Extraterrestrial

---Δημοσίευση: 21/09/2026---

Περίληψη οπισθόφυλλου:

Ο κορυφαίος αστρονόμος του Χάρβαρντ παρουσιάζει τη θεωρία του σύμφωνα με την οποία ένα εξωγήινο αντικείμενο υψηλής τεχνολογίας από ένα μακρινό άστρο επισκέφθηκε πρόσφατα το ηλιακό μας σύστημα.

Στα τέλη του 2017, επιστήμονες στο αστεροσκοπείο της Χαβάης παρατήρησαν φευγαλέα ένα αντικείμενο να διασχίζει το εσωτερικό ηλιακό μας σύστημα, κινούμενο με τέτοια ταχύτητα ώστε να μπορεί να έχει προέλθει μόνο από ένα μακρινό άστρο. Ο Άβι Λεμπ, τότε Πρόεδρος του Τμήματος Αστρονομίας του Χάρβαρντ, έδειξε ότι δεν ήταν αστεροειδής: κινούνταν υπερβολικά γρήγορα διαγράφοντας μια ακανόνιστη τροχιά, και πίσω του δεν άφηνε θραύσματα ή ίχνη αερίων. Μία μόνο εξήγηση μπορούσε να δοθεί: ήταν ένα τεχνολογικό αντικείμενο κατασκευασμένο από έναν μακρινό εξωγήινο πολιτισμό.

Στο Extraterrestrial, ο Λεμπ αφηγείται τη συναρπαστική ιστορία του πρώτου διαστρικού επισκέπτη που εντοπίστηκε στο ηλιακό μας σύστημα. Περιγράφει την θεωρία του και τις βαθιές συνέπειές της για την επιστήμη, τη θρησκεία, και το μέλλον του είδους μας αλλά και του πλανήτη μας. Ένα απίστευτο ταξίδι στις εσχατιές της επιστήμης, του χωροχρόνου και της ανθρώπινης φαντασίας. Το Extraterrestrial καλεί τους αναγνώστες να στοχεύσουν στα άστρα –και να δουν με κριτική ματιά τι κρύβεται ανάμεσά τους, όσο παράξενο κι αν φαίνεται αυτό.

Η άποψή μου:

(γράφει ο Θανάσης Σταυρόπουλος)

«Αν είμαστε μόνοι στο σύμπαν, τότε σίγουρα πρόκειται για τεράστια σπατάλη χώρου».

---Καρλ Σαγκάν, Αμερικανός αστρονόμος (1934-1996)---

Το Extraterrestrial του Avi Loeb συνδυάζει την επιστήμη με ένα από τα πιο γοητευτικά ερωτήματα που απασχολούν τον άνθρωπο. Είμαστε μόνοι στο Σύμπαν; Ο Loeb, καθηγητής αστροφυσικής στο Harvard, παίρνει ως αφετηρία το μυστηριώδες διαστρικό αντικείμενο «Oumuamua», το οποίο πέρασε από το ηλιακό μας σύστημα το 2017. Θεωρεί και προσπαθεί να αποδείξει ότι αυτό το αντικείμενο ίσως δεν ήταν ένα συνηθισμένο, φυσικό ουράνιο σώμα, αλλά πιθανότατα και να αποτελεί κάποιο προϊόν εξωγήινης τεχνολογίας. Η θέση αυτή του συγγραφέα, δημιούργησε κύμα αντιδράσεων στην τότε επιστημονική κοινότητα του διαστήματος, και άνοιξε μία μεγάλη συζήτηση στα μέλη της, και όχι μόνο, που διαρκεί έως τις ημέρες μας.

Το θέμα του βιβλίου αναπτύσσεται με απλό και κατανοητό τρόπο. Αν και ασχολείται με πεδία γνώσης, που τα περισσότερα είναι άγνωστα στο πλατύ κοινό (αστροφυσική, αστροβιολογία, ανώτερα μαθηματικά κλπ), δεν απαιτεί ωστόσο από τον αναγνώστη κάποιες ιδιαίτερες και εξειδικευμένες γνώσεις. Ο συγγραφέας παίρνει το «Oumuamua» για να μας παρουσιάσει, με τρόπο πολύ κατανοητό, από τη μια για το πως λειτουργεί η επιστήμη, και από την άλλη την αναγκαιότητα της αμφισβήτησης, καθώς και για την υποχρέωσή μας να εξετάζουμε ακόμη και ιδέες ή καταστάσεις που αρχικά μας φαίνονται παράξενες και εκτός του ευρύτερου γνωστικού μας πεδίου. Κατά βάση θα έλεγα ότι το βιβλίο δεν έχει σκοπό να μας πείσει τόσο ότι το συγκεκριμένο αντικείμενο είναι εξωγήινης προέλευσης, μάλλον θα έλεγα ότι ο βαθύτερος σκοπός του είναι να μας παρουσιάσει το πώς η επιστημονική κοινότητα λειτουργεί σήμερα μέσα από τον φόβο της γελιοποίησης, τις αγκυλώσεις της σε νέες θεωρίες και με τα όσα καλώς ή κακώς καθιερωμένα και ειωθότα, τής μέχρι τώρα γνώσης της, έχει αποκτήσει μέχρι σήμερα.

Ίσως μέρη του βιβλίου να δημιουργούν την αίσθηση στον αναγνώστη ότι ασχολούνται με θέματα εντελώς απίθανα, ακόμα και να φαίνονται υπερβολικά. Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι η θεωρία περί εξωγήινης προέλευσης του «Oumuamua», καθώς ακόμα δεν έχει αποδειχθεί, με τους όρους που θέτει η τρέχουσα επιστήμη. Αλλά ο Loeb δεν έχει ως κύριο και αποκλειστικό σκοπό να μας πείσει, σώνει και ντε, για την άποψη αυτή παρουσιάζοντάς μας την με απόλυτη βεβαιότητα. Θέλει απλά να την «ακουμπήσουμε» και να την αφουγκραστούμε ως ένα ενδεχόμενο που του αξίζει να εξεταστεί περαιτέρω. Για αυτό τον λόγο, το συγκεκριμένο βιβλίο αποτελεί ένα ενδιαφέρον και προκλητικό κείμενο που μας ζητάει να σκεφτούμε πέρα από τα καθιερωμένα και γνωστικά αντιληπτικά μας σύνορα. Αλλά ίσως και αν κάποιος διαφωνεί με τα συμπεράσματα του Avi Loeb, το μόνο βέβαιο είναι ότι θα του δημιουργηθούν απορίες και προβληματισμοί γύρω από τη ζωή στο Σύμπαν, όπως και γύρω και τα όρια της ανθρώπινης γνώσης.

Προσωπικά, είμαι της άποψης ότι πρόκειται για ένα βιβλίο που ο καθένας μπορεί να προσεγγίσει ευχάριστα, και μας βάζει σε μία όμορφη και χρήσιμη διαδικασία σκέψης. Ακόμα και αν διαφωνήσουμε με τις σκέψεις και τις θέσεις του συγγραφέα, δύσκολα θα μείνουμε αδιάφοροι απέναντι στα ερωτήματα που θέτει. Πρόκειται για ένα βιβλίο λοιπόν που ισορροπεί μεταξύ της απλοϊκής, θα μπορούσα να πω, σχηματοποίησης επιστημονικών όρων και θεωριών, την προσωπική άποψη ενός έγκριτου και σοβαρού επιστήμονα και για τον φιλοσοφικό προβληματισμό για τη θέση μας, ως υπάρξεις, μέσα στο Σύμπαν.

Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ

Read more »

AL TIRA

---Δημοσίευση: 21/09/2026---

Περίληψη οπισθόφυλλου:

Πώς είναι ξαφνικά, το πιο αγαπημένο πρόσωπο της ζωής σου, να βρίσκεται παγιδευμένο σε μια θανάσιμη πραγματικότητα;

Πώς είναι, να νιώθεις αβοήθητη, ανάμεσα σε αυτούς που αγαπάς και σε αυτό που είσαι;

Ο μόνος τρόπος να αποδείξει στον Αρί τον γοητευτικό, βλοσυρό πράκτορα της αντιτρομοκρατικής, την αθωότητα του αγαπημένου της φίλου Ντάριους, ήταν να τον προδώσει.

Όμως πώς σταματάς αυτούς που είναι αποφασισμένοι να σπείρουν τον θάνατο; Με ποιο τρόπο αναχαιτίζεις το βαθιά ριζωμένο μίσος;

Τί γίνεται όταν το κυνηγητό των τρομοκρατών γίνεται αμφίδρομο; Τι γίνεται όταν ο ακατέργαστος τρόμος σε αποδομεί σε χίλια κομμάτια;

Τίποτα δεν θα είναι πια το ίδιο. Μέσα στο τρομακτικό σκοτάδι το μόνο που της δίνει δύναμη, είναι η φωνή του που ψιθυρίζει στη ψυχή της: Μη φοβάσαι Έστερ, εγώ είμαι εδώ... x

Η άποψή μου:

(γράφει η Λιάνα Τζιμογιάννη)

Μετά την ανάγνωση του «18 ημέρες μετά», σειρά είχε το «Al Tira», ένα βιβλίο που μου δημιούργησε μια αίσθηση μυστηρίου και προσμονής από τις πρώτες κιόλας σελίδες.

Μοιάζει να κινείται ανάμεσα σε δύο κόσμους, συνθέτοντας μια αφήγηση όπου η αναζήτηση, η μνήμη, τα συναισθήματα και οι ανθρώπινες σχέσεις αποκτούν ιδιαίτερη βαρύτητα. Η αφήγηση εξελίσσεται σταδιακά, αφήνοντας χώρο στις λεπτομέρειες, στους χαρακτήρες και στις εσωτερικές τους διαδρομές να αποκτήσουν τη δική τους σημασία.

Η Sara Profeta προσεγγίζει τους ήρωές της με ευαισθησία κι ενδιαφέρον για τον εσωτερικό τους κόσμο. Οι άνθρωποι του βιβλίου δεν παρουσιάζονται ως απλοί πρωταγωνιστές μιας ιστορίας, αλλά ως προσωπικότητες με παρελθόν, φόβους, επιθυμίες και αντιφάσεις. Μέσα από τις επιλογές και τις σχέσεις τους αναδεικνύεται η πολυπλοκότητα της ανθρώπινης φύσης, καθώς τίποτα δεν είναι απόλυτα ξεκάθαρο και κάθε απόφαση μπορεί να έχει συνέπειες που αλλάζουν τη ζωή.

Ξεχωρίζει η ατμόσφαιρα που έχει δημιουργήσει η συγγραφέας. Υπάρχει μια διαρκής αίσθηση ότι κάτω από την επιφάνεια κρύβονται πράγματα ανείπωτα, μυστικά και συναισθήματα που δεν έχουν ακόμη βρει τον τρόπο να εκφραστούν.

Η γραφή της Profeta είναι συναισθηματική και παραστατική, χωρίς να χάνει την αμεσότητά της. Οι εικόνες και οι περιγραφές συμβάλλουν στη δημιουργία ενός κόσμου που ο αναγνώστης μπορεί εύκολα να φανταστεί, ενώ η αφήγηση δίνει έμφαση όχι μόνο σε όσα συμβαίνουν, αλλά και στον τρόπο με τον οποίο οι ήρωες τα βιώνουν. Το βιβλίο δε βασίζεται μόνο στην εξέλιξη μιας ιστορίας, αλλά κυρίως στην ατμόσφαιρα και στη σταδιακή αποκάλυψη των ανθρώπων του.

Πρόκειται για πόνημα σύγχρονης λογοτεχνίας με έντονη συναισθηματική διάσταση. Αν είσαι άτομο που σου αρέσουν οι ιστορίες με μυστήριο και σταδιακές αποκαλύψεις, διάβασέ το!

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

Η άποψή μου:

(γράφει η Νατάσα Ανωγειανάκη)

AL TIRA σημαίνει ΜΗ ΦΟΒΑΣΑΙ στα εβραϊκά.

Μη φοβάσαι, εγώ είμαι εδώ για εσένα.

Μη φοβάσαι, θα βρω τρόπο να σε βοηθήσω ακόμη κι αν χρειαστεί να πεθάνω για χάρη σου.

Μη φοβάσαι, επειδή είσαι από άλλη χώρα.

Μη φοβάσαι, λόγω των θρησκευτικών σου πεποιθήσεων.

Μη φοβάσαι να ερωτευτείς.

Μη φοβάσαι να αφεθείς.

Με όλους αυτούς τους φόβους έρχεται αντιμέτωπη η ηρωίδα του βιβλίου, Έστερ. Ο καρδιακός της φίλος κινδυνεύει κι εκείνη παρόλο που τον προδίδει, μπλέκει σε ένα ανελέητο παιχνίδι εξαπάτησης, ψεμάτων και σκοπιμοτήτων, θέλοντας να τον βοηθήσει με οποιοδήποτε τίμημα. Με τη βοήθεια του Αρί, πράκτορα της αντιτρομοκρατικής, θα κινήσει γη και ουρανό προκειμένου να καταφέρει να σώσει τον πολυαγαπημένο της Νταρ.

