ΠΡΟΣΦΑΤΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ

Βιβλιοάποψη: "Ο εραστής, η μέλισσα κι ένα μικρούλι «αχ»"

Περίληψη οπισθόφυλλου:
Αθήνα, 1999. Μια σπάνια ολική έκλειψη ηλίου, ένας Σεπτέμβρης ιδιαίτερα ζεστός. Ένα ποικιλόμορφο όσο κι ετερόκλητο σύνολο ανθρώπων που θα δεθεί με τον πιο αναπάντεχο τρόπο. Μια φαινομενικά νέα ακόμα γυναίκα, κυριαρχημένη από πλήθος νευρώσεων, που ξέχασε να ερωτευτεί. Μια κορυφαία Ελληνίδα τραγουδίστρια στο απόγειο της καριέρας της, βουλιαγμένη στη μοναξιά και τα χάπια. Ένα δεκαεννιάχρονο κορίτσι που έρχεται στην πρωτεύουσα, για ν' ακολουθήσει τα όνειρά του. Μια γάτα, με ταλέντο να πέφτει από ψηλά μπαλκόνια. Ένας εικοσιτριάχρονος που τον θέλουν όλες. Δύο πρωταγωνίστριες του ασπρόμαυρου ελληνικού κινηματογράφου, που ξεπήδησαν από άλλο βιβλίο, γιατί έχουν πολλά να πουν ακόμα. Μια πόρνη πολυτελείας, που σταμάτησε το επάγγελμα, αλλά βαρέθηκε πια να κάθεται. Μια καφετζού που δεν θα πιστέψει ποτέ στις υπερφυσικές δυνάμεις της, αλλά υπάρχουν στο μέγιστο βαθμό. Ένα πλήθος ιδανικοί ανύπαντροι άντρες και μια χούφτα αθεράπευτες κουτσομπόλες. 
Τι δεν είπαμε; Α, ναι. Έναν μεγάλο σεισμό και τις ασταμάτητες μετασεισμικές του ακολουθίες. Ένα απολαυστικό μυθιστόρημα γεμάτο χιούμορ και συναίσθημα, κομμάτι από τη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα. Να μην ξεχάσω τον δραπέτη, μια αινιγματική μέλισσα κι ένα «αχ», που θα κρίνετε εσείς πόσο μικρούλι είναι κάθε φορά.


Η άποψή μου:
(γράφει ο Θανάσης Σταυρόπουλος)

«Η ζωή δεν έχει να κάνει με το να βρεις τον εαυτό σου, αλλά με το να τον δημιουργήσεις».
Τζωρτζ Μπέρναρντ Σω

Δανείζομαι αυτή την τόσο εύστοχη και ουσιαστική ρήση του σπουδαίου Ιρλανδού συγγραφέα γιατί θέλω να σας μιλήσω για αυτό το βιβλίο του Γιάννη Φιλιππίδη.

Πρωτίστως να αναφέρω ότι πρόκειται για ένα από τα πιο ευκολοδιάβαστα και απολαυστικά βιβλία, αυτής της κατηγορίας, που ανάγνωσα εδώ και πάρα πολύ καιρό. Είχε ροή λόγου και παρόλο που το βιβλίο είναι πολυπρόσωπο, σε σημείο ίσως που νομίζεις ότι παρακολουθείς τελευταία τάξη παλαιού εξαταξίου Γυμνασίου Θηλέων, δεν υπήρξε ούτε μία στιγμή που να σκέφτηκα ότι η πληθώρα των γυναικείων κυρίως χαρακτήρων φτάνει σε σημείο να γίνεται, τρόπο τινά, θορυβώδης. Τουναντίον, υπάρχει μία σχηματική αλλά και ουσιαστική σε πολλά σημεία «παρέλαση» χαρακτήρων που με αφορμή τον σεισμό του ’99 στην Αθήνα, αρχίζουν να ξεδιπλώνουν ζωές, επιθυμίες, αρνήσεις, θέλω, όνειρα και κυρίως προσπάθειες. Προσπάθειες με απίστευτη θέληση από τη μία πλευρά, αλλά και με προσωπικές εναντιώσεις, με πολλές εσωτερικές συγκρούσεις από την άλλη, για μια διαφυγή.

Οι ήρωες του έργου, κινητοποιούνται μοναδικά λόγω του σεισμού. Το ίδιο αυτό καθαυτό γεγονός λειτουργεί ως τη θρυαλλίδα αποφάσεων, συναισθημάτων, γεγονότων. Σαρωτικός και καταστροφικός από τη μία ο σεισμός, όπως αρκετοί τον θυμούνται, αλλά απολύτως ευεργετικός στους ήρωες του Γιάννη Φιλιππίδη. Ενεργοποιεί τα ήδη «ξεχασμένα ρήγματά τους» και τα βάζει σε μια αλληλουχία μοναδικής δραστηριοποίησης. Η γλώσσα του συγγραφέα άμεση, σημερινή, αιχμηρή όπου χρειάζεται, επικεντρώνεται κυρίως στην περιγραφή των σχέσεων, των συναισθημάτων, στη συμπύκνωση της απόρροιας των αποφάσεών τους.

Κάλλιστα το εν λόγω βιβλίο θα μπορούσε να αποτελέσει βάση ενός καταπληκτικού τηλεοπτικού προγράμματος. Μίας σειράς από εκείνες που βασίζονται σε χαρακτήρες αληθινούς, απτής αισθητικής, εμάς τους ίδιους. Εν κατακλείδι, λόγω αυτού ακριβώς του συστατικού του κειμένου, οι ήρωες δεν προσπαθούν να «βρουν» εαυτούς, αλλά «δημιουργούν» εαυτούς. Πολλές φορές εκ του μη όντος.


Στοιχεία βιβλίου:
Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ
Συγγραφέας: Γιάννης Φιλιππίδης
Σελίδες: 512 / Διαστάσεις: 14x20,5 cm
Ημερ. έκδοσης: Σεπτέμβριος 2011
ISBN: 978-960-99753-6-0


Βιογραφικό του συγγραφέα:
Ο Γιάννης Φιλιππίδης είναι συγγραφέας και υπεύθυνος εκδόσεων της Άνεμος εκδοτικής. Σπούδασε υποκριτική στη Δραματική Σχολή του Βασίλη Ρίτσου. Άρθρα του έχουν δημοσιευθεί σε περιοδικά και επώνυμες ιστοσελίδες. Από το 2013 αρθρογραφεί κι είναι αρχισυντάκτης στο www.anemosmagazine.gr. Aπό την Άνεμος εκδοτική κυκλοφορούν τα βιβλία του: «Η μυρωδιά σου στα σεντόνια μου» (μυθιστόρημα, 2006), «Ο εραστής, η μέλισσα κι ένα μικρούλι “αχ”» (μυθιστόρημα, 2008), «Μα, το ψάρι είναι φρούτο» (οχτώ απρόβλεπτες ιστορίες για ενήλικους αναγνώστες, 2011), «Κρατάς μυστικό;» (μυθιστόρημα, 2011), «Ζωή με λες» (παιχνίδια πεζογραφίας, 2011), «Λούσιfair, η βασίλισσα της Κυψέλης» (μυθιστόρημα, 2012), «Ο Απρίλης στάθηκε αλήτης» (μυθιστόρημα, 2014), «Το ασανσέρ των οκτώμισι» (θεατρικό, 2015), «Κωδικός ελευθερία» (παιχνίδια πεζογραφίας, 2015), «Εκείνος που άκουγε τις επιθυμίες των άλλων» (μυθιστόρημα, 2017), «Είχε λιακάδα σήμερα» (μυθιστόρημα, 2019). Πολυσυμμετοχικά: «Το προσωπικό μου θέατρο σκιών» (ιδιωτική έκδοση Black Duck multiplarte, 2011), «Προσωπογραφίες» (ιδιωτική έκδοση Black Duck multiplarte, 2011).

Βιβλιοάποψη: Ποίηση μέρος Α' (Γκοβόστης)

Οι εκδόσεις Γκοβόστη συνεχίζουν την προσπάθειά τους να στηρίξουν την ελληνική ποίηση και γενικότερα την Ποίηση ως λογοτεχνικό είδος. Παραθέτουμε το πρώτο μέρος του αφιερώματός μας. Θα ακολουθήσουν δεύτερο και τρίτο, αντίστοιχα.


Ηλίβατος Πέτρη - περίληψη:
Ήρθε ο καιρός
που μέσα στις θάλασσες αυτές
μόνο το βάρος του θανάτου θα κρατά σε αναμονή την ιστορία.


Στοιχεία βιβλίου:
Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ
Ποιήτρια: Κατερίνα Κατσίρη
Σελίδες: 72 / Διαστάσεις: 14x21
Ημερ. έκδοσης: Οκτώβριος 2018  /  ISBN: 978-960-606-097-7


Βιογραφικό της ποιήτριας:
Η Κατερίνα Κατσίρη γεννήθηκε στο Ελαιοχώρι Αρκαδίας και ζει στην Αθήνα. Εκτός από την ποίηση ασχολείται με τη ζωγραφική και με τη μουσική.

Άλλα βιβλία της: "Αιώρηση" (2005), "Μικρές σκιές" (2006), "Παγιδευμένοι κύκλοι" (2006), "Αόρατα τοπία" (Λιβάνης, 2007), "Αόρατα τοπία φωτός και σκιάς" (Βιογράφος, 2007), "Ζοζέτ-αθώο μαύρο" (Λιβάνης, 2008), "Αναγκαία λήθη" (Οδός Πανός, 2009), "Αν είσαι λέξη" (Οδός Πανός, 2012).


* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

Προφήτες / Μοσχάκανθος - περίληψη:
«Προφήτες»
Ως αφορμή τού έργου είναι μια φράση στην «Πολιτεία» τού Πλάτωνα για το ρόλο τού Προφήτη μετά την κάθαρση των ψυχών και την πορεία τους προς τις τρεις Μοίρες, όπου και παίρνουν κλήρους βίων και επιλέγουν οι ίδιες τη ζωή που θα ζήσουν μετά την μετεμψύχωσή τους.

Σ’αυτή τη στιγμή οχτώ Προφήτες περνούν μπροστά από μια ψυχή και της προφητεύουν τη ζωή που θα ζήσει στο σύγχρονο κόσμο. Η γραφή είναι αφαιρετική και πυκνή και το ύφος θυμίζει τις εκκλησιαστικές προφητείες, όπως και τα ονόματα των Προφητών, που είναι παρμένα από την Παλαιά Διαθήκη.

Το τελευταίο ποίημα της συλλογής είναι φορμαλιστικό και παρουσιάζει μόνο με ουσιαστικά, με λέξεις ασύνδετες, που ανά τρεις διαμορφώνουν το σχήμα τού μονοπατιού, το δρόμο τής ζωής μας, που ξεκινά από το σκοτάδι, καταλήγει στο σκοτάδι, αλλά είναι πλημμυρισμένο με φως.

«Μοσχάκανθος»
Το έργο «Μοσχάκανθος» είναι μια ποιητική σύνθεση. Περιγράφεται λυρικά η πορεία ενός ανθρώπου από το χωριό, στο οποίο γεννήθηκε, προς την πόλη, όπου σπούδασε και έμεινε οριστικά. Τα ποιήματα αναφέρονται στις διάφορες φάσεις τής ζωής του -σπουδές, έρωτες, προδοσία, πόλεμος, ταξίδια, αγώνας επιβίωσης, μα και στην επιστροφή του στο μέρος όπου γεννήθηκε, σαν να προσπαθεί να κλείσει έναν μεγάλο κύκλο. Εκεί βρίσκει το σπίτι του ερειπωμένο πια. Τον πλούσιο κήπο του, που τον θυμόταν γεμάτο λουλούδια, τώρα τον βρίσκει απεριποίητο. Το σπίτι είναι ερμητικά κλειστό. Κι όμως, όταν μπαίνει μέσα, καθώς νιώθει πως τον καλεί μια μυστήρια φωνή, συναντά μια γυναικεία μορφή, τη Συνείδησή του, η οποία, με το λόγο της στο τελευταίο ποίημα, αποσυμβολίζει όλη τη ζωή του και τον καλωσορίζει στην καινούργια αρχή.


