---Δημοσίευση: 17/06/2026---
Η Μαίρη Κωνσταντούρου γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Εργάστηκε τα πρώτα χρόνια ως καθηγήτρια Αγγλικών και επί μία εικοσαετία επικεντρώθηκε στις μεταφράσεις λογοτεχνικών βιβλίων. Σήμερα εργάζεται ως μεταφράστρια και επιμελήτρια, ενώ παράλληλα συνεχίζει να γράφει τα δικά της μυθιστορήματα.
Βιβλιογραφία της από εκδόσεις Λιβάνη: "Σε βλέπω παντού" (2008), "Όταν οι γυναίκες τολμούν" (2009), "Το πολύ δεν είναι πάντα αρκετό" (2010), "Σκιές στον χρόνο" (2010), "Ζωή μου εσύ" (2011), "Αγεφύρωτες σιωπές" (2013), "Χωρίς εσένα" (2014), "Μια ανάσα μακριά" (2015), "Η άγνωστη δίπλα μου" (2016), "Παλίρροια" (2020). Από εκδόσεις Ωκεανίδα, το "Ασκίμ θα πει αγάπη" (2017). Από Άνεμος εκδοτική επανεκδόθηκαν τα "Η άγνωστη δίπλα μου" (2025), και "Παλίρροια-Κάποια μυστικά δεν βυθίζονται ποτέ" (2026).
Κυρίες και κύριοι... Τα Βιβλιοσημεία ανακρίνουν τη Μαίρη Κωνσταντούρου!
Γιατί γράφετε; Από εσωτερική ανάγκη; Από αγάπη για το γράψιμο; Για επιβίωση; Ζει κάποιος από τη συγγραφή;
Μ.Κ.: Σχεδόν κανείς στην Ελλάδα δεν μπορεί να πει πως ζει μόνο από τη συγγραφή. Εδώ με δυσκολία καταφέρνουμε να βιοποριστούμε από τις σταθερές δουλειές μας... Οπότε όχι, δεν γράφω για την επιβίωσή μου, τουλάχιστον τη σωματική. Γράφω, όμως, για την απελευθέρωση, την ισορροπία και την επιβίωση της ψυχής μου.
Πότε καταλάβατε ότι η συγγραφή είναι κάτι που θέλετε να ακολουθήσετε σοβαρά στη ζωή σας;Μ.Κ.: Θα πω το κλασικό: από μικρή μου άρεσε να αποτυπώνω τα πάντα στο χαρτί -από κοριτσίστικες σκέψεις και παιδικά παράπονα προς τους γονείς, μέχρι εφηβικούς προβληματισμούς και νεανικά άρθρα. Μετά τις σπουδές, ασχολήθηκα με τις μεταφράσεις, καθοδηγούμενη από τη βαθιά αγάπη μου για το βιβλίο. Παράλληλα έγραφα τις δικές μου ιστορίες, χωρίς όμως να πιστεύω πως θα μπορούσα ποτέ να εκδώσω κάτι δικό μου. Πίστευα πως ο συγγραφικός κόσμος αποτελείτο από ανθρώπους ανώτερου ψυχικού επιπέδου, αμόλυντους, σχεδόν «άγιους», όπου ένας απλός θνητός δεν είχε θέση ανάμεσά τους. Τελικά, κοντά στα σαράντα μου, οι συγκυρίες το έφεραν έτσι, ώστε να δω το πρώτο μου βιβλίο τυπωμένο, σχεδόν χωρίς να το καταλάβω.