Η πλοκή του βιβλίου είναι έντονη. Συνδυάζει πόλεμο με ειρήνη, αγάπη με μίσος. Τα συναισθήματα των ηρώων γεμάτα διακυμάνσεις. Βιώνουν έντονες ψυχολογικές καταστάσεις, δρουν άμεσα παρασύροντας τον αναγνώστη στη δίνη των γεγονότων.

Μας ταξιδεύει σε μέρη του κόσμου με διαφορετικές κουλτούρες, ήθη κι έθιμα, κάνοντάς μας να ζούμε στο έπακρο τις πολυπλοκότητες των χαρακτήρων των λαών, που συναναστρέφονται. Από το Κάιρο και τα πλωτά σπίτια του Νείλου, τους μιναρέδες, τους πολύβουους δρόμους με τους φιλόξενους και χαμογελαστούς κατοίκους, μέχρι τη Φλωρεντία με τα μνημεία, τα καταπράσινα πάρκα, τις τέχνες, οι ήρωες μάς παρασύρουν με κινηματογραφική πλοκή χωρίς να πλήξουμε στιγμή.

Η Profeta δεν έχει να ζηλέψει σε τίποτα τη γραφή ξένων ή Ελλήνων συναδέλφων της, που ασχολούνται με αυτό το είδος λογοτεχνίας, αφού καταφέρνει να σταθεί ισάξια πλάι τους. Έχοντας αίσθηση του χιούμορ, πολλές φορές με καυστικό και σαρκαστικό τρόπο, καυτηριάζει γεγονότα, πρόσωπα και καταστάσεις. Δεν ήταν λίγες οι στιγμές που έπιασα τον εαυτό μου να χαμογελάει, διαβάζοντας.

Αυτό όμως που με εξέπληξε ευχάριστα ήταν η μαεστρία της να συνδυάσει τη μυθοπλασία με θέματα πολύ σοβαρά όπως ο ρατσισμός, η τρομοκρατία, δίνοντας ταυτόχρονα και πληροφορίες, που ομολογώ πως δεν γνώριζα, όπως ότι στο Ιράν τους Εβραίους τους σκοτώνουν, στη Σουηδία η λέξη Εβραίος θεωρείται βρισιά και ότι το 2009 στην απεικόνιση της λέξης "ρατσισμός" οι Εβραίοι έρχονταν πρώτοι στη λίστα...!

Για όλους αυτούς τους λόγους κι ακόμη περισσότερους αξίζει η ανάγνωσή του, που μόνο απόλαυση θα σας προσφέρει.

Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ

Read more »

Οι ρόλοι

---Δημοσίευση: 27/08/2026---

Περίληψη οπισθόφυλλου:

Σάββατο βράδυ. Τη στιγμή που δεκάδες άνθρωποι διασκεδάζουν σε ένα πάρτι στο κέντρο της Αθήνας, ένας νεαρός άντρας βρίσκεται νεκρός στην είσοδο μιας πολυκατοικίας. Οι αστυνομικοί καλούνται να ανακαλύψουν αν ο θάνατός του προκλήθηκε από μια τυχαία πτώση στη σκάλα ή αν κάποιος τον δολοφόνησε.

Ένα αθώο παιχνίδι που πήρε μια αναπάντεχη τροπή και ένα γεγονός που κρατούνταν κρυφό για δώδεκα χρόνια, ανατρέπουν τις ισορροπίες. Οι άνθρωποι που πέρασαν μαζί με τον άντρα τις τελευταίες μέρες της ζωής του, ο Δημήτρης, ο Μάνος, η Σοφία και η Φανή συνδέονται σαν πιόνια σε μια πραγματικότητα που διαστρεβλώνεται από ψέματα και μυστικά. Τελικά, θα αποκαλύψουν την αλήθεια ή θα κάνουν ό,τι είναι δυνατόν για να απεμπλακούν από εκείνη; Γιατί κάποιος ανάμεσά τους, ίσως και να είναι ο πραγματικός ένοχος.

Ένα αστυνομικό θρίλερ γεμάτο μυστήριο, αγωνία και ανατροπές που κορυφώνονται μέχρι την τελευταία σελίδα.

Η άποψή μου:

(γράφει η Νατάσα Ανωγειανάκη)

Η κυρία Πανούση στήνει το σκηνικό και μοιράζει τους ρόλους στους πρωταγωνιστές της ιστορίας της.

Υπάρχουν οι κύριοι ρόλοι, οι κομπάρσοι, οι κασκαντέρ και όλοι μα όλοι, παίζουν το δικό τους καθοριστικό ρόλο σε ένα αστυνομικό θρίλερ μυστηρίου, γεμάτο ανατροπές που καθηλώνει τον αναγνώστη από τις πρώτες κιόλας σελίδες του.

Ο μυστηριώδης θάνατος ενός άντρα, ένα μυστικό καλά κρυμμένο για πολλά χρόνια και η αλήθεια που απειλεί να βγει στην επιφάνεια ταράζοντας τις ζωές όλων. Ψέματα κι αλήθειες, αποκαλύψεις και ανατροπές, οι μάσκες πέφτουν καθώς ο πραγματικός ένοχος ίσως και να βρίσκεται ανάμεσά τους.

Η κορύφωση έρχεται, η αυλαία πέφτει και μόνο ο Γέρος μένει εκεί να κοιτάζει με το βλοσυρό του ύφος. Επιτέλους, κάποιοι αισθάνονται ασφαλείς.

Αυτό που κρατώ από το βιβλίο είναι ότι οι επιλογές μας παίζουν ουσιαστικό ρόλο στις ζωές μας και καλώς ή κακώς καθορίζουν την πορεία μας. Το να αναλαμβάνουμε την ευθύνη των πράξεών μας είναι -αν μη τι άλλο- ό,τι πιο έντιμο μπορούμε να πράξουμε.

Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ

Read more »

Συνέντευξη στον Δημήτρη Κουνέλη

---Δημοσίευση: 29/08/2026---

Ο Δημήτρης Κουνέλης γεννήθηκε στο Μαρούσι το 1948. Τελείωσε το Κολλέγιο Αθηνών και σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Πειραιώς. Βιοπορίστηκε ως επιχειρηματίας. Αγάπησε με πάθος το αυτοκίνητο και τους αγώνες. Μετείχε και διακρίθηκε σε αγώνες καρτ, αναβάσεις, ράλλι, αγώνες ιστορικού αυτοκινήτου, όχι ως επαγγελματίας, αλλά ως ερασιτέχνης με μοναδικό κίνητρο την αγάπη του για το άθλημα.

Το “Ειδικές διαδρομές” είναι το πρώτο του βιβλίο.

Κυρίες και κύριοι... Τα Βιβλιοσημεία ανακρίνουν τον Δημήτρη Κουνέλη!

Tι ήταν αυτό που σας έκανε να αποφασίσετε πως ήρθε η στιγμή να μεταφέρετε τις εμπειρίες σας στο χαρτί;

Δ.Κ.: Η λήξη της ενεργούς συμμετοχής μου σε αγώνες αυτοκινήτου. Μια φευγαλέα αναδρομή στην μέχρι τότε πορεία μου ήταν η πρόκληση να ανατρέξω σε γεγονότα, να ξεθάψω φωτογραφίες, δημοσιεύματα του ειδικού τύπου για μένα και η μεταφορά από το πατάρι δεκάδων κυπέλλων που θύμιζαν τις νίκες μου στους αγώνες, που τα... ξεσκόνισα, όπως έκανα με τις αναμνήσεις μου για να ολοκληρωθεί αυτό το βιβλίο.

Ο τίτλος «Ειδικές Διαδρομές» έχει προφανή αναφορά στους αγώνες αυτοκινήτων. Πόσο συμβολικός είναι τελικά για τη ζωή σας;

Δ.Κ.: Είναι συμβολικός για τη ζωή μου, αφού νομίζω ότι το ίδιο προφανής με τον τίτλο είναι και ο υπότιτλος «Στιγμές αγώνων και ζωής». Ειδικές διαδρομές έχει η ζωή κάθε ανθρώπου, με κύριο χαρακτηριστικό τον αγώνα όχι απλώς για την επιβίωση, αλλά για τη ζωή.

Σε ποιο σημείο συναντιούνται ο αγώνας της πίστας και ο αγώνας της καθημερινότητας;

Δ.Κ.: Σε πολλά, αν όχι σε όλα. Είναι απολύτως ίδιος ο τρόπος που αγωνίζεται κάποιος στους αγώνες και στη ζωή. Όλα τα στοιχεία της καθημερινότητας αντικατοπτρίζονται στην πίστα και τις ειδικές διαδρομές. Ο τρόπος που συμπεριφέρεται κάποιος στη ζωή, χαρακτηρίζει και τον τρόπο οδήγησης. Εκρηκτικός με κριτήριο το αποτέλεσμα. Μεθοδικός και ήρεμος επιδιώκοντας την νίκη. Οργανωτικός για την επιτυχία και τον τερματισμό. Με την ελπίδα, αυτό που φαίνεται ανέφικτο να γίνει εφικτό και πολλά άλλα. Η έννοια του αγώνα, απλώνεται και στα δύο πεδία.

Υπήρξε κάποιο περιστατικό που διστάσατε να συμπεριλάβετε γιατί σας φόρτιζε συναισθηματικά;

Δ.Κ.: Υπήρξαν περιστατικά που δεν έχουν άμεση σχέση με την αγωνιστική μου πορεία. Χαρακτηρίζονται από λάθη εκτίμησης σε ανθρώπινες σχέσεις ως και από το οικογενειακό μου περιβάλλον. Αυτός ήταν και ο κύριος λόγος που έληξε απρόσμενα η αγωνιστική μου πορεία. Αυτά τα περιστατικά ήταν διδακτικά ως προς την κρίση μου σε σχέση με επιλογές που έκανα στο παρελθόν.

Ποια στιγμή της αγωνιστικής σας πορείας θεωρείτε ότι σας διαμόρφωσε περισσότερο ως άνθρωπο;

Δ.Κ.: Πολλές στιγμές. Κυρίως αυτές όπου πάσχιζα να μην μπω στην έννοια του ανταγωνισμού, αλλά να παραμείνω στην έννοια του συναγωνισμού. Η ποιοτική διαφορά ανάμεσα στις δυο αυτές έννοιες μου έδωσε πολλά μαθήματα. Με επηρέασαν στιγμές σύμπνοιας, κατανόησης, συναδελφικότητας, που επιβεβαίωσαν τις επιλογές μου σε επίπεδο αξιών ζωής. Μαθήματα ζωής...

Πιστεύετε ότι οι σημερινοί νέοι γνωρίζουν πραγματικά τι σημαίνει ερασιτεχνικός αθλητισμός και  τη φιλοσοφία που τον συνοδεύει;

Δ.Κ.: Πολλοί νέοι σήμερα ασχολούνται έως και επαγγελματικά με τον αθλητισμό και τους χαίρομαι. Ειδικότερα με τον μηχανοκίνητο αθλητισμό, μερικοί και όχι μόνο νέοι, αξιολογούν το άθλημα σε σχέση με το «μέσο» (μοτοσυκλέτα, αυτοκίνητο, κάρτ) και όχι με τον «χειριστή» που έχει την ικανότητα να διακρίνεται για τις επιδόσεις του, τα προσωπικά του όρια και πώς τα αξιοποιεί. Ο θόρυβος της εξάτμισης και τα φαρδιά λάστιχα, ίσως εντυπωσιάζουν, αλλά δεν κάνουν τον νικητή.

Μέσα από τις σελίδες του βιβλίου διακρίνεται έντονα η έννοια του ήθους. Θεωρείτε ότι σήμερα αυτή η αξία δοκιμάζεται περισσότερο από ποτέ;

Δ.Κ.: Το ήθος χαρακτηρίζει κάθε άνθρωπο, αγωνιζόμενο ή μη. Ναι, η ποιότητα του ήθους δοκιμάζεται στη σημερινή κοινωνία που νομίζω πως βρίσκεται κοντά στην έλλειψη ήθους. Το ήθος έτσι δοκιμάζεται και στον μηχανοκίνητο αθλητισμό με οριακή αντιμετώπιση προς το καλύτερο. 