Στοιχεία βιβλίου:
Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ
Ποιητής: Βαγγέλης Ντελής
Σελίδες: 96 / Διαστάσεις: 14x21
Ημερ. έκδοσης: Σεπτέμβριος 2019
ISBN: 978-960-606-115-8


Βιογραφικό του ποιητή:
Ο Βαγγέλης Ντελής γεννήθηκε στο χωριό Ορφανά τού νομού Καρδίτσας το 1969. Σπούδασε Αρχαιολογία στο Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών και συμμετείχε σε ανασκαφές στη Δυτική Θεσσαλία. Εργάζεται από το 2002 ως Φιλόλογος στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση. Ασχολείται με την Ποίηση και τη Λογοτεχνία και έχει διακριθεί σε δεκάδες διαγωνισμούς. Κυριότερες διακρίσεις του είναι από τον Φιλολογικό Σύλλογο Παρνασσός, την Unesco, τους Δελφικούς Αγώνες Ποίησης, την Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών. Το μυθιστόρημά του «Ο καλλιτέχνης» από τις εκδόσεις Κέδρος συμπεριελήφθη στη βραχεία λίστα για το βραβείο Μένης Κουμανταρέας πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα το 2016. Είναι μέλος τής Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών, της Αμφικτιονίας Ελληνισμού και Υπεύθυνος Δημοσίων Σχέσεων της Λέσχης Φιλαναγνωσίας τού Μορφωτικού Συλλόγου Σοφάδων.

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

Πολύ λίγο - περίληψη:
Κοντή κουβέρτα η ποίηση
τ' άκρα μένουνε απ' έξω




Στοιχεία βιβλίου:
Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ
Ποιητής: Γιάννης Μαρκάκης
Σελίδες: 64 / Διαστάσεις: 14 Χ 21
Ημερ. έκδοσης: Σεπτέμβριος 2019
ISBN: 978-960-606-122-6





Βιογραφικό του ποιητή:
Γεννήθηκε στο Ηράκλειο Κρήτης το 1966. Σπούδασε Νομικά στην Αθήνα, Ιστορία Κινηματογράφου στη Φιλοσοφική Κρήτης, και Πολιτισμική Διοίκηση (ΜΑ) στο ΕΑΠ. Έχει εκδώσει την ποιητική συλλογή «Συνδρομητής εικόνων» (Αθήνα 2005, εκδ. Γαβριηλίδης) καθώς και το παραμύθι «Πανηγύρι με τη γύρη» (Ηράκλειο 2004, εκδ. Λυχνοστάτης - συγγραφή από κοινού με τη Μαίρη Μπαριτάκη). Επίσης, έχει σκηνοθετήσει 5 ντοκιμαντέρ μικρού μήκους και έχει κάνει διεύθυνση παραγωγής σε ταινίες μεγάλου μήκους. Συντονιστής της Λέσχης ποίησης Ηρακλείου (2006-2013). Με τον πατέρα του δημιούργησαν (1986-1992) το Μουσείο Παραδοσιακής Ζωής Κρήτης «Λυχνοστάτης» στη Χερσόνησο Κρήτης, του οποίου είναι ως σήμερα διευθυντής. Έχει διατελέσει (2001-2013) γραμματέας και αντιπρόεδρος της Διεθνούς Επιτροπής Περιφερειακών Μουσείων (ICR/ICOM) και από το 2015 είναι εθνικός αντιπρόσωπος στον ευρωπαϊκό φορέα Μουσείων EMF.

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

Η άποψή μου για τις προαναφερόμενες συλλογές:
(γράφει η Μαριάννα Φλέσσα)

Ηλίβατος Πέτρη της Κατερίνας Κατσίρη
Απόκρημνη πέτρα, βράχος, ψηλός, θεωρητικός που κατακτάται με αίμα, μάχη, υπομονή, επιμονή. Η Κατερίνα Κατσίρη μάς εμπιστεύεται μία ακόμα ποιητική της συλλογή με το όνομα, "Ηλίβατος Πέτρη". Ποιήματα σε ελεύθερο στίχο, γεμάτα πάθος και με ιδιαίτερους συμβολισμούς. Κύρια έμπνευσή της η περιρρέουσα ατμόσφαιρα της καθημερινότητας, η γενεσιουργός αιτία της ανάγκης έκφρασης μέσα από τις υποσυνείδητες ψυχικές διεργασίες. Φωνή που μιλάει με πάθος για τον έρωτα, τη φιλία, την αναγέννηση, την προδοσία.

Από το φερώνυμο ποίημα της συλλογής:
Μέσα σ' αυτή τη φωνή, μόνο πέτρες φυτρώνουν
άγριες, καυτερές
που διεγείρουν τραύματα της μνήμης
σαν ηφαίστεια κεκραμένων ψυχών
προπαντός τη δυσκολότερη συνείδηση
λύοντας όλους τους τοκετούς της γυναικός
Δεν υπάρχουν πέτρες
Γλώσσες γεννήτορες που αλαλάζουν
σφίγγοντας αινιγματικά τη μοναξιά του ιερού κενού
Μέσα σ’ αυτή τη φωνή δεν έχω τίποτε άλλο
μια πέτρη ηλίβατος
θρέφει ζεστό το αίμα κόκκινο
στα χέρια που έχω κρύψει κάτω απ’ το ρόδο


Προφήτες/Μοσχάκανθος του Βαγγέλη Ντελή
Ο βραβευμένος Βαγγέλης Ντελής εναποθέτει στην κρίση μας μία σύνθεση δύο ποιητικών συλλογών. Το πρώτο μέρος, ονομάζεται οι Προφήτες και αντλεί έμπνευση από απόσπασμα της "Πολιτείας" του Πλάτωνα, στο οποίο οι προφήτες μετά την κάθαρση των ψυχών επιλέγουν οι ίδιοι τη ζωή που θα ζήσουν μετά την μετεμψύχωσή τους. Οκτώ ποιήματα που αντιστοιχούν σε οκτώ βιβλικούς προφήτες, σε ελεύθερο, αφαιρετικό, πυκνό, συμβολικό στίχο. Και ένα τελευταίο σε φορμαλιστικό στυλ, ένα παιχνίδι λέξεων που χαράσσει μια διαδρομή από το σκοτάδι της γέννησης στο σκοτάδι του θανάτου.

Στο δεύτερο μέρος, η δεύτερη συλλογή, ονομάζεται Μοσχάκανθος και είναι ένα κλιμακωτό αφήγημα σε ελεύθερο στίχο. Η πορεία ενός ανθρώπου από τον επαρχιακό τόπο καταγωγής του, στο άστυ και το κλείσιμο του κύκλου με την επιστροφή του στην γενέθλιο γη. Οι δυσκολίες του, οι χαρές του, οι λύπες του, οι σπουδές του, οι σχέσεις που δημιούργησε αλλά και ο πόλεμος, τα ταξίδια, ο καθημερινός αγώνας για επιβίωση. Με έξοχο συμβολισμό, η Συνείδησή του, ως νέα γυναίκα, ασκεί κριτική για αυτή του την πορεία και τον υποδέχεται αναβαπτισμένο σε μια καινούργια αρχή.


Πολύ Λίγο του Γιάννη Μαρκάκη
Κοντή κουβέρτα η ποίηση
Τα άκρα μένουν απ' έξω [...]

Παρόλα αυτά, ο Γιάννης Μαρκάκης στη δεύτερη ποιητική του συλλογή "Πολύ Λίγο", υπό την αιγίδα της Μούσας, κατορθώνει να επιτείνει την ποιητική του έμπνευση και να συμπεριλάβει ένα μεγάλο μέρος της καθημερινής του ζωής αλλά και της καλλιτεχνικής του δημιουργίας, συμπυκνώνοντάς τις σε ελεύθερο στίχο, εκφραστικό και ευαίσθητο. Κι όλα αυτά κάτω από την ποιητική "Κουβέρτα". Κάποια από τα ποιήματα αναβλύζουν μια δραματική συγκίνηση ατομικής και κοινωνικής αλήθειας. Οι εικόνες του είναι άλλοτε φωτεινές και άλλοτε πιο σκοτεινές, μια τραγική έκθεση του ανθρώπινου πόνου.

Και συνεχίζει πολύ εύστοχα στο ποίημα "Κουβέρτα", όπου σε διαπερνά η ευστοχία της συμβολικής γλώσσας:
[...] Χειρονομούν λέξεις ακατάπαυστα
να ζεσταθούν
Κι ύστερα της πατάνε αλύπητα
γόπες σβησμένες στον δρόμο
για τους χαρμάνηδες της ζωής

Βιβλιοάποψη: "Σημείο Γραμμή - Επίπεδο"

Περίληψη οπισθόφυλλου:
Τι είναι η μορφή;

Αυτή η ερώτηση κυριαρχεί στο "Σημείο - γραμμή - επίπεδο", ένα από τα κύρια θεωρητικά έργα του Kandinsky γραμμένο και δημοσιευμένο το 1926 κατά την περίοδο που ήταν καθηγητής στο Bauhaus.

Αυτό που επιδιώκει εδώ ο συγγραφέας είναι να θέσει τις βάσεις μιας πραγματικής επιστήμης της αφηρημένης τέχνης, σε συσχετισμό με τις συγκινήσεις μας, τη νοητική μας δομή.

Είναι ίσως η πιο τολμηρή απόπειρα από την εποχή της κωδικοποίησης των κανόνων της παραδοσιακής ζωγραφικής, κατά την Αναγέννηση, από τον Alberti.




Η άποψή μου:
(γράφει ο Χρήστος Αναστασόπουλος)
Αυτό που επεδίωξε ο συγγραφέας με αυτό το έργο του ήταν να θέσει τις βάσεις, ώστε η αφηρημένη τέχνη να αποκτήσει τη σπουδαιότητα που της αρμόζει.

Ξεκινά με το σημείο, το οποίο -κατά τη γνώμη του- ανήκει στις συνήθειες που είναι μέσα μας, αγκυροβολημένες με την παραδοσιακή τους αντήχηση, που είναι άφωνη. Η αντήχηση της σιωπής, που συντροφεύει συνήθως το σημείο, είναι τόσο δυνατή που ξεκουφαίνει τις άλλες ιδιότητες.

Το σημείο αυτό υπάρχει πάντα μέσα μας, όμως τοποθετείται από τον καλλιτέχνη επάνω στον καμβά, στο χαρτί ή οπουδήποτε αλλού, όταν υπάρχει λόγος. Μπορεί σε κάποιο έργο ένα σημείο να φαίνεται εντελώς αφηρημένο κι άσκοπο, όμως έχει προέλθει ύστερα από ώριμη σκέψη, ίσως βέβαια και ασυνείδητη από τον καλλιτέχνη.

Το ανοιχτό μάτι και το προσεκτικό αυτί (του καλλιτέχνη ή παρατηρητή) μετασχηματίζει τις ελάχιστες αισθήσεις σε σημαντικά περιστατικά. Τα νεκρά σημάδια γίνονται ζωντανά και ό,τι ήταν νεκρό, ξαναζωντανεύει.

Συνεχίζει, με τη γραμμή που μας αναφέρει πως γεννήθηκε από την κίνηση -αφού εκμηδένισε την υπέρτατη ακινησία του σημείου. Η έλλειψη ακριβούς ορολογίας είναι "δυστύχημα" για τη ζωγραφική, διότι κάθε επιστημονική εργασία γίνεται δύσκολη, ίσως και αδύνατη.

Σήμερα ο άνθρωπος κυριαρχείται από τον εξωτερικό κόσμο και το εσωτερικό είναι νεκρό γι’αυτόν. Για παράδειγμα, ένα υπέροχο σάλτο μιας χορεύτριας του μπαλέτου μπορεί να αποτυπωθεί στον καμβά από έναν ζωγράφο με πέντε-έξι γραμμές και μερικές ίσως τελείες.