Υπήρξε κάποιο πρόσωπο ή κάποιο βιβλίο που επηρέασε καθοριστικά την απόφασή σας να γράφετε;
Μ.Κ.: Όχι, η ανάγκη αυτή ήταν καθαρά προσωπική. Υπήρξαν όμως οι γονείς μου, που χάρη σε εκείνους έμαθα να αγαπώ τόσο τα βιβλία. Είχαν φτιάξει μια μεγάλη βιβλιοθήκη στο σπίτι, η οποία εμπλουτιζόταν διαρκώς με έργα σπουδαίων συγγραφέων, ποιητικές συλλογές, μελέτες αλλά και ιατρικά συγγράμματα. Είχαν μια απίστευτη δίψα για διάβασμα -ίσως γι’αυτό ήταν άνθρωποι τόσο φωτεινοί και προοδευτικοί για την εποχή τους.
Πώς θα περιγράφατε τον εαυτό σας, πέρα από την ιδιότητα της συγγραφέως;
Μ.Κ.: Είμαι ένας απλός άνθρωπος που είχε την τύχη να κάνει το πάθος του επάγγελμα, δουλεύοντας στον χώρο του βιβλίου. Αγαπώ την ήρεμη ζωή, την οικογένεια και τους φίλους μου, τα ζώα και τις αναμνήσεις μου. Αν έπρεπε να ξεχωρίσω κάτι σ’εμένα, είναι μάλλον η ανάγκη μου να παρατηρώ τον κόσμο γύρω μου διακριτικά, παρά να διεκδικώ το κέντρο της προσοχής.
Πόσο επηρεάζουν οι προσωπικές σας εμπειρίες τις ιστορίες που δημιουργείτε; Μ.Κ.: Σε μεγάλο βαθμό, και νομίζω πως είναι αναπόφευκτο αυτό. Γιατί οι εμπειρίες είναι εκείνες που καθορίζουν τη σκέψη μας και σμιλεύουν τον χαρακτήρα μας. Και τι είναι η συγγραφή πέρα από φαντασία; Είναι η κατάθεση των σκέψεων και του χαρακτήρα μας. Αν μάλιστα θυμηθούμε τους Αρχαίους μας, η λέξη «χαρακτήρας» σήμαινε αρχικά το αποτύπωμα, τη σφραγίδα. Για μένα, λοιπόν, οι εμπειρίες μου είναι η σφραγίδα μου, το ψυχικό αποτύπωμα που αφήνω πάνω στις ιστορίες που δημιουργώ.
Υπάρχει κάποια καθημερινή συνήθεια ή τελετουργία που σας βοηθά στη διαδικασία της συγγραφής;
Μ.Κ.: Απολύτως καμία. Αν έπρεπε να βαφτίσω κάτι ως «τελετουργία», αυτό θα ήταν η έλλειψη προγράμματος! Πιστεύω ότι αν έβαζα τη συγγραφή σε ένα συγκεκριμένο καλούπι, θα έχανε τον αυθορμητισμό της. Για μένα η γραφή είναι ανάγκη για απελευθέρωση, επομένως θέλω να λειτουργεί ελεύθερα. Όταν μια ιστορία ζητάει να βγει στο χαρτί, απλώς συμβαίνει, χωρίς να χρειάζεται προετοιμασία ή ειδικές συνθήκες.
Ποια είναι η μεγαλύτερη πρόκληση που αντιμετωπίζετε, όταν γράφετε ένα νέο βιβλίο;
Μ.Κ.: Οπωσδήποτε η εύρεση χρόνου. Είναι η μεγαλύτερη πρόκληση και η σοβαρότερη δυσκολία. Από τη στιγμή που εργάζομαι τις περισσότερες ώρες της μέρας, πρέπει να στριμώξω στο Σαββατοκύριακο τις δουλειές του σπιτιού, τις υποχρεώσεις, αλλά και τον πολύτιμο χρόνο με την οικογένεια και τους φίλους. Έτσι, ο χρόνος που απομένει για να γράψω γίνεται μια δυσπρόσιτη πολυτέλεια, ένας πραγματικός άθλος!
