ΠΡΟΣΦΑΤΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ

*NEW* Ανισόπεδες σκέψεις

Περίληψη οπισθόφυλλου:
ΑΠΛΩΜΑΤΑ ΣΚΕΨΗΣ 
Τα ασπρόρουχα της μνήμης 
σ’ ένα τετράδιο να στοιβάζω άρχισα
νωπά τινάγματα του νου, απλώματα σκέψης.
Δυνατό άνεμο έστειλα να στεγνώσουν.
Άκουγα τις άκρες τους να κτυπούν
μετέωρα φτερουγίσματα μικρών πελαργών.
Μ’ ευλάβεια τα εναπόθεσα στα συρτάρια της μνημοσύνης.
Αλήθειες και ψέματα, άνισες μάχες, μ’ έστησαν όρθια.
Το πέλαγος αγνάντεψα,
λίγα κύματα πρόφθασα...

«Την ποίηση της Αργυρώς Αγγελίνα Ζωγράφου στην πρώτη ποιητική συλλογή της "Ανισόπεδες σκέψεις" σηματοδοτούν και φωτίζουν διαβάσεις που αποσκοπούν να μας οδηγήσουν στο ξέφωτο μιας πραγματικότητας, λυτρωτικά. Ανισόπεδες επιστροφές, ανισόπεδες θύμησες, αναμνήσεις, στιγμές, ανισόπεδοι πόθοι φανερώνουν την ψυχοσύνθεση της ποιήτριας, που προσπαθεί να αναδείξει με πολλούς τρόπους όσα βίωσε η ίδια αλλά και καθένας από μας, για να μας οδηγήσει, σταθερά, να συναισθανθούμε βαθύτερες στιγμές και νοήματα…»
-Γιάννης Παπαθεοδώρου, ποιητής-

«Εκείνο που νομίζω πως ξεχωρίζει στην ποίηση της Αργυρώς είναι πως  με αυτήν ξαφνικά κανείς συνειδητοποιεί πόσο μυθική είναι η καθημερινή μας ζωή: «Ασπρόμαυρη αποτύπωσες τη σκηνή στο νου σου / Χαϊδεύοντάς τη με ζεστά δάχτυλα / μπροστά σου την αναβίωσες...». Πρωταγωνιστικό ρόλο, βέβαια, παίζει εδώ η μνήμη, αλλά και αυτή δεν την χειρίζεται με θεωρητικό τρόπο, αλλά με μεγάλη οικειότητα: «Τα ασπρόρουχα της μνήμης» είναι μαζί και «απλώματα σκέψης», που την επόμενη στιγμή μπορούν να καταλήξουν σε "Ανισόπεδες σκέψεις", τίτλος της ποιητικής συλλογής που εκφράζει τη φωτεινή σχιζοφρένεια της ζωής μας: «Αλήθειες και ψέματα, άνισες μάχες, μ’ έστησαν όρθια».-Κατερίνα Αγγελάκη Ρουκ-


Στοιχεία βιβλίου:
Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ
Ποιήτρια: Αργυρώ-Αγγελίνα Ζωγράφου
Σελίδες: 78 / Διαστάσεις: 17Χ24
Ημερ. έκδοσης: Σεπτέμβριος 2019
ISBN: 978-618-5101-61-9


Βιογραφικό της ποιήτριας:
Γεννήθηκα στη Λιβαδειά το 1956. Το πρώτο μου μυθιστόρημα «Το δυσλεκτικό βραχιόλι του Μάρτη» κυκλοφόρησε το 2016 από τις εκδόσεις Θερμαϊκός. Έχω παρουσιάσει αρκετές φορές ανέκδοτα διηγήματα, παραμύθια και ποιήματά μου σε εκδηλώσεις για παιδιά (ανάγνωση, εργαστήρια δημιουργικότητας) στην Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη Λιβαδειάς. Έχω συμμετάσχει ως εθελόντρια στην Εκστρατεία Ανάγνωσης και Δημιουργικότητας 2017 της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Ελλάδος, με τίτλο «Περιπέτειες από σημείο σε σημείο» στην ενότητα «Ένα εργαστήριο για τη Χιονάτη και τα σημεία με τον τρόπο της Warja Lavater». Συμμετείχα σε σεμινάρια Δημιουργικής Γραφής όπου ολοκλήρωσα σειρά διηγημάτων με θέμα την Έρκυνα, το ποτάμι της Λιβαδειάς. Έχω παρουσιάσει ποιήματά μου σε εκδηλώσεις της «Εστίας Μητέρας» της Λιβαδειάς και στον Μορφωτικό Σύλλογο Λιβαδειάς σε εκδήλωση για τους Λιβαδειώτες Λογοτέχνες. Έχω παρουσιάσει παραμύθια μου σε παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες και σε εκδηλώσεις για ανάγνωση σε βιβλιοπωλεία στην Αθήνα.
Κυκλοφορεί το παραμύθι μου «Ο ξένος των Χριστουγέννων».

Βιβλιοάποψη: Τέσσερα βιβλία από Ελληνοεκδοτική

Η μπαλάντα της Ζηνοβίας / περίληψη:
Η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία βρίσκεται στο απόγειο της δύναμής της.
Στα ανατολικά σύνορα του κράτους η Περσική Αυτοκρατορία, ολόχρυση και επιβλητική, αποτελεί μέγιστο κίνδυνο. Κι ενώ οι αυτοκράτορες στη Ρώμη αλλάζουν σε όλο και πιο γρήγορο ρυθμό, ένας αναπάντεχος κίνδυνος κάνει την εμφάνισή του κι αφήνει άφωνους ύπατους και συγκλητικούς.
Το όνομά του είναι Ζηνοβία. Μια γυναίκα, μία βασίλισσα ενός ασήμαντου, μέχρι πρότινος, βασιλείου, της Παλμύρας, υψώνει το ανάστημά της και απειλεί να φτάσει με τα στρατεύματά της ως τη Ρώμη!
Ποια είναι η Ζηνοβία; Ποια είναι η Παλμύρα της σημερινής Συρίας; Πώς κατόρθωσαν να φτάσουν τόσο ψηλά κάτω από τη μύτη δυο πανίσχυρων ηγεμόνων, του Ρωμαίου αυτοκράτορα και του Πέρση βασιλιά;
Και πώς κατάφεραν να συνταιριάσουν αρμονικά τον κόσμο και το πνεύμα της Δύσης και της Ανατολής; Ακούς τα άπταιστα ελληνικά της Ζηνοβίας και απορείς. Βλέπεις από τη μια τα περσικά ρούχα των Παλμυρηνών και από την άλλη τους ελληνορωμαϊκούς τους τρόπους και σαστίζεις. Πού είμαι, στη Δύση ή στην Ανατολή; Καλώς ήλθατε στην ιστορία μιας γυναίκας που ένωσε τα αντίθετα. Καλωσορίσατε στην ιστορία μιας πόλης που τόλμησε να είναι ελεύθερη. Και πλήρωσε το τίμημα της ελευθερίας της. Κι ακόμη πληρώνει...


Η άποψή μου:
(γράφει η Χρύσα Παναγοπούλου)
«Στην έρημο βλέπεις καλύτερα τα μεσάνυχτα παρά το μεσημέρι. Τα άστρα αναποδογυρίζουν στον κόσμο».
Με αυτή τη λυρική εικόνα μεταφερόμαστε σε μια πόλη-όαση, της οποίας η ιστορία χάνεται στα βάθη των αιώνων, κάπου διακόσια χρόνια μετά τη γέννηση του Χριστού. Μια πόλη που δεν έγινε έπος, ούτε βρέθηκε ραψωδός να την τραγουδήσει, ίσως γιατί η εξέχουσα προσωπικότητα δεν είναι κάποιος μεγάλος στρατηλάτης, αλλά μια γυναίκα -η Ζηνοβία. Η πόλη είναι πλούσια. Σταυροδρόμι Ανατολής και Δύσης ανάμεσα σε δύο ηγεμόνες που αντιμάχονται. Ξεδιψάει από τον Ευφράτη, τρέφεται από το εμπόριο, βρίσκεται πάνω στο «δρόμο του μεταξιού» κι έχει μια ζηλευτή γεωγραφική θέση.

Η ιστορία της, τα τοπία, η αστραφτερή προσωπικότητα της Ζηνοβίας μάς γεμίζει υπέροχες εικόνες αλλά και μας θλίβει, γιατί πάνω από το κεφάλι της Παλμύρας κρέμεται ο πόλεμος, σαν δαμόκλειος σπάθη. Οι ζωντανές περιγραφές της συγγραφέως και η ξενάγηση σε αυτή την όμορφη πόλη αποτελεί έναυσμα για να αναζητήσουμε περισσότερες πληροφορίες για εκείνη την εποχή. Πέρασε μάλιστα από το μυαλό μου ότι αν η ιστορία δεν αποτελούσε μια ξερή καταγραφή των γεγονότων αλλά εμπλουτιζόταν με γλαφυρές περιγραφές, σίγουρα θα γινόταν το αγαπημένο μάθημα των παιδιών. Για μια ακόμα φορά αισθάνομαι ικανοποίηση που το όνομα του Μεγάλου Αλεξάνδρου μόνο καλές αναμνήσεις έχει αφήσει, από το πέρασμα του στην Ανατολή, ίσως γιατί δεν υπήρχε άλλος βασιλιάς που να σέβεται τόσο την ατομικότητα των λαών, αλλά να έχει και ένα όραμα τόσο δυνατό πού να τους βλέπει σαν οικουμενική οικογένεια.

Το βιβλίο μπορεί να αποτελέσει την αρχή συζήτησης στα πλαίσια της σχολικής φιλαναγνωσίας, καθώς είναι γεμάτο από αντιθέσεις (ειρήνη-πόλεμος, πολιτισμένοι-βάρβαροι) και δίνει αφορμές για να συζητηθεί η θέση της γυναίκας μέσα από το πέρασμά της στην Ιστορία. Μπορεί να απευθύνεται σε εφήβους και παιδιά στις μεγάλες τάξεις του δημοτικού, που έχουν ήδη μια ιδέα ιστορικών γεγονότων κι έχουν αναπτύξει την κρίση τους, ώστε να καταλαβαίνουν τι καταστροφικό πράγμα είναι ο πόλεμος, καθώς και τον όλεθρο που αφήνει πίσω του.

Η εικονογράφηση του βιβλίου είναι άρτια και ενισχύει τη δύναμη των περιγραφών. Στη αρχή του βιβλίου μάλιστα περιέχεται μια εικόνα πριν και μετά την καταστροφή, όπου παρουσιάζει ναούς και μνημεία, που ενώ είχαν διασωθεί στη Ρωμαϊκή εποχή, εν τέλει, ισοπεδώθηκαν από την καταστροφική μανία φανατικών τζιχαντιστών. Στο τέλος του βιβλίου υπάρχουν εξηγήσεις, χρονολογικός πίνακας και γλωσσάρι που μας δίνουν σημαντικές πληροφορίες για την εποχή. Κι αν δεν έψαξα μέχρι τώρα για το "ποια είναι η Παλμύρα και την ιστορική της σημασία" σκοπεύω να το ψάξω πολύ σύντομα.