Ενώ από τη μια ο Καντίνσκι βάζει τις βάσεις για την εξήγηση της αφηρημένης τέχνης, από την άλλη μας αναφέρει πως δεν είναι σκοπός του να εγκαταστήσει κανόνες λίγο ή πολύ ακριβείς. Είναι σημαντικό να προκληθούν συζητήσεις αναφορικά με τις θεωρητικές μεθόδους. Μια άλλη σκέψη είναι πως οι μέθοδοι ανάλυσης της τέχνης ήταν πάντα πολύ αυθαίρετες και συχνά υπερβολικά υποκειμενικές.

Πρέπει, εξετάζοντας ένα έργο, να σκεφτούμε τις διαφορές που έχουν οι φυλές, τα έθνη και οι πολιτισμοί. Το αγαπημένο μου κομμάτι είναι το εξής: "Θα ήταν πάρα πολύ απλοϊκό να υποθέσει κανείς πως ένας λαός βρίσκεται τυχαία σε μια αποφασιστική για την εξέλιξή του γεωμετρική θέση, όπως θα ήταν ανεπαρκές επίσης να ισχυριστούμε ότι η δημιουργική δύναμη του λαού αυτού σχηματίζεται και κατευθύνεται από τις πολιτικοοικονομικές του συνθήκες. Ο σκοπός της δημιουργικής δύναμης είναι εσωτερικός -και το εσωτερικό δεν εκφράζεται μόνο από τα εξωτερικά δεδομένα."

Κάποια στιγμή χάνεται η γραμμή και γεννιέται το επίπεδο κι εκεί δεν μπορούμε να έχουμε ακριβή απάντηση, όπως δεν έχουμε απάντηση στο πού τελειώνει ο ποταμός και πού αρχίζει η θάλασσα!

Μια σημαντική σκέψη είναι πως όταν βλέπουμε ένα έργο καλό, να εμπιστευόμαστε την πρώτη εντύπωση, διότι η αίσθηση κουράζεται γρήγορα και παραχωρεί το πεδίο στη φαντασία. Το καλλιεργημένο μάτι από την άλλη, θα πρέπει να είναι ικανό αφ’ενός μεν, να βλέπει την επιφάνεια του έργου όπως είναι, και αφ’ετέρου, να την αγνοεί όταν αυτή η επιφάνεια εκφράζει το χώρο.

Πηγή πινάκων που ενσωματώθηκαν στο άρθρο εδώ.


Στοιχεία βιβλίου:
Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ
Τίτλος πρωτοτύπου: Point - ligne - plan
Έργο εξωφύλλου: Wassily Kandinsky
Συγγραφέας/Καλλιτέχνης: Βασίλι Καντίσκι (Wassily Kandinsky)
Μετάφραση: Έφη Σταθάκη - Μαλάκη
Σελίδες: 176 / Διαστάσεις: 14x21
Ημερ. έκδοσης: 1980 / 2013
ISBN-13: 978-960-558-057-5


Βιογραφικό του συγγραφέα:
O Wassily Kandinsky γεννήθηκε από εύπορη οικογένεια στη Ρωσία το 1866. To 1886 ξεκινά τις σπουδές του σε Νομική και Οικονομικά. Ολοκληρώνοντας τις σπουδές και ενώ ξεκινά ακαδημαϊκή καριέρα, μια έκθεση ζωγραφικής των Ιμπρεσιονιστών στη Μόσχα (1895) αφυπνίζει την φύση του καλλιτέχνη και ξεκινά σπουδές ζωγραφικής σε ηλικία 30 ετών στη Βασιλική Ακαδημία του Μονάχου. Το 1900 ιδρύει την καλλιτεχνική ομάδα "Φάλαγγα" και το 1910 την ομάδα του "Γαλάζιου καβαλάρη". Ταξιδεύει πολύ, εκθέτει έργα, γράφει άρθρα για την τέχνη και δίνει μια νέα ώθηση στην τέχνη μέσα από τις καλλιτεχνικές ομάδες, μαζί με άλλους κορυφαίους καλλιτέχνες της εποχής. Το 1917 μετά από ένα γάμο και μια μακροχρόνια σχέση, γνωρίζει και παντρεύεται τη Nina Andreevsky, με την οποία θα μοιραστεί την υπόλοιπη ζωή του. Την ίδια χρονιά ανακηρύσσεται μέλος του Τμήματος Καλών Τεχνών του Υπουργείου Παιδείας στη Ρωσία και καθηγητής στην Ακαδημία Τεχνών της Μόσχας. Το 1919 ο Walter Gropius ιδρύει τη σχολή "Bauhaus" στη Weimar και το 1922 καλεί τον W. Kandinsky να διδάξει μαζί με άλλα μεγάλα ονόματα στην τέχνη. Το 1924 μαζί με Klee, Feininger, Jawlensky σχηματίζουν την ομάδα "Οι τέσσερις γαλάζιοι". Συνεχίζει τα ταξίδια και τις εκθέσεις σε όλο τον κόσμο, παράλληλα με το διδακτικό και συγγραφικό έργο του. Το Bauhaus μεταφέρεται στο Dessau και στη συνέχεια στο Βερολίνο, το 1932. Το 1933, κάτω από την πίεση και τις επιθέσεις του ναζισμού στη Γερμανία, το Bauhaus διαλύεται και τα μέλη του καταφεύγουν σε άλλες χώρες. Το 1934 πηγαίνει στο Παρίσι. Οι Γερμανοί καταστρέφουν έργα πρωτοπόρων ζωγράφων, μεταξύ των οποίων 57 έργα του Κandinsky. To 1939 παίρνει τη Γαλλική ιθαγένεια. Στις 13 Δεκεμβρίου του 1944 ο Wassily Kandinsky πεθαίνει.

Βιβλιοάποψη: "13"

Περίληψη οπισθόφυλλου:
Ο φόνος δεν ήταν το δύσκολο κομμάτι. Ήταν απλώς η αρχή του παιχνιδιού.
O αστέρας του Χόλιγουντ Ρόμπερτ Σόλομον κατηγορείται για τη βάναυση δολοφονία της γυναίκας του και του εραστή της, όμως ισχυρίζεται απεγνωσμένα ότι δεν έχει καμία σχέση με το έγκλημα.
Πρόκειται για τη δίκη του αιώνα και η υπεράσπιση θέλει τον συνήγορο Έντι Φλιν στην ομάδα της. Ο Έντι θα δεχτεί την πρόκληση, παρόλο που όλα δείχνουν πως ο Σόλομον είναι ένοχος. Καθώς όμως η δίκη εξελίσσεται, η αθωότητα του πελάτη του αρχίζει να διαφαίνεται. Ωστόσο, υπάρχει και κάτι άλλο που αρχίζει να διακρίνει... Κάτι ύποπτο και απειλητικό πλανάται ανάμεσα στους ενόρκους. Κάτι που θα τον κάνει να θέσει ένα αδιανόητο ερώτημα: Μήπως ο δολοφόνος δεν βρίσκεται στο εδώλιο; Μήπως είναι ένας από τους ενόρκους; Υπάρχει κάποιος που θα σκότωνε για την καλύτερη θέση στην αίθουσα...


Η άποψή μου:
(γράφει η Γιώτα Βασιλείου)
Έχετε όλοι νοιώσει κάποια στιγμή στη ζωή σας, αυτό που λέμε "έμεινα άφωνος"! Προσωπικά το έζησα προσφάτως, κατά τη διάρκεια των τριών ημερών που μου πήρε για να ολοκληρώσω το «13» του Steve Cavanagh! Όσο διάβαζα, είχα τα αυτιά μου βουλωμένα με τα ακουστικά και μουσική για yoga, ώστε να πετυχαίνω πλήρη απομόνωση από τους εξωτερικούς θορύβους. Εννοείται ότι δεν έκανα ούτε μισή δουλειά στο σπίτι, δε μιλούσα σε άνθρωπο, κινδύνεψε το "στεφάνι" μου σας λέω! Πάλι καλά που θυμήθηκα να ταΐσω τις γάτες! Κι αν για άλλους το νούμερο 13 είναι γρουσούζικο, για μένα ήταν το "13" το καλό!

Ας σοβαρευτώ όμως και να μιλήσω πιο συγκεκριμένα για το εκπληκτικό αυτό δικαστικό θρίλερ του Cavanagh...

Σαφέστατα πρόκειται για δικαστική ιστορία, η οποία όμως εκτεταμένα και πολύ συχνά, παίρνει τροπή αστυνομικού, με έρευνα εμπεριστατωμένη, χωρίς τσαπατσουλιές, που θα την ζήλευε κι ο μεγαλύτερος ντετέκτιβ! Είναι μια εκπληκτική ιστορία γεμάτη δράση και μυστήριο, που συνδυάζει το νομικό πλαίσιο με τις κατά συρροήν δολοφονίες ανθρώπων ανεξαρτήτου φύλου, φυλής, κοινωνικής τάξης κτλ, σε όλη την Αμερική. Μελετά εκ βαθέων και μας παρουσιάζει τις προσωπικότητες τόσο των “καλών” όσο και των κακοποιών. Επίσης, με μια γρήγορη ματιά, μας εισάγει στο νομικό σύστημα των Ηνωμένων Πολιτειών.

Ο βασικός μας ήρωας είναι ο Έντι Φλιν, ένας από σπόντα δικηγόρος, ο οποίος μετά τον άστατο πρότερο βίο του, έχει ταχθεί ψυχή και σώμα, υπέρ του σωστού και του δίκαιου. Ο Φλιν είναι μια περσόνα ζηλευτή. Ευαίσθητος, έξυπνος, ευερέθιστος ενίοτε αλλά ακριβοδίκαιος και συνεπής στους στόχους του, αναλαμβάνει την υπόθεση του ανερχόμενου αστέρα του κινηματογράφου Ρόμπερτ Σόλομον, ο οποίος κατηγορείται για τον φόνο της γυναίκας του και του εραστή της. Η πρόσληψή του, ως "αποδιοπομπαίος τράγος", ήρθε από την πλευρά της μεγάλης εταιρείας δικηγόρων, την οποία ακριβοπλήρωνε η εταιρεία παραγωγής του Σόλομον, ώστε να συνηγορήσει υπέρ του σταρ. Ο σκοπός εξ'αρχής ήταν να μπει μπροστά ο Φλιν κατά τη διάρκεια της δίκης και να "χτυπήσει" τους διεφθαρμένους αστυνομικούς που την έστησαν στον Ρόμπερτ. Αν τα πράγματα στραβώσουν δηλαδή, να είναι εκείνος που θα "βαρέσει στον τοίχο" και όχι οι μεγαλοδικηγόροι. Όταν ο κλοιός γύρω από τον ηθοποιό στενεύει πολύ, οι παραγωγοί κάνουν πίσω, παύοντας να πληρώνουν τα έξοδα της δίκης του Σόλομον. Οι μεγαλοδικηγόροι κάνουν επίσης πίσω, αφού έχασαν "την κότα που κάνει το χρυσό αυγό", αφήνοντας τον νεαρό σταρ μόνο του κι ακάλυπτο, να παραπαίει μεταξύ απελπισίας και πανικού. Κι εδώ έρχεται ο Έντι Φλιν, του οποίου η καρδιά δεν πάει να τον παρατήσει. Κι έτσι αναλαμβάνει την υπόθεση Σόλομον.

Θα μπορούσα να περιγράψω το βιβλίο ως το δικαστικό θρίλερ της χρονιάς!!! Ο Cavanagh πλέκει την ιστορία του με μαεστρία, χωρίς κενά και κοιλιές. Η ταχύτητα της γραφής του είναι γρήγορη -σημειωτέον, ότι όλο το στόρι εκτυλίσσεται μέσα σε 3-4 μέρες! Κι ενώ θεωρητικά, ένα δικαστικό θρίλερ δεν έχει και πολύ σασπένς να σου προσφέρει, εν τούτοις το "13" ανατρέπει όλα τα προγνωστικά και γίνεται το απόλυτο page turner, για το 2019!

Πρέπει να πούμε ότι ο ένοχος σε αυτό το βιβλίο, φανερώνεται από την αρχή κιόλας. Γνωρίζουμε το όνομά του. Όμως... γνωρίζουμε και τον ίδιο; Η απάντηση είναι πως τελικά όχι. Γνωρίζουμε ένα όνομα, όχι τον δολοφόνο.