Πώς νιώθετε όταν οι αναγνώστες ταυτίζονται με τους χαρακτήρες σας ή σας μιλούν για το πώς τους επηρέασε ένα βιβλίο σας;
Μ.Κ.: Είναι μια στιγμή βαθιάς, σχεδόν αμήχανης συγκίνησης. Όταν ένας αναγνώστης έρχεται και σου λέει ότι ταυτίστηκε με έναν ήρωα ή ότι ένα βιβλίο σου τον άγγιξε, καταλαβαίνεις ότι το δικό σου ψυχικό αποτύπωμα, που άφησες πάνω στο χαρτί, συνάντησε και ακούμπησε το αποτύπωμα κάποιου άλλου. Είναι η μεγαλύτερη δικαίωση για έναν συγγραφέα. Σε κάνει να νιώθεις ότι όλος ο κόπος, η κούραση και οι ώρες που διέθεσες, άξιζαν τον κόπο, γιατί κατάφερες, έστω και για λίγο, να μην είσαι μόνος -και να μην είναι ούτε ο αναγνώστης μόνος του.
Από πού αντλείτε συνήθως την έμπνευση για τις ιστορίες σας; Μ.Κ.: Η μεγαλύτερη πηγή μου είναι η ίδια η ζωή και οι άνθρωποι που τη συνθέτουν -είτε πρόκειται για το παρόν είτε για το παρελθόν. Με γοητεύουν τα αποτυπώματα που αφήνουν τα αληθινά γεγονότα στον χρόνο. Για παράδειγμα, στο μυθιστόρημά μου «Παλίρροια-Κάποια μυστικά δεν βυθίζονται ποτέ», η σπίθα της έμπνευσης ήρθε από το τραγικό γεγονός της πανώλης κατά τον Μεσαίωνα, αλλά και από μια συγκλονιστική, αληθινή ιστορία που στιγμάτισε το νησί Ποβέλια της Βενετίας στα μέσα του εικοστού αιώνα. Η πραγματικότητα, τελικά, κρύβει πάντα μια δραματικότητα που καμία μυθοπλασία δεν μπορεί να ξεπεράσει.
Στα βιβλία σας τα συναισθήματα και οι ανθρώπινες σχέσεις παίζουν σημαντικό ρόλο. Σας οδήγησε κάτι σε αυτή τη θεματολογία;
Μ.Κ.: Πρώτα απ’ όλα, με οδηγεί μια βαθιά αγάπη για τον άνθρωπο και τις αντιφάσεις του. Τα συναισθήματα και οι σχέσεις είναι ο καλύτερος τρόπος για να αποκρυπτογραφήσουμε την ανθρώπινη ψυχή. Προτιμώ τη συγκεκριμένη θεματολογία, επειδή νιώθω την ανάγκη να αναζητήσω τη δικαιοσύνν -και να την απονέμω τουλάχιστον μέσα από τις σελίδες των βιβλίων μου, δικαιώνοντας όσους πόνεσαν ή αδικήθηκαν. Και, όσο σκοτάδι κι αν συναντούν οι ήρωές μου, στο τέλος φροντίζω να διαφαίνεται πάντα μια ελπίδα για το αύριο. Γιατί πιστεύω ακράδαντα πως, ακόμα και στις πιο σκοτεινές στιγμές μας, ο άνθρωπος έχει τη δύναμη να σώσει τον άνθρωπο.
Πόσο σημαντική είναι για σας η ψυχολογική ανάπτυξη των χαρακτήρων μέσα σε μια ιστορία;
Μ.Κ.: Εξαιρετικά σημαντική. Η ψυχολογική ανάπτυξη των χαρακτήρων είναι αυτή που μου επιτρέπει να κατανοήσω τα κίνητρά τους, να ψηλαφίσω τις πληγές τους και να εντοπίσω τις αδυναμίες τους -στοιχεία που τους κάνουν αληθινούς και τρισδιάστατους. Αν δεν γίνει αυτή η βαθιά βουτιά στον εσωτερικό τους κόσμο, ακόμα και η πιο συναρπαστική, καταιγιστική ιστορία μένει μετέωρη, χωρίς βάθος και ουσία. Η πλοκή μπορεί να κρατήσει το ενδιαφέρον του αναγνώστη, αλλά είναι οι χαρακτήρες και η ψυχή τους που θα τον κάνουν να δεθεί με το βιβλίο και να το θυμάται για πάντα.
