω.

Η περιοχή της Λευκορράχης λειτουργεί σχεδόν σαν ένας ακόμη χαρακτήρας της ιστορίας. Ένα αφιλόξενο τοπίο, όπου η φύση μοιάζει να κουβαλά τα δικά της μυστικά και η σιωπή να κρύβει περισσότερα από όσα αποκαλύπτει.

Η συγγραφέας δεν χρησιμοποιεί τον φόβο μόνο για να τρομάξει τον αναγνώστη. Τον χρησιμοποιεί για να δημιουργήσει αμφιβολία. Τι είναι πραγματικό; Τι είναι ανάμνηση; Τι είναι μύθος; Και τι συμβαίνει όταν η πραγματικότητα που γνωρίζουμε αρχίζει να αποκτά μικρές ρωγμές;

Η Στέλλα Μηνά φαίνεται να ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για τη σιωπηλή βία των μικρών, καθημερινών στιγμών και για την ανθρώπινη φθορά κι αυτό γίνεται αισθητό στην ατμόσφαιρα του βιβλίου. Δεν χρειάζονται συνεχείς ανατροπές για να αισθανθείς την απειλή. Μερικές φορές αρκεί ένα βλέμμα, μια σιωπή, ένα παράξενο φως μέσα στο δάσος ή μια ανάμνηση...!

"Το Κυνήγι" χτίζει τον φόβο αργά. Τον αφήνει να εισχωρήσει στη σκέψη του αναγνώστη και να μεγαλώσει μαζί με τα ερωτήματα.

Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ

---Δημοσίευση: 11/11/2026---

Περίληψη οπισθόφυλλου:

Είναι πολύ δύσκολο να παρακούσεις κάποιον που έχει πεθάνει.

Όχι πρακτικά... πρακτικά είναι εύκολο. Δεν είναι εκεί για να σε σταματήσει.

Από τη στιγμή που πέθανε, όμως, η Λόρεν ήταν πανταχού παρούσα. Και τίποτα δεν μπορούσε να μείνει πια μυστικό. Ήταν εκεί στον πρώτο απλήρωτο λογαριασμό που πέταξα, εκεί τη μέρα που με πήρε ο ύπνος και ξέχασα τον Μάρκο στη μπανιέρα. Κρυφάκουγε όταν κάλεσα τη μητέρα της για να κανονίσω τη διαμονή μας στο νησί. Με κοιτούσε μέσα από τον καθρέφτη όταν κάλεσα το αφεντικό μου για να παραιτηθώ πριν προλάβουν να με απολύσουν. Ήταν σιωπηλή συνοδηγός όταν έδεσα τον Μάρκο στο κάθισμα και ξεκινήσαμε για το νησί. Είμαι ένας μαλάκας. Και αν δεν το πιστεύεις ακόμα, μέχρι το τέλος αυτής της ιστορίας θα έχεις πειστεί.

Την άνοιξη του ’75, μετά τον θάνατο της Λόρεν, ο άντρας της φτάνει με τον γιο τους στο απομονωμένο νησί όπου εκείνη μεγάλωσε. Τους περιμένει η μητέρα της, Άννα, ένα σπίτι γεμάτο ασφυκτικές σιωπές και μια κοινότητα που ζει στη σκιά της Thalasson Corp, μιας εταιρείας καλλυντικών που υπόσχεται νεανική ομορφιά. Όταν ο γιος του εξαφανίζεται, πίσω από τη βροχή, τα κλειστά στόματα και το πράσινο φως του εργοστασίου, ξεδιπλώνεται ένα άσχημο παιχνίδι μνήμης. Αν δεν εμπιστευτεί όσα θυμάται, θα πρέπει να παραδεχτεί πως ο γιος του δεν υπήρξε πραγματικά. Όμως η μόνη που παραδέχεται πως τον είδε είναι μια παράξενη γυναίκα στη στάση ενός λεωφορείου που δεν έρχεται ποτέ. Ένα ψυχολογικό θρίλερ με νουάρ και gothic αποχρώσεις για την ενοχή, την απώλεια και την ευθραυστότητα της πραγματικότητας.

Η άποψή μου:

(γράφει η Αγγελική Λερίου)

Τα «Παιχνίδια μνήμης» της Στέλλας Μηνά είναι μια ιστορία που ξεκινά με μια απώλεια κι εξελίσσεται σε ένα ατμοσφαιρικό παιχνίδι αμφιβολίας, όπου τίποτα δεν είναι βέβαιο και κανείς δεν μπορεί να εμπιστευτεί απόλυτα όσα θυμάται.

Η Στέλλα Μηνά χτίζει μια ιστορία όπου η απώλεια δεν αποτελεί απλώς το τραγικό γεγονός που κινεί την πλοκή, αλλά μια δύναμη που εισχωρεί στην καθημερινότητα και αλλοιώνει την αντίληψη. Η ενοχή, η άρνηση και η ανάγκη να κρατηθούμε από όσα θυμόμαστε μετατρέπονται σε βασικούς άξονες της αφήγησης. Το παρελθόν δεν μένει πίσω. Επιστρέφει, παρακολουθεί και διεκδικεί απαντήσεις.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει και το απομονωμένο νησιώτικο σκηνικό. Η βροχή, τα κλειστά στόματα, το σπίτι της οικογένειας και το πράσινο φως του εργοστασίου δημιουργούν μια αίσθηση διαρκούς απειλής. Ο τίτλος αποκτά έτσι πολλαπλή σημασία. Η μνήμη γίνεται πεδίο σύγκρουσης, ένας μηχανισμός που μπορεί να προστατεύει, αλλά και να παγιδεύει.

Με μόλις 85 σελίδες, τα «Παιχνίδια μνήμης» υπόσχονται μια συμπυκνωμένη αναγνωστική εμπειρία, με ένταση, σκοτεινή ατμόσφαιρα και ψυχολογικό βάθος.

Ιδανικό για όσους ενδιαφέρονται για θέματα όπως η μνήμη, η ενοχή, το πένθος και η απώλεια καθώς και για αναγνώστες που απολαμβάνουν αφηγήσεις οι οποίες αφήνουν ερωτήματα και αμφιβολίες ακόμη και μετά την τελευταία σελίδα.

Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ

---Δημοσίευση: 06/11/2026---

Περίληψη οπισθόφυλλου:

Μερικά μυστικά δεν κρύβονται. Θάβονται. Και περιμένουν...

Τρεις φόνοι, μια αποτρόπαιη υπογραφή: πτώματα στραγγισμένα από αίμα, με τις καρδιές αφαιρεμένες με χειρουργική ακρίβεια. Από την Αθήνα μέχρι την Καλαμάτα, ο τρόμος εξαπλώνεται και η αστυνόμος Χριστοφορά βρίσκεται στο κατώφλι μιας υπόθεσης που ξεπερνά κάθε λογική.

Τα ίχνη την οδηγούν στις Τρεις Πηγές, έναν βυζαντινό οικισμό της ορεινής Μεσσηνίας. Η κατασκευαστική εταιρεία ARKHEON έχει αναλάβει την αναβίωση του χωριού –ή τουλάχιστον αυτό πιστεύουν τα μέλη της ομάδας της. Στην πραγματικότητα, ο Ραϊμόντ ντε Βιλιέρ, διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας και απόγονος του ιππότη που κάποτε αιματοκύλησε την περιοχή, έχει έναν προσωπικό, σκοτεινό στόχο: να εντοπίσει και να κλέψει το πολύτιμο «Ποτήριον του Ηρακλείου». Για να το πετύχει, δεν θα διστάσει να συμμαχήσει με τη σκοτεινή «αφέντρα» των Τριών Πηγών, μια γυναίκα που τον σαγηνεύει για να εξυπηρετήσει τα δικά της, αιματηρά σχέδια. Σε έναν τόπο όπου οι μύθοι αποκτούν σάρκα και οστά, όταν το κάλεσμα της Λάμιας αντηχήσει, οι ήρωες καλούνται να ανακαλύψουν ποιος είναι ο πραγματικός θύτης –ο άνθρωπος ή το τέρας; Ένα καθηλωτικό θρίλερ, όπου ο μύθος συναντά τον τρόμο και η δικαιοσύνη απαιτεί μια θυσία που κανείς δεν είναι έτοιμος να προσφέρει.