Η γραφή εναλλάσσεται από το πρώτο πρόσωπο για τον Φλιν, στο τρίτο πρόσωπο για τον δολοφόνο. Κι ενώ στην αρχή σα να με κούρασε αυτή η εναλλαγή, στην πορεία όχι μόνο μου άρεσε, αλλά την αποζητούσα κιόλας. Ο Cavanagh καταφέρνει με τον τρόπο του να μας δείξει πώς ο δολοφόνος χειραγωγεί τους ενόρκους, πώς καταφέρνει και τρυπώνει μέσα στους 12 και πως κατάφερε να μείνει μακριά από το ραντάρ του νόμου για πολλές δεκαετίες. Με τις εναλλαγές αυτές, ο Cavanagh μας γνωστοποιεί το πως, ο ευφυέστατος άντρας έγινε δολοφόνος, χωρίς όμως να επιτρέπει στον αναγνώστη να αισθάνεται ενσυναίσθηση, λύπη ή συμπάθεια γι'αυτόν. Αντιθέτως, η υπέρμετρη αυτοπεποίθησή του, τον καθιστά αντιπαθητικό προς το κοινό, ενώ παράλληλα τον αναγκάζει να ξεχάσει τον χρυσό του κανόνα ότι "στην γριά π....να, π...νιές δεν περνάνε". Από την άλλη πλευρά, βλέπουμε πως ο αριθμός 13 αρχίζει να στοιχειώνει τον Έντι, ο οποίος συγκεντρώνει όλο και περισσότερα στοιχεία και ενδείξεις, τα οποία αργά και σταθερά μας οδηγούν στην κλιμάκωση και στην αποκάλυψη του ενόχου!

Δυστυχώς για εμάς, τους αναγνώστες, το "13", είναι το τέταρτο της σειράς του Cavanagh με τον Έντι Φλιν. Πράγμα που αυτομάτως σημαίνει ότι έχουμε χάσει αρκετά κομμάτια από την εξέλιξη του χαρακτήρα του ήρωα και τον γεγονότων στη ζωή του, τα οποία δημιούργησαν το πλάσμα που μόλις γνωρίσαμε. Αυτό το γεγονός ωστόσο, δεν αποτελεί τροχοπέδη για την ανάγνωση, ούτε αφήνει κενά. Απλά δημιουργεί έντονη την ανάγκη να μάθεις περισσότερα για τον Έντι και άμεσα. Έτσι λοιπόν κι εγώ καταπιάστηκα με την ανάγνωση των πρώτων βιβλίων της σειράς, εις την αγγλικήν! Και η αλήθεια είναι πως η μετάφραση είναι πολύ πιο ξεκούραστη, κακά τα ψέματα... αλλά άλλο πράγμα, βρε παιδί μου, να διαβάζεις στη μητρική γλώσσα του συγγραφέα! Άλλη αίσθηση...

Εν κατακλείδι, οι ανάγλυφοι χαρακτήρες, οι αιχμηροί διάλογοι, οι εκρηκτικές σκηνές στην αίθουσα του δικαστηρίου και οι χολιγουντιανές σκηνές καταδίωξης, είναι λίγα μόλις από τα χαρακτηριστικά που καθιστούν το "13", ένα εξαίσιο, δικαστικό θρίλερ! Αν σας αρέσει αυτό το είδος της λογοτεχνίας, δεν πρέπει σε καμιά περίπτωση να το προσπεράσετε. Εσείς θα χάσετε!


Στοιχεία βιβλίου:
Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ
Συγγραφέας: Steve Cavanagh
Μετάφραση: Χρήστος Καψάλης
Σελίδες: 584 / Διαστάσεις: 14Χ20,5
Ημερ. έκδοσης: 09/10/2019
ISBN: 978-960-605-839-4


Βιογραφικό του συγγραφέα:
Ο Steve Cavanagh γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Μπέλφαστ, ενώ στα δεκαοκτώ του χρόνια εγκαταστάθηκε στο Δουβλίνο, προκειμένου να σπουδάσει στη Νομική. Πλέον, ασχολείται με το αστικό δίκαιο και έχει συμμετάσχει σε διάφορες σημαντικές υποθέσεις· το 2010 εκπροσώπησε εργαζόμενο σε εργοστάσιο που έπεσε θύμα ρατσιστικής επίθεσης και εξασφάλισε την υψηλότερη αποζημίωση λόγω φυλετικών διακρίσεων στη νομική ιστορία της Βόρειας Ιρλανδίας.  Είναι κάτοχος πιστοποιητικού της Advanced Advocacy και δίνει διαλέξεις σχετικά με διάφορα ζητήματα νομικής φύσης (όμως στην πραγματικότητα απλά του αρέσει να διηγείται ανέκδοτα). Είναι παντρεμένος και έχει δύο μικρά παιδιά. Μπορείτε να ακολουθήσετε τον Steve Cavanagh στο Facebook καθώς και στο Twitter.

Βιβλιοάποψη: "Οι γκαζόζες"

Περιγραφή οπισθόφυλλου:
Ένας νεαρός ιδεολόγος γιατρός που κάνει το αγροτικό του έρχεται αντιμέτωπος με την ίδια την ψυχή και την σάρκα της Τουρκίας. Με τον ίδιο του τον λαό, πονεμένο, καταφρονεμένο, βαθιά απελπισμένο.
Η ζωή και ο θάνατος αγκαλιασμένοι σε έναν τραγικό χορό, παλεύουν για να δώσουν και να πάρουν όσα χρωστούν, όσα τους οφείλονται...

Η ψυχή μας στερεύει. Τα στήθη στα οποία θα ακουμπήσουν τα αθώα κεφάλια των ορφανών που έχουν χάσει από νωρίς τον πατέρα τους, έχουν προ πολλού καταρρεύσει... Μένει η τυραννία πάνω από το κεφάλι μας. Στον λαιμό μας τυλίγεται ασφυκτικά η χορδή του κακού μας συστήματος.”

Ένα ευαίσθητο, σπαρακτικό μυθιστόρημα για τα πιο απλά, αλλά και τα πιο μυστηριώδη ζητήματα της ζωής: τη ζωή και τον θάνατο, τη δύσκολη επικοινωνία ανάμεσα στον πατέρα, στη μητέρα και στο παιδί, και πώς είναι να μεγαλώνει και να ωριμάζει κανείς σε ένα άξενο περιβάλλον που σκοτώνει τις ελπίδες πριν καν ανθίσουν...

Ο Ερτζάν Κεσάλ, απλός, λιτός, αριστουργηματικός στην αφήγησή του, μας περιγράφει την ιστορία της σύγχρονης Τουρκίας μέσα από εικόνες πανέμορφες μέσα στη θλίψη τους και θλιμμένες μέσα στην χαρά τους. Μια νηφάλια, δυνατή λογοτεχνική φωνή.


Η άποψή μου:
(γράφει η Μαριάννα Φλέσσα)
Πέρα από τα στερεότυπα, τις πολιτικές σκοπιμότητες και όσα μας έχουν διδάξει για τους Τούρκους, θεωρώ ότι είναι ένας λαός πολύ όμοιος στις καθημερινές συνήθειές του με τον ελληνικό. Ειδικά όταν αναφερόμαστε σε παλαιότερες δεκαετίες, αν κάποιος αντικαταστήσει τα τουρκικά ονόματα με ελληνικά και τα τουρκικά τοπωνύμια με τα ανάλογα δικά μας, τότε διαπιστώνει τις ελάχιστες διαφορές που έχουν οι δύο λαοί μεταξύ τους.

Οι «Γκαζόζες» του Ερτζάν Κεσάλ επαλήθευσαν για ακόμα μία φορά αυτό που πιστεύω. Φτωχόπαιδο με καταβολές από την επαρχία, κατάφερε να σπουδάσει. Στο βιβλίο του μας διηγείται την ενηλικίωσή του ενώ ταυτόχρονα ηθογραφεί την κοινωνία που έζησε και μεγάλωσε. Μέσα από σύντομες και απλές ιστορίες και με επίκεντρο τον άνθρωπο, συμπορευόμαστε μαζί του και μας ξεναγεί σε στιγμές τις παιδικής του ηλικίας, της νεότητάς του, των σχολικών και πανεπιστημιακών χρόνων φτάνοντας μέχρι τα πρώτα επαγγελματικά του βήματα. Ο Ερτζάν Κεσάλ σπούδασε ιατρική ενώ ταυτόχρονα είναι ηθοποιός, σκηνοθέτης, πεζογράφος. Οι αναμνήσεις του στον επαγγελματικό τομέα αφορούν κυρίως την άσκησή του ως αγροτικός γιατρός στη τουρκική Ανατολία. Με ύφος μέσο και με ιδιαίτερη ζέση, οι ιστορίες του αφορούν τους ανθρώπους που βρέθηκαν γύρω του σε όλα αυτά τα στάδια της ζωής του. Αποτυπώνονται τα ξέγνοιαστα παιδικά χρόνια, τα αγνά όνειρα για ένα καλύτερο αύριο, η ζεστασιά των καθημερινών σχέσεων, οι φιλίες, η νοσταλγία, η αγάπη, ενώ σε κάποια σημεία του, γίνεται σκληρό, μιλώντας για την καθημερινότητα ενός φτωχού λαού. Εκεί το κείμενο γίνεται θλιβερό, φρικτό, ανατριχιαστικό. Είναι φυσικό να συμβαίνει αυτό, γιατί η νοσταλγία του για τις εποχές φτώχειας και βιοπάλης που έζησε δεν αγιοποιεί τις ακραίες καταστάσεις ενδοοικογενειακής βίας που ως νεαρός ασκούμενος γιατρός γνώρισε μέσα από τα περιστατικά των ασθενών του. Έχουμε, λοιπόν, από τη μία τη ρομαντική παιδική ηλικία, φτωχή, σκληρή αλλά και αφελώς όμορφη και από την άλλη, τη συνειδητοποίηση ότι όλα δεν είναι όπως φαίνονται, και ότι κάτω από τις σιωπές, ακόμα και των μικρών κοινωνιών, το ανθρώπινο κτήνος είναι ικανό για τα πάντα.

Ναι, όλα αυτά θα μπορούσαν να είναι και ελληνικές ιστορίες. Είναι ένα βιβλίο που διηγείται εποχές παλιές, ξεχασμένες. Θα μπορούσε να είναι η Ελλάδα της δεκαετίας του '50 ή του '60. Μια εποχή ξεχασμένη που δεν υπάρχει πια, με συνήθειες και έθιμα που ξεπεράστηκαν, με γενιές που η βιοπάλη τις άνδρωσε. Οι άνθρωποι που περιγράφει ο Ερτζάν Κεσάλ είναι αγνοί, συμπαραστέκονται στον συνάνθρωπό τους, παλεύουν για το καλύτερο. Αλλά όχι μόνο αυτό. Οι νοσταλγικές «Γκαζόζες», που μοίραζε ο μικρός βιοπαλαιστής και μετέπειτα γιατρός, αγγίζουν την κορυφή ενός παγόβουνου. Μιας πατριαρχικής κοινωνίας που το σημαντικότερο ρόλο παίζει το όνομα της οικογένειας και η θέση της σε μία κλειστή κοινωνία όπου όλοι γνωρίζουν όλους και φυσικά έχουν γνώμη γι’ αυτούς. Η απελπισία της φτώχειας, η ανέχεια και πόσο αυτά παίζουν ρόλο σε συνδυασμό με τον αναλφαβητισμό και ίσως στο βάθος το φονταμενταλισμό.

Ο Ερτζάν Κεσάλ δεν ωραιοποιεί τίποτα, απλός και λιτός, λέει τα πράγματα με το όνομά τους. Εκφράζει την άποψή του, σχολιάζει κάποιες φορές με χιούμορ την αφέλεια της εποχής και φυσικά δίνει άφθονο υλικό για σκέψη. Είναι ένα βιβλίο ηθογραφίας, νοσταλγίας αλλά και ένα κείμενο που σε σημεία του με σόκαρε και με προβλημάτισε. Είναι ένα βιβλίο για αναγνώστες με ανοιχτό μυαλό και το προτείνω ανεπιφύλακτα.