Στοιχεία βιβλίου:
Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ
Kατηγορία: Παιδική λογοτεχνία
Συγγραφέας: Ελένη Σβορώνου
Εικονογράφηση: Μαιρήλια Φωτιάδου
Σελίδες: 112 / Διαστάσεις: 15 x 22
Ημερ. έκδοσης: Νοέμβριος 2018
ISBN: 978-960-563-161-1


Βιογραφικό της συγγραφέως:
Η Ελένη Σβορώνου (γεν. 1965) είναι απόφοιτη της Φιλοσοφικής Σχολής του ΑΠΘ, με μεταπτυχιακή ειδίκευση στη Διαχείριση Πολιτιστικής Κληρονομιάς στο Πανεπιστήμιο του Birmingham. Είναι υπεύθυνη Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης στο WWF Ελλάς. Παράλληλα, γράφει για παιδιά και νέους. Πολλά από τα βιβλία της έχουν συμπεριληφθεί στις βραχείες λίστες των Κρατικών Λογοτεχνικών Βραβείων, των βραβείων κοινού Public και του λογοτεχνικού περιοδικού Διαβάζω, ενώ έργα της απέσπασαν Εύφημο Μνεία από τη Γυναικεία Λογοτεχνική Συντροφιά καθώς και τη διεθνή διάκριση White Raven. Γράφει κριτική παιδικής λογοτεχνίας στον Αναγνώστη ενώ από το 2016 είναι μέλος της κριτικής επιτροπής του Αναγνώστη (κατηγορία: παιδική λογοτεχνία). Διδάσκει δημιουργική γραφή σε σεμινάρια για μικρούς και μεγάλους, και εμψυχώνει παιδαγωγικά εργαστήρια για τη φύση και τον πολιτισμό. Έχει διδάξει δημιουργική γραφή για ενήλικες με θέμα το παιδικό βιβλίο στον κύκλο σεμιναρίων του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου. Της αρέσει να μοιράζεται αναγνωστικές εμπειρίες με μικρούς και μεγάλους.


Βιογραφικό της εικονογράφου:
Η Μαιρηλία Φωτιάδου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1976. Σπούδασε Αρχιτεκτονική στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο (ΕΜΠ), απ’όπου αποφοίτησε το 1999. Εργάστηκε ως αρχιτέκτονας, ενώ παράλληλα καλλιέργησε την κλίση και την αγάπη της για τη ζωγραφική και το σκίτσο.

Το 2013 αποφοίτησε από το μεταπτυχιακό πρόγραμμα σπουδών του ΕΜΠ «Συντήρηση και αποκατάσταση ιστορικών μνημείων και συνόλων».

Είναι μεγάλη της χαρά να δημιουργεί ζωγραφιές για παραμύθια που θα τις απολαμβάνουν τα μικρά και τα μεγάλα παιδιά...

--------------------------------------

Έτοιμος; / περίληψη:
Ο Οδυσσέας, ένα μικροκαμωμένο και αδύνατο αγόρι με τεράστια στρογγυλά γυαλιά, κάθισε στο παγκάκι του σχολείου. 

Στα χέρια του κρατούσε, όπως πάντα, ένα εικονογραφημένο βιβλίο γνώσεων, το οποίο σκόπευε να διαβάσει στο διάλειμμα.

Δίπλα του ήρθε και κάθισε ο νέος συμμαθητής του, ο Αχιλλέας «ο γίγας».

Όλα κυλούσαν ήρεμα, μέχρι τη στιγμή που... έγινε ο σεισμός!


Η άποψή μου:
(γράφει ο Θανάσης Σταυρόπουλος)
Ο Οδυσσέας και ο Αχιλλέας, και οι δύο γνωστοί μας. Νομίζω και στα παιδιά που απευθύνεται αυτό το βιβλίο-εγχειρίδιο. Βέβαια, τόσο ο Οδυσσέας όσο και ο Αχιλλέας δεν είναι φυσικά οι δύο ήρωες του Τρωικού Πολέμου, αλλά δύο «ήρωες», μικροί στην ηλικία, της σύγχρονης καθημερινότητας. Μίας καθημερινότητας που πολλές φορές μάς αναγκάζει να γνωρίσουμε ένα πρόσωπό της το ίδιο σκληρό και άγνωστο σε αρκετούς από εμάς και κυρίως σε αρκετά παιδιά, μιας και σε αυτά όπως προείπα, απευθύνεται το βιβλίο, σαν αυτό ενός σεισμού.

Ο συγγραφέας, εκπαιδευτικός στο επάγγελμα, άρα αρκετά κοντά στο αναγνωστικό του κοινό, χτίζει μία ιστορία με πολύ έξυπνο τρόπο, βάζοντας απέναντι στον πιτσιρικά -αλλά «γίγαντα» στην όψη, Αχιλλέα- που δε γνωρίζει τίποτα περί σεισμών καθότι μόλις αφίχθη από τη Νέα Υόρκη, τον παμπόνηρο και λιλιπούτειο συμμαθητή του Οδυσσέα, ως μέντορά του και οδηγό του να του δείξει τον δρόμο σε αυτό το καινούργιο του ταξίδι. Στον σεισμό.

Μία αρκετά προσεγμένη λοιπόν συγγραφική δουλειά, που νομίζω ότι θα βοηθήσει αρκετά τους μαθητές να κατανοήσουν τα «βήματα», που θα πρέπει να κάνουν ή να μην κάνουν κατά τη διάρκεια ενός τέτοιου συμβάντος. Επιπροσθέτως, βοηθός τους και τα φύλλα εργασίας στο τέλος του βιβλίου. Να σημειωθεί η εξαιρετική εικονογράφηση της Μαρίας Μανουρά, που σίγουρα έδωσε στο όλο αυτό πόνημα μία άλλη πιο διασκεδαστική διάσταση.


Στοιχεία βιβλίου:
Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ
Σειρά: Αστεράκια
Συγγραφέας: Γιάννης Διακομανώλης
Εικονογράφηση: Μαρία Μανουρά
Ηλικία: Για παιδιά 6+ ετών
Σελίδες: 56 / Διαστάσεις: 15 x 22 εκ
Ημερ. έκδοσης: Ιανουάριος 2019
ISBN: 978-960-563-249-6


Βιογραφικό του συγγραφέα:
Ο Γιάννης Διακομανώλης γεννήθηκε στη Νυρεμβέργη. Είναι απόφοιτος του Παιδαγωγικού Τμήματος Δημοτικής Εκπαίδευσης του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας. Εργάζεται ως δάσκαλος στη δημόσια εκπαίδευση. Είναι συντονιστής της Παιδικής Λέσχης Ανάγνωσης Κω (Βραβείο σε πρόγραμμα για την προώθηση της φιλαναγνωσίας από τον Κύκλο του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου, 2012). Διατηρεί τη στήλη «Εικονογράφοι» στη σελίδα «Ο Μαγικός Κόσμος του παιδικού βιβλίου» της ηλεκτρονικής εφημερίδας Kos Voice (Βραβείο Κυριάκος Παπαδόπουλος για τη χρήση των νέων τεχνολογιών και κυρίως του διαδικτύου για τη Φιλαναγνωσία από τον Κύκλο του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου, 2013). Το 2014 κυκλοφόρησε το βιβλίο του "Ο ρόλος του διευθυντή στην επίλυση προβλημάτων των σχολείων των απομακρυσμένων περιοχών στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση". Το 2011 με το παραμύθι "Ένα αστέρι για μένα" (Βραχεία λίστα βραβείων 2013, Κύκλος Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου) τιμήθηκε με έπαινο από την Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών. Επικοινωνήστε με τον συγγραφέα στο e-mail του.


Βιογραφικό της εικονογράφου:
Η Μαρία Μανουρά γεννήθηκε μια βαρυχειμωνιάτικη μέρα στην Αθήνα, αλλά προτιμά την άνοιξη. Τα κελαϊδίσματα τής θυμίζουν τον τόπο που αγάπησε πιο πολύ ως τώρα, το χωριό της στους πρόποδες της μαγευτικής Οίτης. Όσο μεγάλωνε, όλοι της έλεγαν να γίνει γιατρός, αφού «τα’παιρνε τα γράμματα»... Το ένστικτό της, όμως, την οδήγησε στην Αρχιτεκτονική του Ε.Μ.Π. Τώρα ξέρει πως ήταν σωστή επιλογή. Έμαθε κάτι πολύτιμο: πώς να οργανώνει το χάος, πώς να χτίζει από το μηδέν. Μα δεν ήταν αρκετό... Έλειπε το χρώμα. Στα 24 χρόνια της συνειδητοποίησε αυτό που είπε ο Ιπποκράτης: «Ο μεν βίος βραχύς, η δε τέχνη μακρή» (κι ύστερα οι Λατίνοι: Ars longa, vita brevis). Μάλλον ήταν ο οιωνός της παιδικής ηλικίας... Έτσι πήρε την απόφαση να δοκιμάσει την τύχη της στον Τομέα της Ζωγραφικής στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών. Και το ταξίδι ξεκίνησε... Από το 2014 εικονογραφεί παιδικά βιβλία. Νιώθει ευτυχής και ευγνώμων για τους άπειρους κόσμους που μπορεί πλέον να δημιουργήσει από την αρχή, χωρίς πολεοδομική άδεια και με την ακριβότερη πρώτη ύλη: το ανθρώπινο θυμικό. Ίσως κάποτε γράψει δικά της βιβλία, ίσως όχι. Μερικά απογεύματα ονειρεύεται να στήσει μια βιοτεχνία παιχνιδιών. Κάθε παιχνίδι, λέει, θα έχει δικό του όνομα και δικό του ελάττωμα. Αισθάνεται πως το ωραίο ξεπερνά την όμορφη όψη και το ορθώς καμωμένο. Γι’αυτό, πάλι, της αρέσουν οι ελεύθεροι άνθρωποι, ακόμη κι όταν είναι πολιορκημένοι. Κι αν της ζητήσεις μια συγκινητική λέξη, θα σου πει το «ευχαριστώ». Ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Προς το παρόν...

--------------------------------------

Ο Σιγανός... ένα σκιάχτρο με ψυχή! / περίληψη:
Ο Σιγανός είναι το σκιάχτρο που ζει στο περιβόλι του κυρ-Γιάννη. Σπάνια μιλάει... Μόνη του παρέα ο Ανέστης, ο σπουργίτης, κι ένα βιβλίο ποίησης που το διαβάζει συνεχώς.

Μια νύχτα αποφασίζει να φύγει μακριά. Θέλει να γνωρίσει τον κόσμο, μα πιο πολύ τη θάλασσα. Το περιβόλι αναστατώνεται στα ξαφνικά. Τα λαχανικά, τα φρούτα, οι καρποί κινδυνεύουν πια απ’τον καθένα κι αρχίζουν να καταλαβαίνουν πόσο πολύτιμη ήταν η δουλειά του Σιγανού...

Όλοι θα μπλεχτούν σε περιπέτειες και θα δουν τη ζωή τους να αλλάζει! Άραγε ο Σιγανός θα καταφέρει να φτάσει στον προορισμό του; Πώς σκέφτηκαν να δράσουν τα λαχανικά, τα φρούτα, οι καρποί;

Ένα σύγχρονο παραμύθι για όσα σπάνια λέγονται, τις «συγγνώμες» και τα «ευχαριστώ»... Για τη μοναξιά, τα όνειρα και τις μεγάλες αξίες της ζωής: τη φιλία, τη συντροφικότητα και την αλληλεγγύη.


Η άποψή μου:
(γράφει η Κατερίνα Βερίγκα)
Ας ξεκινήσω λέγοντας πως οι αντιήρωες είναι οι αγαπημένοι μου! Όταν ο συγγραφέας επιλέγει για πρωταγωνιστή της ιστορίας του κάποιον, για τον οποίο κανένας δε δίνει σημασία, έχει κερδίσει τον σεβασμό μου.

Ένα παραμύθι για ένα σκιάχτρο λοιπόν... και όλοι θα φανταστούν κάτι βαρετό και αδιάφορο. Τα φαινόμενα απατούν!

Η Ελένη Μπετεινάκη δημιούργησε ένα τρυφερό παραμύθι για ένα σκιάχτρο με ψυχή! Μας δείχνει πως τα φαινόμενα, τις περισσότερες φορές, απατούν. Όσοι μας φαίνονται απόμακροι, μοναχικοί, μπορεί να θέλουν τον χρόνο τους ή να κρύβουν μια ευαίσθητη ψυχή. Επιπλέον, για όσους έχουμε κοντά μας και συνηθίζουμε να τους θεωρούμε δεδομένους, αυτό το παραμύθι δίνει ένα μάθημα. Πόσες φορές μας βολεύει να κρατάμε κοντά μας ανθρώπους και να μην τους ενθαρρύνουμε να κυνηγήσουν τα δικά τους όνειρά και θέλω; Ή να θεωρούμε αυτονόητα τα σημαντικά πράγματα;

Πόσα «συγγνώμη» και πόσα «ευχαριστώ» χάθηκαν μέσα σε εγωισμούς; Πόση αξία δίνουμε στην φιλία και στην προσφορά;
«Ίσιωσε το καπέλο του και σηκώθηκε με την ψυχή του γεμάτη χρώματα, εμπειρίες κι όμορφες σκέψεις. Άνοιξε βήμα γοργό τούτη τη φορά. Δεν ήθελε να αφήσει κι άλλο μονάχο του το περιβόλι. Μπορεί τα «παιδιά» του να πάθαιναν μεγαλύτερο κακό...»