Η "Παλίρροια" επιστρέφει στα βιβλιοπωλεία έξι χρόνια μετά την πρώτη της κυκλοφορία. Πώς νιώθετε που βλέπετε αυτό το έργο να αποκτά μια "δεύτερη ζωή" και τι πιστεύετε ότι έχει να πει στους σημερινούς αναγνώστες, σε σχέση με το παρελθόν;
Μ.Κ.: Η επανακυκλοφορία ενός βιβλίου κρύβει πάντα μια συγκίνηση, γιατί αποδεικνύει πως η ιστορία του συνεχίζει να αναπνέει. Είναι υπέροχο να ξέρεις ότι ένα έργο σου αντέχει στον χρόνο και βρίσκει ξανά τον δρόμο του προς τα χέρια των ανθρώπων. Στα έξι χρόνια που μεσολάβησαν, ο κόσμος άλλαξε ριζικά, η ζωή μας ακολούθησε μια νέα πορεία. Η "Παλίρροια" έχει να κάνει με τη διαρκή κίνηση -τα όνειρα που γιγαντώνονται ή εξασθενούν, τα συναισθήματα που έρχονται και φεύγουν, τις πίκρες που εναλλάσσονται με τις χαρές, τις αλλαγές που μας διαμορφώνουν. Αν θα έπρεπε να απομονώσω την κεντρική ιδέα της Παλίρροιας, συμπυκνώνεται σε μία μόνο λέξη: ανθρωπιά. Ζούμε σε μια εποχή που τρέχει με ιλιγγιώδεις ρυθμούς, μια εποχή έντονης ψηφιοποίησης και αποξένωσης, όπου η ανάγκη για ουσιαστική σύνδεση είναι πιο επιτακτική από ποτέ. Το βιβλίο, μέσα από τις διακυμάνσεις του, λειτουργεί ως ένας καθρέφτης αυτής της ανάγκης. Μέσα από τις σελίδες του ήθελα να θυμίσω σε όλους μας ότι παρά τις αποστάσεις ή τις δυσκολίες, η ενσυναίσθηση και η αλληλεγγύη είναι οι μόνες σταθερές που μας κρατούν όρθιους. Η ανθρωπιά δεν είναι μια αφηρημένη έννοια στην ιστορία μου· είναι το μοναδικό μας καταφύγιο.
Οι ήρωές σας συχνά βρίσκονται αντιμέτωποι με δύσκολες αποφάσεις. Θεωρείτε ότι βοηθούν τους αναγνώστες με τις αποφάσεις τους να κατανοήσουν καλύτερα τον εαυτό τους; Βοηθά η λογοτεχνία σε κάτι τέτοιο;
Μ.Κ.: Πιστεύω πως ναι. Η λογοτεχνία έχει μια μοναδική, σχεδόν θεραπευτική ιδιότητα: μας επιτρέπει να ζήσουμε «ξένες» ζωές εκ του ασφαλούς. Όταν ένας ήρωας έρχεται αντιμέτωπος με ένα δυσεπίλυτο δίλημμα, ο αναγνώστης δεν παρακολουθεί απλώς παθητικά· μπαίνει στη θέση του, αναρωτιέται τι θα έκανε ο ίδιος, ζυγίζει τις δικές του αξίες και έρχεται αντιμέτωπος με τους δικούς του κρυμμένους φόβους. Οι δύσκολες αποφάσεις των χαρακτήρων γίνονται το όχημα για να ανακαλύψουμε τις δικές μας αντοχές και όρια. Τελικά, μέσα από τους άλλους, τον δικό μας εαυτό προσπαθούμε να κατανοήσουμε καλύτερα.