Στοιχεία βιβλίου:
Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ
Συγγραφέας: Ερτζάν Κεσάλ
Μετάφραση: Αθανάσιος Ζαράγκαλης
Σελίδες: 288
Ημερ. έκδοσης: Οκτώβριος 2019
ISBN: 978-960-643-011-4


Βιογραφικό του συγγραφέα:
Ο Ερτζάν Κεσάλ γεννήθηκε το 1959 στην πόλη Άβανος της περιφέρειας Νέβσεχιρ. Το 1984 αποφοίτησε από την Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Έγκε (Αιγαίο). Εργάστηκε ως γιατρός για πολλά χρόνια στην Άγκυρα, το Κεσκίν, το Μπάλα και στα χωριά του. Την εποχή που εργαζόταν στο δικό του ιατρείο, ακολούθησε μαθήματα εφαρμοσμένης ψυχολογίας και ανθρωπολογίας. Τα πρώτα ποιήματά του δημοσιεύθηκαν όταν ήταν φοιτητής. Κατά τη διάρκεια του αγροτικού έγραψε άρθρα στο περιοδικό Σον Ρετσέτε και πήρε συνεντεύξεις. Το 1990 εγκαταστάθηκε στην Κωνσταντινούπολη και έγινε συνιδρυτής των εκδόσεων Έρα. Δημοσίευσε άρθρα στο περιοδικό Σιζοφρενγκί. Οι εφημερίδες Ραντικάλ και Μπίργκιουν δημοσίευσαν διηγήματα και δοκίμιά του. Άρχισε να γράφει σενάρια. Με την ταινία "Ουζάκ" ("Μακριά") ξεκίνησε την καριέρα του ως ηθοποιός την οποία συνεχίζει μέχρι σήμερα -ως ηθοποιός, σεναριογράφος και σκηνοθέτης. Το 2013 δημοσιεύθηκαν από τις εκδόσεις Ιλετισίμ τα βιβλία του "Περί Γκαζοζού" και το "Νασίπσε Αντάγιζ" ("Αν θέλει ο Θεός θα είμαστε υποψήφιοι"). Το 2014 από τις εκδόσεις Ιθάκη της Τουρκίας εκδόθηκε το μυθιστόρημα "Εββέλ Ζαμάν" ("Τον παρελθόντα καιρό").

Βιβλιοάποψη: "Μαχαίρι"

Περίληψη οπισθόφυλλου:
Η σκοτεινότερη υπόθεση της ζωής του...
Ο Χάρι Χόλε βρίσκεται στο σηµείο µηδέν: η Ράκελ τον έχει διώξει από το σπίτι, έχει ξανακυλήσει στο ποτό, ενώ δουλεύει µε τον βαθµό αστυφύλακα κάτι ασήµαντες υποθέσεις.

Ο πρώτος δολοφόνος που συνέλαβε στην καριέρα του τον καταδιώκει...
Ο διαβόητος βιαστής και δολοφόνος Σβάιν Φίνε κυκλοφορεί πλέον ελεύθερος, αφού έχει εκτίσει την ποινή του, και είναι αποφασισµένος να συνεχίσει το εγκληµατικό του έργο και να πάρει εκδίκηση από τον αστυνοµικό που τον έκλεισε για τόσα χρόνια στη φυλακή.

Ένας τύπος σαν τον Χόλε καλύτερα να κοιτάζει πίσω του...
Όταν ο Χάρι ξυπνά µε τα χέρια του βουτηγµένα στο αίµα και χωρίς καµιά ανάµνηση της προηγούµενης νύχτας, ξέρει πως τα πράγµατα µόνο προς το χειρότερο µπορούν να εξελιχθούν...

Η άποψή μου:
(γράφει η Χρύσα Παναγοπούλου)
Μετά την εντυπωσιακή «Δίψα» ο Χάρι Χόλε επιστρέφει στην πιο οδυνηρή περιπέτεια της ζωής του. Τόσα χρόνια τώρα έχουμε βιώσει όλες τις ψυχικές του μεταπτώσεις, έχουμε αποκρυσταλλώσει τον χαρακτήρα του, γνωρίζουμε τις αδυναμίες του, μας εντυπωσιάζει αυτό το ένστικτό επιβίωσής του, που αρκετές φορές φτάνει στα όρια της υπερβολής. Σε αυτό το βιβλίο μας δίνεται η ευκαιρία να μάθουμε κι άλλα γι'αυτόν. Ο κακός του δαίμονας, το ποτό, επέστρεψε και τον καταστρέφει τόσο σωματικά όσο και ψυχικά. Τρία πράγματα δεν έχει χάσει ο Χάρι μέχρι στιγμής: την οξυδέρκειά του, την ψυχραιμία του και την ψυχή του. Κάποιος θέλει να τον παγιδεύσει, κάποιος θέλει να τον εκδικηθεί... Θα μπορέσει ο Χάρι να πάρει τον έλεγχο της ζωής του και να δει καθαρά;

Η αλήθεια είναι ότι είχα ακούσει τόσα πολλά γι'αυτό το βιβλίο, που κάπου περίμενα τι θα συμβεί. Ύστερα από μια εντυπωσιακή αρχή, στο δεύτερο μέρος άρχισα να χάνω το ενδιαφέρον μου. Ένιωσα θλίψη, οργή και μια αίσθηση ματαιότητας, στο τι θα συνέβαινε από εδώ και πέρα. Ποιος είναι ο σκοπός της ζωής, που από τη μια μπορεί να οδηγήσει στην καταστροφή και από την άλλη μας δίνει όλα τα εφόδια για να επιβιώνουμε; Μέσα στο οδοιπορικό ενός ανθρώπου απελπισμένου, γνωρίζουμε καινούργια πρόσωπα και μαθαίνουμε λεπτομέρειες για τη ζωή παλαιότερων χαρακτήρων. Ο Όλεγκ, θετός γιος του Χάρι, έχει βρει πλέον το δρόμο του στην αστυνομική ακαδημία και είναι αρραβωνιασμένος με τη γλυκύτατη Χέλγκα. Η Κατρίνε είναι πλέον αρχηγός της αστυνομίας και έχει έναν υπέροχο γιο. Όλοι μοιάζουν να έχουν προχωρήσει τη ζωή τους ένα βήμα παραπέρα, εκτός από έναν...

Η ζωή του Χάρι έχει φτάσει στο τέλμα της και ένας βιαστής και δολοφόνος από το παρελθόν έρχεται να ζωντανέψει τους χειρότερους εφιάλτες του... Ο Χάρι μόνος βάλλεται από εχθρούς. Όσο η ανάγνωση προχωρά, δεν μπορούμε να διακρίνουμε τους εχθρούς από τους φίλους του. Σε αυτή την κρίσιμη φάση της ζωής του, όλοι έχουν κάτι να κρύψουν και δεν ήταν λίγες οι φορές που μονολογούσα «Μα τι γίνεται τώρα, που θα πάει αυτό;». Σε αντίθεση με άλλα αναγνώσματα, δεν βιάστηκα να ολοκληρώσω το παρόν βιβλίο. Ήθελα να αφομοιώσω όλες τις πληροφορίες που μου δίνονται και είναι πάρα πολλές. Ο αναγνώστης που δεν έχει πραγματική υπομονή δεν θα μπορέσει να το διαβάσει. Η ουσία όμως κάποιες φορές κρίνεται στις λεπτομέρειες.

Ο συγγραφέας μοιάζει σαν να βιώνει τις καταστάσεις του ήρωά του και προσέχει και την παραμικρή λεπτομέρεια. Η δουλειά του θυμίζει ζωγραφικό πίνακα, που σε έναν απλό καμβά απεικονίζονται κάθε είδους συναισθήματα. Αυτό γίνεται γιατί καταφέρνει να γεμίσει το νου με όμορφες εικόνες, να αισθανθεί ο καθένας την ηρεμία της φύσης και ύστερα να τις διαλύει σαν παζλ, έπειτα από μια φρικτή αποκάλυψη. Μα ίσως αυτό είναι που με τράβηξε στον Νέσμπο: ο κόσμος των αντιθέσεων του! Η εξαιρετικά γόνιμη φαντασία του μάς μπερδεύει ακόμα μια φορά. Έτσι, δεν εκπλήσσομαι ότι είναι από τους ελάχιστους συγγραφείς στον κόσμο που έχει τόσο φανατικούς αναγνώστες. Έχω εξάλλου αναφέρει πολλές φορές σε συζητήσεις ότι από τη «Δίψα» και μετά, ο Νέσμπο έχει ωριμάσει τόσο συγγραφικά, που μόνο τα καλύτερα περιμένουμε από αυτόν στο εξής.


Στοιχεία βιβλίου:
Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ
Συγγραφέας: Jo Nesbo
Μετάφραση: Κρυστάλλη Γλυνιαδάκη
Σελίδες: 680 / Διαστάσεις: 14 Χ 20,5
Ημερ. έκδοσης: 06/06/2019
ISBN: 978-618-03-1684-1


Βιογραφικό του συγγραφέα:
Ο Νορβηγός Jo Nesbo (1960) είναι ένας από τους κορυφαίους συγγραφείς αστυνοµικής λογοτεχνίας στον κόσµο, το οποίο είναι µια κάποια παρηγοριά για τον ίδιο καθώς η πολλά υποσχόµενη καριέρα του ως ποδοσφαιριστή διακόπηκε ξαφνικά όταν έπαθε ρήξη χιαστών και στα δύο γόνατα στα δεκαοχτώ του. Αφού σπούδασε οικονοµικά, άρχισε να εργάζεται ως χρηµατιστής, ενώ τα βράδια έπαιζε µε το ροκ συγκρότηµά του, τους Di Derre. Όταν ένας εκδότης τού ζήτησε να γράψει τις εµπειρίες του από τις περιοδείες µε το συγκρότηµά του, ο Nesbo κατέληξε να γράφει το πρώτο αστυνοµικό µυθιστόρηµα της σειράς Χάρι Χόλε, τη "Νυχτερίδα". Σήµερα τα βιβλία του (κυκλοφορούν στα ελληνικά από τις εκδόσεις Μεταίχμιο) εκδίδονται σε 50 γλώσσες και έχουν πουλήσει περισσότερα από 45 εκατοµµύρια αντίτυπα σε όλο τον κόσµο. Επισκεφτείτε την ιστοσελίδα του.



Βιβλιοάποψη: "Το τσόφλι"

Περίληψη οπισθόφυλλου:
Τρεις χιλιάδες εξακόσιοι εργάτες εκτελούν πρόθυμα την τελευταία εντολή.
«Εργάζονται συστηματικά στο μεγάλο ρολόι. [...] κι όλο πεισμώνουν, κι όλο πιστεύουν πως το τσόφλι θα κλείσει, πως ο Χρόνος θα λιποτακτήσει, πως θα μείνει πάλι απ’ έξω να τριγυρνά με την τροτέζα του [...]»*

* Σύμφωνα με τον μύθο, ο Χρόνος και η Ανάγκη περιελίσσονταν γύρω από το κοσμικό αυγό και το έσπασαν για να σχηματιστεί το ταξινομημένο σύμπαν - η γη, ο ουρανός και η θάλασσα.

Είκοσι τέσσερα πεζά. Δώδεκα ζεύγη σε διάλογο για την ανάγκη όσων βρίσκονται στο τσόφλι να επιστρέφουν στον χρόνο· να νιώσουν ασφάλεια, να διορθώσουν λάθη, να λυτρωθούν, να γιατρευτούν, να ερωτευτούν ξανά, να αλωθούν, να βρουν σημείο αναφοράς, την έμπνευση αλλά και την πρώτη σκέψη.
H κόρη και ο γαμπρός της Βενετίας, ο Βίκτορας κι ένας μοναχός, ο Παύλος Αναγνώστου και κάποιος ταξιδιώτης, η Ρενάτα Σκαρλάτου και η Άννα, τρεις συγγραφείς, ο Ξενοφών κι ένας «καμικάζι», η Δέσποινα κι ένα ζευγάρι, ο Άγγελος Ασλάνογλου και η Vicenta, ο Λάζαρος και μια ξενιτεμένη, μια «σταχτοπούτα» και η Μαρτίριο Άλμπα, όλοι ζητούν επανεκκίνηση. Κάτι αλλιώτικο όμως συμβαίνει με την Αντιγόνη και την Εύα. Πάντως ο Χρόνος δίνει σε όλους μια υπόσχεση.