Στοιχεία βιβλίου:
Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ
Συγγραφέας: Ελένη Μπετεινάκη
Εικονογράφηση: Αιμιλία Κονταίου
Σελίδες: 40 / Διαστάσεις: 22 x 30 εκ.
Ηλικία: Για παιδιά 5+ ετών
Ημερ. έκδοσης: Ιανουάριος 2019
ISBN: 978-960-563-248-9


Βιογραφικό της συγγραφέως:
Γεννήθηκα σε μια κωμόπολη του Ηρακλείου, τις Αρχάνες, και μεγάλωσα παρέα με «γιαγιάδες» που μου έλεγαν ιστορίες και παραμύθια. Ήθελα να παραμείνω πάντα παιδί και, γι’αυτό, σπούδασα Νηπιαγωγός, συνδυάζοντας την αγάπη μου για τα παιδιά και τα παραμύθια. Αγαπώ πολύ το διάβασμα, τη θάλασσα και το... ποδήλατό μου. Η τύχη με έφερε κοντά στα βιβλία έτσι ώστε να τα διαβάζω από την πρώτη μέρα της κυκλοφορίας τους. Εδώ και δύο δεκαετίες εργάζομαι ως Νηπιαγωγός, ενώ στον ελεύθερο χρόνο ασχολούμαι με τη διοργάνωση εκδηλώσεων για βιβλία, κυρίως παιδικά. Έχω κάνει εκπομπές στην ΕΡΑ Ηρακλείου με θέμα το παραμύθι και υπό τον τίτλο: «Μια φορά και... δυο καιροί». Ενδιαφέρομαι, επίσης, για την Ιστορία και τη Λαογραφία. Σχετικά άρθρα μου δημοσιεύονται σε τοπικές εφημερίδες και σε ειδησεογραφικές ηλεκτρονικές σελίδες, όπως το Cretalive.gr, το ηλεκτρονικό περιοδικό Fractalart.gr κ.ά. Στις παραπάνω ιστοσελίδες αλλά και σε έντυπα μέσα του νησιού μου, διατηρώ μία στήλη, «Τα παραμύθια του Σαββάτου», με παρουσιάσεις και απόψεις για παιδικά βιβλία. Συχνά αφηγούμαι ιστορίες και παραμύθια σε πολιτιστικούς χώρους και βιβλιοπωλεία της πόλης μου. Το 2015 μού απονεμήθηκε από το ΙΒΒΥ, «Κύκλος Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου», το Βραβείο σε Νηπιαγωγό «Βούλα Κουλουμπή», η οποία εισάγει με τους πιο ευφάνταστους τρόπους τα παιδιά της προσχολικής ηλικίας στον κόσμο τού παιδικού βιβλίου. Επισκεφτείτε τις σελίδες μου Ζητούνται αναγνώστεςΤα παραμύθια του Σαββάτου. Βρείτε με στο Facebook κι επικοινωνήστε μαζί μου στο e-mail μου.


Βιογραφικό της εικονογράφου:
Γεννήθηκα το 1984 στο Ηράκλειο Αττικής. Από την πρώτη στιγμή που έμαθα τις λέξεις, ήθελα να τις χρησιμοποιήσω όλες, ώστε να πλάσω έναν δικό μου κόσμο. Κάποτε, οι λέξεις μεγάλωσαν, μα δεν μου ήταν αρκετές. Τότε έβαλα σχήμα. Όταν δεν μου αρκούσε ούτε αυτό, πρόσθεσα χρώμα. Κοιτάζοντας το αποτέλεσμα, μου έλειπε κάτι ακόμη... Πρόσθεσα αγάπη, μαγεία, φαντασία! Από τότε εικονογραφώ ό,τι με εμπνέει, παιδικά παραμύθια, ιστορίες με χαρούμενο -ή και όχι τόσο- τέλος. Αποφοίτησα με έπαινο από το Τμήμα κόμικς-καρτούν της Σχολής ΑΚΤΟ και έχω διακριθεί με το 2ο βραβείο νέων ταλέντων του περιοδικού «9» της «Eλευθεροτυπίας». Συνεργάζομαι με πολλούς εκδοτικούς οίκους, ως εικονογράφος παιδικών βιβλίων.

--------------------------------------

Το μαγικό κλειδί / περίληψη:
Σουσάμι, άνοιξε!
Παστέλι, κόλλησε!
Τζουμταρατάτζουμ;
Σκουληκομυρμηγκότρυπα;
Μακαρόνια-με-κιμά;

Η πόρτα δεν άνοιγε με τίποτε.
Θα περνούσα λοιπόν όλη μου τη ζωή εδώ μέσα;
Σαν λιοντάρι στο κλουβί; Μα πώς τα κατάφερα έτσι;
Πόσο θα ’θελα να βρω ένα μαγικό κλειδί, να ανοίξω την πόρτα και να πετάξω!

Ελάτε να βρούμε μαζί το μαγικό κλειδί και να πετάξουμε με ένα μαγικό χαλί! Μια ιστορία για τα συναισθήματα που μας δίνουν φτερά και πετάμε.


Η άποψή μου:
(γράφει η Γιώτα Βασιλείου)
Με αυτή τη μαγική προσευχή αλλά και με κλωτσιές, μπουνιές, χτυπήματα και πολλά άλλα, προσπαθεί η ηρωίδα του βιβλίου να ανοίξει την πόρτα του δωματίου, η οποία την κρατάει -άγνωστο το πως και το γιατί- κλειδαμπαρωμένη και μακριά από την ελευθερία της.

Το παραμύθι είναι ολόκληρο μια αλληγορία. Αυτό που προσπαθεί να μεταγγίσει στα παιδιά η συγγραφέας, με αρκετή επιτυχία θα έλεγα, είναι να μην φοβούνται να παραδεχτούν το λάθος τους και να ζητήσουν συγγνώμη. Με το κλειδωμένο δωμάτιο, προφανώς ορίζονται τα σώψυχά μας, όταν αυτά ταλανίζονται από άσχημα συναισθήματα, όπως ο αρνητισμός, ο φόβος, ο θυμός, η ζήλια, η ματαίωση, η απογοήτευση, η κακία. Το κλειδί για να ανοίξει το "δωμάτιο" αυτό, δεν είναι οι μαγικές λέξεις κι οι ματζουνοκαταστάσεις, αλλά η αποδοχή του συναισθήματος, η συγχώρεση του εαυτού μας και στη συνέχεια η συγχώρεση των άλλων.

Γράφοντας σε πρώτο πρόσωπο, η συγγραφέας μάς περιγράφει τις ψυχολογικές μεταπτώσεις ενός παιδιού και την εναλλαγή των συναισθημάτων, που το κρατούν δέσμιο, από τον φόβο και τον θυμό, μέχρι την παραδοχή και την αποδοχή και τελικά τη συγχώρεση. Περνάει το μήνυμα ότι πολλές φορές αρκεί και μόνο η λέξη "συγγνώμη", για να λυθούν όλα μας τα προβλήματα, να λυτρωθούμε και να απελευθερωθούμε.

Η εικονογράφηση είναι πραγματικά υπέροχη, με κίνηση και βάθος. Επιπλέον, υποστηρίζει άριστα το κείμενο. Ωστόσο, προσωπικά τη βρήκα σκοτεινή και τρομακτική για παιδιά της ηλικίας που απευθύνεται (4-7 ετών). Είναι προσωπική μου άποψη φυσικά. Απλά προτιμώ πάντα να δείχνω στα παιδιά χαρούμενες, πολύχρωμες εικόνες, που θα τους ανοίξουν την ψυχή και το μυαλό και δεν θα τα αγχώσουν. Αρκεί όλη αυτή η βία και τα υποχθόνια ερεθίσματα που δέχονται κάθε μέρα από την τηλεόραση. Τα αναγνώσματά τους πρέπει να είναι φωτεινά και να τα ταξιδεύουν σε κόσμους μαγικούς, να εξάπτουν την φαντασία τους και να ενεργοποιούν την δημιουργικότητά τους ενώ παράλληλα να τους περνούν μηνύματα.

Ένα ακόμη αρνητικό που διέκρινα είναι ότι πουθενά στο βιβλίο δεν αναφέρεται το όνομα του κοριτσιού. Υποθέτω ότι αυτό στόχευε στο να ταυτιστεί το κάθε παιδί ξεχωριστά με την ηρωίδα και να "φορέσει" στον χαρακτήρα το δικό του όνομα. Εν τούτοις, με αυτόν τον τρόπο χάνεται η σχέση και η επαφή του παιδιού με τον αφηγητή. Δεν ξέρει ποιος του μιλάει. Χάνεται η διαδραστικότητα. Δεν μπορεί να του απαντήσει και να δεθεί συναισθηματικά μαζί του.

Σε γενικές γραμμές, μου άρεσε, πλην των σημείων που προανάφερα. Καλό είναι, αν πέσει στο δρόμο σας, να μην το προσπεράσετε. Αξίζει.


Στοιχεία βιβλίου:
Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ
Συγγραφέας: Λίνα Μουσιώνη
Εικονογράφηση: Κατερίνα Βερούτσου
Ηλικία: Για παιδιά 5+ ετών
Σελίδες: 32 / Διαστάσεις: 22 x 30 εκ.
Ημερ. έκδοσης: 18/03/2019
ISBN: 978-960-563-166-6


Βιογραφικό της συγγραφέως:
Η Λίνα Μουσιώνη γεννήθηκε στη Λάρισα και σπούδασε Αρχαιολογία και Ιστορία της Τέχνης στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Επειδή αγαπούσε πολύ πράγματα και ανθρώπους μαζί, αποφάσισε να συνεχίσει τις σπουδές της και ειδικεύτηκε στη μελέτη του Νεότερου Ελληνικού Πολιτισμού. Για πολλά χρόνια εργάστηκε ως επιμελήτρια στο Λαογραφικό Ιστορικό Μουσείο Λάρισας μελετώντας αντικείμενα, στήνοντας Εκθέσεις και σχεδιάζοντας εκπαιδευτικά προγράμματα για παιδιά. Μια μέρα εμφανίστηκε μπροστά της μια νεράιδα και τη ρώτησε: «Τι προτιμάς; Ένα μπαλόνι για να πετάς ή ένα καρύδι για να γίνεσαι αόρατη;». Η Λίνα διάλεξε το μπαλόνι κι από τότε πετάει μαζί του γράφοντας ιστορίες που μοιράζεται με τα παιδιά και τους φίλους της. Ζει ευτυχισμένη σε ένα σπίτι εξοχικό μαζί την οικογένειά της και πολλές κεραμιδόγατες. Είναι στέλεχος της Νουτοπίας, συλλόγου για την αισθητική και συναισθηματική καλλιέργεια των παιδιών και μέλος του Διεθνούς Συμβουλίου Μουσείων-ICOM. Από τις εκδόσεις Ελληνοεκδοτική κυκλοφορούν τα βιβλία της: "Η πριγκίπισσα Κουμ Κουάτ και τα κλεμμένα χαμόγελα", "Ο δράκος Σερπαντίνος ξύπνησε", "Η μεγάλη περιπέτεια του Φι και του Λι", "Ο λυποπόταμος". Επίσης, κυκλοφορούν τα βιβλία της: "Ένας ασπρόμαυρος ζωγράφος", "Ο μάγος Πότε Πότε και το χαμένο ποτέ", "Η νεράιδα μαγείρισσα", "Το μουσείο των υποσχέσεων", "Ζητείται άλογο για αμαζόνα".