Τι θα θέλατε να κρατήσει ένας αναγνώστης αφού ολοκληρώσει ένα βιβλίο σας;
Μ.Κ.: Θα ήθελα, κλείνοντας το βιβλίο, να νιώσει λιγότερο μόνος. Να κρατήσει μέσα του την αίσθηση ότι, παρά τις δοκιμασίες και τα σκοτάδια που μπορεί να περάσαμε μαζί με τους ήρωες, η ζωή πάντα αξίζει τον κόπο και η ελπίδα παραμένει ζωντανή. Αν μια ιστορία μου καταφέρει να συντροφεύσει τον αναγνώστη για μέρες μετά το γύρισμα και της τελευταίας σελίδας, αν τον κάνει να σκεφτεί με περισσότερη τρυφερότητα τον εαυτό του ή τους γύρω του, τότε για μένα το βιβλίο έχει πετύχει τον σκοπό του.
Τι κάνετε στον ελεύθερό σας χρόνο;Μ.Κ.: Ο ελεύθερος χρόνος μου είναι πλέον λιγοστός και οι ρυθμοί μου έχουν αναγκαστικά επιβραδυνθεί. Πρόσφατα βίωσα και μια σημαντική απώλεια, καθώς έχασα την αγαπημένη μου Μέλια, το σκυλάκι μου, που με συντρόφευε καθημερινά, κι έτσι οι μεγάλες μας βόλτες σταμάτησαν. Πλέον, επιλέγω να γεμίζω τις ώρες μου με ό,τι ηρεμεί την ψυχή μου και με κρατάει σε σύνδεση με τη ζωή: με διάβασμα, με τις δικές μου ώρες γραφής, με όμορφες εξόδους με καλούς φίλους και, πάνω από όλα, με στιγμές χαλάρωσης και παιχνιδιού με την οικογένειά μου.
Είστε λάτρης των σκυλιών και γενικά των ζώων. Πώς είναι/ήταν η ζωή σας με αυτά;Μ.Κ.: Η ζωή με τα ζώα υπήρξε πάντα υπέροχη, γεμάτη από μια ξεχωριστή ευτυχία. Για μένα ήταν και παραμένουν ισότιμα μέλη της οικογένειάς μου. Μέχρι κι ο Άγιος Βασίλης άφηνε πάντα κάτω από το χριστουγεννιάτικο δέντρο και το δικό τους δώρο. Μαζί τους μοιραζόμουν πάντα τις χαρές και τις λύπες μου, κι ας ακούγεται σε κάποιους παράξενο. Εδώ και ενάμιση χρόνο, μετά την απώλεια της Μέλιας μου, είμαι μόνη. Είναι μια συνειδητή, αν και δύσκολη απόφαση, που πηγάζει αποκλειστικά από τον σεβασμό μου απέναντί τους. Σκέφτομαι ότι λόγω των υποχρεώσεων και των μειωμένων αντοχών μου, ένα ζωάκι θα αναγκαζόταν να περνάει πολλές ώρες μόνο του, κλεισμένο στο σπίτι. Εγώ θα έπαιρνα χαρά, εκείνο όμως; Έτσι, διοχετεύω πλέον αυτή την αγάπη στο σκυλάκι της κόρης μου, ενώ έχω πάντα στην τσάντα μου λιχουδιές για να κερνάω τα αδέσποτα που συναντώ στον δρόμο μου. Η αγάπη για τα ζώα δεν σταματά ποτέ, απλώς βρίσκει άλλους τρόπους να εκφραστεί.