Η άποψή μου:
(γράφει ο Θανάσης Σταυρόπουλος)

«Ο χρόνος μερικές φορές είναι δυσβάστακτος. Φαντάσου πόσο δυσβάστακτη θα είναι η αιωνιότητα».
Emile M. Cioran, 1911-1995, Γαλλορουμάνος φιλόσοφος

Ένα «πυκνογραμμένο» βιβλίο διηγημάτων είναι αυτό εδώ που έπεσε στα χέρια μου. Πυκνογραμμένο κυρίως σε αίσθηση. Γεμάτο από αντιπαραβολή και διαστάσεις απόψεων. Είκοσι τέσσερα διηγήματα, δώδεκα ζευγάρια όμως, που στέκονται το ένα δίπλα στο άλλο, αλληλοσυμπληρώνοντας νόημα, βάθος, έννοιες και κυρίως ουσία γραφής.

Η συγγραφέας Βίκη Κοσμοπούλου καταπιάνεται στο πρώτο βιβλίο της αυτό, με την απώλεια. Την απώλεια όχι τόσο αυτή που όλοι εμείς εννοούμε και θρηνούμε ενίοτε, αλλά την απώλεια του εσωτερικού μας μέτρου. Ενός μέτρου που μας κυνηγάει ανηλεώς ωσότου του παραδώσουμε τα κλειδιά της υπάρξεώς μας. Η «τιμή» που πρέπει να πληρώσουμε όλοι προκειμένου να αισθανθούμε ότι όλα δεν πήγαν μάταια και άσκοπα. Να συμπληρώσουμε κενά και καινά που έμειναν ατελή. Προσωπικές στιγμές μας, που σκιαγραφούνται εξαιρετικά από την πένα της συγγραφέως, δοσμένες με πινελιές υπερβατικού λόγου.

Όλα γυρίζουν γύρω από τον ΧΡΟΝΟ σε αυτό το βιβλίο. Από το μεγαλειώδες αυτό στοιχείο του Σύμπαντος Κόσμου, που τελικώς δεν υφίσταται. Όσο όμως κι αν «επιστρέφουμε», όσο κι αν «επαναχρονοπροσδιοριζόμαστε» στο τέλος ματαιοπονούμε οικτρά. Η στιγμή της «επιστροφής» μας δεν μπορεί ποτέ να διορθώσει, να απαλύνει, να λυτρώσει, να υποκύψει σε ήδη τετελεσμένο γεγονός. Κι αυτό, για τον απλούστατο λόγο ότι η «όποια» επιστροφή μας στο παρελθόν δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα «νέο» γεγονός, ενδεδυμένο όμως με την υποψία και την αίσθηση του παλαιού.

Η συγγραφέας πολύ ορθά, αν και ανοικοδομεί την αίσθηση του Χρόνου, του κλείνει το μάτι και εντέλει γοητεύεται από αυτόν, τελικά τον αποδομεί και μας δείχνει την πραγματική υφή και ουσία του.


Στοιχεία βιβλίου:
Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ
Συγγραφέας: Βίκη Κοσμοπούλου
Σελίδες: 128 / Διαστάσεις: 14Χ20,6
Ημερ. έκδοσης: 2018
ISBN: 978-960-04-4891-7


Βιογραφικό της συγγραφέως:
H Βίκη Κοσμοπούλου γεννήθηκε το 1981 στο Μόντρεαλ. Η οικογένειά της επαναπατρίστηκε το 1987, οπότε και ξεκίνησε τη σχολική της εκπαίδευση στην Καλαμάτα. Φοίτησε στο τμήμα Ψυχολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης και στο μεταπτυχιακό πρόγραμμα σπουδών του Παντείου Πανεπιστημίου «Ψυχολογία και Μέσα Μαζικής Επικοινωνίας». Εργάζεται σε ψυχοπαιδαγωγικό κέντρο. Γράφει στίχους, ποιήματα, παραμύθια και πεζά. Διηγήματά της περιλαμβάνονται στα συλλογικά έργα "Απίθανες ιστορίες της πόλης μας" (εκδ. iwrite) και "Μια εικόνα, χίλιες λέξεις" (τόμος α΄ και β΄, εκδ. τοβιβλίο). Διηγήματα, ποιήματα και βιβλιοπαρουσιάσεις της δημοσιεύονται στη λογοτεχνική ιστοσελίδα τοβιβλίο.net. Συνεργάζεται με το περιοδικό ΙΣΤΟΡΙΑ. "Το τσόφλι" είναι το πρώτο της βιβλίο.

Βιβλιοάποψη: "Αναζητώντας τη Ζιντονί"

Περίληψη οπισθόφυλλου:
Ο Έριχ Χακλ είναι γνωστός για τα λογοτεχνικά του πονήματα, τα οποία συνήθως βασίζονται σε αληθινές ιστορίες, βιογραφίες περιφρονημένων, παρείσακτων και κυνηγημένων, όπως για παράδειγμα της Ζιντονί, της μικρής Ρομά που καταλήγει σε στρατόπεδο συγκέντρωσης  της Γκίζι Τένενμπάουμ, μιας από τις χιλιάδες εκτοπισμένες της στρατιωτικής χούντας της Αργεντινής. Ο Χακλ είναι ένα από τους μεγαλύτερους χρονογράφους της σύγχρονης γερμανικής λογοτεχνίας, γράφει ενάντια στη λήθη. Δεν γράφει μόνο για τους αναγνώστες του, αλλά για τους ανθρώπους στων οποίων τη θέση μπαίνει γράφοντας.

Στη νουβέλα του «Aναζητώντας τη Ζιντονί» ο Χακλ περιγράφει  τη ζωή της μικρής τσιγγάνας Ζιντονί, που οι φυσικοί της γονείς εγκαταλείπουν αμέσως μετά τη γέννησή της στο νοσοκομείο του Στάιρ, όπου και θα νοσηλευτεί λόγω της ραχίτιδας από την οποία πάσχει. Η μητέρα του παιδιού τηλεφωνεί στο νοσοκομείο και διευκρινίζει ότι δεν είναι σε θέση ν’ αναλάβει τη φροντίδα της κόρης της. Το παιδί καταλήγει στον Χανς και τη Γιοζέφα Μπράιρατερ, που την φροντίζουν με πολύ αγάπη. Ο Χανς ανήκει στο κομμουνιστικό κόμμα, το οποίο προσπαθεί ν’ αντισταθεί στον Εθνικοσοσιαλισμό που προελαύνει. Το ζευγάρι δεν έχει προβλήματα μόνο λόγω της πολιτικής τοποθέτησης του Χανς, αλλά και λόγω της θρησκευτικής.

Οι θετοί γονείς είναι άνθρωποι που δεν κρίνουν τους άλλους με βάση το χρώμα του δέρματός τους ή το σε ποιά φυλή ανήκουν. Με το ξέσπασμα του πολέμου αυξάνεται και η δυσπιστία λόγω του παιδιού. Οι κοινωνικές υπηρεσίες προσπαθούν να βρουν τη φυσική μητέρα του  παιδιού, αν και είναι σίγουρο ότι το παιδί θα ήταν καλύτερο να είχε παραμείνει με τους ανάδοχους γονείς.

Μετά τον πόλεμο ο Χανς γίνεται δήμαρχος και μαθαίνει για την τύχη της Ζιντονί, η οποία δεν διαφέρει σε τίποτα από αυτή χιλιάδων άλλων τσιγγάνων που κατέληξαν στο Άουσβιτς.

Οι πληροφορίες, ο τόπος και ο χρόνος της δράσης δεν είναι τυχαίες, η ιστορία δεν είναι μια ιστορία που απλά φαντάστηκε ο συγγραφέας. Μέσα από τα πραγματικά γεγονότα, ο συγγραφέας τονίζει ακόμα περισσότερο την αυθεντικότητα του έργου του. Ο ίδιος έκανε τις έρευνες και πρόσθεσε τις πληροφορίες στη διήγησή του.


Η άποψή μου:
(γράφει η Γιώτα Βασιλείου)
Υπάρχουν κάποια βιβλία που είναι ιεροσυλία και μόνο να σκεφθεί κάποιος να τα κριτικάρει. Ένα από αυτά είναι το ιστορικό ντοκουμέντο, «Αναζητώντας τη Ζιντονί» του Αυστριακού συγγραφέα, ερευνητή κι εκδότη, Erich Hackl.

Η Ζιντονί είναι κάτι παραπάνω από ένα όνομα. Από ένα κορίτσι. Η Ζιντονί είναι η ιστορία χιλιάδων παιδιών, τα οποία έζησαν τη φρίκη των γερμανικών στρατοπέδων συγκεντρώσεως. Η Ζιντονί δεν πληροί τις προδιαγραφές και τα ιδανικά της Άριας φυλής για τους Γερμανούς. Η Ζιντονί είναι άρρωστη. Ακόμα χειρότερα, η Ζιντονί είναι Ρομά!

Πρέπει να κατανοήσει κανείς ότι το βιβλίο αυτό δεν είναι ευχάριστο. Αντίθετα, είναι πάρα πολύ θλιβερό. Δεν το διαβάζεις για την πλοκή του και για τις ανατροπές που κόβουν την ανάσα, όπως ένα μυθιστόρημα, γιατί δεν είναι μυθιστόρημα και γιατί δεν έχει ανατροπές. Όλα βαίνουν όπως είναι αναμενόμενα.

Γράφει η Νάντη Φίλια, η μεταφράστρια του κειμένου, κλείνοντας τον πρόλογό της για τη Ζιντονί: «Είναι γραμμένο στους μεγάλους καιρούς για «μικρούς ανθρώπους», μια ιστορία ανθρωπιάς σε έναν αιώνα απάνθρωπο που οι φρικαλεότητες που διαπράχτηκαν δεν θα πρέπει ποτέ να λησμονηθούν ή να δικαιολογηθούν
Σε μια πρόταση συνοψίζει επακριβώς την ταυτότητα του λιλιπούτειου αυτού του έργου.

Πώς αρχίζει η ιστορία της Ζιντονί...
«Το όνομά μου είναι Ζιντονί Άντλερσμπουργκ και γεννήθηκα στον δρόμο προς το Άλτσχαϊμ. Παρακαλώ για γονείς».

Η λιτή αυτή σημείωση, συνόδευε το μελαμψό μωρό που κοιμόταν τυλιγμένο σε κουρέλια, στο πλατύσκαλο του νοσοκομείου του Στάιρ. Το μωράκι, όπως διαπίστωσαν πολύ σύντομα οι γιατροί, έπασχε από ραχίτιδα, απόρροια της ανεπάρκειας ασβεστίου και βιταμίνης D, η οποία μάστιζε τα παιδιά εκείνη την εποχή. Αυτός ήταν άλλωστε κι ο λόγος που την εγκατέλειψαν οι φυσικοί της γονείς. Τη φροντίδα και την περίθαλψη της μικρούλας αναλαμβάνει η Πολιτεία αλλά τα πράγματα γίνονται πάρα πολύ δύσκολα, όταν έρχεται η στιγμή της ανεύρεσης ανάδοχης οικογένειας. Δυστυχώς, καμιά από τις υποψήφιες οικογένειες δεν είναι πρόθυμες να αναλάβει ένα ασθενικό παιδί, που εκτός αυτού, είναι και στην καταγωγή Ρομά. Ενάντια σε όλες τις πιθανότητες, το παιδί αναλαμβάνουν η Γιοζέφα κι ο Χανς, ένα προοδευτικό ζευγάρι, με πολλή αγάπη στην καρδιά τους. Κι η Ζιντονί για πρώτη φορά γνωρίζει την αγάπη, την φροντίδα και την ασφάλεια της μητρικής και πατρικής αγκαλιάς.