Βιογραφικό της εικονογράφου:
Η Κατερίνα Βερούτσου γεννήθηκε στην Πάτρα Αχαΐας. Μεγάλωσε στη Β. Αμερική και σπούδασε ζωγραφική στο Concordia University of Montreal. Εργάζεται ως εικονογράφος παιδικών βιβλίων και έχει στο ενεργητικό της πάνω από 150 τίτλους εκπαιδευτικών και λογοτεχνικών βιβλίων. Είναι κάτοχος του Κρατικού Βραβείου Εικονογράφησης (2009) για το βιβλίο "Νεράιδα στο έλατο". Έχει, επίσης, βραβευτεί για την εικονογράφηση στο βιβλίο "Το ταλέντο του Ήλιου" από τον Κύκλο του Παιδικού και Εφηβικού Βιβλίου (2010), και στο βιβλίο "Είναι κάτι που μένει" (2014).

Βιβλιοάποψη: Τέσσερα παιδικά βιβλία των εκδ. Άγκυρα

Οι παλιές μηχανές του παππού! / περίληψη:
Ο παππούς προσφέρεται να βοηθήσει τον εγγονό του στο διάβασμα, αλλά εκείνος δεν δέχεται τη βοήθειά του, επειδή ο υπολογιστής του κάνει τα πάντα.

Μέχρι που κόβεται το ρεύμα... και οι παλιές μηχανές του παππού προσφέρουν τη λύση!


Μια τρυφερή ιστορία, γραμμένη με χιούμορ και εξαιρετική εικονογράφηση, που δείχνει ότι και οι μεγαλύτεροι έχουν πολλά να προσφέρουν με την αγάπη τους και την εμπειρία ζωής.





Η άποψή μου:
(γράφει η Γιώτα Βασιλείου)
Ακόμη ένα ωραίο παιδικό βιβλίο. "Οι παλιές μηχανές του παππού" είναι μια όμορφη και γλυκιά ιστορία για τη σχέση παππού-εγγονού. Πρόκειται ουσιαστικά, για μια "μάχη" μεταξύ του παλιού, καλού καιρού και της νέας εποχής, που τη χαρακτηρίζει η υψηλή τεχνολογία κι η αποξένωση των ανθρώπων, οι οποίοι προτιμούν να μιλάνε μέσω μιας οθόνης 6+ ιντσών παρά να βγουν έξω, στα πάρκα, στις καφετέριες και να συναναστραφούν ο ένας τον άλλο.

Ο εγγονός γράφει την εργασία του για το μάθημα της ιστορίας στον ηλεκτρονικό του υπολογιστή κι απορρίπτει αλαζονικά τον παππού του, όταν αυτός προτίθεται εγκάρδια να συνδράμει στην προσπάθειά του. “Όχι, παππού, σ’ ευχαριστώ. Δεν έχεις ιδέα από υπολογιστές” του λέει, τονίζοντας σε αυτό το σημείο το χάσμα των δυο γενεών. Και δεν πείθεται με τίποτα, ότι υπάρχει κάτι που θα μπορούσε να κάνει ή να πει ο παππούς το οποίο θα μπορούσε να τον βοηθήσει, μιας και "ό,τι χρειάζεται το βρίσκει στο lap top". Έλα όμως που κάποια στιγμή γίνεται διακοπή ρεύματος και ο πιτσιρικάς βρίσκεται στην δύσκολη θέση να μη μπορεί να συνεχίσει την εργασία του. Έτσι λοιπόν, ως "από μηχανής θεός" ο παππούς αγκαζέ με το γραμμόφωνο, τη λάμπα πετρελαίου και τη γραφομηχανή του, θα αναλάβει δράση και θα βοηθήσει τον εγγονό του να τελειώσει την εργασία του.

Εντυπωσιακή είναι η αντίδραση του πιτσιρικά όταν βλέπει τη γραφομηχανή. Γουρλώνει τα μάτια και σχολιάζει πόσο "αρχαία" δείχνει και εκθειάζει τις χάρες της τεχνολογίας και των ηλεκτρονικών υπολογιστών. Κι έχει δίκιο. Πράγματι, με έναν υπολογιστή μπορείς όντως να κάνεις σχεδόν τα πάντα. Κι εδώ κάπου ξεκινά το βαθύτερο νόημα του βιβλίου, το οποίο με απλά λόγια λέει: "καλή η τεχνολογία, την αγαπάμε, τη θέλουμε, μάς βοηθά, αλλά δεν πρέπει να γινόμαστε έρμαια και δούλοι της". Ακόμη ένα θετικό στοιχείο είναι ότι, αν και υπέρμαχος της παλιάς σχολής και των χειροκίνητων συσκευών, ο παππούς είναι διατεθειμένος να μάθει τη νέα τεχνολογία. Έτσι, τα παιδιά λαβαίνουν το μήνυμα να μη φοβούνται το άγνωστο και να αναζητούν πάντα τη γνώση. Γιατί η γνώση είναι αυτή που μας πάει μπροστά, αλλιώς δεν είμαστε τίποτα άλλο, παρά μια παλιά γραφομηχανή, με κολλημένα πλήκτρα, που κανείς δε θέλει να ασχοληθεί μαζί της.

Το βιβλίο διαθέτει εξαιρετική εικονογράφηση, προσιτή στα παιδιά με λεπτομέρειες. Έχουν χιούμορ και βάθος οι εικόνες, με αποτέλεσμα τα πιτσιρίκια να κάθονται με τις ώρες και να τις χαζεύουν, ρωτώντας και σχολιάζοντας πράγματα και γενικά αντιδρώντας μαζί τους. Επίσης, κάτι που παρατήρησα στο βιβλίο, είναι ότι από την μία πλευρά περιγράφει τον διάλογο μεταξύ του παππού-εγγονού και από την άλλη, τις σκέψεις του παππού. Τα διαχωρίζει κάθε φορά με τη γραμματοσειρά που χρησιμοποιεί. Δε θυμάμαι αυτό να το έχω συναντήσει σε άλλο παιδικό βιβλίο. Το βρήκα πολύ έξυπνο και χρηστικό και συγχρόνως ένιωσα ότι δημιουργεί μια συναισθηματική διακύμανση, που εξυπηρετεί άριστα τον στόχο του συγγραφέα.

Αν έχετε παιδιά μέχρι 8 ετών, να το προτιμήσετε. Σας το προτείνω ανεπιφύλακτα.


Στοιχεία βιβλίου:
Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ
Τίτλος πρωτοτύπου: Time Machines
Θεματολογία: Τεχνολογία, Σχέσεις - Φιλία
Κείμενο / Εικονογράφηση: Romont Willy
Μετάφραση: Αναστασία Δ. Μακρή
Ηλικία: Για παιδιά 5-6, 7-8 ετών
Σελίδες: 48 / Διαστάσεις: 23x25
Ημερ. έκδοσης: 18 Απριλίου 2019
ISBN: 978-960-547-473-7


Βιογραφικό του συγγραφέα:
Ο Romont Willy είναι αυτοδίδακτος εικονογράφος που ζει και εργάζεται στη Βραζιλία. Ζωγραφίζει από παιδί κι άρχισε να συνεργάζεται με περιοδικά και διαφημιστικές εταιρείες από το 1998.

Έχει εκδώσει περισσότερα από 25 εικονογραφημένα βιβλία.

Επισκεφτείτε την ιστοσελίδα του.

--------------------------------------

Ο κήπος του Έβαν / περίληψη:
Ο Έβαν και ο σκύλος του είναι οι καλύτεροι φίλοι. Όπως κάνουν τα πάντα μαζί, έτσι φροντίζουν μαζί και τον πανέμορφο κήπο τους.

Έρχεται όμως η στιγμή που ο αγαπημένος φίλος του Έβαν δεν θα είναι πια μαζί του. Ο Έβαν νιώθει τόσο μεγάλη στενοχώρια, που φτάνει στο σημείο να καταστρέψει τον κήπο του. Σύντομα, φυτρώνουν σ’ αυτόν μόνο διάφορα αγριόχορτα. Όμως, η ομορφιά μπορεί να φωτίσει ακόμη και τα πιο σκοτεινά μέρη. Όταν ο Έβαν ανακαλύπτει ότι δίπλα στον φράχτη του φυτρώνει μια κολοκύθα, αρχίζει σιγά-σιγά να συνέρχεται και να βλέπει τη ζωή του ξανά με αισιοδοξία.


Η άποψή μου:
(γράφει η Χρύσα Παναγοπούλου)
Τι δίνει χαρά και αξία στη ζωή μας, αν όχι ένας πανέμορφος κήπος; Ο δικός μας κήπος, που καθημερινά φροντίζουμε και καμαρώνουμε...

Όμως ο κήπος του Έβαν είναι κάτι παραπάνω από μια ιστορία για τη φύση και τα φυτά της. Είναι ένας ύμνος στη φιλία, στην αγάπη και στην απώλεια.

Οι περισσότεροι από εμάς έχουμε το δικό μας ξεχωριστό κατοικίδιο. Αυτό που ζούμε μαζί του στιγμές. Αυτό που μας κάνει να γελάμε με τα καμώματά του. Αυτό που μας κρατά συντροφιά, ακόμα κι αν κάθεται αμίλητο δίπλα μας. Το αγαπάμε και το φροντίζουμε γιατί είναι το δικό μας ζωάκι, αυτό που ίσως μας κέρδισε με την πρώτη ματιά. Είναι αυτό που δίνει στη ζωή μας κάποιο ξεχωριστό νόημα.

Ο Έβαν του βιβλίου έχει το δικό του κατοικίδιο, που μαζί του μοιράζεται στιγμές. Πώς μπορεί να διαχειριστεί την ώρα που ο πιστός του φίλος δεν θα είναι πια κοντά του;

Η υπέροχη εικονογράφηση του βιβλίου δεν σε αφήνει να νιώσεις άσχημα, εγώ όμως αισθάνθηκα αυτό το κομμάτι της θλίψης. Είναι σαν να χάνεις τη γη κάτω από τα πόδια σου. Την ίδια ιστορία ωστόσο, ένα παιδί την αντιλαμβάνεται τελείως διαφορετικά. Τα παιδιά δεν αφήνουν τίποτα να ταράξει τον δικό τους ξεχωριστό κόσμο έτσι, διαχειρίζονται την απώλεια και το κομμάτι του θανάτου πολύ καλύτερα από εμάς τους ενήλικες. Γνωρίζουν από πολύ μικρά ότι αυτός είναι ο κύκλος της ζωής -όταν κάτι παύει να υπάρχει, πάντα κάτι νέο δημιουργείται.

Γι'αυτό το λόγο πιστεύω ότι θα ενθουσιαστούν με το παρόν βιβλίο. Ίσως τα κάνει να ονειρευτούν έναν όμορφο κήπο ή να θελήσουν να κάνουν τον κόσμο μας λιγάκι πιο όμορφο με τα πιο αισιόδοξα και τα πιο φωτεινά χρώματα του βιβλίου.


Στοιχεία βιβλίου:
Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ
Τίτλος πρωτοτύπου: The rough patch
Θεματολογία: Απώλεια, Συναισθήματα, Σχέσεις - Φιλία
Κείμενο: Brian Lies
Μετάφραση: Αναστασία Δ. Μακρή
Ηλικία: Για παιδιά 3-4, 5-6, 7-8 ετών
Σελίδες: 48 / Διαστάσεις: 28,5x24,5
Ημερ. έκδοσης: 18 Απριλίου 2019
ISBN: 978-960-547-489-8


Βιογραφικό του συγγραφέα:
Ο Brian Lies (Μπράιαν Λίις), συνεργάτης των New York Times, είναι ο δημιουργός των best-sellers "Bats at the Beach", "Bats at the Library", "Bats at the Ballgame" και "Bats at the Band". Έχει επίσης γράψει ή/και εικονογραφήσει πολλά ακόμη παιδικά βιβλία, που έχουν πάρει όλα εξαιρετικές κριτικές.