Η άποψή μου:

(γράφει η Λιάνα Τζιμογιάννη)

Ο Φώτης Κατσιμπούρης αξιοποιεί ένα στοιχείο που πάντα είχε ιδιαίτερη δύναμη στην ελληνική αφήγηση: την αίσθηση ότι πίσω από έναν τόπο κρύβεται μια ιστορία, που δεν έχει ειπωθεί ολόκληρη. Και εδώ η Λάμια λειτουργεί πολύ περισσότερο από έναν απλό τίτλο.

«Το κάλεσμα της Λάμιας» θα το χαρακτήριζα ως αστυνομικό μυστήριο, που συναντά τον τρόμο και ο μύθος αρχίζει να αποκτά σάρκα και οστά. Η ιστορία ξεκινά με τρεις φόνους, τρία εγκλήματα με μια ανατριχιαστική υπογραφή! Γίνεται σύμβολο του φόβου. Του αρχέγονου. Εκείνου που επιστρέφει όταν ο άνθρωπος πιστεύει πως έχει καταφέρει να το αφήσει πίσω.

Τελικά τι είναι πιο τρομακτικό; Ένα τέρας που γνωρίζουμε ότι υπάρχει; Ή η πιθανότητα ότι κάτι που θεωρούσαμε μύθο, μπορεί να είναι αληθινό;

Η Μεσσηνία, ο ορεινός οικισμός, οι παλιές ιστορίες, το βυζαντινό παρελθόν και η παρουσία της Λάμιας δημιουργούν έναν χώρο όπου η ατμόσφαιρα γίνεται σχεδόν ένας ακόμη χαρακτήρας.

Yπερφυσικό και ελληνική μυθολογική παράδοση συναντιούνται σε ένα θρίλερ που απευθύνεται σε αναγνώστες οι οποίοι αγαπούν το σκοτάδι, αλλά θέλουν πίσω από αυτό να υπάρχει και μια ιστορία. Και το σημαντικό είναι πως το βιβλίο δεν προσπαθεί απλώς να τρομάξει, αλλά προσπαθεί να δημιουργήσει ατμόσφαιρα. Να σε βάλει μέσα στον τόπο. Να σε κάνει να αμφιβάλεις. Να σε κάνει να αναρωτιέσαι τι ακριβώς κρύβεται πίσω από τις σκιές.

Προσωπικά που καλύτερο δεν έχω από θρίλερ, μυστήριο και τρόμο, το απόλαυσα! Η γραφή του Κατσιμπούρη γοητεύει, ντυμένη με υπερφυσικά και μυθολογικά στοιχεία, καθώς και με την Ελληνική λαογραφία και των παλιών θρύλων.

Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ

---Δημοσίευση: 06/11/2026---

Περίληψη οπισθόφυλλου:

Τέσσερις φίλοι, μια χαμένη κοπέλα και ένα άσυλο που μοιάζει να αναπνέει στο σκοτάδι.

Όταν τα ίχνη της πέμπτης από την παρέα χάνονται, οι πληροφορίες οδηγούν στο Άσυλο Γουίλαρντ –ένα μέρος που η φήμη του παγώνει το αίμα περισσότερο και από την καταιγίδα που ξεσπά πάνω από τα κεφάλια τους. Στέκονται στην πύλη, δεκατετράχρονα παιδιά ακόμα, γνωρίζοντας πως αυτό που πρόκειται να τολμήσουν ξεπερνά τις δυνάμεις τους. Όμως η φιλία τους είναι ο μόνος φάρος μέσα στο παγερό σκοτάδι.

Καθώς διαβαίνουν το κατώφλι, το άσυλο ξυπνά. Εκείνη την καταραμένη νύχτα, η παιδική αθωότητα δεν χάθηκε, θυσιάστηκε. Πόσοι δεσμοί μπορούν να αντέξουν το βάρος μιας τέτοιας κατάρας; Και πόση δυστυχία μπορεί να αντέξει η ψυχή ενός παιδιού πριν σπάσει οριστικά; Μια σκληρή ιστορία ενηλικίωσης που βουτά στις πιο απάνθρωπες πτυχές της ύπαρξης. Ένας ύμνος στην ανιδιοτελή αγάπη, γραμμένος με το αίμα της απώλειας και το μέταλλο της υπομονής.

Η άποψή μου:

(γράφει η Αγγελική Λερίου)

Το «Μνήμη σε κλειστό θάλαμο» του Παντελή Μαυρομμάτη είναι ένα μυθιστόρημα σκοτεινό και ιδιαίτερα ατμοσφαιρικό, που κινείται στον χώρο του τρόμου, αλλά στην πραγματικότητα μιλά για κάτι πολύ βαθύτερο: για τη μνήμη, την απώλεια, την παιδική ηλικία, τη φιλία και τα τραύματα που μπορούν να σημαδέψουν έναν άνθρωπο για ολόκληρη τη ζωή του.

Η ιστορία ξεκινά με τέσσερις φίλους και μια πέμπτη κοπέλα που εξαφανίζεται. Τα ίχνη της οδηγούν στο Άσυλο Γουίλαρντ, έναν χώρο που κουβαλά ήδη μια φήμη αρκετά σκοτεινή ώστε να προκαλεί φόβο πριν ακόμη οι ήρωες περάσουν την πύλη του. Και κάπου εκεί αρχίζει ο πραγματικός εφιάλτης. Γιατί ένα κλειστό άσυλο μπορεί να είναι ένας εξαιρετικός χώρος για ένα μυθιστόρημα τρόμου.

Ο τίτλος του βιβλίου αποκτά έτσι ακόμη μεγαλύτερο βάρος: «Μνήμη σε κλειστό θάλαμο». Σαν μια ανάμνηση που έχει φυλακιστεί. Σαν κάτι που δεν επιτρέπεται να βγει στην επιφάνεια.

Ο Μαυρομμάτης δεν χρησιμοποιεί την παιδική ηλικία απλώς ως ηλικιακό χαρακτηριστικό των ηρώων του. Την κάνει ένα από τα σημαντικότερα στοιχεία της ιστορίας. Γιατί τα παιδιά που μπαίνουν στο Άσυλο Γουίλαρντ δεν έχουν ακόμη τις άμυνες ενός ενήλικα.

Όμως, το ενδιαφέρον δεν βρίσκεται μόνο στο πόσο σκοτεινή μπορεί να γίνει μια ιστορία. Βρίσκεται στο τι μένει μετά το σκοτάδι. Γιατί ο πραγματικός τρόμος δεν είναι πάντα αυτός που εμφανίζεται μπροστά μας. Μερικές φορές είναι αυτός που μένει μέσα μας. Η φιλία γίνεται ο φάρος μέσα στο σκοτάδι. Και αυτό προσδίδει στην ιστορία μια συγκινητική διάσταση που ξεπερνά τον τρόμο.

Ιδανικό για αναγνώστες που αγαπούν τρόμο, σκοτεινό μυστήριο και ψυχολογική ένταση καθώς και για όσους απολαμβάνουν ιστορίες με κλειστοφοβική ατμόσφαιρα και έντονο σασπένς.

Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ

---Δημοσίευση: 04/11/2026---

Περίληψη οπισθόφυλλου:

Για να μεγαλώσουμε ελεύθερα παιδιά, πρέπει πρώτα να ελευθερωθούμε εμείς.