Τι συμβουλή θα δίνατε σε κάποιον νέο άνθρωπο που θέλει να ξεκινήσει να γράφει;
Μ.Κ.: Θα του έδινα τρεις συμβουλές που πιστεύω πως είναι τα θεμέλια της συγγραφής. Η πρώτη είναι να αγαπήσει και να μελετήσει βαθιά τη γλώσσα μας· αυτή είναι το μοναδικό μας εργαλείο, το χρώμα με το οποίο θα ζωγραφίσει τον κόσμο του. Η δεύτερη είναι να διαβάζει ασταμάτητα άλλους συγγραφείς, γιατί η ανάγνωση είναι το καλύτερο σχολείο για τη γραφή. Και η τρίτη, ίσως η πιο ουσιαστική, είναι να καλλιεργήσει την ενσυναίσθηση· να μάθει να παρατηρεί τον άνθρωπο με κατανόηση για τις αδυναμίες και τα λάθη του, γιατί από εκεί γεννιούνται οι αληθινοί χαρακτήρες. Τέλος, θα του έλεγα να εξοπλιστεί με ακλόνητη επιμονή. Ο δρόμος μέχρι την πόρτα ενός εκδοτικού οίκου μπορεί να έχει δυσκολίες και απογοητεύσεις, όμως αν κάποιος αγαπάει πραγματικά τη συγγραφή, δεν πρέπει ποτέ να εγκαταλείψει το όνειρό του.
Πείτε μας ένα γεγονός που σας στιγμάτισε, και δεν το ξέρουν πολλοί (...και τώρα θα το μάθουν πολλοί!!!). Μ.Κ.: Η ζωή μου, όπως και πολλών άλλων ανθρώπων, δεν ήταν ένας δρόμος στρωμένος με ροδοπέταλα και βίωσα πολλά γεγονότα που με στιγμάτισαν. Ήρθα αντιμέτωπη με πολύ πρόωρες απώλειες, με σοβαρές ανατροπές στην υγεία, με δοκιμασίες που συχνά λυγίζουν τις ανθρώπινες αντοχές. Δεν θα ήθελα να σταθώ σε ένα συγκεκριμένο γεγονός, γιατί θεωρώ πως δεν είναι το ίδιο το τραύμα που έχει σημασία, αλλά το αποτύπωμα που αφήνει πίσω του. Ωστόσο, όλες αυτές οι σιωπηλές μάχες που έδωσα είναι τελικά εκείνες που με διαμόρφωσαν ως άνθρωπο και, κατ’ επέκταση, ως συγγραφέα. Αν δεν είχα γνωρίσει το σκοτάδι, δεν θα μπορούσα σήμερα να γράψω για το φως· αν δεν είχα πονέσει, δεν θα μπορούσα να καταλάβω τις πληγές των ηρώων μου. Σε όσους, λοιπόν, ενδιαφέρονται θα πω ότι κάθε σελίδα των βιβλίων μου κουβαλάει ένα κομμάτι από τις δικές μου αντοχές.
Είστε η «μαμά» 11 μυθιστορημάτων (και δύο συμμετοχών σε συλλογικά έργα διηγήματος) και δεκάδων ηρώων. Ποιος σας δυσκόλεψε στη δημιουργία; Υπάρχει κάποιος χαρακτήρας που νιώθετε ιδιαίτερα κοντά σας;Μ.Κ.: Το να είσαι η «μαμά» τόσων χαρακτήρων είναι μοναδική εμπειρία! Τους αγαπώ και τους συναισθάνομαι όλους ανεξαιρέτως, καθώς κατά τη διάρκεια της συγγραφής γίνομαι ένα μαζί τους, βιώνοντας τις χαρές και τα δράματά τους. Αν έπρεπε, όμως, να ξεχωρίσω κάποιους στους οποίους έχω μια ανεπαίσθητα παραπάνω αδυναμία, αυτοί θα ήταν η καλοσυνάτη Μελίνα και η βαθιά αδικημένη Άγνωστη από το μυθιστόρημά μου "Η Άγνωστη δίπλα μου" – δύο γυναίκες που με άγγιξαν βαθιά. Και οπωσδήποτε ο Αλεσάντρο από την "Παλίρροια", ένας Βενετός ευγενής του Μεσαίωνα που βιώνει το απόλυτο σωματικό και ψυχικό μαρτύριο. Με παίδεψε απίστευτα αυτός ο ήρωας, γιατί έπρεπε να βουτήξω μαζί του στα πιο βαθιά σκοτάδια της ανθρώπινης οδύνης. Όμως, μέσα από τις στάχτες του, ο Αλεσάντρο καταφέρνει να αναδειχθεί σε ένα διαχρονικό σύμβολο: σε αυτό που ορίζει τον αληθινό, τον αυθεντικό Άνθρωπο που δεν χάνει την ουσία του ακόμα και στην πιο εφιαλτική δοκιμασία. Αυτοί είναι οι ήρωες που, όταν έκλεισα τα βιβλία, ένιωσα ότι πήραν ένα κομμάτι από μένα μαζί τους.