Υπήρξε κάποιος άνθρωπος που επηρέασε καθοριστικά τη διαδρομή σας στον χώρο των αγώνων;

Δ.Κ.: Ναι, σαφώς. Άνθρωποι που ξεχώρισαν για το ήθος και τη συμπεριφορά τους στους αγώνες και τη ζωή. Άνθρωποι που στην πράξη έδειξαν ότι μπορούμε να διατηρούμε την ανθρωπιά μας, τις ευαισθησίες μας, τις αξίες ζωής και αυτό που λέμε «ευ αγωνίζεσθαι», έστω κι αν μερικές φορές το τίμημα είναι βαρύ, όπως στην περίπτωσή μου... Ελπίζω να άφησα κι εγώ αντίστοιχο θετικό στίγμα στους νεότερους. Βεβαίως, όπως και στη ζωή, υπήρξαν άνθρωποι που ήταν «παραδείγματα προς αποφυγήν», ωστόσο άκρως διδακτικά.

Τι ελπίζετε να νιώσει ένας αναγνώστης που δεν έχει καμία σχέση με τους αγώνες αυτοκινήτου;

Δ.Κ.: Τη συγκίνηση, τα συναισθήματα που δίνει ο αγώνας στη ζωή και στους αγώνες αυτοκινήτου. Δεν αποφάσισα να εκτεθώ γράφοντας το πρώτο μου βιβλίο μόνο για τους φανατικούς θεατές και φίλους του αυτοκινήτου. Απευθύνομαι σε κάθε αναγνώστη, όχι μόνον σε αυτόν που θέλει να μπει στο πνεύμα του μηχανοκίνητου αθλητισμού. Υπάρχουν κεφάλαια που περιγράφουν γεγονότα, καταστάσεις και συναισθήματα από τη ζωή μου πέραν των αγώνων. Εξ'ού και ο τίτλος «Ειδικές διαδρομές αγώνων και ζωής».

Ποιο κεφάλαιο του βιβλίου αισθάνεστε ότι σας αντιπροσωπεύει περισσότερο και γιατί;

Δ.Κ.: Είναι περισσότερα από ένα. Μάλλον αυτά, που έχουν κοινό χαρακτηριστικό την ατυχία, το πρόβλημα, την εγκατάλειψη, αλλά με την αντίστιξή τους, ήτοι την τύχη, τη λύση, τη συμπαράσταση. Άλλωστε, αγώνας σημαίνει δεν εγκαταλείπω, ελπίζω, παλεύω για το καλύτερο. Είχα την την ευκαιρία να αναφερθώ σε συναισθήματα που ένιωσα, τα οποία δεν μπορεί να φανταστεί κάποιος αν δεν έχει βρεθεί σ' αυτή την θέση.

Αν έπρεπε να περιγράψετε το βιβλίο σας με τρεις μόνο λέξεις, ποιες θα ήταν;

Δ.Κ.: Από βάθος καρδιάς.

Ευχαριστούμε πολύ!

©Βιβλιοσημεία - Λιάνα Τζιμογιάννη / Αντζελίνα Λερίου

Read more »

Συνέντευξη στη Monika Kuros

---Δημοσίευση: 29/08/2026---

Η Monika Kuros είναι γνωσιακή-συμπεριφορική θεραπεύτρια και υπνοθεραπεύτρια, με βαθιά αφοσίωση στην υποστήριξη ατόμων που αντιμετωπίζουν την κατάθλιψη και τις αγχώδεις διαταραχές.

Μέσα από την επιστημονικά τεκμηριωμένη προσέγγισή της, καθοδηγεί τους ανθρώπους να αναγνωρίσουν και να μεταμορφώσουν τα αρνητικά μοτίβα σκέψης που επηρεάζουν τη ζωή τους.

Στο βιβλίο αυτό, η Monika μοιράζεται τη γνώση και την πολύτιμη εμπειρία της, προσφέροντας έναν πρακτικό οδηγό για όσους αναζητούν να ξαναβρούν την ισορροπία, να ανακτήσουν τον έλεγχο και να πορευτούν προς μια ζωή με νόημα και ευημερία.

Κυρίες και κύριοι... Τα Βιβλιοσημεία ανακρίνουν τη Monika Kuros!

Τι σας ώθησε να γράψετε το βιβλίο Κατάθλιψη Βήματα ελπίδας από μια θεραπεύτρια;

Μ.Κ.: Με ώθησε μια πολύ απλή ανάγκη: να υπάρχει το βιβλίο που θα ήθελα να μπορώ να δώσω σε έναν άνθρωπο όταν μου λέει «δεν αναγνωρίζω πια τον εαυτό μου». Στη θεραπεία βλέπω πόσο δύσκολο είναι να μιλήσει κανείς για την κατάθλιψη, ιδιαίτερα όταν ούτε ο ίδιος καταλαβαίνει καλά τι του συμβαίνει. Ήθελα να του προσφέρω λόγια για όσα αισθάνεται και, μαζί με αυτά, λίγη συντροφιά σε μια περίοδο που συχνά βιώνεται με μεγάλη μοναξιά.

Ποιο είναι το βασικό μήνυμα που θέλετε να περάσετε;

Μ.Κ.: Θα ήθελα ο αναγνώστης να κλείσει το βιβλίο γνωρίζοντας ότι αυτό που του συμβαίνει έχει εξήγηση και μπορεί να αντιμετωπιστεί. Η κατάθλιψη επηρεάζει βαθιά τον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε τον εαυτό μας και το μέλλον, γι’ αυτό και τη στιγμή που τη βιώνουμε είναι δύσκολο να φανταστούμε ότι κάτι μπορεί να αλλάξει. Μπορεί όμως. Δεν είναι εύκολο ούτε γίνεται από τη μια μέρα στην άλλη, αλλά είναι δυνατό.

Γιατί επιλέξατε τον τίτλο «Βήματα Ελπίδας»;

Μ.Κ.: Γιατί στην κατάθλιψη ακόμη και η λέξη «ελπίδα» μπορεί να ακούγεται πολύ μακρινή. Ήθελα να της δώσω μια πιο χειροπιαστή μορφή: όχι ως υπόσχεση ότι όλα θα αλλάξουν ξαφνικά, αλλά ως το επόμενο βήμα που είναι δυνατό να γίνει. Με αυτή τη λογική είναι γραμμένο και το βιβλίο. Κάθε βήμα φωτίζει μια διαφορετική πλευρά της κατάθλιψης και προσφέρει κάτι συγκεκριμένο πάνω στο οποίο μπορεί να στηριχθεί ο αναγνώστης, με τον δικό του χρόνο και ρυθμό.

Τι είναι για εσάς η κατάθλιψη, με απλά λόγια;

Μ.Κ.: Είναι μια σταδιακή απομάκρυνση από τη ζωή και συχνά από τον ίδιο μας τον εαυτό. Ο άνθρωπος μπορεί να βρίσκεται ανάμεσα σε άλλους και να αισθάνεται μακριά, να γνωρίζει ότι κάποτε αγαπούσε κάτι αλλά να μην μπορεί πλέον να το αισθανθεί. Ακόμη και η ελπίδα των άλλων μπορεί να του φαίνεται ξένη. Η κατάθλιψη δεν αφαιρεί μόνο τη χαρά• επηρεάζει τη δυνατότητα να φανταστεί κανείς ότι η χαρά μπορεί κάποτε να επιστρέψει.

Τι θα λέγατε σε έναν άνθρωπο που δυσκολεύεται να ζητήσει βοήθεια;

Μ.Κ.: Θα του έλεγα: δεν χρειάζεται να ξέρεις από πού να αρχίσεις. Μπορείς απλώς να πεις «δεν είμαι καλά». Αυτές οι λίγες λέξεις αρκούν για μια αρχή. Καταλαβαίνω ότι το να μιλήσεις μπορεί να σε φοβίζει -ίσως σκέφτεσαι ότι θα γίνεις βάρος ή ότι κανείς δεν θα σε καταλάβει. Όμως δεν χρειάζεται να περιμένεις να φτάσεις στα όριά σου για να δικαιούσαι βοήθεια.

Στο βιβλίο σας δίνετε και πρακτικές συμβουλές. Πόσο σημαντικό είναι αυτό;

Μ.Κ.: Ήταν σημαντικό το βιβλίο να μην προσφέρει μόνο κατανόηση, αλλά και κάτι που ο αναγνώστης μπορεί να δοκιμάσει στην καθημερινότητά του. Όχι μια ακόμη λίστα υποχρεώσεων που θα τον κάνει να αισθανθεί άσχημα αν δεν την ακολουθήσει, αλλά μικρά σημεία στήριξης. Οι πρακτικές συμβουλές δεν αντικαθιστούν τη θεραπεία. Μπορούν όμως να λειτουργήσουν σαν ένα προσωρινό κιγκλίδωμα: δεν περπατά αντί για εσένα, αλλά σου προσφέρει κάτι να κρατήσεις ώσπου να σταθείς λίγο πιο σταθερά.

Πώς μπορεί κάποιος να αναγνωρίσει ότι χρειάζεται βοήθεια;

Μ.Κ.: Συνήθως το καταλαβαίνουμε όταν αυτό που νιώθουμε δεν περνά, αλλά αρχίζει να απλώνεται σε όλο και περισσότερες πλευρές της ζωής μας. Όταν η καθημερινότητα βαραίνει, η επαφή με τους άλλους δυσκολεύει και όσα κάποτε μας έδιναν χαρά ή ενδιαφέρον παύουν να μας αγγίζουν. Δεν χρειάζεται, όμως, να περιμένει κανείς μια πλήρη κατάρρευση. Η στιγμή που αισθάνεται ότι δεν μπορεί πια να διαχειριστεί μόνος του όσα περνά είναι ήδη μια καλή στιγμή για να απευθυνθεί σε κάποιον.

Τι ρόλο παίζει η ελπίδα στη θεραπευτική διαδικασία;

Μ.Κ.: Ο άνθρωπος δεν έρχεται πάντοτε στη θεραπεία επειδή έχει ελπίδα. Μπορεί να έρχεται επειδή κουράστηκε, επειδή φοβήθηκε ή επειδή κάποιος δικός του τον ενθάρρυνε. Και αυτό είναι αρκετό για να αρχίσουμε. Υπάρχουν φορές που ο θεραπευτής κρατά την ελπίδα για λίγο, χωρίς να πιέζει τον άλλον να τη νιώσει. Μέχρι να εμφανιστεί εκείνη η πρώτη, μικρή στιγμή κατά την οποία η ζωή δεν μοιάζει πια εντελώς κλειστή.

Υπάρχει κάποια στιγμή που θυμάστε έντονα από την επαγγελματική σας εμπειρία;

Μ.Κ.: Θυμάμαι περισσότερο τις μικρές φράσεις που λέγονται σχεδόν αθόρυβα. Ένα «σήμερα ήθελα να σηκωθώ από το κρεβάτι», ένα «μου έλειψε ένας άνθρωπος» ή ένα «σκέφτηκα κάτι που θα ήθελα να κάνω». Για κάποιον άλλον μπορεί να ακούγονται ασήμαντα. Μέσα στη θεραπεία, όμως, γνωρίζεις ότι μερικές φορές αυτή είναι η στιγμή που ο άνθρωπος αρχίζει να επιστρέφει στη ζωή -και στον εαυτό του.

Πώς προσεγγίζετε έναν άνθρωπο που βρίσκεται σε κατάθλιψη στη θεραπεία;

Μ.Κ.: Με ηρεμία και χωρίς να βιάζομαι να τον οδηγήσω κάπου. Η κατάθλιψη συχνά συνοδεύεται από την αίσθηση ότι κανείς δεν καταλαβαίνει πραγματικά πόσο δύσκολη έχει γίνει η ζωή. Γι’ αυτό, πριν αναζητήσουμε λύσεις, θέλω να καταλάβω τον άνθρωπο που έχω απέναντί μου: τι έχασε, τι κουράστηκε να αντέχει και τι δεν μπόρεσε μέχρι σήμερα να πει. Από τη στιγμή που αισθανθεί ότι δεν χρειάζεται πια να κρύβεται, κάτι μέσα στη θεραπεία έχει ήδη αρχίσει να αλλάζει.

Πόσο δύσκολο ήταν να γράψετε για ένα τόσο ευαίσθητο θέμα;

Μ.Κ.: Με δυσκόλεψε κυρίως η ευθύνη απέναντι στον αναγνώστη. Ήξερα ότι το βιβλίο μπορεί να διαβαστεί από κάποιον που βρίσκεται σε μια στιγμή μεγάλης ευαλωτότητας. Δεν ήθελα να του μιλήσω από απόσταση ούτε να του υποσχεθώ ότι υπάρχουν εύκολες λύσεις. Προσπάθησα να είμαι ειλικρινής για την κατάθλιψη, αλλά και προσεκτική με τις λέξεις μου. Να μην κρύψω τη δυσκολία και, ταυτόχρονα, να μην κάνω τον ορίζοντα να φαίνεται ακόμη πιο σκοτεινός.