Ο Ρόμπερτ Ηλίας Νατζέμυ, μέσα από δεκαετίες διδασκαλίας, έρευνας και εμπειρίας, μας προσκαλεί να δούμε τη γονεϊκότητα αλλιώς: όχι ως ρόλο ελέγχου, αλλά ως μονοπάτι ελευθερίας και κατανόησης. Να μεγαλώσουμε τα παιδιά μας όχι με φόβο και ενοχές, αλλά με εμπιστοσύνη και αποδοχή. Το βιβλίο Απελευθερωμένοι γονείς, απελευθερωμένα παιδιά βοηθά τους γονείς να θεραπεύσουν τις δικές τους πληγές, να επικοινωνήσουν ουσιαστικά με τα παιδιά τους και να μετατρέψουν τις συγκρούσεις σε αγάπη και σύνδεση.

Ένα βιβλίο-προσευχή και ταυτόχρονα πρακτικός οδηγός, για όσους θέλουν να αγαπούν χωρίς να πνίγουν, να καθοδηγούν χωρίς να περιορίζουν, να βλέπουν το παιδί – και να μεγαλώνουν κι εκείνοι μαζί του.

Η άποψή μου:

(γράφει η Χρύσα Παναγοπούλου)

Έστω ότι βρισκόμαστε σε έναν ποταμό ενέργειας, δεν έχουμε τίποτα να μοιράσουμε, δεν μας χωρίζουν φυλετικές ή άλλες διαφορές κι όλοι (συμ)πνέουν για τον ίδιο σκοπό. Πόσο καλύτερη θα ήταν τότε η ζωή μας;

Ένα βιβλίο διαφορετικό, που μας βοηθάει πρώτα να βρούμε την αρμονία μέσα μας και ύστερα να διδάξουμε τους άλλους ή εν προκειμένω τα παιδιά μας. Γνωρίζω ότι είναι κάτι με το οποίο δεν θα συμφωνήσουν όλοι, αλλά οι έρευνες δείχνουν ότι ένα συντριπτικό ποσοστό οικογενειών είναι δυσλειτουργικό. Γιατί συμβαίνει αυτό και πώς μπορούμε να το αλλάξουμε;

Το βιβλίο εστιάζει στις ανάγκες των παιδιών αλλά και στις συμπεριφορές των γονιών και προσπαθεί να προσφέρει μια ισορροπία, μια συμφιλίωση ή και τα δύο. Δεν είμαι ειδικός, δεν ξέρω αν τα καταφέρνει, αλλά είναι πολύ σωστά κάποια πράγματα που πρεσβεύει. Αν και με κούρασαν αρκετά τα στατιστικά στοιχεία, γιατί θεώρησα ότι γίνεται μια υπερ-ανάλυση, χωρίς να υπάρχει λόγος, παραδέχομαι ότι κάποιες μέθοδοι που ακολουθούνται είναι σωστές και πιστεύω ότι θα πετύχαιναν σε ένα δημιουργικό διάλογο με τα παιδιά μας ανεξάρτητα σε τι ηλικία βρίσκονται.

Το αγαπημένο μου σημείο είναι ότι προκειμένου να δώσει διευκρινήσεις για τα παιχνίδια ρόλων ανέφερε συγκεκριμένους χαρακτήρες από το αγαπημένο μου βιβλίο «Η ουράνια προφητεία». Αυτό το σημείο είναι θα έλεγα νευραλγικό, γιατί μέσα από αυτούς τους χαρακτήρες κυριαρχίας ή θύματος ανακαλύπτουμε κομμάτια του εαυτού μας και με αυτόν τον τρόπο τα αποκρυπτογραφούμε.

Είμαι σίγουρη ότι πέρα από κάποιες επαναλήψεις αυτό το βιβλίο θα σε βοηθήσει να καταλάβεις των εαυτό σου αλλά και τους άλλους γύρω σου. Σε βοηθάει να πλησιάσεις τα παιδιά σου, να τα συμβουλεύσεις και να τα παροτρύνεις σε ένα κλίμα αγάπης και εμπιστοσύνης και όχι τιμωρίας. Ας μην ξεχνάμε ότι τα παιδιά ήδη από πολύ μικρά αντιλαμβάνονται την επικοινωνία του σώματος περισσότερο και όχι και τόσο τη λεκτική επικοινωνία. Οποιοσδήποτε γονέας αντί να μιλάει μπορεί να γίνει ο ίδιος το παράδειγμα.

Μελετώντας τα κεφάλαια, ρωτούσα κάθε λίγο τον εαυτό μου «Τι σκέφτεσαι τώρα δεν είναι από δύσκολο έως ακατόρθωτο να αλλάξουμε τώρα κάποιες συμπεριφορές;». Δεν ήταν λίγες οι φορές που έτεινα στο να διαφωνήσω αλλά αμέσως μετά προσπαθούσα να καταλάβω αν η διαφωνία μου αυτή έχει ως αιτία τον φόβο ή κάποιο άλλο αρνητικό συναίσθημα που σε εμποδίζει να δεις καθαρά. Προχωρώντας όμως, ιδιαίτερα από τη μέση του βιβλίου και μετά αντιλήφθηκα ότι αν το μελετήσεις με κάθε λεπτομέρεια και επιπλέον χωρίς προκαταλήψεις ή προσκολλήσεις σε θρησκευτικά δόγματα είναι πιθανόν να ωφεληθείς.

Επομένως, δεν θα το κλείσω, βάζοντάς το στη βιβλιοθήκη μου, αλλά θα το χρησιμοποιήσω προκειμένου να φτιάξω κι εγώ κάποια θέματα αντίληψης και συμπεριφοράς που -κακά τα ψέματα- κουβαλάμε όλοι μας, σαν καβούκι χελώνας ήδη από την παιδική μας ηλικία.

Πιστεύω ότι σε βοηθάει να απαλλαγείς από ό,τι σε αγχώνει, σε φοβίζει, σε θυμώνει, να το απελευθερώσεις κι αυτό θα σε βοηθήσει όχι μόνο να βρεις την εσωτερική σου γαλήνη αλλά να διδάξεις και στα παιδιά σου τη σύνεση και την ηρεμία. Το μόνο πράγμα που μπορεί να σταθεί εμπόδιο στην προσπάθεια αυτή είναι πάλι ο ίδιος σου ο εαυτός με τα στερεότυπα και τις θεωρίες του.

Η αλήθεια είναι ότι δεν κατάφερα να δοκιμάσω κάποια από τις ασκήσεις του βιβλίου. Θεωρώ ότι ο γραπτός λόγος έχει δύναμη τρομερή και φοβήθηκα αυτές τις ίδιες λέξεις που ήθελα να γράψω. Είναι δύσκολο να γράψεις για τον εαυτό σου, πόσω μάλλον για τον εαυτό σου σε σχέση με τους άλλους. Ωστόσο, τη γενική εικόνα την έχω και μπορώ να πω με βεβαιότητα ότι αυτό το αναγνωστικό ταξίδι μου έκανε καλό. Μάλιστα μοιράστηκα κάποια κομμάτια και με τους οικείους μου. Αν το επιλέξετε να ξέρετε ότι είναι πολύ διαφορετικό από ό,τι έχετε ακούσει μέχρι τώρα γιατί αναγάγει τα πάντα σε επίπεδο ψυχής, ενέργειας και δόνησης, θέματα που δεν τα βρίσκεις σε ένα συνηθισμένο βιβλίο για γονείς και παιδιά. Αφήστε ανοιχτό το νου και την καρδιά και σίγουρα θα εντυπωσιαστείτε.

Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ

---Δημοσίευση: 04/11/2026---

Περίληψη οπισθόφυλλου:

Τι θα έκανες αν όλοι σε θεωρούσαν δολοφόνο; Ειδικά αν δε θυμάσαι να έχεις διαπράξει κανένα στυγερό έγκλημα...

