Περίληψη οπισθόφυλλου:
Είναι πολύ δύσκολο να παρακούσεις κάποιον που έχει πεθάνει.
Όχι πρακτικά... πρακτικά είναι εύκολο. Δεν είναι εκεί για να σε σταματήσει.
Από τη στιγμή που πέθανε, όμως, η Λόρεν ήταν πανταχού παρούσα. Και τίποτα δεν μπορούσε να μείνει πια μυστικό. Ήταν εκεί στον πρώτο απλήρωτο λογαριασμό που πέταξα, εκεί τη μέρα που με πήρε ο ύπνος και ξέχασα τον Μάρκο στη μπανιέρα. Κρυφάκουγε όταν κάλεσα τη μητέρα της για να κανονίσω τη διαμονή μας στο νησί. Με κοιτούσε μέσα από τον καθρέφτη όταν κάλεσα το αφεντικό μου για να παραιτηθώ πριν προλάβουν να με απολύσουν. Ήταν σιωπηλή συνοδηγός όταν έδεσα τον Μάρκο στο κάθισμα και ξεκινήσαμε για το νησί. Είμαι ένας μαλάκας. Και αν δεν το πιστεύεις ακόμα, μέχρι το τέλος αυτής της ιστορίας θα έχεις πειστεί.
Την άνοιξη του ’75, μετά τον θάνατο της Λόρεν, ο άντρας της φτάνει με τον γιο τους στο απομονωμένο νησί όπου εκείνη μεγάλωσε. Τους περιμένει η μητέρα της, Άννα, ένα σπίτι γεμάτο ασφυκτικές σιωπές και μια κοινότητα που ζει στη σκιά της Thalasson Corp, μιας εταιρείας καλλυντικών που υπόσχεται νεανική ομορφιά. Όταν ο γιος του εξαφανίζεται, πίσω από τη βροχή, τα κλειστά στόματα και το πράσινο φως του εργοστασίου, ξεδιπλώνεται ένα άσχημο παιχνίδι μνήμης. Αν δεν εμπιστευτεί όσα θυμάται, θα πρέπει να παραδεχτεί πως ο γιος του δεν υπήρξε πραγματικά. Όμως η μόνη που παραδέχεται πως τον είδε είναι μια παράξενη γυναίκα στη στάση ενός λεωφορείου που δεν έρχεται ποτέ. Ένα ψυχολογικό θρίλερ με νουάρ και gothic αποχρώσεις για την ενοχή, την απώλεια και την ευθραυστότητα της πραγματικότητας.
Η άποψή μου:
(γράφει η Αγγελική Λερίου)
Τα «Παιχνίδια μνήμης» της Στέλλας Μηνά είναι μια ιστορία που ξεκινά με μια απώλεια κι εξελίσσεται σε ένα ατμοσφαιρικό παιχνίδι αμφιβολίας, όπου τίποτα δεν είναι βέβαιο και κανείς δεν μπορεί να εμπιστευτεί απόλυτα όσα θυμάται.
Η Στέλλα Μηνά χτίζει μια ιστορία όπου η απώλεια δεν αποτελεί απλώς το τραγικό γεγονός που κινεί την πλοκή, αλλά μια δύναμη που εισχωρεί στην καθημερινότητα και αλλοιώνει την αντίληψη. Η ενοχή, η άρνηση και η ανάγκη να κρατηθούμε από όσα θυμόμαστε μετατρέπονται σε βασικούς άξονες της αφήγησης. Το παρελθόν δεν μένει πίσω. Επιστρέφει, παρακολουθεί και διεκδικεί απαντήσεις.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει και το απομονωμένο νησιώτικο σκηνικό. Η βροχή, τα κλειστά στόματα, το σπίτι της οικογένειας και το πράσινο φως του εργοστασίου δημιουργούν μια αίσθηση διαρκούς απειλής. Ο τίτλος αποκτά έτσι πολλαπλή σημασία. Η μνήμη γίνεται πεδίο σύγκρουσης, ένας μηχανισμός που μπορεί να προστατεύει, αλλά και να παγιδεύει.
Με μόλις 85 σελίδες, τα «Παιχνίδια μνήμης» υπόσχονται μια συμπυκνωμένη αναγνωστική εμπειρία, με ένταση, σκοτεινή ατμόσφαιρα και ψυχολογικό βάθος.
Ιδανικό για όσους ενδιαφέρονται για θέματα όπως η μνήμη, η ενοχή, το πένθος και η απώλεια καθώς και για αναγνώστες που απολαμβάνουν αφηγήσεις οι οποίες αφήνουν ερωτήματα και αμφιβολίες ακόμη και μετά την τελευταία σελίδα.
Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ





