Στo τελευταίο βιβλίο του "The Rough Patch", μια ιστορία όμορφη, που κόβει την ανάσα, μάς μιλάει για την απώλεια και τη θλίψη, για την αγάπη και την ελπίδα, και για τη θεραπευτική δύναμη που έχουν η φιλία, η δημιουργικότητα και η φύση. Ο Brian ζει με την οικογένειά του σε μια μικρή παραθαλάσσια πόλη της Μασαχουσέτης, όπου ασχολείται με τον μεγάλο, πανέμορφο κήπο του. Μπορείτε να μάθετε περισσότερα γι’ αυτόν στην ιστοσελίδα του.

--------------------------------------

Ευτυχία είναι ένα καρπούζι πάνω στο κεφάλι σου / περίληψη:
Η κυρία Φωτεινή κάθε μέρα ξυπνάει χαρούμενη και δείχνει ευτυχισμένη. Οι τρεις γειτόνισσές της, που τίποτα δεν τους λείπει αλλά ποτέ δεν είναι χαρούμενες, απορούν και αναρωτιούνται τι είναι αυτό που κάνει την κυρία Φωτεινή να είναι τόσο χαρούμενη.

Κι έτσι αποφασίζουν να παρακολουθήσουν από κοντά τις κινήσεις της για να μάθουν το μυστικό της. Αυτή όμως η απόφασή τους, τις οδηγεί σε αστείες και ξεκαρδιστικές γκάφες. Μια τρελή-τρελή ιστορία γραμμένη με χιούμορ και ανατροπές για την ανακάλυψη του μυστικού της αληθινής ευτυχίας.



Η άποψή μου:
(γράφει η Γιώτα Βασιλείου)
Πρόκειται λοιπόν για τρεις γκρινιάρες γειτόνισσες, η κυρία Στρογγυλή, η κυρία Τσιριχτή και η κυρία Ξινή, οι οποίες προσπαθούν να γίνουν ευτυχισμένες σαν την τέταρτη γειτόνισά τους, την κυρία Φωτεινή. Η κυρία Φωτεινή δεν φαίνεται απλά ευτυχισμένη. Είναι! Τραγουδάει, χορεύει, γελάει, παίζει με τον Μέλβιν, το κατοικίδιο αγριογουρουνάκι της και γενικά κάνει ότι της κατέβει στο κεφάλι κι όταν αυτό της έρθει. Το τρίο "ΓκρίνιαΚαιΜιζέρια" μιμείται συμπεριφορές σαν τα χηνάκια, αλλά δεν... Οι προκαταλήψεις, η συστολή και το "τι θα πει ο κόσμος" τις εμποδίζει από το να χαρούν τη ζωή τους. Μέχρι που κάποια στιγμή ξεκινούν έναν επικό καρπουζοπόλεμο, που όταν αυτός τελειώνει, τις αφήνει εξουθενωμένες, λερωμένες, να κολλάνε παντού αλλά χαρούμενες και ξεκαρδισμένες στα γέλια κι εν τέλει ευτυχισμένες!

Καλή ιστοριούλα, έξυπνη, σατιρική και γκαφατζίδικη. Περνάει το μήνυμα ότι η ευτυχία κι η χαρά έρχονται όταν ζεις στο έπακρο τη ζωή σου, ελεύθερα και χωρίς να σε δεσμεύουν προκαταλήψεις, φόβοι, τα πρέπει και τα μη. Το βασικό μήνυμα του βιβλίου είναι: Να παίζει κανείς και να συμπεριφέρεται με την καρδιά του. Τότε μόνο βρίσκει την χαρά και την ευτυχία!

Τα κείμενα είναι καλογραμμένα, χωρίς όμως ιδιαίτερα νοήματα, εκτός αυτό του κυνηγιού της ευτυχίας. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι σαν παραμύθι είναι κάπως ρηχό. Του λείπει μια εμβάθυνση, μια πολυπλοκότητα. Ίσως κάτι που να εξιτάρει τη φαντασία των παιδιών και θα τραβήξει την προσοχή τους, πέραν φυσικά της ιδέας του καρπουζοπόλεμου, τον οποίο χωρίς καμιά αμφιβολία οι μικροί αναγνώστες θα θέλουν να δοκιμάσουν!

Η εικονογράφηση είναι αρκετά minimal, αλλά σπιρτόζικη και θεατρική, με έντονα χρώματα κι αστεία highlights. Υποθέτω ότι εάν δεν ήταν η εικονογράφηση να υποστηρίζει τόσο καλά το κείμενο, αυτό από μόνο του μάλλον θα πέρναγε απαρατήρητο. Δεν ξέρω όμως, κατά πόσο αυτού του είδους η ζωγραφική, συγκινεί ή τραβά την προσοχή ενός παιδιού. Σίγουρα τις ανιψιές μου δεν τις ξετρέλανε, αλλά εμένα με συνεπήρε. Τη βρήκα εξαιρετική. Ιδίως αυτές τις μύτες... Αλλά εγώ δεν είμαι παιδί... ή μήπως είμαι;


Στοιχεία βιβλίου:
Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ
Τίτλος πρωτοτύπου: Happiness Is a Watermelon on Your Head
Κείμενο: Stella Dreis
Μετάφραση: Αναστασία Δ. Μακρή
Ηλικία: Για παιδιά 5-6, 7-8 ετών
Σελίδες: 40 / Διαστάσεις: 27Χ27
Ημερ. έκδοσης: 18 Απριλίου 2019
ISBN: 978-960-547-475-1


Βιογραφικό της συγγραφέως:
Η Stella Dreis γεννήθηκε το 1972 στη Φιλιππούπολη της Βουλγαρίας. Το 1995, κέρδισε μια υποτροφία για χαρισματικούς μαθητές, για την Ακαδημία Σχεδιασμού Μόδας στο Αμβούργο. Μετά την αποφοίτηση και το πτυχίο της, για αρκετά χρόνια ταξίδευε και δούλευε παράλληλα στη βιο­μηχανία της μόδας. Το 2002, επέστρεψε στη ζωγραφική και στην εικονογράφηση. Το πρώτο της παιδικό εικονογραφημένο βιβλίο (2008), ακολούθησαν πολλά πρότζεκτς και εκθέσεις της. Το “The City that Went Off”, κέρδισε το βραβείο Χανς Κρίστιαν Άντερσεν, και το “The Princess and the Pea”, 2009, ψηφίστηκε ως ένα από τα επτά καλύτερα παιδικά βιβλία της χρονιάς, στη Γερμανία.

--------------------------------------

Εκεί όπου ζουν τα όνειρα / περίληψη:
Κάποτε υπήρχε μια πόλη, όπου ζούσαν πολλά Όνειρα στις σκέψεις των κατοίκων της. Οι περισσότεροι, όμως, άφηναν τα Όνειρά τους ξεχασμένα για μήνες, για χρόνια, και τίποτα δεν άλλαζε στη ζωή τους. Ώσπου ήρθε μια μέρα που τα Όνειρα αποφάσισαν να φύγουν από τους ανθρώπους που τα ξεχνούσαν. Άραγε, πού θα πήγαιναν και ποια θα ήταν η τύχη τους;

Μια ιστορία που περνά το μήνυμα ότι όλοι πρέπει να κυνηγάμε τα όνειρά μας και να προσπαθούμε με όλες μας τις δυνάμεις να τα πραγματοποιούμε, ξεπερνώντας τις δυσκολίες που μπορεί να τύχουν στη ζωή μας.


Η άποψή μου:
(γράφει η Χρύσα Παναγοπούλου)
Υπάρχουν βιβλία που προτείνω ανεπιφύλακτα. Βιβλία που όσο σε πιο μικρή και πιο τρυφερή ηλικία διαβαστούν, τόσο το καλύτερο. Ένα τέτοιο βιβλίο είναι και αυτό. Είναι από αυτά που πρέπει να υπάρχουν σε κάθε σχολείο, νηπιαγωγείο, παιδικό σταθμό!

Το μικρό παιδί στα πρώτα του βήματα μοιάζει με ένα αδύναμο φυντανάκι -φυσικό είναι να χρειάζεται στήριξη για να μεγαλώσει. Πρέπει όμως να μάθει μια μεγάλη αλήθεια: το πόσο αναγκαίο είναι να στηρίζεται στις δικές του δυνάμεις για να αναπτυχθεί. Πόσο σημαντικό είναι να πιστέψει στον εαυτό του για να τα καταφέρει. Στα όνειρά του, στις δεξιότητές του, στις ξεχωριστές ικανότητές του, γιατί κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός. Να επιβραβεύουμε τις προσπάθειές του χωρίς να το κρίνουμε αυστηρά.

Αλλά αυτό που θα του δώσει πραγματική ώθηση, είναι ένα βιβλίο που θα το ενθαρρύνει και θα το παροτρύνει, περνώντας του το ξεκάθαρο νόημα: «Ξέρεις κάτι; Αν το θες πολύ πολύ, μπορείς πράγματι να το κάνεις! Όσα εμπόδια κι αν συναντήσεις. Όσες δυσκολίες κι αν περάσεις, εσύ μπορείς, αρκεί να μην τα παρατήσεις

Κι αν θα θυμάμαι κάτι από αυτό το βιβλίο, είναι ότι τα όνειρά μας ξεφεύγουν, όταν εμείς πρώτοι τα ξεχνάμε...


Στοιχεία βιβλίου:
Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ
Τίτλος πρωτοτύπου: Where do dreams live
Κείμενο: Jonas Ribeiro
Εικονογράφηση: Laura Michell
Μετάφραση: Αναστασία Δ. Μακρή
Ηλικία: Για παιδιά 5-6, 7-8 ετών
Σελίδες: 32 / Διαστάσεις: 21Χ25
Ημερ. έκδοσης: 18 Απριλίου 2019
ISBN: 978-960-547-474-4


Βιογραφικό του συγγραφέα:
O Jonas Ribeiro μελέτησε την πορτογαλική λογοτεχνία κι έχει εκδώσει περισσότερα από εκατό βιβλία για παιδιά.

Του αρέσει να διαβάζει τα βιβλία του στα παιδιά όταν επισκέπτεται τα σχολεία.

Ωστόσο, οι ιστορίες του μαγεύουν μικρούς και μεγάλους.

Βιβλιοάποψη: "Ο χάρτινος κύκνος"

Περίληψη οπισθόφυλλου:
Όταν ακουμπάμε το σώμα ενός ανθρώπου κάτω από το δέρμα ακουμπάμε την ψυχή του. Την ακουμπάμε με το δικό μας δέρμα μα και με τη δική μας ψυχή, που ζει κάτω από το δέρμα μας. Οι άνθρωποι δεν θέλουν να τους αγγίζεις δίχως λόγο. Είναι το σώμα τους και η ψυχή τους. Όμως αυτοί εδώ οι άνθρωποι είναι αβοήθητοι, δεν έχουν τη δύναμη να ορίσουν ποιος τους ακουμπά. Αυτοί εδώ οι άνθρωποι είναι στα χέρια μας. Και τα χέρια μας θα πρέπει να μάθουν να αγγίζουν με σεβασμό. Τα χέρια μας δεν εισβάλλουν. Δεν είναι εργαλείο. Είναι φτερό... Ναι; Φτερό, καταλαβαίνεις;

Μια νέα γυναίκα, που ξεκινάει σιγά-σιγά τη σταδιοδρομία της στο προσωπικό οίκων ευγηρίας, ψυχιατρικών κλινικών, μονάδων απεξάρτησης ή ψυχοκοινωνικής αποκατάστασης, αφηγείται τις εμπειρίες της. Οι δεκατρείς ιστορίες αυτού του βιβλίου φέρουν ως τίτλο τα ονόματα (ή, μάλλον, τα ψευδώνυμα) των ανθρώπων που τη σημάδεψαν στην πορεία της. Καθένας τους κι ένα ξεχωριστό μάθημα. Γι’ αυτό και τίποτε απ’ όσα λαμβάνουν χώρα σ’ αυτές τις ιστορίες δεν εκφράζεται διά του δικού τους στόματος, αλλά διά στόματος ενός ανθρώπου που ανήκε στον «έξω κόσμο», εκεί όπου το γήρας, η ασθένεια ή η αναπηρία είναι πάντα ταμπού. Αρκεί όμως ένα μικρό άνοιγμα προς τον «κόσμο εκεί μέσα» για να διαπιστώσει κανείς ότι, τελικά, το μόνο αφύσικο σ’ αυτήν τη ζωή είναι το να περιφρονείς, ενώ το μόνο ακατόρθωτο το να μην μπεις -έστω και μία φορά- στον πειρασμό να προσπαθήσεις.