Η Λούσι και η Σάβι είναι τα «χρυσά κορίτσια» της μικρής πόλης τους: όμορφες, έξυπνες και αξιοζήλευτες. Η Λούσι είναι παντρεμένη με τον ιδανικό άντρα και ζει στο σπίτι των ονείρων της, ενώ η Σάβι είναι η ψυχή της παρέας, αγαπητή σε όλους και, σύμφωνα με τις φήμες, ιδιαίτερα δημοφιλής στους άντρες. Όμως, όταν η Λούσι εντοπίζεται να περιπλανιέται σαν χαμένη στους δρόμους, καλυμμένη με το αίμα της Σάβι, κανείς δε διστάζει να τη θεωρήσει ένοχη για τη δολοφονία της καλύτερής της φίλης.

Έχουν περάσει χρόνια από εκείνη τη φριχτή νύχτα –μια νύχτα από την οποία η Λούσι δε θυμάται απολύτως τίποτα. Έχει πλέον μετακομίσει στο Λος Άντζελες και προσπαθεί να χτίσει μια νέα ζωή. Όταν όμως ο χαρισματικός παρουσιαστής Μπεν Όουενς αποφασίζει να ερευνήσει την υπόθεση για τη δεύτερη σεζόν του επιτυχημένου podcast αληθινών εγκλημάτων, «Βρες το Ψέμα», η Λούσι αναγκάζεται να επιστρέψει εκεί όπου διαπράχθηκε η δολοφονία για να λύσει η ίδια το μυστήριο –ακόμα κι αν αυτό σημαίνει πως υπάρχει πιθανότητα να ανακαλύψει ότι είναι πραγματικά ένοχη...

Η άποψή μου:

(γράφει η Ρούλα Κεφάκη)

Κάθε βράδυ πριν κοιμηθεί, η Λούσι σκέφτεται την καλύτερή της φίλη: εκείνη που βρέθηκε δολοφονημένη πριν από χρόνια μετά από έναν γάμο, με τον δράστη του εγκλήματος να παραμένει άγνωστος.

Αυτό που βασανίζει τη Λούσι, πέρα από το προφανές, τον θάνατο της Σάβι, είναι κομματάκι σημαντικό: μήπως έβαλε το χεράκι της στον φόνο; Μήπως είχε κάποια σχέση με ό,τι συνέβη τη μοιραία βραδιά; Με λίγα λόγια, μήπως η ίδια σκότωσε την κολλητή της;

Η ηρωίδα μας δεν έχει την παραμικρή ανάμνηση από τη βραδιά, ωστόσο οι κάτοικοι της μικρής πόλης του Τέξας όπου μεγάλωσε και από την οποία έφυγε τρέχοντας για το χαοτικό Λος Άντζελες, ώστε να αποφύγει τα κουτσομπολιά, δεν έχουν καμία αμφιβολία πως η Λούσι κρύβεται πίσω από τη δολοφονία. Ανάμεσά τους βρίσκονται και οι γονείς της, που την κοιτούν μονίμως με ένα διερευνητικό βλέμμα. Η κόρη μας η αθώα, η δολοφόνος ή απλώς η παρεξηγημένη;

Η Λούσι επιστρέφει στη γενέτειρά της για τα γενέθλια της αγαπημένης της γιαγιάς, πάνω στην ώρα που ο podcaster αληθινών εγκλημάτων, Μπεν Όουενς, αποφασίζει να ασχοληθεί με την περίπτωση της Σάβι, υποσχόμενος ότι στο τέλος των εκπομπών θα έχει δοθεί η λύση του μυστηρίου. Το podcast από τη μία τρομοκρατεί τη Λούσι, από την άλλη την ανακουφίζει. Καιρός είναι να μάθει αν τελικά σκότωσε την καλύτερή της φίλη!

Η Amy Tintera υπογράφει μια μαύρη κωμωδία με μια πρωταγωνίστρια που προκαλεί στον αναγνώστη ποικιλία συναισθημάτων και αντιδράσεων. Συμπόνοια (είμαι σίγουρη ότι δεν το έκανε, γιατί όλοι την κατηγορούν;), αμφιβολία (βρε μπας και το έκανε τελικά, πώς γίνεται ούτε η ίδια να μην ξέρει;), συμπάθεια (ας το έκανε, εγώ και πάλι θα την ήθελα για φίλη), απορία (πού πάει και τους διαλέγει τους άντρες;), ταύτιση (όλοι συμπεριφερόμαστε αμήχανα σε δύσκολες καταστάσεις, χωρίς καν να μας ακολουθεί η ταμπέλα του δολοφόνου). Τα συναισθήματα του αναγνώστη είναι τόσο μεταβαλλόμενα όσο η διάθεση της ηρωίδας, που δεν τη λες και το πιο σταθερό πνευματικά άτομο του κόσμου.

Μπορεί η Λούσι να έχει χάσει μέρος της μνήμης της, αλλά έχει απόθεμα χιούμορ. Αυτοσαρκάζεται ενόσω εξετάζει τρόπους για να αποτελειώσει δημιουργικά τον εκάστοτε συνομιλητή της (οι ιδέες πέφτουν βροχή στο μυαλό της και μάλιστα με τη φωνή της νεκρής φίλης της), αλλάζει γνώμη για το αν σκότωσε ή όχι τη Σάβι κάθε ενάμιση κεφάλαιο, κάνει ακατάλληλες επιλογές στους άνδρες -και το ξέρει!

Κι αν η Λούσι είναι δικαιωματικά ο πρωτεύων χαρακτήρας του μυθιστορήματος, γενναίο μερίδιο στην επιτυχία του κερδίζει η γιαγιά Μπέβερλι, μια ακομπλεξάριστη, προοδευτική, ιδιόμορφη ηλικιωμένη, που βάζει το χεράκι της όπου πρέπει (και κυρίως όπου δεν πρέπει) για να βοηθήσει την εγγονή της να οδηγηθεί στην αλήθεια.

Οι γυναίκες του βιβλίου κλέβουν την παράσταση, είτε είναι ζωντανές είτε μοιράζονται τις σκέψεις τους από τον άλλο κόσμο...

Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ

---Δημοσίευση: 29/10/2026---

Περίληψη οπισθόφυλλου:

Μεγάλο Σάββατο, Κέρκυρα. Σε ένα παλιό κτίριο στο Λιστόν, ένα παιδί βρίσκεται δολοφονημένο. Πάνω στο σώμα του, ένα παράξενο σημάδι· ένα μήνυμα που οδηγεί σε έναν σκοτεινό, ξεχασμένο τόπο. Όσοι βρίσκονταν εκείνη την ώρα στην παλιά πολυκατοικία γίνονται ύποπτοι. Ζωές φαινομενικά ήσυχες αρχίζουν να ραγίζουν. Ένα κέρινο τάμα. Ένα εγκαταλελειμμένο χωριό. Ένα αλλόκοτο κορίτσι. Ένα πολύνεκρο τροχαίο. Μια σχέση στην εντατική. Και το βουητό των μελισσών. Κάθε τάμα, μια ιστορία. Κάθε υπόσχεση, ένα ψέμα. Κι ένα παιδί συνεχίζει να δείχνει τον δρόμο προς κάτι που κανείς δε θέλει να θυμηθεί.

Η λύση βρίσκεται εκεί που κανείς δε θέλει να κοιτάξει. Ένα σκοτεινό, αστυνομικό θρίλερ για τη μνήμη, την ενοχή και τα δεσμά που δεν λύνονται ούτε με τον θάνατο.

Η άποψή μου:

(γράφει η Χρύσα Παναγοπούλου)

Καταπληκτικό εξώφυλλο, κυψέλη, μέλισσες, επικονίαση ήταν οι πρώτοι συνειρμοί που μου ήρθαν στο μυαλό, δεν ήξερα βέβαια τι σχέση έχουν τα Τάματα καθώς τα έχω ταυτίσει με κοσμήματα αλλά δεν ήθελα να μάθω τίποτα παραπάνω. Στο μυαλό μου έμεινε αυτό σαν ένα από τα καλύτερα εξώφυλλα τα τελευταία χρόνια.