Πιστεύετε ότι η κοινωνία σήμερα κατανοεί καλύτερα την ψυχική υγεία;

Μ.Κ.: Η ψυχική υγεία έχει γίνει περισσότερο ορατή, χωρίς να έχει γίνει πάντοτε περισσότερο κατανοητή. Μιλάμε εύκολα για την αυτοφροντίδα, τα όρια και το τραύμα, αλλά η πραγματική δοκιμασία έρχεται όταν ο άλλος δεν μπορεί να είναι διαθέσιμος, παραγωγικός ή ευχάριστος. Τότε φαίνεται αν αναγνωρίζουμε πράγματι την ψυχική δυσκολία ή αν αποδεχόμαστε μόνο μια εκδοχή της που δεν διαταράσσει τη δική μας ζωή. Η πρόοδος υπάρχει, αλλά δεν μετριέται μόνο από τις λέξεις που μάθαμε• μετριέται από το πόσο χώρο είμαστε πρόθυμοι να δώσουμε στον άνθρωπο που υποφέρει.

Πώς θα περιγράφατε το βιβλίο σας σε μία πρόταση;

Μ.Κ.: Είναι ένα βιβλίο για τις ημέρες που η ελπίδα μοιάζει μακρινή και για τα βήματα που μπορούν, λίγο λίγο, να τη φέρουν πιο κοντά.

Ευχαριστούμε πολύ!

©Βιβλιοσημεία - Λιάνα Τζιμογιάννη / Αντζελίνα Λερίου

Read more »

Κατάθλιψη: Βήματα Ελπίδας

---Δημοσίευση: 31/08/2026---

Περίληψη οπισθόφυλλου:

Όταν η σκέψη βαραίνει και η χαρά μοιάζει μακρινή, το πιο σημαντικό βήμα είναι αυτό που φέρνει ξανά την ελπίδα.

Στα χέρια σου δεν κρατάς απλώς ένα βιβλίο για την κατάθλιψη. Κρατάς έναν πολύτιμο οδηγό, γραμμένο με τη βαθιά γνώση και την ανθρώπινη συμπόνια μιας έμπειρης θεραπεύτριας. Μέσα από τις σελίδες του, η συγγραφέας, αξιοποιώντας τις αρχές της Γνωσιακής Συμπεριφορικής Θεραπείας (CBT), σου προσφέρει έναν καθαρό και πρακτικό χάρτη για να κατανοήσεις τι σου συμβαίνει.

Δεν θα βρεις εδώ περίπλοκες θεωρίες, αλλά εφαρμόσιμα εργαλεία για την καθημερινότητά σου. Θα μάθεις πώς να αναγνωρίζεις τις σκέψεις που σε παγιδεύουν και, βήμα-βήμα, πώς να τις αμφισβητείς με καλοσύνη προς τον εαυτό σου. Θα ανακαλύψεις απλές ασκήσεις και τεχνικές που μπορούν να φέρουν ανακούφιση και να σε βοηθήσουν να ανακτήσεις σταδιακά τον έλεγχο της διάθεσής σου.

Μέσα από αληθινές ιστορίες, θα νιώσεις ότι δεν είσαι μόνος ή μόνη σε αυτό το ταξίδι. Παράλληλα, το βιβλίο αυτό αποτελεί έναν πολύτιμο σύμβουλο και για όποιον θέλει να στηρίξει ουσιαστικά έναν αγαπημένο του άνθρωπο που βιώνει την κατάθλιψη.

Αυτό το βιβλίο δεν υπόσχεται άμεσες λύσεις. Σου δίνει όμως τη γνώση, την ενθάρρυνση και την ελπίδα που χρειάζεσαι για να κάνεις τα δικά σου βήματα προς το φως. Για να ξαναβρείς τον δρόμο προς μια ζωή με περισσότερη ηρεμία και νόημα.

Η άποψή μου:

(γράφει η Αγγελική Λερίου)

Το «Κατάθλιψη: Βήματα Ελπίδας από μια Θεραπεύτρια» της Monika Kuros είναι ένα βαθιά ανθρώπινο και ουσιαστικό βιβλίο που επιχειρεί να προσεγγίσει την κατάθλιψη όχι ως μια αφηρημένη έννοια, αλλά ως μια πραγματική, καθημερινή εμπειρία που επηρεάζει τη σκέψη, το συναίσθημα και τη ζωή του ανθρώπου. Με τη ματιά μιας θεραπεύτριας, το βιβλίο συνδυάζει επιστημονική γνώση με ενσυναίσθηση και πρακτική καθοδήγηση.

Από τις πρώτες σελίδες γίνεται φανερό ότι δεν πρόκειται για ένα θεωρητικό εγχειρίδιο. Η συγγραφέας προσεγγίζει την κατάθλιψη με σεβασμό και κατανόηση, δίνοντας έμφαση στο βίωμα του ανθρώπου που την αντιμετωπίζει. Μέσα από απλή και κατανοητή γλώσσα, εξηγεί μηχανισμούς του νου και της ψυχής, βοηθώντας τον αναγνώστη να κατανοήσει καλύτερα τι συμβαίνει μέσα του χωρίς ενοχή ή στιγματισμό.

Ιδιαίτερη αξία έχει ο τρόπος που το βιβλίο ισορροπεί ανάμεσα στη θεωρία και την πράξη. Δεν περιορίζεται στην περιγραφή της κατάστασης, αλλά προσφέρει «βήματα ελπίδας».

Η συγγραφέας δεν υιοθετεί διδακτικό τόνο, ούτε υπόσχεται γρήγορες λύσεις.

Ένα από τα πιο σημαντικά στοιχεία του βιβλίου είναι ότι αποδομεί τον στιγματισμό γύρω από την κατάθλιψη. Την παρουσιάζει όχι ως αδυναμία χαρακτήρα, αλλά ως μια σύνθετη ψυχολογική κατάσταση που χρειάζεται φροντίδα, κατανόηση και υποστήριξη. Με αυτόν τον τρόπο, το βιβλίο λειτουργεί και ως εργαλείο ενημέρωσης, όχι μόνο για όσους βιώνουν κατάθλιψη, αλλά και για όσους θέλουν να κατανοήσουν καλύτερα τους ανθρώπους γύρω τους.

Ιδανικό για ανθρώπους που βιώνουν συμπτώματα κατάθλιψης ή κάποια ψυχολογική δυσκολία,

για όσους βρίσκονται σε περίοδο συναισθηματικής εξάντλησης ή κρίσης, για ανθρώπους που θέλουν να κατανοήσουν καλύτερα την ψυχική υγεία καθώς και για συγγενείς και φίλους ατόμων με κατάθλιψη.

Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ

Read more »

Μάτι - 23 Ιουλίου 2018

---Δημοσίευση: 29/08/2026---

Περίληψη οπισθόφυλλου:

Τι ακριβώς συνέβη στις 23 Ιουλίου του 2018 στο Μάτι; Ποιος έφταιξε για να οδηγηθούμε σε αυτό το ολέθριο αποτέλεσμα;

«Υπήρξε η δεύτερη μεγαλύτερη τραγωδία σε αριθμό θυμάτων σε παγκόσμιο επίπεδο, υπήρξαν δεκάδες νεκροί, τραυματίες και εγκαυματίες μέσα σε μόλις δυόμισι ώρες. Είναι ένα μείζονος σημασίας γεγονός, που καθόρισε την ιστορία του τόπου μας». Αυτά λέει ο Εισαγγελέας στην αγόρευσή του στην πολύκροτη δίκη, 6 σχεδόν χρόνια μετά, αποτυπώνοντας με ακρίβεια το συνταρακτικό γεγονός που η χώρα μας δεν θα λησμονήσει ποτέ.

Το βιβλίο αυτό, στο οποίο περιλαμβάνονται πάνω από πενήντα προσωπικές μαρτυρίες, η έκθεση του πραγματογνώμονα, το κατηγορητήριο και οι απολογίες στη δίκη, περιέχει μια ολοκληρωμένη καταγραφή των γεγονότων που σχετίζονται με τη δεύτερη φονικότερη πυρκαγιά του 21ου αιώνα. Η συγγραφέας, μετά από έρευνα ετών, κατόρθωσε να συγκεντρώσει όλες τις πληροφορίες σχετικά με την καταστροφή, τις οποίες παραθέτει με συγκρατημένο συναίσθημα και αντικειμενικό τρόπο, ενώ παράλληλα διηγείται και τη δική της προσωπική ιστορία σαν αυτόπτης μάρτυρας του γεγονότος: το αποτέλεσμα είναι ένα ντοκουμέντο που συγκλονίζει.

Πολύ περισσότερο από το να αποτελεί απλώς ένα λεπτομερές χρονικό της τραγωδίας, το βιβλίο αυτό αποκαλύπτει, μέσω της αντικειμενικής παράθεσης των γεγονότων, την οδυνηρή αλήθεια εκείνης της καταστροφικής ημέρας. Είναι μια ημέρα που χαράχτηκε για πάντα με μελανά χρώματα στη συλλογική μας μνήμη. Και μια αλήθεια που δεν πρέπει να ξεχαστεί ποτέ.

Η άποψή μου:

(γράφει η Αγγελική Λερίου)

Υπάρχουν βιβλία που αφηγούνται ιστορίες και υπάρχουν βιβλία που διατηρούν ζωντανή τη συλλογική μνήμη. Το «Μάτι-23 Ιουλίου 2018» της Μαρίνας Καρύδα ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Δεν πρόκειται για ένα μυθιστόρημα, ούτε για μια δραματοποιημένη αφήγηση. Είναι ένα έργο που προσεγγίζει με σεβασμό μία από τις μεγαλύτερες εθνικές τραγωδίες της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας, επιχειρώντας να φωτίσει τις ανθρώπινες διαστάσεις ενός γεγονότος που σημάδεψε ανεξίτηλα την ελληνική κοινωνία.

Η συγγραφέας αντιμετωπίζει το θέμα με ιδιαίτερη ευαισθησία, αποφεύγοντας κάθε ίχνος υπερβολής ή συναισθηματικής εκμετάλλευσης. Αντί να εστιάζει αποκλειστικά στη φρίκη της καταστροφής, επιλέγει να αναδείξει τις ιστορίες των ανθρώπων που βρέθηκαν αντιμέτωποι με το αδιανόητο, δίνοντας φωνή στη μνήμη, στην απώλεια, αλλά και στην αξιοπρέπεια όσων βίωσαν εκείνη τη μοιραία ημέρα.

Το βιβλίο λειτουργεί ταυτόγχρονα ως μαρτυρία και ως υπενθύμιση. Μέσα από τις σελίδες του, ο αναγνώστης δεν έρχεται μόνο σε επαφή με τα γεγονότα, αλλά καλείται να αναλογιστεί τις συνέπειες που μπορεί να έχει μια καταστροφή στις ζωές των ανθρώπων, στις οικογένειες, στις τοπικές κοινωνίες και στη συλλογική συνείδηση μιας χώρας. Η ανάγνωση δεν είναι εύκολη, όμως είναι ουσιαστική και βαθιά ανθρώπινη.

Η γραφή της Μαρίνας Καρύδα χαρακτηρίζεται από λιτότητα και σεβασμό απέναντι στο θέμα που πραγματεύεται. Δεν επιδιώκει να σοκάρει τον αναγνώστη, αλλά να τον φέρει πιο κοντά στην αλήθεια των ανθρώπινων εμπειριών. Μέσα από αυτή τη διακριτική αφηγηματική προσέγγιση, το βιβλίο αποκτά ακόμη μεγαλύτερη δύναμη, καθώς αφήνει τα ίδια τα γεγονότα και τις μαρτυρίες να μιλήσουν.

Το «Μάτι-23 Ιουλίου 2018» δεν είναι ένα βιβλίο που διαβάζεται για ψυχαγωγία. Ανταμείβει όμως τον αναγνώστη με κάτι πολύ πιο σημαντικό: την ουσιαστική κατανόηση μιας ιστορίας που αφορά όλους μας και τη διατήρηση της μνήμης απέναντι στη λήθη.

Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ

Read more »

Αέρας στο πρόσωπό της

---Δημοσίευση: 27/08/2026---

Περίληψη οπισθόφυλλου:

Δύο πολύ διαφορετικές γυναίκες αγωνίζονται να επιβιώσουν σε ένα μικρό ελληνικό νησί, διακόσια χρόνια μακριά η μία από την άλλη.

Η πρώτη είναι κοριτσάκι όταν αρχίζει η ιστορία της, το 1821. Η δεύτερη είναι μια σύγχρονη σαραντάρα, στη δύσκολη χρονιά 2021.

Τις ακολουθούμε καθώς παλεύουν σκληρά, καθώς προσπαθούν να ξεπεράσουν τον καιρό τους... Ζούνε τις ιστορίες τους στην κόψη του ξυραφιού της Ιστορίας, κι αυτό που ξέρουν τις ενώνει χωρίς να το ξέρουν, σαν μια κλωστή που κεντάει διακόσια ολόκληρα χρόνια την κοινή τους μοίρα.