Η άποψή μου:
(γράφει ο Χρήστος Αναστασόπουλος)
"Ο χάρτινος κύκνος" είναι ένα σπουδαίο βιβλίο για τη ζωή και για το θάνατο, μα κυρίως για τη ζωή! Μας μιλά για ανθρώπους σπασμένους, ραγισμένους, μονάχους, γενναίους, για όλους εκείνους τους μαχητές που διψούν για ζωή!

Η μοναδική, εξαιρετική και μια από τις πιο αγαπημένες μου συγγραφείς, μάς δίνει ξανά μαθήματα ζωής, ανθρωπιάς και ευαισθησίας. Μας μιλάει για την αξιοπρέπεια, τη δύναμη και την αγάπη! Μάχεται για την κατάργηση των ταμπέλων, που εμείς βάζουμε στους άλλους αλλά και στους ίδιους μας τους εαυτούς. Μας προτρέπει να σπάσουμε τα στερεότυπα. Μας καλεί να γίνουμε πιο ανθρώπινοι... Ναι, ανθρώπινοι, με όλα τα προτερήματα και τα ελαττώματά μας. Μας συμβουλεύει να σταματήσουμε να βλέπουμε το προφανές, γιατί δεν είναι αρκετό για να καταλάβουμε κάποιον ή έστω μια κατάσταση. Μας παροτρύνει να έχουμε το ίδιο βλέμμα για όλους τους ανθρώπους. Να αγαπάμε τους συνανθρώπους μας, γιατί τότε οι κινήσεις μας γίνονται χάδια που μπορούν να επουλώσουν πληγές ή ακόμα και να τις γιατρέψουν.

Υπάρχουν άνθρωποι που η ζωή τους μπορεί να μοιάζει με έρημο, ενώ εκείνοι, στη μέση του πουθενά, αναζητούν νερό για να επιβιώσουν. Η δίψα φέρνει απελπισία. Η απελπισία θυμό. Ο θυμός άρνηση. Η άρνηση μοναξιά. Η μοναξιά ανημποριά και εγκατάλειψη... και μπορεί να συνεχίσει έτσι για μπάντα αν δεν συμβεί κάτι. Κάτι!

Θα πρέπει επίσης να γνωρίζουμε πως η ιστορία του καθενός είναι συγκλονιστική όπως και καθένας από εμάς άλλωστε. Να μην απαξιώνουμε, να έχουμε επίγνωση, γιατί η λέξη άνθρωπος είναι από μόνη της τεράστια, πελώρια, όπως και πολλές άλλες... Η φράση «Το σώμα μας είναι η δοκιμασία μας και πρέπει να φθαρεί για να ταΐσει την ψυχή μας» με έχει συγκλονίσει, όπως και πολλές άλλες ακόμα!

Έκλαψα αρκετά διαβάζοντάς το, γιατί μερικές φορές νιώθω αχάριστος για ό,τι μου έχει δοθεί, γιατί δεν έχω την απαιτούμενη δύναμη ώστε να συνεισφέρω όπως θα έπρεπε. Έκλαψα γιατί είμαι ένας απλός άνθρωπος. Έκλαψα γιατί γνωρίζω πως κάποια μυαλά μπορεί να είναι τρομαγμένα, μπερδεμένα, ανίκανα να ξεχωρίσουν χρόνους, πρόσωπα και εικόνες. Γιατί ζουν μόνοι μέσα σε έναν κόσμο γεμάτο ανθρώπους, νιώθουν ξένοι ανάμεσα σε αγαπημένα πρόσωπα. Όσοι έπαθαν ποτέ αμνησία ή άνοια, κατανοούν τι σημαίνει να μη γνωρίζεις τον ίδιο σου τον εαυτό, να χάνεσαι στο δρόμο και να μην ξέρεις που οδεύεις και για ποιον λόγο... Κανείς δεν πρέπει να πεθαίνει μόνος... Κανείς.

Υπάρχουν άνθρωποι που φεύγουν μαχητές. Που πέφτουν σαν αγέρωχοι πολεμιστές και δεν εγκαταλείπουν ποτέ καμία μάχη, έστω κι αν κάποια φορά χάνουν, έστω κι αν τελικά νικηθούν.

Κατερίνα, σε συγχαίρω για την απίστευτη δύναμη και αγάπη που διαθέτεις! Μακάρι να ήμουν ποιητής, ώστε να γνώριζα ποιες λέξεις να χρησιμοποιήσω ώστε να εκφράσω τα όσα νιώθω κλείνοντας το βιβλίο σου, για τα όσα μου πρόσφερες και με αυτό το σπουδαίο έργο σου... Μακάρι να μπορούσαμε να σου μοιάσουμε όλοι. Να είμαστε απλά άνθρωποι!


Στοιχεία βιβλίου:
Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ
Συγγραφέας: Κατερίνα Χλωροκώστα
Σελίδες: 208 / Διαστάσεις: 12.2 x 16.5
Ημερ. έκδοσης: Μάρτιος 2018
ISBN: 978-960-576-759-4


Βιογραφικό της συγγραφέως:
Η Κατερίνα Χλωροκώστα γεννήθηκε στο Σίντελφιγκεν της Γερμανίας. Έζησε τα παιδικά της χρόνια στην Κατερίνη και την περίοδο της εφηβείας ξαναγύρισε στη Γερμανία, όπου φοίτησε στο Λύκειο του Τύμπιγκεν. Έκανε σπουδές Κοινωνικών και Συμπεριφορικών Επιστημών με εξειδίκευση στην Ψυχολογία και ολοκλήρωσε τις μεταπτυχιακές της σπουδές στη Δραματοθεραπεία. Εργάσθηκε δεκαέξι χρόνια στο ΚΕΘΕΑ όπου μετεκπαιδεύτηκε ως Σύμβουλος εξαρτήσεων και διετέλεσε Διευθύντρια σε διάφορες μονάδες του, μεταξύ τον οποίων και στη Θεραπευτική Κοινότητα ΙΘΑΚΗ. Έχει δημιουργήσει τους «Κύκλους Ζωής», μια εναλλακτική δομή μέσα από την οποία δραστηριοποιείται οργανώνοντας σεμινάρια, συναντήσεις και ομάδες αυτοβοήθειας και προσωπικής ανάπτυξης. Ζει στην Περαία Θεσσαλονίκης με τον σύντροφό της και τα δυο αγόρια τους. Από το 2011 διατηρεί την ιστοσελίδα Kapaworld και το "Μικρό λευκό κοχύλι" είναι η πρώτη της συγγραφική προσπάθεια.

Βιβλιοάποψη: "Το υδάτινο μαχαίρι"

Περίληψη οπισθόφυλλου:
Οι Νοτιοδυτικές Πολιτείες της Αμερικής έχουν ξεκληριστεί από την ξηρασία· η Νεβάδα και η Αριζόνα μάχονται για τα περιορισμένα αποθέματα νερού του ποταμού Κολοράντο, ενώ η Καλιφόρνια παραμονεύει.

Όταν εξαπλώνονται φήμες για ένα νέο απόθεμα νερού στο Φοίνιξ, ο Άνχελ Βελάσκες, το Υδάτινο Μαχαίρι (αλλιώς το Υδρομάχαιρο) του Λας Βέγκας, παίρνει εντολή να τις ερευνήσει. Κυνηγώντας απαντήσεις, κατευθύνεται νότια. Εκεί θα γνωρίσει τη Λούσι, μια δυναμική δημοσιογράφο, η οποία γνωρίζει περισσότερα από όσα λέει για τον υπόκοσμο του Φοίνιξ, αλλά και τη Μαρία, μια νεαρή μετανάστρια από το Τέξας, που ονειρεύεται τη φυγή της στο βορρά, στα μέρη όπου το νερό συνεχίζει να πέφτει ακόμη από τον ουρανό.

Οι τρεις τους θα βρεθούν πιόνια σε ένα παιχνίδι πολύ πιο επικίνδυνο, διεφθαρμένο και βρώμικο, απ'όσο μπορούν να φανταστούν. Με την πόλη του Φοίνιξ στα πρόθυρα της κατάρρευσης και τον χρόνο να τελειώνει, η μόνη τους ελπίδα για επιβίωση είναι να βασιστούν ο ένας στον άλλο. Όμως, όταν το νερό έχει μεγαλύτερη αξία από το χρυσάφι, η μοναδική αλήθεια που επικρατεί στην έρημο είναι ότι, για να ξεδιψάσεις, κάποιος άλλος πρέπει να ματώσει.

«Το υδάτινο μαχαίρι» σηματοδοτεί την επιστροφή του Paolo Bacigalupi στη λογοτεχνία για ενήλικες, μετά από μια σειρά με πολυβραβευμένα βιβλία για εφήβους, που ακολούθησαν το διεθνές bestseller «Το κουρδιστό κορίτσι», ένα από τα πιο διάσημα ντεμπούτα επιστημονικής φαντασίας όλων των εποχών, που κέρδισε μεταξύ άλλων τα βραβεία ΗUGO & NEBULA.


Η άποψή μου:
(γράφει η Χρύσα Παναγοπούλου)
Ένα μόνιμο σύννεφο σκόνης, καπνού και ξηρασίας απλωνόταν στο Φοίνιξ και στις γύρω περιοχές. Οι αμμοθύελλες ήταν συχνό φαινόμενο, τρύπωναν στα ρούχα, στο σπίτι σου, στο αυτοκίνητό σου και άφηναν πίσω τους ένα ατελείωτο βουνό σκόνης. Κάπου εκεί κοντά ένας γέρο-νέγρος, ο Τούμι, ψήνει τις πουπούζες του, ένα είδος γεμιστής πίτας από καλαμπόκι με τυρί και χοιρινό και ίσως προσεύχεται στην Αγ. Θανή, την κοκκαλιάρα θεά για να εξευμενίσει τον θάνατο γύρω του. Μαθαίνουμε λοιπόν για την λατρεία της Santa Muerte που είναι πολύ διαδεδομένη στο Μεξικό και θεωρείται ότι προστατεύει περιθωριακούς και παρανόμους. Σε όλα αυτό το σκηνικό της εξαθλίωσης υπάρχουν σύγχρονα αρκολόγια Κινέζων που έχουν βρει φυσικούς τρόπους να ανακυκλώνουν τα ελάχιστα αποθέματα νερού απ΄όπου κι αν προέρχονται. Τα αρκολόγια είναι σύγχρονα και πολυτελή συγκροτήματα που συνδυάζουν την μοντέρνα αρχιτεκτονική και την οικολογία (architecture + ecology).

Και ύστερα, έρχεται το υδάτινο μαχαίρι ή υδρομάχαιρο. Έτσι είναι ευρύτερα γνωστός ο Άνχελ Βελάσκες. Ζει στα πολυτελή αρκολόγια του Λας Βέγκας υπό την προστασία της βασίλισσας του νερού, Κάθριν Κέιζ. Η κύρια δουλειά του είναι να κάνει αντιπερισπασμούς και φυσικά να μην επιτρέψει από πουθενά την παράνομη εξόρυξη νερού ή την εκμετάλλευση των λιγοστών φυσικών πόρων. Μια πληροφορία ότι το Φοίνιξ κάτι ετοιμάζει, τον φέρνει στον κόσμο μιας πόλης παρακμιακής, που έχει εντελώς ξεφύγει από τα όρια και είναι κάτι φυσικό και συνηθισμένο να βρεθεί ένα όπλο που να σημαδεύει το κεφάλι σου.