Ξεκινά κατευθείαν ωμά, με ένα φόνο -κατόπιν όμως με ξένισε ελαφρώς: φιλαρμονική, ακούσματα που δεν έχω καμία σχέση, πρόσωπα άγνωστα -λες να πάει όλο έτσι; σκέφτηκα, αλλά η συνέχεια με διέψευσε.

Φυσικά ήθελα να μάθω… Ποιος μπορεί να σκοτώσει ένα 11χρονο και γιατί. Σε μια μέρα γιορτής που μάλιστα όλος του ο κόσμος είναι γεμάτος χαρά, καθώς περιστοιχίζεται από αγαπημένα πρόσωπα, εκτός από τον παππού του. Αυτός είναι βλοσυρός επιχειρηματίας και άκαμπτος στις απόψεις του. Αυτόν τον φοβάται, θέλει να ξορκίσει το κακό που τον περικυκλώνει δεν παύει όμως να είναι παππούς, ποτέ δεν θα έκανε κακό στο εγγόνι του, πόσο μάλλον ένα εγγόνι που θεωρεί κατά κάποιον τρόπο συνεχιστή της οικογένειας.

Αιμιλία Ρούσου η τραγική μητέρα, χωρίς το στερνοπούλι της είναι λες και χάνεται ο κόσμος γύρω της. Συμπαθητική γυναίκα δεν έχει τίποτα από αυτάρεσκο και θα έλεγα ξιπασμένο υφος του πατέρα της. Είναι μια φιγούρα τραγική που την χτύπησε ο θάνατος πισώπλατα. Αν αναλογιστούμε και ένα πολύνεκρο δυστύχημα του παρελθόντος μοιάζει ο θάνατος να την κυνηγάει.

Ο,τι όνειρά κι αν έκανε γι αυτό το αγόρι εξανεμίστηκαν. Η φίλη της, η Νίκη είναι δίπλα της την δύσκολη αυτή ώρα. Είναι πάντα δίπλα της σε όποια δυσκολία κι αν έχει στη ζωή της.

Από τη μια η ζωή στην Κέρκυρα μοιάζει αποφορτισμένη, ανέμελη, το αποτρόπαιο αυτό έγκλημα κάνει τη μεγάλη αντίθεση και όσο μπλέκονται πρόσωπα και καταστάσεις τόσο σε κάνει να θες να διαβάσεις όλο και πιο γρήγορα. Γιατί το να φτάσει κάποιος σε ένα φόνο ποτέ δεν είναι κάτι τόσο απλό. Έχουμε κείμενα λιτά του φερόμενου ως δράστη. Κρύβει θυμό; μίσος; πόνο; ή κάτι από όλα αυτά μαζί; Μήπως είναι κάποιος τρελός; Γιατί και πάλι δεν γίνεται να ψάχνεις ελαφρυντικά σε έναν φόνιά νεαρού παιδιού.

Η αστυνομία βρίσκεται σε αδιέξοδο κανείς άγνωστος δεν μπήκε ή βρήκε από το παλάτσο όπου μένουν οι συγγενείς. Η Μάγια Ρέβη, η αστυνόμος που αναλαμβάνει την υπόθεση φαίνεται αποφασισμένη να μελετήσει τα λιγοστά στοιχεία που έχει ένα προς ένα, γιατί κάποιο σιγουρα θα οδηγήσει στην λύση.

Τι ρόλο παίζουν οι μέλισσες; Τι κομμάτι της ιστορίας καλύπτουν πώς συνδέονται με τον τόπο του εγκλήματος;

Ο Κωστής ήταν ένα παιδί αξιαγάπητο, δεν υπήρχε κάποιος που δεν το αγαπούσε. Δεν αντιμετώπιζε προβλήματα στο σχολείο ή κάπου αλλού. Δεν είχε μπλέξει με κακές συναναστροφές, πώς μπορούσε άλλωστε; Ήταν μόλις έντεκα, ήθελε η μητέρα του να είναι περήφανη γι αυτόν. Φυσικά και ήταν. Υπήρχε όμως και μια παραμελημένη κόρη, η Χιονία από το όνομα μέχρι το παρουσιαστικό της που είναι υπερβολικά λευκή, όλα την κάνουν αλλόκοτη. Η μικρή όμως έχει τσαγανο, τόλμη και αποφασιστικότητα όλα όσα λείπουν από τον αδερφό της. Την έβγαλα αμέσως από το κάδρο των υπόπτων με την αιτιολογία ότι η πιο δυναμική αδελφή προστατεύει πάντα τον αδύναμο αδελφό έστω κι αν είναι κατά καποιον τρόπο αόρατη για την οικογενειά της.

Ο κύκλος των υπόπτων στενεύει, τα ερωτηματικά πληθαίνουν, μου αρέσει ο τρόπος που προχωρούν οι ερευνες. Η Μάγια μοιάζει τελειομανής σε τέτοιο βαθμό που κάνει τον συνάδελφό της, Σπύρο να απορεί με τις μεθόδους της, ωστόσο στηρίζει κάθε της θεωρία όσο απίθανη και αν μοιάζει γιατί ο Σπύρος είναι και τσιμπημένος μαζί της. Θα ευοδώσει άραγε αυτό το ειδύλλιο ή θα θαφτεί μαζί με την υπόθεση; Να πω την αλήθεια, αν και ξεκίνησα να διαβάσω χαλαρά το τελείωσα μέσα σε μιάμιση μέρα. Κάτι που οφείλω να πω ότι εχει καιρό να μου συμβεί. Φυσικά έχω εμπιστοσύνη στον συγκεκριμένο εκδοτικό γιατί δεν με έχει απογοητεύσει σχεδόν ποτέ, να τα λέμε κι αυτά. Ετσι το μόνο που έκανα ήταν να αφήσω την ιστορία να με πηγαίνει αυτή χωρίς να ψάχνω αθώους ή ένοχους και αυτό ήταν και το απολαυστικό κομμάτι.

Αν επρεπε να το εντάξω σε κάποια κατηγορία θα έλεγα ότι είναι ένα θρίλερ με κοινωνικές προεκτάσεις. Αντι για Τάματα μπορούσε κάλλιστα να ονομάζεται Τραύματα, γιατί οι πληγές και οι ενοχές αν δεν επουλωθούν δυναται να μας κυνηγούν μια ολόκληρη ζωή.

Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ

---Δημοσίευση: 29/10/2026---

Περίληψη οπισθόφυλλου:

Αιθέριο σαν το χάδι ενός αγγέλου, καυτό σαν φλόγα...

Η διακριτικά θηλυκή νότα του κρίνου...

Το όνειρό της ήταν να γίνει σχεδιάστρια μόδας και κάποτε είχε πιστέψει ότι θα κατάφερνε να το πραγματοποιήσει. Όμως η ζωή της εξελίχθηκε τελείως διαφορετικά· τώρα, εργάζεται ως επαγγελματίας μασέρ και χρησιμοποιεί τα δάχτυλά της για να ξεκουράζει πονεμένα, ταλαιπωρημένα σώματα...

...η πικρή γεύση του περγαμόντου...

Η μέρα του στην οικογενειακή εταιρεία παρασκευής αρωμάτων και καλλυντικών είναι γεμάτη υποχρεώσεις και ένταση. Ο μόνος τρόπος για να αποφορτίζεται είναι το μασάζ από τα χέρια μιας συγκεκριμένης κοπέλας. Αφήνεται απόλυτα στο απολαυστικό άγγιγμά της και στη χαλάρωση που του προσφέρει. Όμως εκείνος χρειάζεται κάτι περισσότερο...

...η ζεστή, αισθησιακή ανάσα του κεχριμπαριού...