Ωστόσο, έξω από τους τοίχους του φτωχικού τους σπιτιού, η Ζιντονί αντιμετωπίζεται με φόβο και δυσπιστία, αφού το να είσαι Εβραίος ή Τσιγγάνος την εποχή εκείνη, όπου η Αυστρία είχε προσαρτηθεί στη Γερμανία, ήταν ισοδύναμο με τον κίνδυνο να βρεθείς σε κάποιο από τα απάνθρωπα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Σύντομα και με την έλευση του πολέμου, η Ζιντονί κι η θετή οικογένειά της αντιμετωπίζουν σημαντικά προβλήματα τόσο λόγω της πολιτικής τοποθέτησης του Χανς -ο οποίος ανήκει στο κομμουνιστικό κόμμα, το οποίο και αντιτίθεται σθεναρά στον εθνικοσοσιαλισμό- όσο και λόγω των θρησκευτικών τους πεποιθήσεων. Η Πολιτεία προσπαθεί χωρίς επιτυχία να βρει την μητέρα του κοριτσιού, το οποίο εν τέλει, έχει την ίδια μοίρα και προορισμό, με εκατομμύρια άλλα παιδιά. Το Άουσβιτς.

Η ιστορία όμως της Ζιντονί δεν τελειώνει εδώ. Αντίθετα εδώ αρχίζει. Από αυτό το σημείο και μετά πάλλεται η ψυχή αυτού του έργου κι όλων όσων αυτό πρεσβεύει. Και πρόκειται για ένα έργο το οποίο ξέρει ο αναγνώστης εκ προοιμίου ότι θα πονέσει. Θα προκαλέσει την αηδία, το μίσος και την απέχθεια. Δυστυχώς, το ανθρώπινο γένος έχει αποτύχει παταγωδώς. Για μια φορά ακόμη, καταλήγει κανείς στο ίδιο τραγικό συμπέρασμα. Έχουμε αποτύχει ως άνθρωποι...

Το «Αναζητώντας τη Ζιντονί» δεν είναι μια ιστορία βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα. Είναι τα πραγματικά γεγονότα, όπως τα έφερε στην επιφάνεια η εκτεταμένη έρευνα που πραγματοποίησε ο συγγραφέας. Ο Erich Hackl έχει προσεγγίσει το θέμα της Ζιντονί με κατανυκτική διάθεση. Με τον σεβασμό που σκύβουμε το κεφάλι μπροστά στα Θεία. Με λιτή κι ειλικρινή γλώσσα, χωρίς φιοριτούρες και προσπάθειες εντυπωσιασμού, μας διηγείται την ιστορία της Ζιντονί, σε μόλις 140 σελίδες.

Αν και το βιβλιαράκι αυτό είναι γραμμένο σε στυλ χρονογραφήματος, χωρίς ιδιαίτερους διαλόγους και περιγραφές, μόνο με μια διαρκή αφήγηση πραγματικών γεγονότων, δεν έχει την πεζότητα του λόγου, που έχει ένα χρονογράφημα. Πρόκειται για ένα ντοκουμέντο το οποίο δονείται από την ένταση του φόβου, του πόνου, της αδικίας που καίει τα σωθικά. Με βαθιά ενσυναίσθηση του τι νοιώθει ο αναγνώστης ταξιδεύοντας στις σελίδες του «Αναζητώντας τη Ζιντονί», ο Erich Hackl διηγείται τα γεγονότα που σημάδεψαν τη ζωή της Ζιντονί, σα να είναι μεμονωμένα περιστατικά και όχι ένα γενικευμένο κακό που θέρισε εκατομμύρια αθώων ανθρώπων. Στο πρόσωπο της Ζιντονί, ο συγγραφέας μετουσιώνει το κορίτσι, από ένα ιστορικό πρόσωπο σε οικείο. Σε ένα παιδί δικό μας. Το δικό μας παιδί. Και μας κάνει συμμέτοχους στο σφοδρό του «Κατηγορώ» εναντίων των δοσίλογων της ανθρωπότητας. Και ξυπνά έναν αρχέγονο θυμό μέσα μας. Έναν άσβεστο θυμό, που αναζωπυρώνεται κάθε φορά που ερχόμαστε αντιμέτωποι με μια τέτοια ιστορία. Κι αν οι μνήμες έχουν την τάση να ξεχαστούν, ευτυχώς που υπάρχουν βιβλία σαν αυτό, για να τις ξαναφέρουν στην επιφάνεια.


Στοιχεία βιβλίου:
Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ
Συγγραφέας: Έριχ Χακλ
Μετάφραση: Νάντη Φίλια
Σελίδες: 144 / Διαστάσεις: 14Χ21
Ημερ. έκδοσης: 08/03/2019
ISBN: 978-618-5101-82-4


Βιογραφικό του συγγραφέα:
Ο Έριχ Χακλ γεννήθηκε στις 26 Μαΐου 1954 στο Στάιρ της Άνω Αυστρίας. Μετά τις σπουδές του (Ισπανική φιλολογία) στο Ζάλτσμπουργκ, τη Σαλαμάνκα και τη Μάλαγα πήγε στην Ισπανία όπου δούλεψε σαν λέκτορας στο πανεπιστήμιο της Μαδρίτης και μετά σαν καθηγητής για γερμανικά και ισπανικά στη Βιέννη. Από το 1981 έως το 1990 εργάστηκε στο πανεπιστήμιο της Βιέννης και από το 1983 εργάζεται σαν συγγραφέας, μεταφραστής και εκδότης και ζει στη Βιέννη και τη Μαδρίτη. Επίσης μεταφράζει και γράφει σενάρια στα ισπανικά και σε γλώσσες της λατινικής Αμερικής. Σε ό,τι αφορά τα γραπτά του, λογοτεχνικά και δημοσιογραφικά, ο Χακλ συνδέει τα νήματα μεταξύ αυτών που δεν αρέσκονται στις αδικίες του σήμερα, αυτούς που ήταν ενάντια σ’αυτό παλαιότερα και που δεν πρέπει να μείνουν μόνοι με αυτές τις καταστάσεις. Οι νουβέλες και τα μυθιστορήματά του, που έχουν μεταφραστεί σε 25 γλώσσες, βασίζονται σε αληθινά περιστατικά. Ο Χακλ έχει λάβει βραβεία για το συγγραφικό και μεταφραστικό του έργο, ειδικά σε ότι αφορά την λατινοαμερικάνικη λογοτεχνία, της οποίας είναι βαθύς γνώστης και πρέσβης.

Βιβλιοάποψη: "Οι ιππότες της Μάλτας"

Περίληψη οπισθόφυλλου:
Βατικανό. Μια κραυγή πανικού διακόπτει ξαφνικά τις ψαλμωδίες στη Βασιλική του Αγίου Πέτρου και τα βλέμματα όλων στρέφονται ψηλά, καθώς το σώμα ενός άνδρα πέφτει από τον θόλο του ναού. Ένας ψίθυρος που ολοένα και δυναμώνει, αποκαλύπτει αυτό που ήδη γνώριζαν οι σέκτες του Βατικανού: το θύμα, ο Λουντοβίκο Ρουσπάντι, ήταν εκλεκτό μέλος των Ιπποτών της Μάλτας.

Ο επιθεωρητής Αουρέλιο Ζεν εισχωρεί στα άδυτα των αδύτων, αντλεί πληροφορίες για μια θρησκευτική οργάνωση που δρα στους κόλπους των Ιπποτών και αναζητά στοιχεία και αποδείξεις μέσα σε απόκρυφα, μεσαιωνικά χειρόγραφα που βρίσκονται στην περίφημη Βιβλιοθήκη του Βατικανού. Ενώ οι πιέσεις για την εύρεση του ενόχου εντείνονται, ο Ζεν αρχίζει να υποψιάζεται τη σαγηνευτική ερωμένη του Τάνια, η οποία φαίνεται να κρύβει αμαρτωλά μυστικά. Ο κύκλος αίματος δεν έχει κλείσει ακόμα... Όλα δείχνουν ότι η θρησκεία έχει μεν τις απαντήσεις, αλλά το άλλο της πρόσωπο αποσιωπά την αλήθεια. Ο Ιταλός αστυνομικός επιθεωρητής Αουρέλιο Ζεν είναι ο πιο περίπλοκος και συναρπαστικός ήρωας του Michael Dibdin: ένας άνθρωπος που ακούραστα προσπαθεί να επιβάλλει τον νόμο σε μια κοινωνία που συνεχώς φθίνει. Σε αυτό το μυστηριώδες μυθιστόρημα, ο Ζεν καλείται να σπάσει το άβατο του Βατικανού και να αντιμετωπίσει την πιο επικίνδυνη και θανατηφόρα απειλή στην καριέρα του.


Η άποψή μου:
(γράφει ο Οδυσσέας Δημάς)
Διαβάζουμε για ένα έγκλημα με φόντο την αγία έδρα του Βατικανό και ένας επιθεωρητής διόλου αδιάφθορος, ο οποίος βρίσκεται μπλεγμένος σε μία υπόθεση που ξεπερνάει κατά πολύ τη δικαιοδοσία του. Ανάμεσα στην Αρχιεπισκοπή, το Υπουργείο Εσωτερικών και μια παραθρησκευτική σέκτα που σπέρνει στο διάβα της νεκρούς, η εκπλήρωση του αστυνομικού του καθήκοντος είναι το τελευταίο πράγμα που τον απασχολεί.

Ο συγγραφέας χρησιμοποιώντας νοηματικά άλματα μαεστρεύει στην εναλλαγή των σκηνικών και μεταβαίνει έξυπνα κι αβίαστα από την περιγραφή και τη διήγηση, στο ζουμί και τη δράση. Το θέμα -ενώ αντλείται από ένα ενδιαφέρον μεσαιωνικό χρονικό- αφήνει το συγκριτικό ενδιαφέρον να μονοπωλείται από την τροπή που επιλέγει κάθε φορά ο πρωταγωνιστής.

Η μετάφραση του κειμένου είναι εξαιρετική, ο επιτηδευμένος λόγος και η ρευστότητα των διαλόγων το κάνουν εύκολο στην ανάγνωση και πλούσιο για τη φαντασία, ενώ οι δουλεμένοι χαρακτήρες και ο πανούργος αστυνόμος Ζεν ζωντανεύουν την πλοκή ανασηκώνοντας σταδιακά τα πέπλα του μυστηρίου.


Στοιχεία βιβλίου:
Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ
Συγγραφέας: Michael Dibdin
Μετάφραση: Χριστίνα Ελιάσα
Σελίδες: 464 / Διαστάσεις: 21x14cm
Ημερ. έκδοσης: Μάιος 2018
ISBN: 978-960-621-153-9


Βιογραφικό του συγγραφέα:
O Michael Dibdin (1947-2007) γεννήθηκε στο Γουλβερχάμπτον της Μεγ. Βρετανίας. Σπούδασε αγγλική φιλολογία στο Πανεπιστήμιο του Σάσεξ και έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο Alberta του Καναδά. Επιστρέφοντας στην Αγγλία, έζησε πολλά χρόνια στην Οξφόρδη πριν μετακομίσει με την τρίτη γυναίκα του, συγγραφέα ΚΚ (Katherine) Beck στο Σιάτλ. Ως συγγραφέας, ο Dibdin ήταν παθιασμένος με την αστυνομική λογοτεχνία. Το πρώτο βιβλίο του, ήταν μια συμπαθητκή παρωδία ιστοριών του Σέρλοκ Χολμς. Έγινε κυρίως γνωστός στο είδος γράφοντας δέκα αστυνομικά μυθιστορήματα που διαδραματίζονται όλα στη Ιταλία, με πρωταγωνιστή τον ντετέκτιβ Αουρέλιο Ζεν. Το πρώτο βιβλίο της σειράς, "Ratking", εκδόθηκε το 1988, απέσπασε πολύ καλές κριτικές και κέρδισε το βραβείο Gold Dagger Crime Nοvel of the Year. Εκτός από τα βιβλία με ήρωα τον Αουρέλιο Ζεν, ο Dibdin έγραψε ακόμα τα μυθιστορήματα "Dirty Tricks", 1991, και "The Dying of the Light", 1993, μια παρωδία whodunnit στο ύφος της Άγκαθα Κρίστι, και επιμελήθηκε δύο ανθολογίες αστυνομικού διηγήματος. Ως κριτικός λογοτεχνίας συνεργάστηκε τακτικά με τις εφημερίδες "The Independent" και "The Guardian".