Σε μια άλλη γωνιά της πόλης μια νεαρή μετανάστρια, η Μαρία, αγοράζει νερό όταν πέφτει η τιμή χρέωσής του, και το μεταπουλάει μετά σε Κινέζους εργάτες σε υψηλότερη τιμή. Όνειρό της ο Βορράς, γιατί εδώ αργοπεθαίνει και ο τόπος δεν την χωράει. Με τι τρόπο μπλέκονται οι ζωές των ηρώων και τι τους επιφυλάσσει η μοίρα, άραγε;

Το βιβλίο είναι μεγάλο σε όγκο με αρκετές περιγραφές που όμως δίνουν ένταση και δραματικότητα στην ιστορία και καθόλου δεν κουράζουν. Συνωμοσίες καρτέλ, γκανγκστερικά βασανιστήρια που σου παγώνουν το αίμα σε ένα περιβάλλον δυστοπικό και άνυδρο. Τα κυρίως προβληματικά μέρη Μεξικό, Τέξας, Αριζόνα, Φοίνιξ και το όνειρο πολλών προσφύγων να φτάσουν στο Βορρά, όπου υπάρχουν ακόμα βροχές ή χιόνια. Δεν είναι όμως καθόλου εύκολο να περάσεις τα σύνορα γιατί οι παραβάτες τιμωρούνται με θάνατο. Ακόμα κι αν βρεις τα χρήματα να εξαγοράσεις κάποιους, πάντα θα υπάρχει αυτός που θα σε προδώσει.

Η ανεξάρτητη και βραβευμένη δημοσιογράφος Λούσι έχει αποδεχθεί το Φοίνιξ σαν πατρίδα της, έχει γίνει κομμάτι του. Ζει και εργάζεται ενάντια στην αδικία και οραματίζεται να βοηθήσει τον τόπο της να ορθοποδήσει. Έτσι οι εκλύσεις της αδερφής της να πάει στο Βανκούβερ, γιατί έχει όλα τα νόμιμα χαρτιά για να το κάνει, πέφτουν στο κενό. Η αδερφή της, Άννα, είναι ένας υπέροχος άνθρωπος. Στοργική, συμπονετική, ένα πρότυπο ανθρώπου που μοιάζει παράταιρο με τους υπόλοιπους ήρωες του βιβλίου, οι οποίοι έχουν όλοι να επιδείξουν έναν σκοτεινό εαυτό. Κι αυτό επειδή οι ήρωες του βιβλίου έχουν δική τους προσωπικότητα, δικό τους λόγο ύπαρξης και μοιάζουν να κινούνται και να δρουν αυτόνομα στο βιβλίο ανεξάρτητα από τις βουλές του συγγραφέα.

Αυτό ήταν ακριβώς και το συστατικό που με μάγεψε καθ’όλη τη διάρκεια της ανάγνωσης. Αισθάνθηκα κάτι το αυθεντικό και διαφορετικό, που δύσκολα πλέον συναντάω σε οποιοδήποτε βιβλίο ανεξαρτήτως περιεχομένου. Έτσι, το τέλος της ανάγνωσης μού άφησε μια θλίψη, ότι τελείωσε κάτι όμορφο κι ανεπανάληπτο. Μέσα του, τα μέρη αποκτούν οντότητα και παίρνουν χαρακτηρισμούς ανθρώπινους: μια διεκδικητική Καλιφόρνια από τη μία και ένα δεσποτικό Λας Βέγκας από την άλλη, κινούν τα νήματα της ιστορίας. Για άλλη μια φορά το Βέγκας παίζει επάξια το ρόλο της σωτήριας πόλης, (το σωτήριας εντός εισαγωγικών πάντα) έχει τον πρώτο λόγο στα δρώμενα της κάθε πόλης και αν το Φοίνιξ έχει καλά κρυμμένα τα δικά του μυστικά,έχει υποχρέωση να παρέμβει με τρόπο όχι και τόσο ειρηνικό.

Χωρίς πολλά λόγια και μεταφυσικές προεκτάσεις, το βιβλίο είναι πέρα για πέρα ρεαλιστικό. Μπορεί να λάβει χώρα σε οποιαδήποτε εποχή σε δύο, σε τρία ή σε είκοσι χρόνια από τώρα. Το ένιωσα τρομερά οικείο κι αισθάνθηκα έντονα την απειλή της εξαφάνισης του νερού. Αυτό όμως, το κλίμα της απειλής, του ανελέητου ανθρωποκυνηγητού και της απόγνωσης είναι κάτι που του δίνει μεγάλη λογοτεχνική αξία, κάτι εφάμιλλο με το Κοράκι του Κινγκ. Αν έχετε βαρεθεί να διαβάζετε τα ίδια και τα ίδια, το βιβλίο αυτό θα σας ανταμείψει και θα σας προβληματίσει για την πορεία της ανθρωπότητας.


Στοιχεία βιβλίου:
Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ
Συγγραφέας: Paolo Bacigalupi
Σελίδες: 576 / Διαστάσεις: 14Χ21
Ημερ. έκδοσης: 20/11/2015
ISBN: 978-618-504-935-5


Βιογραφικό του συγγραφέα:
Ο Πάολο Μπατσιγκαλούπι γεννήθηκε το 1972 στην Παόνια του Κολοράντο. Είναι πετυχημένος και βραβευμένος συγγραφέας μυθιστορημάτων και διηγημάτων για νέους και ενήλικες. Τα διηγήματα του Paolo Bacigalupi έχουν συμπεριληφθεί στις καλύτερες συλλογές επιστημονικής φαντασίας και του φανταστικού. Έχει τρεις υποψηφιότητες Νebula και πέντε Ηugo, ενώ κέρδισε το βραβείο Καλύτερου Διηγήματος Επιστημονικής Φαντασίας Theodore Sturgeon Memorial Award. Το πρώτο του μυθιστόρημα, "Το κουρδιστό κορίτσι", χαρακτηρίστηκε απ' το περιοδικό "Time" ως ένα απ' τα καλύτερα μυθιστορήματα του 2009 και κέρδισε, μεταξύ άλλων, τα βραβεία Hugo και Nebula. Η συλλογή διηγημάτων του "Pump Six and Other Stories" κέρδισε το 2008 το βραβείο Καλύτερης Συλλογής Διηγημάτων Locus και χαρακτηρίστηκε Καλύτερο Βιβλίο της Χρονιάς απ' το "Publishers Weekly". Το μυθιστόρημά του "Ship Breaker" κέρδισε το 2011 το βραβείο Εξαιρετικής Μυθιστοριογραφίας για Νέους Ενήλικες. Ζει στο δυτικό Κολοράντο με την οικογένειά του.

Βιβλιοάποψη: "Μονάχα ένα σ'αγαπώ"

Περίληψη οπισθόφυλλου:
Λένε πως σαράντα είναι τα κύματα που πρέπει να περάσει κάποιος για να ελευθερωθεί από τα μάγια...
Σε θάλασσες φουρτουνιασμένες της ζωής τα δικά μου κύματα... Πελώρια ορθώθηκαν μπροστά μου και πώς να τα περάσω; Τα μετρώ, ένα, δύο, τρία, και τα προσπερνώ. Το ένα ψηλότερο και πιο άγριο από το άλλο. Μα πότε θα φτάσω στα σαράντα;

Λένε πως για να είναι κάποιος ευτυχισμένος πρέπει να πονέσει πρώτα...
Κι εγώ πονώ. Ματώνω μέσα μου. Χάνομαι μέρα με την ημέρα, όλο και βουλιάζω σε νερά απύθμενα, σκοτεινά. Όμως προσπαθώ, τ’ ορκίζομαι πως προσπαθώ, να κρατηθώ στην επιφάνεια! Με νύχια και με δόντια. Δε θέλω να βουλιάξω, δε θέλω να χαθώ στο άγνωστο. Μα δεν εξαρτάται από μένα. Κάθε μέρα είναι σαν να χάνω ένα κομμάτι του εαυτού μου. Σαν τα φθινοπωρινά τα φύλλα πέφτουν μια-μια οι αντιστάσεις μου. Κι ολοένα βυθίζομαι. Στο βαθύ απέραντο σκοτάδι.
Αιμιλία
Η άποψή μου:
(γράφει η Ανδρομάχη Κοκόση)
Όταν έπιασα στα χέρια μου το βιβλίο για πρώτη φορά και βλέποντας τον τίτλο του, αναρωτήθηκα: "άραγε, τι έχει ανάγκη η ηρωίδα αυτή; Να πει ένα μονάχα σ’ αγαπώ, ή να ακούσει ένα μονάχα σ’ αγαπώ";

Δεν πρόκειται απλά για ένα αισθηματικό βιβλίο. Η συγγραφέας κάνει μια βαθιά βουτιά σε πολύ σημαντικά κοινωνικά θέματα, όπως η κατάθλιψη, η ενδοοικογενειακή -και όχι μόνο- βία, ο γάμος-θυσία, ο κυνισμός των νέων ανθρώπων, η πορνεία και το λαθρεμπόριο και καταφέρνει να βγει νικήτρια.

Θα σταθώ σε ένα από αυτά, στον γάμο-θυσία, μια πραγματικότητα για την Ελλάδα του -όχι και τόσο μακρινού- παρελθόντος. Νεαρά, πολύ νεαρά κορίτσια, ανήλικα, που επιλέγονταν να παντρευτούν πλούσιους, ώριμους κύριους του εξωτερικού. Για να έχουν μια καλύτερη τύχη, "για να φτιαχτεί κι εκείνη και εμείς", όπως έλεγαν. Κανείς όμως δεν αναρωτήθηκε για τον ψυχισμό αυτών των κοριτσιών, που βίαια αποκόβονταν, όχι μόνο από το περιβάλλον τους, καθώς έπρεπε να ακολουθήσουν τους γαμπρούς στις πατρίδες τους, αλλά και από την παιδική τους ηλικία. Γίνονταν αντικείμενα ηδονής στα χέρια τους, αλλά... "Δεν βαριέσαι μωρέ; Έπιασε την τύχη την καλή", έλεγαν οι δικοί της.

Με ολοκληρωμένες τις ψυχοσυνθέσεις των ηρώων και με μια απλή γλώσσα, χωρίς περιττά στολίδια, απείρως ικανή όμως να δημιουργεί εικόνες, το κάθε κεφάλαιο είναι αφιερωμένο σε ξεχωριστό ήρωα τη φορά, δίνοντάς μας έτσι τη δυνατότητα να δούμε τα πράγματα από την δική του πλευρά. Τα συναισθήματα, ανάλογα με τον κάθε ήρωα, πλημμυρίζουν τις σελίδες, χωρίς να νιώθεις αυτό το «μπούκωμα» που λέμε. Το παιχνίδι δε στον χρόνο, είναι κατατοπιστικότατο και δικαιολογεί τις εκάστοτε ενέργειες και σκέψεις των ηρώων.

Είναι ένα αισιόδοξο βιβλίο, που το διάβασα σχεδόν σε δυο μέρες. Είναι επίσης η πρώτη γνωριμία μου με τη Νίτσα Μανωλά και δηλώνω ευτυχής. Όσο για το ερώτημα που έκανα στον εαυτό μου όταν πρωτοέπιασα στα χέρια μου το βιβλίο, δεν θα σας δώσω την απάντηση. Σας αφήνω να το ανακαλύψετε μόνοι σας!


Στοιχεία βιβλίου:
Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ
Συγγραφέας: Νίτσα Μανωλά
Σελίδες: 437 / Διαστάσεις: 14Χ21
Ημερ. έκδοσης: Αύγουστος 2018
ISBN: 978-618-5166-60-1


Βιογραφικό της συγγραφέως:
Η Νίτσα Μανωλά γεννήθηκε στη Ρόδο. Τελείωσε το πανεπιστήμιο Rutgers στο New Jersey των Ηνωμένων Πολιτειών και είναι κάτοχος πτυχίου Αγγλικής Φιλολογίας και Κοινωνιολογίας. Έχει παρακολουθήσει σεμινάρια δημιουργικής γραφής και ψυχολογίας και ήταν ιδιοκτήτρια φροντιστηρίου Ξένων Γλωσσών και καθηγήτρια Αγγλικών για το διάστημα που διέμεινε στην Ελλάδα. Σήμερα ζει μόνιμα στις Ηνωμένες Πολιτείες με τον σύζυγο και τα δυο της παιδιά. Στον ελεύθερο χρόνο της αρθρογραφεί στο ηλεκτρονικό περιοδικό "writers gang" ενώ απολαμβάνει τις συνευρέσεις με φίλους. Το «Μονάχα ένα σ’ αγαπώ» είναι το δεύτερο μυθιστόρημά της.