Η Γαλήνη Ζέρβα δέχεται την παράξενη πρόταση του επιτυχημένου επιχειρηματία Τζώρτζη Δάλαρη να υποδυθεί τη σύντροφό του για τα επόμενα δύο χρόνια, έναντι σημαντικής χρηματικής αμοιβής. Είναι μία καθαρά επαγγελματική συμφωνία που θα λύσει τα οικονομικά της προβλήματα, με ξεκάθαρους κανόνες. Κι επειδή ανάμεσά τους υπάρχει μια πολύ δυνατή ερωτική χημεία, από την πρώτη στιγμή, στη συμφωνία τους μπαίνει και το σεξ χωρίς δεσμεύσεις. Σύντομα ωστόσο η Γαλήνη νιώθει να παρασύρεται σ’ ένα ψέμα που αρχίζει να μοιάζει επικίνδυνα αληθινό και βάζει σε κίνδυνο τη ραγισμένη καρδιά της...

Η άποψή μου:

(γράφει η Λιάνα Τζιμογιάννη)

Πρόκειται για ένα βιβλίο που κινείται στον χώρο του συναισθήματος και των ανθρώπινων σχέσεων, αναζητώντας εκείνες τις λεπτές ισορροπίες ανάμεσα στην επιθυμία, την προσμονή, την οικειότητα και τον φόβο της απώλειας.

Ανέκαθεν τα βιβλία της Μαρίας Στεφάνου είχαν τίτλους λιτούς, αλλά ιδιαίτερα συμβολικούς. Έτσι κι αυτό. Ένα άγγιγμα μπορεί να είναι μια απλή σωματική επαφή, μπορεί όμως να σημαίνει πολλά περισσότερα: μια υπόσχεση, μια εξομολόγηση χωρίς λόγια. Μπορεί να γίνει ανάμνηση που παραμένει ζωντανή πολύ μετά την απομάκρυνση δύο ανθρώπων.

Η συγγραφέας προσεγγίζει τις σχέσεις με έμφαση στον εσωτερικό κόσμο των ανθρώπων. Οι σκέψεις, οι φόβοι, οι επιθυμίες και οι ανασφάλειες δημιουργούν ένα συναισθηματικό τοπίο στο οποίο ο αναγνώστης μπορεί εύκολα να αναγνωρίσει δικές του εμπειρίες. Ο έρωτας παρουσιάζεται, όχι ως κάτι απόλυτα εύκολο και ιδανικό, αλλά ως μια εμπειρία που μπορεί να φέρει μαζί της χαρά και αβεβαιότητα, δύναμη και ευαλωτότητα, προσμονή και φόβο.

Η γραφή της Στεφάνου κινείται με ευαισθησία στον χώρο των συναισθημάτων και δημιουργεί μια ατμόσφαιρα που ευνοεί την ταύτιση. Άλλωστε, αυτό είναι που αγαπώ στα βιβλία της. Έχει τη δύναμη να δημιουργεί χαρακτήρες μοναδικούς και ιστορίες για τον έρωτα, την έλξη, τις ανθρώπινες σχέσεις, που δεν έχουν ξανακουστεί!

Τονίζω ότι ενδιαφέρον παρουσιάζει και η έννοια της μνήμης. Κάποιες στιγμές διαρκούν ελάχιστα, αλλά παραμένουν μέσα μας για χρόνια: ένα βλέμμα, μια αγκαλιά, ένα άγγιγμα, μια φράση, μπορούν να αποκτήσουν πολύ μεγαλύτερη σημασία εκ των υστέρων.

Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ

---Δημοσίευση: 23/10/2026---

Ο Γιώργος Δουατζής είναι ποιητής, συγγραφέας, δημοσιογράφος. Γεννήθηκε το 1948 στην Αθήνα. Σπούδασε στην Ανωτάτη Βιομηχανική Σχολή της Θεσσαλονίκης και κοινωνιολογία στο VIII Πανεπιστήμιο στο Παρίσι.

Εργάστηκε ως δημοσιογράφος σε εφημερίδες, περιοδικά, ραδιοφωνικούς και τηλεοπτικούς σταθμούς (ρεπόρτερ, αρθρογράφος, πολιτικός αναλυτής, διευθυντής), αρθρογραφεί σε ενημερωτικές ιστοσελίδες. Εξέδωσε 41 βιβλία (ποίηση, διηγήματα, μυθιστορήματα, θεατρικά), συμμετείχε σε δεκαεννέα συλλογικά έργα, έργα του περιλαμβάνονται σε δεκαεννέα ανθολογίες-λεξικά, έγιναν δέκα θεατρικές παραστάσεις με έργα του. Επισκεφτείτε την ιστοσελίδα του ή επικοινωνήστε μαζί του στο Facebook ή μέσω e-mail.

Κυρίες και κύριοι... Τα Βιβλιοσημεία ανακρίνουν τον Γιώργο Δουατζή!

Ο τίτλος «Ανάσα από πηλό» είναι ιδιαίτερα συμβολικός. Τι σημαίνει για εσάς και πώς συνδέεται με την ουσία του μυθιστορήματος;

Γ.Δ.: Αρχέγονο στοιχείο, χώμα και νερό ο πηλός και η ανάσα η εντονότερη ένδειξη ζωής. Το απλό καθημερινό υλικό τη γης, μετατρέπεται σε πολύτιμο έργο τέχνης από τον κεντρικό ήρωα-γλύπτη. Ο τίτλος προφανώς συνδέεται με τη μυθιστορία και την ουσία της, προς δόξα της δημιουργίας και της ζωής σε κάθε τους έκφανση.

Στο βιβλίο συνυπάρχουν ο έρωτας και ο θάνατος, η δημιουργία και η καταστροφή, η μνήμη και η λήθη. Γιατί επιλέξατε να χτίσετε την ιστορία πάνω σε αυτές τις αντιθέσεις;

Γ.Δ.: Οι αντιθέσεις αυτές είναι οριακές και σημαδεύουν τη ζωή όλων των ανθρώπων. Οι αντιθέσεις έχουν ένταση, καταδείχνουν, διεγείρουν τη σκέψη. Άλλωστε, δεν βρίσκω λόγο ύπαρξης ενός βιβλίου αν δεν προκαλεί παραγωγικά τη σκέψη του αναγνώστη και δεν τέρπει αισθητικά.

Τι σημαίνει για εσάς ο έρωτας μέσα στη λογοτεχνία;

Γ.Δ.: Ό,τι και στη ζωή. Αίσθημα μεγαλειώδες, λυτρωτικό ή συντριπτικό. Δυστυχείς όσοι δεν τον γεύτηκαν σε όλη του την ένταση και τις διαστάσεις.

Η τέχνη έχει πρωταγωνιστικό ρόλο στο «Ανάσα από πηλό». Μπορεί η τέχνη να λειτουργήσει ως τρόπος θεραπείας ή λύτρωσης;

Γ.Δ.: Ναι. Η τέχνη είναι ζωοποιός για τον δημιουργό και για τον δέκτη. Σκεφτείτε έναν κόσμο δίχως μουσικές, ποίηση, ζωγραφιές, θέατρο και τόσα άλλα... Άδειες ζωές θα είχαμε.

Ο κόσμος των εικαστικών παρουσιάζεται μέσα από το βιβλίο με ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Τι ήταν αυτό που σας γοήτευσε περισσότερο σε αυτόν τον κόσμο;

Γ.Δ.: Πάντα με γοήτευαν οι εικαστικές τέχνες. Κυρίως η αφηρημένη τέχνη, που αφήνει τη φαντασία του δέκτη να συνδημιουργεί την απολύτως προσωπική του πρόσληψη. Με γοητεύει κάθε μορφή τέχνης. Προϋπήρξε και μυθιστόρημά μου με ήρωα μουσικό, «Ο Μουσουργός».