Βιβλιοάποψη: "Σίβυλλα"

Περίληψη οπισθόφυλλου:
Μια μαγική, μυθική ύπαρξη γεννιέται και μεγαλώνει στον απαιτητικό δέκατο τέταρτο αιώνα, με προορισμό να φέρει σε πέρας την προσωπική της δοκιμασία. Τυφλωμένη από τις τεράστιες ικανότητες που διαθέτει και τον άκρατο εγωισμό της, θα επαναστατήσει, θα θελήσει να σπάσει τις αλυσίδες της νομοτέλειας στην οποία είναι υποχρεωμένη να υπακούει και θα το πληρώσει πολύ ακριβά.
Θα καταφέρει να βρει τη δύναμη να φτάσει στην ουσία των πραγμάτων και να δει καθαρά τον λόγο της υπόστασής της; Όταν όλα καταρρεύσουν, θα έχει μια δεύτερη ευκαιρία να επανορθώσει;

Ένα έπος γεμάτο αρμύρα, κάστρα και πέλαγος, με άντρες σκληρούς και δυνατούς, που εκτείνεται από την αρχαιότητα έως και τον εικοστό αιώνα. Η Χίος απέναντι στη Γένουα, η στέψη ενός Παλαιολόγου στην Αγία Σοφία, ένας λαός αντιμέτωπος με βαρβαρικά στίφη, η μοιραία και τραγική άλωση της Πόλης. Όλα μέσα από τα μάτια και τις πράξεις αυτής της σαγηνευτικής Σίβυλλας. Μια καταιγιστική γραφή, μια καθηλωτική μυθοπλασία ανάμεσα στην Ιστορία και τον μύθο που αγγίζει τα όρια του θρύλου και συνταράσσει, για να μας αφήσει στο τέλος τη λυτρωτική γεύση της ολοκλήρωσης, της αισιοδοξίας και της νίκης.


Η άποψή μου:
(γράφει η Μαριάννα Φλέσσα)
Η διαφορά της Πυθίας από τη Σίβυλλα είναι ότι ενώ και οι δύο είχαν μαντικές ικανότητες, η Πυθία ακολουθούσε μία συγκεκριμένη διαδικασία για να καθαρθεί στην Κασταλία πηγή και να θυμιατιστεί στην Ιερή Εστία με φύλλα δάφνης. Τότε μόνο μπορούσε να προφητεύσει, εφόσον είχε ερωτηθεί συγκεκριμένα. Η Σίβυλλα (ή οι Σίβυλλες -γνωρίζουμε ότι υπήρχαν πολλές σε διάφορες περιοχές του τότε γνωστού κόσμου) προφήτευε χωρίς να δεχτεί προηγουμένως ερωτήσεις.

Στο ομώνυμο βιβλίο της, η Δήμητρα Παπαναστασοπούλου, ξεκινάει την ιστορία της τον Μάρτη του 384 μ.χ. Η τελευταία Πυθία Ξενόκλεια αναγκάζεται να εγκαταλείψει μετά από την αυτοκρατορική εντολή το μαντείο των Δελφών, το οποίο κλείνει για πάντα μετά την επικράτηση του Χριστιανισμού. Στο εξής, οι διάδοχες ιέρειες που θα χρησμοδοτούσαν θα ήταν Σίβυλλες. Παρθένες, αφιερωμένες στο θεό Απόλλωνα, όργανά του για την συνέχιση της λατρείας του και την προφητεία του μελλούμενων.

Στο ιστορικό μυθιστόρημα της Δήμητρας Παπαναστασοπούλου παρακολούθησα με αγωνία και ενδιαφέρον την ζωή τριών από τις Σίβυλλες. Η πρώτη, η Θέκλα, είναι η διάδοχος της τελευταίας Πυθίας, της Ξενόκλειας. Μικρή και όχι τόσο ισχυρή Σίβυλλα, είναι στην ουσία η μετάβαση και το προοίμιο για τη δέκατη όγδοη: το 1373, μια πανίσχυρη Σίβυλλα, η Οργετού Νεγρεπόντη Τζιουστινιάνι γεννιέται. Γόνος πανίσχυρης οικογένειας της Χίου, έχει το χάρισμα, να διαβάζει τις σκέψεις των άλλων, να προβλέπει τα μελλούμενα, να μπορεί να πείθει τους γύρω της και να μεταμορφώνεται σε ό,τι επιθυμεί. Από μικρή αντιλαμβάνεται τη δύναμη που έχει και δέχεται την ευλογία και την εντολή να υπηρετήσει τον Απόλλωνα. Βασική προϋπόθεση είναι να μείνει αγνή και αμόλυντη, πιστή στις επιταγές της θεϊκής βούλησης, αλλιώς η εκδίκηση του θεού θα είναι σκληρή. Της απαγορεύεται να χρησιμοποιήσει τη δύναμή της για να ωφεληθεί η ίδια, αδυνατεί να κάμψει τους κανόνες και να τη χρησιμοποιήσει για να βοηθήσει τους συνανθρώπους της. Θα ήταν ύβρις να αγαπήσει.

Μέσα από καταιγιστική δράση, η ζωή οδηγεί την Οργετού να ζήσει μέχρι τα βαθιά γεράματα και να βιώσει από κοντά τα σημαντικότερα ιστορικά γεγονότα του δεύτερου μισού του 14ου αιώνα και του πρώτου του 15ου: τη στέψη του Μανουήλ του Β΄ του Παλαιολόγου στην Αγιά Σοφιά, την άλωση της Πόλης από τους Τούρκους, την επιδρομή και το θάνατο του Ταμερλάνου στη Μικρά Ασία. Όλα δίνονται με εξαιρετική ιστορική ακρίβεια και είναι ολοφάνερη η ενδελεχής ιστορική έρευνα για την εποχή, που έκανε η συγγραφέας. Εντυπωσιάστηκα με τις ιστορικές λεπτομέρειες που αφορούσαν την κατοχή της Χίου από τους Γενοβέζους και την μύηση των Ναϊτών Ιπποτών. Και δεν είναι τα μόνα ιστορικά στοιχεία που ενσωματώνονται στην πλοκή...

Η Οργετού, παλεύει με την ανθρώπινη φύση της, παλεύει με την θεϊκή εντολή που έχει δεχτεί. Ως αδύναμη θνητή όμως υποκύπτει και η ύβρις της είναι μεγάλη και αναγκάζεται να πληρώσει το σκληρό τίμημα. Η τρίτη και τελευταία Σίβυλλα, η Δάφνη, είναι αυτή των αρχών του 20ού αιώνα. Ζει τη φωτιά της Μικρασιατικής Καταστροφής, τον απάνθρωπο δρόμο της προσφυγιάς.

«[...] Το αποτέλεσμα ήταν ένα ολοστρόγγυλο μηδενικό. Ο χάρος γελούσε κοροϊδευτικά με τα καμώματά της, επιδεικνύοντας το, πολύτιμο για εκείνη, τρόπαιό του. [...]

Και πάλι, συγκινήθηκα από τις ιστορικές περιγραφές. Είναι πάμπολλες οι μικρές διδακτικές λεπτομέρειες που ανακάλυψα. Έζησα κι εγώ με αγωνία την κάθε στιγμή της προσπάθειας επιβίωσης της οικογένειάς της. Αυτή είναι που γράφει πολύ έξυπνα τον επίλογο του μυθιστορήματος, αφήνοντάς με, με μια γλυκιά αίσθηση πληρότητας και έχοντας απαντήσει και κλείσει όλα τα νήματα της διήγησης.

Το βιβλίο είναι ένα έπος! Ογκώδες και ίσως αυτό να φοβίζει κάποιον, όταν το πάρει για πρώτη φορά στα χέρια του. Η γραφή όμως της Δήμητρας Παπαναστασοπούλου είναι στρωτή, κατανοητή, χωρίς υπερβολικά ιστορικά στοιχεία που μπορεί να κουράζουν, με ειρμό. Η μία σελίδα κυλάει γρήγορα μετά την άλλη και ήταν αρκετές οι νύχτες που έμεινα ξάγρυπνη, μαγεμένη, ειδικά από την Οργετού. Την αγάπησα. Συνέπασχα μαζί της, ένιωθα να παίρνω εγώ τις αποφάσεις που έπαιρνε και συμμετέχω η ίδια στην αφήγηση. Ναι, το βιβλίο ασχολείται με αρκετά ιστορικά γεγονότα, ειδικά την εποχή του ύστερου Βυζαντίου και θα μπορούσαν κάποιοι αυτό να το θεωρήσουν υπερβολικό και κουραστικό. Μη ξεχνάμε ότι για κάθε ένα από αυτά τα γεγονότα έχουν γραφτεί από συναδέλφους ιστορικούς αμέτρητες μελέτες και βιβλία. Δεν είναι όμως. Η Ιστορία (ως επιστήμη) απλά και κατανοητά πλέκεται με μία καλομελετημένη διήγηση του φανταστικού και αναδεικνύεται με μικρές εύστοχες πινελιές από τις προσωπικές ιστορίες των ηρώων του βιβλίου. Η εσωτερική πάλη τους, η επιθυμία τους να υπερβούν τις δυνατότητές τους, να αλλάξουν την προδιαγεγραμμένη μοίρα τους είναι ένα από τα πιο ενδιαφέροντα σημεία του βιβλίου.

Κάθε φορά που στα χέρια μου έρχεται κάποιο από τα βιβλία της κυρίας Παπαναστασοπούλου (την οποία δεν είχα ποτέ την τιμή να γνωρίσω από κοντά), ξέρω ότι είναι εγγύηση ότι το ταξίδι στον φανταστικό κόσμο που θα πλάσει θα είναι όχι μόνο απολαυστικό, αλλά διδακτικό και απολύτως ικανοποιητικό στο κλείσιμό του. Την ευχαριστώ πολύ και προτείνω με μεγάλη χαρά το βιβλίο της. Ειδικά για τους λάτρεις του είδους.


Στοιχεία βιβλίου:
Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ
Συγγραφέας: Δήμητρα Παπαναστασοπούλου
Σελίδες: 404 / Διαστάσεις: 14x20,5 cm
Ημερ. έκδοσης: Μάρτιος 2019
ISBN: 978-960-9585-97-2


Βιογραφικό της συγγραφέως:
Η Δήμητρα Παπαναστασοπούλου γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Λάρισα. Σπούδασε ξενοδοχειακά στη Ρόδο (ΑΣΤΕΡ) και οικονομικά στη Θεσσαλονίκη (Ανωτάτη Βιομηχανική), όπου έμεινε και εργάστηκε για είκοσι χρόνια. Είναι παντρεμένη και ζει στην Αθήνα.

Αρθρογραφεί σταθερά στα διαδικτυακά περιοδικά The Mythologists, iporta.gr, anemosmagazine.gr, koukidaki.blogspot.gr. και στα Βιβλιοσημεία. Πολλά από τα άρθρα της μπορείτε να τα βρείτε και στο προσωπικό της blog.

Εργογραφία: «Σαν στάχυα στο χρόνο» (Διόπτρα, 2012), «Στη σκιά των αιώνων» (Διόπτρα, 2013), «Από ξύλο και ασήμι» (Διόπτρα, 2015), «Ανεξέλεγκτο πάθος» (Εμπειρία εκδοτική, 2017), «Όταν σωπαίνει το φως» (Άνεμος εκδοτική, 2018), «Σίβυλλα, το τίμημα της ύβρεως» (Άνεμος εκδοτική, 2019).
Από το Blogger.
 
Copyright © 2017-2019. ΒΙΒΛΙΟΣΗΜΕΙΑ - All Rights Reserved
Created by Vivliosimeia | Published by Vivliosimeia |
Proudly powered by Vivliosimeia.blogspot.gr