Βιβλιοάποψη: "Ανα-κατευθύνσεις"

Περίληψη οπισθόφυλλου:
Ε­μείς οι πο­λί­τες αυ­τής της χώ­ρας, που α­νά­με­σά μας αυ­ξά­νε­ται διαρ­κώς ο αριθ­μός των αν­θρώ­πων που υ­πο­φέ­ρουν, ε­ξα­κο­λου­θού­με να ελ­πί­ζου­με ό­τι το πέ­ρασμά μας α­πό αυ­τή τη γη δεν θα εί­ναι μό­νο μια πο­ρεί­α σταύ­ρωσης προς τον Γολ­γο­θά των προ­βλη­μά­των αλ­λά και μια α­νά­στα­ση στο όνει­ρο ό­τι ά­ξι­ζε τε­λι­κά η γνω­ρι­μί­α μας με την πα­νέ­μορ­φη αυ­τή πα­τρίδα, με την πα­νέ­μορ­φη αυ­τή γη.

Σε αυ­τή την «α­νά­στα­ση» στο­χεύ­ω με τον λό­γο μου, σαν το δι­κό μου λι­θα­ρά­κι μέ­σα στη γε­νι­κό­τε­ρη συλ­λο­γι­κή προ­σπά­θεια για καλύ­τε­ρη ποιό­τη­τα ζω­ής πα­ρά τις δυ­σκο­λί­ες.

Ο α­γώ­νας, η α­γω­νί­α και οι α­να­ζη­τή­σεις του σύγ­χρο­νου αν­θρώ­που να κα­τα­νο­ή­σει τι α­κρι­βώς συμ­βαί­νει γύ­ρω του για πιο σω­στές απαντήσεις-το­πο­θε­τή­σεις, ε­πα­να­προσ­διο­ρισμούς και πρά­ξεις ζω­ής, προ­κει­μέ­νου να ζή­σει τα ό­σα πο­θεί και δεν τα ζει, πε­ριέ­χο­νται στα ποι­ή­μα­τα που α­κο­λου­θούν. Προσ­δο­κώ τα λό­για μου να συ­να­ντήσουν την καρ­διά σου, α­να­γνώ­στη, σε κοι­νή πο­ρεί­α προς τα ε­κεί που ό­λα γί­νο­νται πιο ό­μορ­φα, πιο φι­λι­κά, στα μέ­τρα της καρ­διάς. Στο μοί­ρα­σμα εί­ναι η χα­ρά και τα ο­φέλη της ε­πι­κοι­νω­νί­ας!
-Μαρ­γα­ρί­τα Αρ­βα­νί­τη-


Η άποψή μου:
(γράφει η Χρύσα Παναγοπούλου)
Ο έμμετρος στίχος κυριαρχεί και μας ταξιδεύει στην Ελλάδα του σήμερα. Στο πρώτο μέρος της συλλογής γίνεται αναφορά στην κοινωνία, όπου επικρατούν οι αγωνίες, η ανασφάλεια, η πολιτική ανεπάρκεια και η απαισιοδοξία. Το δεύτερο μέρος αποτελεί ένα κάλεσμα στη δράση «Ας σηκώσουμε τον πήχη ψηλά/μέχρι εκεί που η καρδιά λαχταρά/και συναντά τα όνειρά της.» Στην ουσία μιλά για μια αναδιάρθρωση της κοινωνίας εκ των έσω και μας παροτρύνει να χρησιμοποιήσουμε την συσσωρευμένη εμπειρία μας για ανα-κατευθύνσεις. Δείχνει πίστη στον κάθε άνθρωπο ξεχωριστά αλλά και στη δύναμη της ομάδας, που μπορεί να κερδίσει τη ζωή που της ανήκει. Την καλή ζωή, την εύνομη, την γεμάτη ασφάλεια και προσδοκίες, μια ισχυρή παρακαταθήκη για τα παιδιά μας και τα αγαπημένα μας πρόσωπα. Μια σωστή διάθεση του εαυτού μας για το καλύτερο που ελπίζουμε, για το καλύτερο που θέλουμε, για την δικαιοσύνη και την ελευθερία, μας προτρέπει να μην τα παρατάμε «Η ζωή μας εκπαιδεύει στα δύσκολα» σε αντίθεση με το πρώτο μέρος που δείχνει μια κοινωνία να ζει στην παραίτηση.

Είναι η πρώτη φορά που πέφτει στα χέρια μου ποίηση με περιεχόμενο τόσο κοινωνικό και ανθρώπινο. Μας προτρέπει να προχωρήσουμε μπροστά ανεξάρτητα από τα λάθη και τις παραλήψεις μας και να ενεργήσουμε δυναμικά από εδώ και πέρα, όχι μόνο σαν ξεχωριστά μέλη αλλά σαν ένα σώμα, μία ψυχή. Αυτό επιτυγχάνεται αν αλλάξουμε τον τρόπο σκέψης μας και προσανατολιστούμε στο γενικότερο καλό. Πόσο επίκαιρο, στ’αλήθεια!

Στο τρίτο και τελευταίο μέρος βλέπουμε εικόνες της φύσης. Εικόνες που μας ηρεμούν, μας δυναμώνουν και μας γεμίζουν ενέργεια. Τα πρωτοβρόχια, η πανσέληνος, τα υπέροχα χρώματα του ουρανού μέσα από διαφορετικές εποχές. Όλος ο κύκλος της ζωής που βρίσκεται μπροστά μας. Κάθε εικόνα που μπορούμε να θαυμάσουμε, που μας κάνει να ξεφύγουμε έστω και για λίγα λεπτά από τις άσχημες σκέψεις. Δεν θα πω ότι σε όλα συμφωνώ γιατί είμαι από τους ανθρώπους που αρκετές φορές στη ζωή μου έχω δει το ποτήρι μισογεμάτο, οφείλω όμως να πω ότι εντυπωσιάστηκα από αυτή τη νότα αισιοδοξίας που διατρέχει το μεγαλύτερο μέρος της συλλογής και τον όμορφο ποιητικό τρόπο που παρουσιάζεται.

Τη συλλογή πλαισιώνουν πίνακες του διακεκριμένου ζωγράφου Αντώνη Απέργη, έτσι το βιβλίο γίνεται ένα κόσμημα λόγου και εικόνας που δεν έχω ξανασυναντήσει και μάλιστα θα πω ότι λαχταρούσα να υπήρχαν περισσότερες εικόνες που θα στόλιζαν το παρόν πόνημα...

Η συλλογή είναι γραμμένη στην καθομιλουμένη απλή γλώσσα που μπορεί να την καταλάβει ο οποιοσδήποτε, γι'αυτό το λόγο ακόμα κι αν η ποίηση δεν είναι το κομμάτι της λογοτεχνίας που συμπαθείτε, αξίζει να τη διαβάσετε. Ίσως μέσα της ανακαλύψετε ένα κομμάτι του δυναμικού εαυτού σας.


Στοιχεία βιβλίου:
Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ
Ποιήτρια: Μαργαρίτα Αρβανίτη
Σελίδες: 84 / Διαστάσεις: 14x21
Ημερ. έκδοσης: Σεπτέμβριος 2018
ISBN: 978-960-382-356-8


Βιογραφικό της συγγραφέως/ποιήτριας:
Η Μαργαρίτα Αρβανίτη γεν­νή­θη­κε στην Αθή­να ό­που ζει μέ­χρι σή­με­ρα. Εί­ναι πα­ντρε­μέ­νη και μη­τέ­ρα δύ­ο παι­διών. Σπού­δασε Σχέ­διο Δο­μι­κών και Το­πο­γρα­φι­κών Με­λε­τών, ζω­γρα­φι­κή με τον δια­κε­κρι­μένο ζω­γρά­φο Α­ντώ­νη Α­πέρ­γη και κι­θά­ρα μο­ντέρ­να και κλα­σι­κή στο Ε­θνι­κό Ω­δεί­ο. Εργά­στη­κε στον ι­διω­τι­κό το­μέ­α, α­π’ ό­που συ­ντα­ξιο­δο­τή­θη­κε, ε­νώ πα­ράλ­ληλα α­σχο­λή­θη­κε και σαν πα­ρα­γω­γός προ­γραμ­μά­των ελ­λη­νι­κής μουσικής στο ραδιό­φω­νο. Η α­γά­πη της για τη φω­το­γρα­φί­α και την Αθήνα την ο­δή­γη­σαν για 10 συ­νε­χή χρό­νια στη φω­το­γρά­φηση των αρ­χαιο­λο­γι­κών χώ­ρων και μνη­μεί­ων της πό­λης που την α­νέ­θρε­ψε. Η γνω­ρι­μί­α της με τη ποί­η­ση σε μι­κρή η­λι­κί­α γέν­νη­σε τη μα­γεί­α και το εν­δια­φέ­ρον της έκ­φρα­σης σκέ­ψε­ων και συ­ναι­σθη­μά­των με ρί­μα και μέ­τρο, σαν ά­σκη­ση νου και τέρ­ψη της ψυ­χής, για προ­σω­πι­κή ευ­χα­ρί­στη­ση στην αρ­χή, η οποί­α με­τε­ξε­λί­χθη­κε στη συ­νέ­χεια σε κα­νά­λι ε­πι­κοι­νω­νί­ας με τους συ­ναν­θρώ­πους της. Η πρώ­τη ποι­η­τι­κή της συλ­λο­γή «Α­νεκ­πλή­ρω­τοι Έ­ρω­τες» κυ­κλο­φό­ρη­σε α­πό τις Εκ­δό­σεις Ελ­λη­νι­κή Πρω­το­βου­λί­α. Η δεύ­τε­ρη, με τον τί­τλο «Του έρω­τα και της ζω­ής», κυ­κλο­φο­ρεί α­πό τις Εκ­δό­σεις Μιχ. Σι­δέ­ρη. Ποι­ή­μα­τά της πε­ριέ­χο­νται σε αν­θο­λό­γιο των εκ­δό­σε­ων Όστρια. Με α­φορ­μή την πε­ρι­ή­γη­ση και φω­το­γρά­φη­ση των αρ­χαιο­λο­γι­κών χώ­ρων στα πα­ρά­λια της Μικράς Α­σί­ας, α­σχο­λή­θη­κε με την εκ­μά­θη­ση της τουρ­κι­κής γλώσ­σας και τη με­τά­φρα­ση τουρκικών ποι­η­μά­των. Το μυ­θι­στό­ρη­μά της «Ξε­πέρ­να τον φό­βο, ζή­σε το θαύ­μα» κυ­κλο­φο­ρεί από τις εκ­δό­σεις Μιχ. Σι­δέ­ρη και έ­χει τε­θεί υ­πό την αι­γί­δα της Unesco Πει­ραιώς και Nή­σων. Εί­ναι μέ­λος της Πα­νελ­λή­νιας Έ­νω­σης Λο­γο­τε­χνών και α­σχο­λείται με βι­βλιο­κρι­τι­κές και πα­ρου­σιά­σεις βι­βλί­ων. Συνε­ντεύ­ξεις, κεί­με­να και ποιή­μα­τά της πε­ριέ­χο­νται σε α­νά­λο­γους ι­στό­το­πους.
Από το Blogger.
 
Copyright © 2017-2019. ΒΙΒΛΙΟΣΗΜΕΙΑ - All Rights Reserved
Created by Vivliosimeia | Published by Vivliosimeia |
Proudly powered by Vivliosimeia.blogspot.gr