Στο βιβλίο η φιλία έχει επίσης σημαντική θέση. Τι σημαίνει για εσάς η αληθινή φιλία;

Γ.Δ.: Η γνήσια φιλία είναι το πολυτιμότερο και στις μέρες μας, το ακριβότερο στη σπανιότητά της. Στον πραγματικό φίλο θα γείρεις τις δύσκολες στιγμές και όχι στους διάφορους γνωστούς, που αναλώνεις συχνά άσκοπα πολύτιμο χρόνο.

Ποια ανθρώπινη αδυναμία θεωρείτε ότι επηρεάζει περισσότερο τις ζωές των ηρώων σας;

Γ.Δ.: Όπως σε κάθε άνθρωπο, πολλές οι αδυναμίες. Πώς να ξεχωρίσω κάποια; Η αδυναμία μπορεί να διδάξει πολλά και να γίνει αφετηρία για την αντιστροφή της σε δύναμη. Αρκεί να το αποφασίσει κάποιος.

Πώς γεννιέται μια ιστορία μέσα σας; Ξεκινά από έναν χαρακτήρα, μια εικόνα, μια ιδέα ή ένα συναίσθημα;

Γ.Δ.: Από ένα πολύ απλό άγγιγμα. Από ένα παιδί που κλαίει στον δρόμο, από ένα αρχαϊκό μικρό γλυπτό, μια μουσική, ένα βλέμμα. Γεννιέται στο ασυνείδητο και ξαφνικά βγαίνει απαιτητικά με ορμή για να μορφοποιηθεί σε λόγο.

Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι να αποχωρίζεστε τους ήρωές σας όταν ολοκληρώνεται ένα βιβλίο;

Γ.Δ.: Λίγο πικρή η αποχώρηση, μιας κι έχεις ζήσει μαζί τους ένα σημαντικό χρονικό διάστημα. Στη διαδικασία της γραφής, δεν μπορεί να φανταστεί κάποιος πόσο ζωντανοί, υπαρκτοί είναι.

Το «Ανάσα από πηλό» είναι ένα μυθιστόρημα με πολλές ανατροπές. Γνωρίζατε εξαρχής πού θα οδηγηθούν οι ήρωες ή εξέπληξε κι εσάς η πορεία τους;

Γ.Δ.: Κατασκευάζοντας του ήρωες έγιναν... αυτεξούσιοι, με καθοδηγούσαν αυτοί, λες και ήταν υπαρκτά όντα που μου υπαγόρευαν τις λέξεις.

Αν γράφατε σήμερα το «Ανάσα από πηλό» από την αρχή, θα αλλάζατε κάτι;

Όσες φορές κι αν δεις το έργο σου κάνεις συνεχώς διορθώσεις. Βασικά πράγματα δεν θα άλλαζα, μόνο μικρές παρεμβάσεις βελτιστοποίησης θα έκανα.

Ευχαριστούμε πολύ!

---Δημοσίευση: 23/10/2026---

Περίληψη οπισθόφυλλου:

Ένα μυθιστόρημα για τη σχέση ανάμεσα στον άντρα και τη γυναίκα, για το βάρος των οικογενειακών βιωμάτων, για τη δύναμη και το νόημα της τέχνης, για τον άγνωστο κόσμο των εικαστικών, για τη δύναμη της φιλίας, για τις εκρηκτικές δυνάμεις που κρύβονται στις ψυχές των ανθρώπων που επιζητούν μια -τουλάχιστον αληθοφανή- δικαιολογία ύπαρξης.

Ο αναγνώστης συναντά τον εαυτό του σε κάθε κεφάλαιο και συνταξιδεύει με τα πρόσωπα του μύθου, που τελικά δεν είναι μύθος, αλλά η πολύπτυχη καθημερινότητά μας.

Μια τυχαία συνάντηση οδηγεί σε μια κοινή πορεία, γεμάτη ανατροπές, ξαφνιάσματα και αποκαλύψεις. Η δημιουργία και η καταστροφή. Ο έρωτας και ο θάνατος. Το ζωντανό παρελθόν και η λήθη. Η κάθαρση. Τα σκοτεινά μυστικά και το φως. Η καταστροφική δύναμη του χρήματος. Η δίψα και ο κορεσμός. Το μοιραίο και το οριστικό. Η δικαίωση.

Κεντρικά πρόσωπα, ο Κώστας Μοίρας, ο γλύπτης που δουλεύει στην αφάνεια αποφεύγοντας κάθε επαφή με τον εφήμερο κόσμο της αγοράς της τέχνης, πιστός σε αξίες και ιδανικά και η Ελένη Καρτάλου, μια νέα γυναίκα, ιστορικός τέχνης γεμάτη δίψα για ζωή, φορτωμένη ένα βαρύ οικογενειακό παρελθόν. Τους ενώνει ο έρωτας για την τέχνη και τη ζωή. Τους δένει η καταλυτική μεταξύ τους αγάπη.

Η άποψή μου:

(γράφει η Αγγελική Λερίου)

Το «Ανάσα από πηλό» του Γιώργου Δουατζή είναι ένα πολυεπίπεδο μυθιστόρημα, βαθιά ανθρώπινο και ουσιαστικό, που δεν αρκείται σε μια απλή αφήγηση, αλλά επιχειρεί να κοιτάξει κατάματα την ανθρώπινη ψυχή και όλα εκείνα που τη διαμορφώνουν: το παρελθόν, τον έρωτα, την οικογένεια, τη φιλία, την τέχνη, την απώλεια και την αδιάκοπη ανάγκη μας να βρούμε ένα νόημα στην ύπαρξή μας.

Στο επίκεντρο βρίσκονται ένας γλύπτης που επιλέγει να δημιουργεί, μακριά από τη φθορά και τον θόρυβο της αγοράς της τέχνης και μια ιστορικός τέχνης με έντονη δίψα για ζωή, αλλά και με ένα βαρύ οικογενειακό παρελθόν. Η συνάντησή τους γίνεται η αφετηρία μιας πορείας γεμάτης ανατροπές, αποκαλύψεις και συναισθηματικές συγκρούσεις, με την τέχνη και τη ζωή να λειτουργούν ως οι μεγάλοι άξονες που τους ενώνουν.

Οι αντιθέσεις κυριαρχούν σε όλο το μυθιστόρημα: δημιουργία και καταστροφή, έρωτας και θάνατος, μνήμη και λήθη, φως και σκοτάδι, δίψα και κορεσμός. Και είναι ακριβώς αυτή η συνύπαρξη των αντιθέτων που δίνει στο βιβλίο τη δύναμή του. Ιδιαίτερη θέση στο βιβλίο κατέχει η τέχνη. Δεν παρουσιάζεται απλώς ως ένα ενδιαφέρον ή ως το επαγγελματικό περιβάλλον των ηρώων. Αποτελεί τρόπο ύπαρξης, έκφρασης και, ίσως, επιβίωσης.

Ιδανικό για αναγνώστες που αγαπούν τη σύγχρονη ελληνική λογοτεχνία με ψυχολογικό βάθος, καθώς και για όσους αναζητούν μυθιστορήματα που εξερευνούν τις ανθρώπινες σχέσεις και τα οικογενειακά βιώματα.

Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ

---Δημοσίευση: 16/10/2026---

Περίληψη οπισθόφυλλου:

Η Άιρις και ο Γκέιμπριελ μόλις επέστρεψαν από τις διακοπές που είχαν την ελπίδα ότι θα έσωζαν τον γάμο τους. Τους περιμένει, όμως, μια μεγάλη έκπληξη. Μια στενή τους φίλη, η Λορ, βρίσκεται στο σπίτι τους. Κοιμάται στο κρεβάτι τους, φοράει τα ρούχα της Άιρις, αλλάζει ακόμα και τη θέση των πραγμάτων στην κουζίνα τους. Έχει εγκαταλείψει τον άντρα της και επίσης αγαπημένο τους φίλο Πιερ, μετά την ομολογία του ότι έχει παιδί με κάποια άλλη.