Το ίδιο το νησί, πεταμένο μέσα στο Αιγαίο, τις συνδέει με μαγικό τρόπο, με τις νεράιδες της ομίχλης, αυτής της «από μηχανής» ομίχλης που εμφανίζεται ξαφνικά στις πιο κρίσιμες στιγμές. Μυστηριώδης, πυκνή, απειλητική κι όμως απαλή σαν πέπλο νεράιδας ή σαν όνειρο, η ομίχλη αυτή είναι που σώζει τις δύο γυναίκες όταν νιώσουν τον παγωμένο, κοφτερό αέρα στο πρόσωπό τους...

Η άποψή μου:

(γράφει η Αγγελική Λερίου)

Υπάρχουν βιβλία που μοιάζουν να γράφτηκαν με σκοπό να κάνουν μαζί σου μια ήσυχη αλλά ουσιαστική κουβέντα. Το «Αέρας στο πρόσωπό της» της Μανίνας Ζουμπουλάκη είναι ένα από αυτά.

Η συγγραφέας με την άμεση και ανεπιτήδευτη γραφή της, μάς προσκαλεί σε ένα ταξίδι αυτογνωσίας, καθημερινότητας και μικρών, ανθρώπινων στιγμών. Η πλοκή του βιβλίου αφορά τις ιστορίες δύο εντελώς διαφορετικών γυναικών και ξεδιπλώνεται μέσα από σκέψεις, παρατηρήσεις και βιώματα που μοιάζουν άλλοτε οικεία και άλλοτε αποκαλυπτικά. Είναι σαν να κάθεσαι απέναντι από έναν άνθρωπο που δεν φοβάται να μιλήσει ειλικρινά για φόβους, επιθυμίες και σχέσεις.

Ένα από τα μεγαλύτερα πλεονεκτήματα του βιβλίου είναι η απλότητά του. Χωρίς φλυαρία, η Ζουμπουλάκη καταφέρνει να αγγίξει βαθιά θέματα με τρόπο προσιτό και ανθρώπινο. Το βιβλίο λειτουργεί σαν ένας καθρέφτης μέσα από τον οποίο ο αναγνώστης βρίσκει κομμάτια του εαυτού του. Υπάρχουν σημεία που σε κάνουν να χαμογελάσεις, άλλα που σε βάζουν σε σκέψη και κάποια που ίσως σε αγγίξουν πιο βαθιά απ’ όσο περιμένεις.

Ιδανικό για αναγνώστες που εκτιμούν τη στοχαστική, ήρεμη γραφή καθώς και για όσους προτιμούν μυθιστορήματα με δυνατές γυναικείες ιστορίες, ιστορικό πλαίσιο και μια δόση μυστηρίου.

Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ

Read more »

Πεθαίνω για σένα

---Δημοσίευση: 28/08/2026---

Περίληψη οπισθόφυλλου:

Η Αγάπη είναι το Α και το Ω, ο σκοπός της ζωής. Συγχωρεί τα πάντα, ξεπερνά τις δυσκολίες, πηδά πάνω από τα εμπόδια, λειαίνει τις γωνίες και τις αγωνίες, δίνει νόημα στην καθημερινότητα. Και στο τέλος νικάει, έτσι πίστευα. Γνώρισα τον έρωτα της ζωής μου, τον Λευκό Ιππότη, τη Μεγάλη μου Αγάπη, και νόμιζα πως είχα βρει το κλειδί της ευτυχίας. Όχι την πόρτα του φόβου. Που, για φαντάσου, ανοίγει με το ίδιο κλειδί... Δεν προσέχεις τα σημάδια. Αδιαφορείς για τις ενδείξεις. Προσποιείσαι ότι δεν βλέπεις τα σήματα κινδύνου, γιατί συνεχίζεις να πιστεύεις πως η Αγάπη -αυτός ο διάολος- είναι η ουσία. Πως όλα όσα πίστευες ισχύουν ακόμη, πως η Αγάπη μαλακώνει τους ανθρώπους, συμφιλιώνει, σώζει. Μέχρι που ο Φόβος γίνεται καθημερινότητα χωρίς να το καταλάβεις. Δεν θυμάσαι πια πού χάθηκε η τόση Αγάπη. Και τότε όλα μέσα στο τρομαχτικό, επικίνδυνο πια σπίτι σού φωνάζουν: ορίστε, πού έφτασες. Ορίστε, που πεθαίνεις γι’ αυτόν. Και δεν θέλω να πεθάνω. Όχι ακόμη. Όχι με μικρά παιδιά. Όχι γι’ αυτόν. Έκανα λάθος, Λάθος με κεφαλαίο. Για την αγάπη με πεζό. Και ίσως να μην είναι αργά. Ίσως προλαβαίνω, έστω και τώρα, την τελευταία τελευταία στιγμή...

Η άποψή μου:

(γράφει η Νατάσα Ανωγειανάκη)

Πεθαίνω για σένα, επειδή σε αγάπησα και ήσουν ο λάθος άνθρωπος. Μια ιστορία κακοποίησης για όλες τις κακοποιημένες γυναίκες που δεν τόλμησαν αλλά και όσες σήκωσαν ψηλά το κεφάλι κι έφυγαν από κακοποιητικές συμπεριφορές, κυρίως συντρόφων.

Με βιτριολικό χιούμορ η Μανίνα Ζουμπουλάκη τονίζει τη σοβαρότητα της κατάστασης κυριολεκτώντας όταν λέει "πεθαίνω για σένα". Ο φόβος σαν θηλιά στο λαιμό, η εξάρτηση σαν σκληρό ναρκωτικό. Τα παιδιά είναι ανασταλτικός παράγοντας για να κάνει μια γυναίκα υπομονή και τα χρήματα, ο βασικός λόγος που μένει και υπομένει τη βία, ψυχολογική και σωματική.

Όλα αυτά είναι δικαιολογίες. Χρειάζεται θάρρος και θράσος, δεν είναι εύκολο, το καταλαβαίνω. Όταν ζεις σε καθεστώς φόβου καθημερινά, βιώνεις τραγικές καταστάσεις αλλά το σπουδαιότερο όλων είναι η σωματική σου ακεραιότητα και η ψυχική υγεία των ανηλίκων τέκνων κυρίως.

Όταν το σπίτι μετατρέπεται σε αρένα, χάνεται κάθε μορφή σεβασμού, μηδενίζεται η αξιοπρέπεια και η μόνη λύση είναι η φυγή. Σε κάθε μορφή κακοποίησης το θύμα παγώνει επειδή τρομοκρατείται και μετά πολεμάει όσο μπορεί και στο τέλος φεύγει. Έτσι το έχουν καταγράψει οι Αμερικανοί: freeze, fight, flight.

Πίσω από το αγγελικό πρόσωπο του Γιάννη κρύβεται ένας δαίμονας. Πίσω από τις καλά κρυμμένες μελανιές της ηρωίδας βρίσκεται το κάθε κακοποιημένο πλάσμα που σιωπά, γλείφοντας τις πληγές του κρυμμένο σε κάποια γωνία.

Διαβάζοντας το συγκεκριμένο βιβλίο θα ταραχτεί το μέσα σας. Δε σας κρύβω ότι θύμωσα πολύ με τη στωικότητα της ηρωίδας. Με τον Γιάννη δε θύμωσα μόνο: ήθελα να μπω μέσα στις σελίδες και να τον ταρακουνήσω, μπας και καταφέρω να τον βγάλω από το συννεφάκι που βρισκόταν.

Η γραφή της Ζουμπουλάκη μου άρεσε πάρα πολύ, γιατί ενώ καταπιάστηκε με ένα τόσο σοβαρό ζήτημα, το ελάφρυνε όπου έπρεπε με έξυπνο τρόπο, χωρίς να χάνεται η ουσία. Διαβάστε το, για την Άσπα, για την πολιτικό, τη νοσηλεύτρια, την κοπέλα της διπλανής πόρτας, τη γειτόνισσα, τη φίλη, την αδερφή, τη συνάδελφο, για όλα αυτά τα θύματα που ξέρατε ή ίσως και όχι.

Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ

Read more »

Οι δοκιμάστριες

---Δημοσίευση: 27/08/2026---

Περίληψη οπισθόφυλλου:

Βόλφσαντσε, η Φωλιά του Λύκου. «Λύκος» ήταν το κωδικό του όνομα...

Γερμανία 1943: Χάνοντας ξαφνικά τα πάντα, η εικοσιεξάχρονη Ρόζα Ζάουερ παίρνει τη μοιραία απόφαση να εγκαταλείψει το τσακισμένο από τη λαίλαπα του πολέμου Βερολίνο και να αναζητήσει καταφύγιο στα πεθερικά της σε ένα χωριό κοντά στο Βόλφσαντσε, το μυστικό στρατηγείο του Χίτλερ.

Εκεί, λίγο καιρό μετά, βέβαιος ότι ο εχθρός πρόκειται να τον δηλητηριάσει, ο Χίτλερ στρατολογεί δέκα γυναίκες, μαζί με αυτές και τη Ρόζα, υποχρεώνοντάς τες να γίνουν η ασπίδα προστασίας του από το δηλητήριο. Οι δοκιμάστριες πρέπει να τρώνε το φαγητό του πριν το κάνει εκείνος. Στα πεινασμένα μάτια τους η κάθε μπουκιά είναι μια πολυτέλεια, μια πολυτέλεια που απειλεί να τους ξεσκίσει τα σωθικά. Για μία ώρα μετά από κάθε γεύμα περιμένουν να μάθουν αν θα πεθάνουν ή όχι. Μία ώρα που κάθε βασανιστικό λεπτό μοιάζει με αιωνιότητα. Όταν επικεφαλής της ομάδας αναλαμβάνει ο νέος υπολοχαγός των Ες Ες, δείχνοντας αμέσως την ιδιαίτερη αδυναμία που τρέφει για αυτήν, η Ρόζα καταλαβαίνει ότι πρέπει να προσπαθήσει με κάθε τρόπο να παραμείνει ζωντανή, συνειδητοποιώντας πως ίσως και αυτή, όπως και τόσοι άλλοι, βρίσκεται στη λάθος πλευρά της Ιστορίας... και πρέπει να αποφασίσει.

Ένα συγκλονιστικό μυθιστόρημα εμπνευσμένο από την πραγματική ιστορία της Margot Wolk (δοκιμάστριας του φαγητού του Χίτλερ στο στρατόπεδο του Κράουζεντορφ). Η συνταρακτική ιστορία μιας γυναίκας εύθραυστης μπροστά στη βία της Ιστορίας και συνάμα δυνατής από το πάθος και την ατρόμητη αποφασιστικότητα της νιότης. Μιας γυναίκας που ισορροπεί στο χείλος του γκρεμού, ανάμεσα στην ανήκουστη σύμπραξη με το Κακό και στην ατσάλινη θέληση για επιβίωση.

Η άποψή μου:

(γράφει η Αγγελική Λερίου)

Το «Οι Δοκιμάστριες» της Rosella Postorino είναι ένα από τα πιο δυνατά και συγκλονιστικά ιστορικά μυθιστορήματα των τελευταίων ετών, ένα έργο που καταφέρνει να μετατρέψει μια σχεδόν απίστευτη ιστορική πραγματικότητα σε λογοτεχνία υψηλής έντασης, ψυχολογικού βάθους και ηθικής πολυπλοκότητας. Βασισμένο σε πραγματικά γεγονότα, το βιβλίο ακολουθεί τις γυναίκες που αναγκάζονταν να δοκιμάζουν το φαγητό του Χίτλερ, ζώντας καθημερινά ανάμεσα στον τρόμο, την πείνα και την αβεβαιότητα του αν θα επιβιώσουν από το επόμενο γεύμα.

Η Postorino δεν περιορίζεται στην ιστορική αναπαράσταση αλλά δημιουργεί μια αφήγηση που εισχωρεί βαθιά στην ψυχολογία των χαρακτήρων της. Η Ρόζα, η κεντρική πρωταγωνίστρια, δεν παρουσιάζεται ως ηρωίδα με την κλασική έννοια, αλλά ως μια γυναίκα παγιδευμένη σε ένα παράλογο σύστημα, που προσπαθεί απλώς να επιβιώσει. Μέσα από τη δική της ματιά, ο αναγνώστης βιώνει την καθημερινότητα μιας ομάδας γυναικών που ζουν με τον διαρκή φόβο του θανάτου, ενώ ταυτόχρονα αναπτύσσονται μεταξύ τους σύνθετες σχέσεις αλληλεγγύης, ζήλιας και σιωπηλής κατανόησης.

Αυτό που κάνει το βιβλίο πραγματικά ξεχωριστό είναι η ατμόσφαιρά του. Η ένταση δεν προέρχεται από μάχες ή θεαματικά γεγονότα, αλλά από την ίδια την πράξη της αναμονής. Κάθε γεύμα γίνεται μια πιθανή καταδίκη, κάθε μέρα μια δοκιμασία ψυχικής αντοχής.

Παράλληλα, το βιβλίο θέτει βαθιά ηθικά ερωτήματα. Τι σημαίνει επιβίωση σε ένα καθεστώς τρόμου; Πόσο μακριά μπορεί να φτάσει ένας άνθρωπος για να ζήσει μια μέρα ακόμη; Και ποιο είναι το τίμημα της σιωπής και της αναγκαστικής συμμετοχής σε ένα σύστημα εξουσίας; Η Postorino δεν δίνει εύκολες απαντήσεις, αλλά αφήνει τον αναγνώστη να αναμετρηθεί με αυτές τις ερωτήσεις.

Ιδανικό για αναγνώστες ιστορικής λογοτεχνίας βασισμένης σε πραγματικά γεγονότα, για όσους αγαπούν ψυχολογικά και ηθικά πολύπλοκα μυθιστορήματα, για φίλους της ευρωπαϊκής σύγχρονης λογοτεχνίας καθώς και για όσους εκτιμούν βιβλία με έντονη ατμόσφαιρα και βαθύ συναισθηματικό φορτίο.

Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ

Read more »

Πριν πέσει το σκοτάδι

---Δημοσίευση: 28/08/2026---

Περίληψη οπισθόφυλλου:

Νοέμβριος 1967, Ισλανδία: Η δεκατετράχρονη Μαρσί αλληλογραφεί κρυφά με ένα αγόρι που δεν έχει γνωρίσει ποτέ -και του γράφει χρησιμοποιώντας το όνομα της μεγαλύτερης αδελφής της, της Στίνα. Όταν φτάνει η μέρα που έχουν κανονίσει να συναντηθούν, η Μάρσι δεν καταφέρνει να πάει. Κι την ίδια νύχτα, η Στίνα εξαφανίζεται μυστηριωδώς. Το μόνο που εντοπίζουν οι αρχές είναι το παλτό της, στο σημείο του μοιραίου ραντεβού.

Νοέμβριος 1977: Η υπόθεση της Στίνα παραμένει ανεξιχνίαστη. Μέχρι που η Μαρσί λαμβάνει ξαφνικά ένα γράμμα από τον μυστικό φίλο των εφηβικών της χρόνων. Αποφασισμένη να ανακαλύψει τι συνέβη στην αδελφή της, η Μαρσί επιστρέφει στον τόπο που προσπαθούσε χρόνια να ξεχάσει. Όμως εκεί την περιμένουν ενοχές, οικογενειακές σιωπές και μια αλήθεια πιο σκληρή από όσο αντέχει. Γιατί η Μαρσί δεν μπορεί να εμπιστευτεί ούτε καν το μυαλό της. Τα όνειρα μπλέκονται με τις αναμνήσεις, η αϋπνία διαβρώνει την κρίση της και η αλήθεια μοιάζει να ξεγλιστρά κάθε φορά που νομίζει πως την αγγίζει. Κάποιος ξέρει τι συνέβη εκείνη τη νύχτα. Κάποιος την παρακολουθεί. Και όσο η Μαρσί πλησιάζει στην αλήθεια, νιώθει πως μπορεί να είναι το επόμενο θύμα. Γιατί κάποια μυστικά δεν θάβονται ποτέ πραγματικά. Περιμένουν.

Ένα σκοτεινό, εθιστικό θρίλερ που θα κάνει τον αναγνώστη να γυρίζει τις σελίδες με κομμένη την ανάσα -και να υποψιάζεται τους πάντες μέχρι το σοκαριστικό φινάλε.

Η άποψή μου:

(γράφει η Μάγδα Μπάσιου)

Με φόντο την απομονωμένη και ατμοσφαιρική Ισλανδία, η συγγραφέας  Eva Björg Ægisdóttir δημιουργεί ένα σκοτεινό, ψυχολογικό θρίλερ, όπου το παρελθόν και το παρόν μπλέκονται και τα οικογενειακά μυστικά αποκτούν ολοένα μεγαλύτερο βάρος. Η ιστορία κινείται ανάμεσα σε δύο χρονικές περιόδους, το 1967 και το 1977, με επίκεντρο την εξαφάνιση της Στίνα, της πρωτότοκης κόρης μιας φιλήσυχης οικογένειας, που εξακολουθεί να αφήνει το αποτύπωμά της στους ανθρώπους που τη βίωσαν.

Αυτό που ξεχωρίζει από τις πρώτες κιόλας σελίδες είναι η επιβλητική ατμόσφαιρα. Το κρύο, η απομόνωση, το σκοτάδι και η αίσθηση ότι κάτι απειλητικό βρίσκεται διαρκώς στο παρασκήνιο δημιουργούν μια ένταση που δεν χρειάζεται εντυπωσιακές σκηνές για να λειτουργήσει. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει και ο τρόπος με τον οποίο η συγγραφέας χειρίζεται τη μνήμη και την αμφιβολία. Οι αναμνήσεις παρουσιάζονται συγκεχυμένες σε κάποια κεφάλαια και η αλήθεια δεν προσφέρεται εύκολα στον αναγνώστη. Όσο προχωρά η ιστορία, αρχίζουμε να αμφισβητούμε όχι μόνο τους χαρακτήρες, αλλά και τις ίδιες μας τις υποθέσεις.

Η Μαρσί, η μικρότερη κόρη της ιστορίας, αποτελεί  ένα χαρακτήρα που κουβαλά έντονα το βάρος του παρελθόντος. Οι φόβοι, οι ενοχές και οι αναμνήσεις της δίνουν στην ιστορία μια πιο προσωπική και ψυχολογική διάσταση. Δεν παρακολουθούμε απλώς την προσπάθεια να λυθεί ένα μυστήριο, αλλά την προσπάθεια ενός ανθρώπου να συμφιλιωθεί με όσα δεν κατάφερε ποτέ πραγματικά να αφήσει πίσω.

Η πλοκή είναι προσεκτικά δομημένη και οι πληροφορίες δίνονται σταδιακά. Η συγγραφέας αφήνει τεχνηέντως μικρά κομμάτια του παζλ να εμφανίζονται την κατάλληλη στιγμή, κρατώντας αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη. Οι ανατροπές υπάρχουν, αλλά το βιβλίο δεν στηρίζεται αποκλειστικά σε αυτές. Μεγαλύτερη σημασία έχει η σταδιακή αποκάλυψη των σχέσεων, των κινήτρων και των μυστικών που κρύβονται πίσω από τα γεγονότα.

Η ροή  της υπόθεσης είναι σχετικά αργή. Σε κάθε περίπτωση όμως, η καθυστέρηση των εξελίξεων λειτουργεί ως μέρος της αφήγησης. Η ένταση χτίζεται σταδιακά και η ατμόσφαιρα έχει εξίσου μεγάλη σημασία με το ίδιο το μυστήριο.

Συνολικά, το "Πριν πέσει το σκοτάδι" αποτελεί ένα ψυχολογικό θρίλερ με ένταση και παλμό βασισμένο σε οικογενειακούς δεσμούς, μυστικά τα οποία δεν μπορούν να μείνουν κρυμμένα, καθώς και στην πεποίθηση ότι η μνήμη μπορεί να αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο αντικρίζουμε την αλήθεια.

Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ

Read more »

Κρυμμένες ζωγραφιές

---Δημοσίευση: 26/08/2026---

Περίληψη οπισθόφυλλου:

Η Μάλορι Κουίν μόλις έχει βγει από την απεξάρτηση όταν πιάνει δουλειά ως μπέιμπι σίτερ του πεντάχρονου Τέντι. Ενθουσιάζεται με τη νέα της δουλειά. Έχει δικό της δωμάτιο, καθώς και τη σταθερότητα που τόσο λαχταρά. Δένεται γρήγορα με τον Tέντι, ένα γλυκό, ντροπαλό αγόρι που έχει μονίμως μαζί του το μπλοκ ζωγραφικής και το μολύβι του. Οι ζωγραφιές του είναι συνηθισμένες: δεντράκια, λαγουδάκια, λουλουδάκια.

Μια μέρα όμως ζωγραφίζει κάτι διαφορετικό: έναν άντρα σ’ ένα δάσος να σέρνει το άψυχο σώμα μιας γυναίκας.

Οι δημιουργίες του Τέντι γίνονται όλο και πιο σκοτεινές και τα ανθρωπάκια του γρήγορα μετατρέπονται σε ρεαλιστικά σκίτσα που υπερβαίνουν κατά πολύ τις ικανότητες ενός πεντάχρονου. Η Μάλορι αρχίζει να αναρωτιέται μήπως πρόκειται για κλεφτές ματιές σε έναν ανεξιχνίαστο φόνο, που ίσως τις στέλνει μια υπερφυσική δύναμη. Παρότι καταλαβαίνει πόσο παράλογη μοιάζει αυτή η σκέψη, η Μάλορι προσπαθεί να αποκρυπτογραφήσει τις ζωγραφιές και να σώσει τον Τέντι πριν να είναι πολύ αργά.

Η άποψή μου:

(γράφει η Χρύσα Παναγοπούλου)

Δεν μου αρέσουν τα βιβλία ενηλίκων με εικονογράφηση, το παραδέχομαι. Το συγκεκριμένο αποτελεί εξαίρεση στον κανόνα. Είμαι καταγοητευμένη! Βέβαια, ο συγγραφέας στις ευχαριστίες αναφέρει τους ζωγράφους, αλλά εδώ που τα λέμε έμεινα με την απορία αν έγιναν από «μεγάλους» ή από νεαρά άτομα. Όπως και να'χει, είναι εκπληκτικές όπως και το ίδιο το βιβλίο! Επίσης, πάντα εμπιστεύομαι ιστορίες που προτείνει ο Κινγκ (ό,τι κι αν ακούγεται, ο συγγραφέας είναι κορυφαίος στο είδος του, συνεπώς δεν διαβάζει ό,τι τύχει!).

Νιώθω ένα συναίσθημα ικανοποίησης, όταν έχω δίκιο. Η ιστορία μας ξεκινά με ένα πείραμα που σου τραβά αμέσως το ενδιαφέρον. Έχει να κάνει με τη διαίσθηση και με το πώς αντιλαμβανόμαστε κάποια πράγματα. Η κεντρική ηρωίδα συμμετέχει επί πληρωμή, όπως και οι υπόλοιποι εθελοντές, μόνο που εκείνη έχει πέσει σε βαθιά νερά και είναι εξαρτημένη.

Νιώθω μια συμπόνια για εκείνη. Πόσοι νέοι άραγε έχουν πέσει στην παγίδα των ναρκωτικών; Εκείνη όμως τα καταφέρνει και ξεφεύγει, το επόμενο βήμα είναι να βρει μια σταθερή δουλειά που θα της παρέχει ασφάλεια και σιγουριά: και τη βρίσκει ως μπέιμπι σίτερ ενός χαρισματικού κι αξιαγάπητου αγοριού, κι όλα βαίνουν καλώς -σχεδόν ιδανικά- αν δεν άρχιζαν αυτές οι σκοτεινές ζωγραφιές να στοιχειώνουν τις μέρες και τις νύχτες της. Τι προσπαθεί να της πει ο μικρός Τέντι; Ποια είναι η φανταστική του φίλη; Ο αληθινός τρόμος ζωντανεύει για τον αναγνώστη με την υπόνοια ότι ίσως αυτή η «φίλη» να είναι πρόσωπο υπαρκτό.