Η Άιρις και ο Γκέιμπριελ θέλουν να φανούν υποστηρικτικοί. Όμως καθώς η διάθεση της Λορ γίνεται όλο και πιο απρόβλεπτη, η παρουσία της αρχίζει να ξετυλίγει το κουβάρι μυστικών που στοιχειώνουν το παρελθόν όλων τους ώσπου η κατάσταση φτάνει στα άκρα...

Η άποψή μου:

(γράφει η Αγγελική Λερίου)

Η B.A. Paris με το «Η Φιλοξενούμενη» προσφέρει στους αναγνώστες μια ιστορία που ισορροπεί ανάμεσα στην καχυποψία, την ψυχολογική ένταση και τις διαρκείς ανατροπές.

Η ιστορία ξεκινά με μια φαινομενικά απλή κατάσταση, όμως από τις πρώτες κιόλας σελίδες γίνεται φανερό ότι τίποτα δεν είναι όπως δείχνει. Η συγγραφέας δημιουργεί ένα κλίμα αβεβαιότητας, όπου κάθε πρόσωπο μοιάζει να κρύβει τις δικές του προθέσεις και κάθε νέα αποκάλυψη οδηγεί σε περισσότερα ερωτήματα παρά σε απαντήσεις. Ο αναγνώστης βρίσκεται διαρκώς σε εγρήγορση, προσπαθώντας να διακρίνει την αλήθεια μέσα από ένα πλέγμα μυστικών.

Ένα από τα μεγαλύτερα πλεονεκτήματα του βιβλίου είναι η ψυχογράφηση των χαρακτήρων. Η B.A. Paris δεν δημιουργεί μονοδιάστατους ήρωες, αλλά ανθρώπους με αντιφάσεις, αδυναμίες και προσωπικά τραύματα, γεγονός που τους καθιστά ιδιαίτερα ρεαλιστικούς.

Η γραφή είναι άμεση και κινηματογραφική. Τα σύντομα κεφάλαια και ο γρήγορος ρυθμός διατηρούν αμείωτη την ένταση, ενώ οι συνεχείς ανατροπές ενισχύουν την αίσθηση ότι η ιστορία μπορεί να αλλάξει κατεύθυνση ανά πάσα στιγμή!

Παράλληλα, εξερευνά ζητήματα όπως η μοναξιά, η χειραγώγηση, η ανάγκη για αποδοχή, οι εύθραυστες ανθρώπινες ισορροπίες και οι συνέπειες των επιλογών μας.

Ιδανικό για λάτρεις των ψυχολογικών θρίλερ και του αστυνομικού μυστηρίου, για αναγνώστες που απολαμβάνουν ιστορίες γεμάτες ανατροπές και ένταση, καθώς και για όσους αγαπούν βιβλία όπου η ψυχολογία των χαρακτήρων έχει πρωταγωνιστικό ρόλο.

Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ

---Δημοσίευση: 16/10/2026---

Περίληψη οπισθόφυλλου:

Οι γυναίκες πιστεύουν ότι οι άντρες τους θα αλλάξουν, αλλά δεν αλλάζουν.

Οι άντρες πιστεύουν ότι οι γυναίκες τους δεν θα αλλάξουν, αλλά αλλάζουν.

Ο συγγραφέας Γκρέιντι Γκριν ζει τη χειρότερη καλύτερη μέρα της ζωής του.

Ο Γκρέιντι τηλεφωνεί στη γυναίκα του, που οδηγεί προς το σπίτι, για να μοιραστεί μαζί της κάποια συναρπαστικά νέα. Ακούει την Άμπι να πατάει απότομα φρένο, να βγαίνει από το αυτοκίνητο, και μετά τίποτα. Όταν τελικά βρίσκει το αυτοκίνητό της στην άκρη ενός γκρεμού, οι προβολείς είναι αναμμένοι, η πόρτα του οδηγού είναι ανοιχτή, το τηλέφωνό της είναι ακόμα εκεί... αλλά η γυναίκα του έχει εξαφανιστεί.

Ένα χρόνο μετά, ο Γκρέιντι εξακολουθεί να είναι συντετριμμένος και θέλει απεγνωσμένα να μάθει τι συνέβη στην Άμπι. Δεν μπορεί ούτε να κοιμηθεί ούτε να γράψει, έτσι πηγαίνει σε ένα μικρό νησί της Σκωτίας για να προσπαθήσει να βάλει τη ζωή του σε τάξη. Και τότε βλέπει κάτι αδιανόητο: μια γυναίκα ολόιδια με τη χαμένη σύζυγό του!

Η άποψή μου:

(γράφει η Μάγδα Μπάσιου)

Ένα χρόνο μετά την μυστηριώδη εξαφάνιση της γυναίκας του, ο Γκρέιντι Γκριν, συγγραφέας που βρίσκεται σε συγγραφικό τέλμα, αποφασίζει να μετακομίσει σε ένα απομονωμένο νησί στη Σκωτία, επιχειρώντας να βρει τη χαμένη του έμπνευση.

Στο νέο της ψυχολογικό θρίλερ με τον οξύμωρο τίτλο «Όμορφη ασχήμια» η Alice Feeney στήνει μια σκοτεινή ατμόσφαιρα, όπου η πραγματικότητα συνεχώς μετακινείται. Από την αρχή της ιστορίας, ο αναγνώστης νιώθει ότι βαδίζει σε αχαρτογράφητα νερά και πως τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται.

H Feeney δεν έχει μόνο στόχο να λύσει ο αναγνώστης το μυστήριο, αλλά να αμφισβητήσει τον τρόπο με τον οποίο παρουσιάζονται τα γεγονότα.

Η γραφή της και σε αυτό το μυθιστόρημα είναι ατμοσφαιρική με μία κινηματογραφική διάθεση και έναν έντονο ρυθμό που παρασύρει.

Τέλος, μου άρεσε ο τρόπος με τον οποίο είναι στημένη η αφήγηση. Τα κεφάλαια είναι σχετικά σύντομα και αυτό κάνει την ανάγνωση εθιστική. Κάθε φορά που έλεγα "θα διαβάσω μόνο ένα ακόμη", βρισκόμουν πολλές σελίδες παρακάτω! Κεφάλαιο με το κεφάλαιο, η αλήθεια όλο μπλεκόταν και η λύση του μυστηρίου φάνταζε ακόμα πιο μακρινή.

Η «Όμορφη ασχήμια» είναι ένα ιδανικό ανάγνωσμα, αν αγαπάτε τα σκοτεινά κι έξυπνα θρίλερ με ένταση και σασπένς και αν είστε έτοιμοι να αμφιβάλλετε για την ιστορία, που ίσως νομίζετε ότι γνωρίζετε.

Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ

ΒΙΒΛΙΟΣΗΜΕΙΑ

Το μήνυμα

Απαγωγή

Οικογένεια: Οι δεσμοί που μας μεγαλώνουν

Το τούνελ

Συνέντευξη στη Στέλλα Μηνά

Το κυνήγι

Παιχνίδια μνήμης

Το κάλεσμα της Λάμιας

Μνήμη σε κλειστό θάλαμο

Απελευθερωμένοι γονείς - Απελευθερωμένα παιδιά

Βρες το ψέμα

Τάματα

Το άγγιγμά σου

Συνέντευξη στον Γιώργο Δουατζή

Ανάσα από πηλό

Η φιλοξενούμενη

Όμορφη ασχήμια

Αναζήτηση

ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ ΒΙΒΛΙΩΝ

ΕΚΔΟΤΙΚΟΙ ΟΙΚΟΙ

TOP 10 ΔΗΜΟΦΙΛΩΝ ΑΝΑΡΤΗΣΕΩΝ

Πληροφορίες