Από την αγωνία για την κοινωνική ένταξη της ηρωίδας στον κόσμο, ύστερα από όλα αυτά που έχει περάσει, μπαίνουμε σε ένα κόσμο του φανταστικού. Οι χτύποι της καρδιάς ανεβαίνουν, η Μάλορι ή κι ο ίδιος ο μικρός κινδυνεύουν... από τι άραγε; Από κάτι αόρατο και μεταφυσικό ή από κάτι πραγματικό; Κι όσο οι ζωγραφιές γίνονται πιο δυσοίωνες, τόση απόγνωση νιώθει ο αναγνώστης γιατί δεν έχει την παραμικρή ιδέα που θα καταλήξει όλο αυτό. Μα αυτή άλλωστε δεν είναι η επιτυχία ενός καθαρόαιμου θρίλερ;

Ανακάλυψα το βιβλίο εντελώς ξαφνικά από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης κι ήμουν σίγουρη ότι θα ήταν το κατάλληλο για μένα. Αμυδρά μου θύμισε αρκετές ταινίες χωρίς να μοιάζει με καμία. Αυτό το έκανε να μοιάζει σαγηνευτικό. Κινείται σε ένα μοτίβο πρωτότυπο με βάση τις ζωγραφιές, με ένα βασανιστικό ρυθμό που ανεβάζει την αδρεναλίνη στο κόκκινο. Κι όταν τελειώσει, θέλεις σίγουρα να το ξαναδιαβάσεις και να αναλύσεις ποιες ήταν αυτές οι λέξεις που σε έκαναν να αγωνιάς, σαν να ζεις μέσα του; Έχει λίγους χαρακτήρες, πολύ θετικό θα έλεγα, κινείται σε περιορισμένο χώρο, οπότε κάποια στιγμή σου δίνει και την αίσθηση του εγκλεισμού και παίζει με την ψυχολογία τόσο του αναγνώστη όσο και των εμπλεκόμενων προσώπων. Αισθάνεσαι ότι κάποιος δεν λέει όλη την αλήθεια μα θέλουμε πραγματικά να μάθουμε;

Ο συγγραφέας παίζει με τον αναγνώστη, όπως η γάτα με το ποντίκι, με ένα νεαρό αγόρι που δεν αφήνει κανέναν ασυγκίνητο και με μια πρώην χρήστρια, που προσπαθεί να βρει τα πατήματά της. Μου έδωσε το καλύτερο δείγμα γραφής που μπορούσε! Σίγουρα θα τον προτιμήσω και στο μέλλον.

Η άποψή μου:

(γράφει η Νάντια Παπαθανασοπούλου)

Είχα πολύ καιρό να διαβάσω κάτι τέτοιο και στ’ αλήθεια χαίρομαι πολύ που το έκανα. Το μυθιστόρημα είναι ένα ανατριχιαστικό ψυχολογικό θρίλερ με παραφυσικές αποχρώσεις, που σε ρουφάει από την πρώτη σελίδα. Στο επίκεντρο βρίσκεται η Μάλορι, μια νεαρή γυναίκα 21 ετών που παλεύει καθημερινά με τους προσωπικούς της δαίμονες. Καθαρή εδώ και 19 μήνες από τα ναρκωτικά, αποφασίζει να κάνει μια νέα αρχή όταν της προτείνουν να δουλέψει ως νταντά σε μια ήσυχη, απομονωμένη κατοικία.

Φαινομενικά, όλα δείχνουν ιδανικά: ένα γλυκό αγοράκι, ένα σταθερό περιβάλλον, μια δεύτερη ευκαιρία. Ωστόσο, η καθημερινότητα της Μάλορι αρχίζει σύντομα να θολώνει. Το παιδί έχει μια "φανταστική" φίλη και αρχίζει να ζωγραφίζει σκοτεινές και μυστηριώδεις εικόνες που παραπέμπουν σε κάτι πολύ πιο επικίνδυνο απ’ ό,τι μπορεί να φανταστεί κανείς. Καθώς οι μέρες περνούν, η λογική υποχωρεί μπροστά σε αλλόκοτα συμβάντα, και η Μάλορι αρχίζει να αμφιβάλλει όχι μόνο για όσα βλέπει, αλλά και για την ίδια της την ψυχική υγεία.

Η αφήγηση ξεδιπλώνεται με ένταση και ρυθμό, ισορροπώντας ανάμεσα στην ψυχολογική ένταση και το παραφυσικό σασπένς. Η συγγραφέας, μας καλεί να αναρωτηθούμε τι είναι αλήθεια και τι κατασκεύασμα του φόβου ή του παρελθόντος. Η Μάλορι είναι μια ηρωίδα βαθιά ανθρώπινη, με εσωτερικά ρήγματα και δύναμη ψυχής, που μας συγκινεί με την αποφασιστικότητά της να φτάσει στην αλήθεια, όποιο κι αν είναι το κόστος.

Η αγωνία και η αίσθηση απειλής χτίζονται αριστοτεχνικά, κάνοντας το βιβλίο από εκείνα που δεν θες να αφήσεις από τα χέρια σου. Μια υπέροχη προσθήκη είναι οι ίδιες οι ζωγραφιές -λειτουργούν σαν επιπλέον αφηγηματικά στοιχεία- ενισχύοντας την αίσθηση μυστηρίου και δίνοντας στην ιστορία μια σχεδόν κινηματογραφική διάσταση. Πολύ θα ήθελα να δω αυτό το βιβλίο σε ταινία, αν με ρωτάτε!

Οι "Κρυμμένες Ζωγραφιές" είναι ένα βιβλίο που σε κάνει να κρατάς την ανάσα σου και, παράλληλα να αναρωτιέσαι: υπάρχουν φαντάσματα; Ή μήπως όλα είναι κατασκευές του μυαλού μας; Ένα παράξενο, καθηλωτικό ταξίδι στις πιο μύχιες γωνιές του φόβου, της αλήθειας και της λύτρωσης.

Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ

Read more »

Μαύρα τετράγωνα

---Δημοσίευση: 25/08/2026---

Περίληψη οπισθόφυλλου:

Γεννηµένος µέσα σε µια βίαιη θρησκευτική αίρεση, ο Danny Rensch έµαθε από παιδί ότι η ζωή σηµαίνει φόβος, σιωπή και απόλυτη υποταγή. Ψυχολογική κακοποίηση, ξυλοδαρµοί, αποµόνωση και ο τραυµατικός αποχωρισµός από τη µητέρα του συνέθεταν έναν κόσµο χωρίς διαφυγή. Μέχρι που µπήκε στη ζωή του το σκάκι. Πάνω στα 64 τετράγωνα της σκακιέρας, ο Rensch ανακάλυψε για πρώτη φορά κάτι που έµοιαζε µε ελευθερία. Το παιχνίδι έγινε καταφύγιο, όπλο επιβίωσης και τελικά η µοναδική του διέξοδος. Υπό την καθοδήγηση ενός εκκεντρικού Σοβιετικού γκρανµέτρ, η εµµονή του µε το σκάκι µετατράπηκε σε µια απίστευτη πορεία λύτρωσης. Χρόνια αργότερα, ο µικρός «φυλακισµένος» µιας αίρεσης θα γινόταν διεθνής µετρ και το πιο αναγνωρίσιµο πρόσωπο του Chess.com, της µεγαλύτερης σκακιστικής πλατφόρµας στον κόσµο. Όµως η διαδροµή προς την κορυφή µόνο εύκολη δεν ήταν. Από τα σκοτεινά τραύµατα της παιδικής ηλικίας µέχρι το µεγαλύτερο σκάνδαλο απάτης στη σύγχρονη ιστορία του σκακιού, ο Danny Rensch αφηγείται µε αφοπλιστική ειλικρίνεια µια ιστορία γεµάτη πόνο, εµµονή, πάθος, ανθεκτικότητα και προσωπική λύτρωση. Το Μαύρα Τετράγωνα δεν είναι απλώς ένα βιβλίο για το σκάκι. Είναι η συγκλονιστική αληθινή ιστορία για τη δύναµη ενός ανθρώπου που ξέφυγε από το σκοτάδι και κέρδισε τη ζωή του κάνοντας µία κίνηση τη φορά.

Η άποψή μου:

(γράφει η Αγγελική Λερίου)

Το «Μαύρα Τετράγωνα» του Daniel Rensch είναι ένα ιδιαίτερο μυθιστόρημα που χρησιμοποιεί το σκάκι όχι απλώς ως θεματικό υπόβαθρο αλλά ως κεντρικό μηχανισμό για να εξερευνήσει ζητήματα ταυτότητας, φιλοδοξίας, εμμονής και ανθρώπινων σχέσεων. Παρότι απευθύνεται πρωτίστως στους φίλους του σκακιού, το βιβλίο καταφέρνει να ξεπεράσει τα στενά όρια του παιχνιδού και να λειτουργήσει ως μια βαθιά ανθρώπινη ιστορία για τις επιλογές που καθορίζουν τη ζωή μας.

Ο Daniel Rensch, γνωστός διεθνώς από τη μακρόχρονη ενασχόλησή του με τον κόσμο του σκακιού, μεταφέρει στη λογοτεχνία τη βαθιά γνώση του για το παιχνίδι. Οι σκακιστικές αναφορές είναι αυθεντικές και ουσιαστικές, χωρίς όμως να γίνονται εμπόδιο για τον αναγνώστη που δεν γνωρίζει τις λεπτομέρειες του παιχνιδιού. Αντίθετα, το σκάκι λειτουργεί ως μεταφορά για τη ζωή, τις στρατηγικές αποφάσεις, τα λάθη και τις θυσίες που συχνά απαιτούνται για να φτάσει κανείς στον στόχο του.

Οι χαρακτήρες δεν παρουσιάζονται ως αλάνθαστοι ήρωες αλλά ως άνθρωποι με αδυναμίες, ανασφάλειες και πάθη. Μέσα από τις προσωπικές τους διαδρομές, το βιβλίο εξετάζει το κόστος της επιτυχίας, την πίεση της διάκρισης και τη λεπτή γραμμή ανάμεσα στην αφοσίωση και την εμμονή.

Η γραφή του Rensch είναι άμεση και κινηματογραφική, με γρήγορο ρυθμό και καλοδουλεμένους διαλόγους. Παράλληλα, οι εσωτερικές συγκρούσεις των ηρώων προσδίδουν βάθος στην ιστορία και αποτρέπουν το βιβλίο από το να γίνει απλώς ένα «σκακιστικό μυθιστόρημα».

Τα «μαύρα τετράγωνα» της σκακιέρας λειτουργούν ως υπενθύμιση των σκοτεινών πτυχών της ανθρώπινης φύσης, των δύσκολων αποφάσεων και των στιγμών όπου κανείς καλείται να αντιμετωπίσει τον ίδιο του τον εαυτό. Ιδανικό για φίλους του σκακιού, αναγνώστες που αγαπούν τα ψυχολογικά μυθιστορήματα καθώς και για όσους ενδιαφέρονται για ιστορίες φιλοδοξίας, επιτυχίας και προσωπικών θυσιών.

Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ

Read more »

Το φιλί που δεν δόθηκε ποτέ

---Δημοσίευση: 25/08/2026---

Περίληψη οπισθόφυλλου:

Όταν ο επιτυχημένος συγγραφέας αστυνομικών μυθιστορημάτων Ζοέλ έχασε την έμπνευσή του, μετακόμισε αλλάζοντας πόλη και σπίτι, αναζητώντας μια σπίθα που θα τον έβγαζε από το πνευματικό του αδιέξοδο. Όταν γνώρισε την Κλοέ πίσω από έναν τοίχο, τη μίσησε μέχρι θανάτου. Όταν τη συνάντησε για πρώτη φορά από κοντά, τη λάτρεψε... μέχρι θανάτου. Η έμπνευση και η επιτυχία επέστρεψαν δυναμικά. Επιτέλους, όλα είναι ξανά όπως πρέπει. Εκτός από την Κλοέ. Τη δική του Κλοέ. Μια δυνατή καταιγίδα γίνεται η αιτία και το αποτρόπαιο έγκλημα έρχεται στο φως. Όλα έρχονται στο φως. Εκτός από την αλήθεια. Ένας γρίφος αναζητά απαντήσεις. Κι ένα φιλί που δεν δόθηκε ποτέ κάθε –μα κάθε– βράδυ επιστρέφει. Χωρίς στόμα.

Η άποψή μου:

(γράφει η Λιάνα Τζιμογιάννη)

Όταν ο επιτυχημένος συγγραφέας γνωρίζει τη γειτόνισσά του, η ηρεμία και η απομόνωση που αναζητούσε για να γράψει, αλλάζει τα πάντα.

Ανάμεσα στον Ζοέλ και την Κλοέ δημιουργείται μια παράξενη κι έντονη σχέση, όπου η έλξη, η εμμονή και η καχυποψία μπλέκονται επικίνδυνα. Όσο η ιστορία προχωρά, τα όρια ανάμεσα στην πραγματικότητα και τη φαντασία γίνονται ολοένα και πιο δυσδιάκριτα. Ποιος λέει την αλήθεια; Ποιος κρύβει κάτι; Και τελικά, πόσο καλά μπορούμε να γνωρίζουμε έναν άνθρωπο που βρίσκεται δίπλα μας;

Η Ειρήνη Βαρδάκη στήνει ένα ιλιγγιώδες, ψυχολογικό παιχνίδι στο δέκατο -κατά σειρά- βιβλίο της. Είναι η μόνη που συνδυάζει το θρίλερ με το κοινωνικό και αστυνομικό στοιχείο σε ένα μυθιστόρημα και με κάθε επόμενο βιβλίο της με εκπλήσσει ευχάριστα!

Κάθε καινούργιο στοιχείο γεννά περισσότερα ερωτήματα από όσα απαντά στο νέο της μυθιστόρημα. Ένα φιλί που δεν δόθηκε ποτέ, αλλά στοιχειώνει ολόκληρη την ιστορία. Ένα φιλί που γίνεται σύμβολο επιθυμίας, απωθημένου, εμμονής και ίσως μιας αλήθειας που κανείς δεν θέλει να αντικρίσει.

Η γραφή της Βαρδάκη είναι άμεση, καθαρή και κινηματογραφική. Δεν φορτώνει την αφήγηση με περιττές περιγραφές, αλλά αφήνει την ιστορία και την ατμόσφαιρα να κάνουν τη δουλειά τους. Υπάρχει μια σκοτεινή ένταση στις λέξεις της, που ταιριάζει απόλυτα στο ψυχολογικό κλίμα της ιστορίας.

Ένα στοιχείο που η ίδια ακολουθεί πιστά κι εγώ απολαμβάνω πολύ, είναι τα σύντομα μα περιεκτικά κεφάλαια. Δίνουν έναν γρήγορο ρυθμό στην ανάγνωση και δημιουργούν συνεχώς την αίσθηση ότι θέλεις να προχωρήσεις «λίγο ακόμη». Είναι από εκείνα τα βιβλία που λες «θα διαβάσω μόνο ένα κεφάλαιο πριν κοιμηθώ» και ξαφνικά έχεις διαβάσει άλλα πέντε (και καταφέρνεις να τελειώσεις το βιβλίο μες τα μεσάνυχτα!).

Η ροή της αφήγησης είναι ένα από τα δυνατά σημεία του βιβλίου. Η ιστορία εξελίσσεται χωρίς να πλατειάζει, με μικρές αποκαλύψεις και στοιχεία που σε κρατούν σε εγρήγορση. Η ένταση χτίζεται σταδιακά και, όσο προχωράς, τόσο περισσότερο νιώθεις ότι κάτι σημαντικό κρύβεται πίσω από όσα διαβάζεις.

Το τέλος έρχεται ανατρεπτικό και ευφυές, με έντονο κοινωνικό μήνυμα που συγκλονίζει και συγκινεί. Αν αγαπάτε τα σκοτεινά, ψυχολογικά θρίλερ τα οποία παίζουν με το μυαλό του αναγνώστη, βρίθουν έντασης και συναισθημάτων, το νέο βιβλίο της Ειρήνης Βαρδάκη είναι μονόδρομος.

Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ

Read more »

Γεννήθηκες για να τραγουδάς

---Δημοσίευση: 17/08/2026---

Περίληψη οπισθόφυλλου:

Πίστευες ότι το τραγούδι είναι για τους «άλλους» -αυτούς που έχουν φωνή.

Αυτό το βιβλίο γράφτηκε για να αλλάξει αυτή την πεποίθηση. Από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, ο άνθρωπος τραγουδά. Στις χαρές και στις λύπες, στις μάχες, στις τελετές, στις δύσκολες ιστορικές στιγμές. Το τραγούδι ενώνει, εκτονώνει, δίνει θάρρος και δημιουργεί κοινότητα. Είναι μια παγκόσμια γλώσσα που ξεπερνά σύνορα, πολιτισμούς και εποχές. Η επιστήμη το έχει αποδείξει: η φωνή δεν είναι ταλέντο λίγων. Είναι βιολογική ανάγκη όλων. Όταν τραγουδάμε, ο εγκέφαλος ανταποκρίνεται με τρόπο που καμία άλλη δραστηριότητα δεν μπορεί να αναπαράγει, απελευθερώνονται ορμόνες, ενεργοποιούνται περιοχές που συνδέονται με μνήμη, συναίσθημα και ανθεκτικότητα. Η Τζίνα Πούλου, με χρόνια εμπειρία ως ολιστική vocal coach, ενώνει την επιστήμη της φωνής με την ανθρώπινη ιστορία: από τα τραγούδια που έδωσαν θάρρος σε λαούς υπό κατοχή, μέχρι τις σύγχρονες εφαρμογές στη νόσο Πάρκινσον και την άνοια. Και από τις φωνές που ενώθηκαν στα μπαλκόνια κατά την πανδημία, μέχρι εκείνον που πιστεύει ότι «τραγουδά άσχημα». Γιατί δεν γεννιέται κανείς χωρίς «φωνή». Μαθαίνει μόνο να τη σιωπά.

Η άποψή μου:

(γράφει η Χρύσα Παναγοπούλου)

Όλοι τραγουδάμε ή μουρμουράμε ένα ρυθμό, είτε ξέρουμε καλά τους στίχους είτε όχι. Ένα τραγούδι μας φέρνει κοντά. Όταν λοιπόν, πρόσεξα το βιβλίο, καταγοητεύτηκα. Ήθελα κάτι τέτοιο να με τονώσει και να μου δείξει ότι άσχετα από το εύρος των φωνητικών σου δυνατοτήτων το να τραγουδάς κάνει καλό. Ένιωσα ότι είναι ευτύχημα να σε ενθαρρύνει να τραγουδάς μια επαγγελματίας. Άσχετα αν έχουμε καλή φωνή ή όχι, το τραγούδι μας απελευθερώνει.

Ακόμα και τώρα που άρχισα να γράφω όλα αυτά, με συνοδεύει ένα τραγούδι αγαπημένο. Μα μπορεί κανείς να ζήσει χωρίς μουσική; Η μουσική είναι έκφραση, το ίδιο και το τραγούδι. Φαντάσου τώρα πόσο χαρούμενη έγινα όταν είδα ότι το παρόν έχει και μικρές διασκεδαστικές ασκησούλες για να νιώσεις καλύτερα με τον εαυτό σου και με τη φωνή σου. Δεν τις δοκίμασα όλες, θα τις κάνω στον δικό μου χρόνο, αλλά δοκίμασα τις αναπνοές -εφόσον κατάλαβα ότι παίζουν πολύ σημαντικό ρόλο στην καλλιέργεια της φωνής. Φυσικά και θα πρότεινα όποιος θέλει να ασχοληθεί σοβαρά με το τραγούδι, όχι μόνο να διαβάσει το βιβλίο αλλά και να κάνει όλες τις προτεινόμενες ασκήσεις!

Τώρα θα μιλήσω τι πρόσφερε σε μένα αυτό το βιβλίο που δεν είμαι, κι ούτε σκοπεύω να γίνω επαγγελματίας τραγουδίστρια.

*Χαρά: Αυτό ήταν το πρώτο πράγμα που ένιωσα, ενώ τραγουδάω όσο θυμάμαι τον εαυτό μου πρώτη φορά βρίσκω τέτοια ενθάρρυνση που μου λέει: «Μπράβο, καλά κάνεις, κάνεις καλό στην υγεία, στον οργανισμό σου στην ψυχή σου.

*Ενθουσιασμό: «Συνέχισε να τραγουδάς και να βελτιώνεσαι.» Καταρχήν σου ανεβάζει τη διάθεση γιατί καταπιάνεται με ένα θέμα προσιτό και ευχάριστο και όχι με κάτι που θα σου φέρει θλίψη, αμηχανία ή φόβο.

*Ηρεμία: Ο τρόπος που είναι δοσμένη τόσο η ιστορία του τραγουδιού όσο και η ευεργετική δράση του στο άτομο αλλά και στην ανθρωπότητα σου δημιουργεί μια αίσθηση γαλήνης.

*Πρωτοτυπία: Δεν έχει  πέσει ποτέ στην αντίληψή μου κάτι τόσο αφοσιωμένο στο τραγούδι.

Κάποιες ασκήσεις έχω την αίσθηση ότι βοηθούν και σε άλλους τομείς της ζωής σου όπου χρειάζεται να τολμήσεις και να κάνεις την υπέρβαση. Μα πάνω απ΄όλα, σε ενθαρρύνει να αγαπήσεις τον εαυτό σου και να εμπιστευτείς τις δυνατότητές του. Επιπλέον, βλέπουμε πώς τα μικρά παιδιά τραγουδούν αυθόρμητα και αβίαστα ενώ μεγαλώνοντας τους ενδιαφέρει και η γνώμη του περίγυρού τους. Τραγουδάτε άφοβα αυτό το βιβλίο σπάει τα στερεότυπα, το τραγούδι είναι ΑΝΑΓΚΗ.

Ας επισημάνουμε ότι η μουσική και το τραγούδι σίγουρα ενώνει ιδέες και κουλτούρες και παρατηρούμε ότι οι άνθρωποι έχουν την τάση να τραγουδούν ακόμα και στις πιο δύσκολες για αυτούς περιόδους. Αυτό από μόνο του σου δίνει ακόμα ένα επιπλέον κίνητρο.

Γι'αυτούς και για άλλους ακόμα λόγους, διαφορετικούς στον καθένα μας, όσοι αγαπάτε το τραγούδι το βιβλίο  θα το λατρέψετε.

Κρατώ στη μνήμη μου.

«Η φωνή σου αντανακλά την ψυχή σου».

«Το τραγούδι είναι ένα θεμελιώδες μέσο μεταλαμπάδευσης ιστοριών, παραδόσεων, αξιών και συναισθημάτων».

«Η μουσική γίνεται η γλώσσα που ενώνει τον κόσμο».

Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ

Read more »

Ο Αμόρε και το κόκκινο λουρί

---Δημοσίευση: 16/08/2026---

Περίληψη οπισθόφυλλου:

Ο Αµόρε δεν έχει σπίτι... έχει όµως µια καρδιά γεµάτη αγάπη! Καθηµερινά περιπλανιέται στους δρόµους αναζητώντας φαγητό, παρέα και -το πιο σηµαντικό- έναν φίλο. Μια µέρα, όµως, όλα αλλάζουν! Οι ευχές του εισακούστηκαν! Ένα κόκκινο λουρί και µια ταβέρνα γεµάτη... µνήµες και µυρωδιές, θα φέρουν τον Αµόρε πιο κοντά στο όνειρό του!

Μια τρυφερή ιστορία για την αγάπη, τη φιλία, τα όνειρα που γίνονται πραγµατικότητα και την υπέροχη στιγµή που κάποιος θα σε αγαπήσει... όπως είσαι! Γιατί ο κάθε Αµόρε αξίζει να έχει το δικό του σπίτι, τη δική του παρέα και... το δικό του κόκκινο λουρί!

Η άποψή μου:

(γράφει η Λιάνα Τζιμογιάννη)

Το «Ο Αμόρε και το Κόκκινο Λουρί» της Στεφανίας Γκουρνέλου είναι ένα τρυφερό παιδικό βιβλίο που μιλά για την αγάπη, την αποδοχή, την υπευθυνότητα και τη μοναδική σχέση που μπορεί να αναπτυχθεί ανάμεσα στον άνθρωπο και έναν σκύλο. Μέσα από μια συγκινητική ιστορία και μια ζεστή αφήγηση, η συγγραφέας περνά σημαντικά μηνύματα για τη φιλοζωία και τον σεβασμό προς κάθε μορφή ζωής.

Πρωταγωνιστής της ιστορίας είναι ο Αμόρε, ένας αξιαγάπητος σκύλος που, μέσα από τις εμπειρίες και τις περιπέτειές του, γίνεται ο ιδανικός «οδηγός» για τους μικρούς αναγνώστες. Το κόκκινο λουρί, πέρα από ένα απλό αντικείμενο, αποκτά συμβολική σημασία, καθώς αντιπροσωπεύει τη φροντίδα, την ευθύνη αλλά και τον δεσμό εμπιστοσύνης που δημιουργείται ανάμεσα σε έναν άνθρωπο και το κατοικίδιό του.

Η Στεφανία Γκουρνέλου καταφέρνει να αφηγηθεί μια ιστορία γεμάτη συναίσθημα, χωρίς υπερβολές. Με απλή, κατανοητή γλώσσα και ζωντανούς διαλόγους, κρατά το ενδιαφέρον των παιδιών, ενώ παράλληλα δημιουργεί αφορμές για συζήτηση γύρω από τη φιλοζωία, την ενσυναίσθηση και την υπεύθυνη υιοθεσία ζώων.

Ένα από τα πιο δυνατά στοιχεία του βιβλίου είναι ότι αντιμετωπίζει τα ζώα ως ισότιμους συντρόφους του ανθρώπου και όχι ως παιχνίδια ή αντικείμενα. Η εικονογράφηση, γεμάτη χρώματα και εκφραστικότητα, συμπληρώνει ιδανικά το κείμενο. Θα προσελκύσει κυρίως παιδιά προσχολικής ηλικίας και πρώτων τάξεων δημοτικού, γονείς που επιθυμούν να μιλήσουν στα παιδιά τους για τη φιλοζωία και την υπεύθυνη φροντίδα των ζώων, καθώς και εκπαιδευτικούς που αναζητούν βιβλία με φιλοζωικά, κοινωνικά και περιβαλλοντικά μηνύματα να προωθήσουν.

Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ

Read more »