Έχετε δοκιμαστεί σε κοινωνικό-μεταφυσικό-αισθηματικό-ιστορικό μυθιστόρημα. Έχετε σκεφτεί τη συγγραφή ενός αστυνομικού ή ψυχολογικού θρίλερ; Ή ακόμα ενός παιδικού; Μ.Κ.: Το παιδικό βιβλίο είναι ένα πεδίο στο οποίο σίγουρα δεν θα δοκιμαζόμουν· θεωρώ πως κάτι τέτοιο απαιτεί πολύ ειδικές γνώσεις και κουβαλάει μια τεράστια ευθύνη, την οποία σέβομαι απόλυτα. Από την άλλη, η ψυχολογία του ανθρώπου και τα σκοτεινά της μονοπάτια με γοήτευαν ανέκαθεν. Θεωρώ πως μια μικρή δόση ψυχολογικού θρίλερ υπάρχει ήδη, με έναν τρόπο, τόσο στην "Άγνωστη δίπλα μου" όσο και στην "Παλίρροια". Είναι ένα είδος που αγαπώ ιδιαίτερα, οπότε, ναι, θα ήθελα πολύ στο μέλλον να πειραματιστώ και να αναμετρηθώ με ένα μυθιστόρημα αμιγώς αστυνομικό ή ψυχολογικό θρίλερ.
Τι σημαίνει «έκθεση βιβλίου» για εσάς; Πωλήσεις βιβλίων ή συναντήσεις με αναγνώστες;
Μ.Κ.: Για μένα, μια έκθεση βιβλίου δεν ήταν και δεν θα είναι ποτέ μια στείρα διαδικασία πωλήσεων. Πάνω απ’ όλα, είναι μια γιορτή συνάντησης. Είναι η μοναδική ευκαιρία να βρεθώ πρόσωπο με πρόσωπο με τον κόσμο, να κοιταχτούμε στα μάτια, να ανταλλάξουμε απόψεις και να μοιραστούμε τη κοινή μας αγάπη για τις ιστορίες. Και όλο αυτό, μέσα σε μια μοναδική ατμόσφαιρα: με το "άρωμα βιβλίου" να πλημμυρίζει τον αέρα και τις σελίδες να θροΐζουν κάτω από το φως. Αυτή η ζωντανή ανταλλαγή ενέργειας είναι η μεγαλύτερη ανταμοιβή για κάθε συγγραφέα.
Είθισται ο χώρος εκδοτών και συγγραφέων να βγάζει άτομα υψηλού πνευματικού επιπέδου. Ποια η άποψή σας;
Μ.Κ.: Θα έλεγα ότι αυτό αποτελεί περισσότερο μια προσδοκία ή ένα στερεότυπο, παρά τον απόλυτο κανόνα. Ο χώρος του βιβλίου είναι μια μικρογραφία της κοινωνίας μας. Το γεγονός ότι κάποιος γράφει ή εκδίδει βιβλία σημαίνει σίγουρα ότι διαθέτει μια πνευματική ανησυχία ή ένα συγκεκριμένο μορφωτικό επίπεδο, όμως η πραγματική πνευματικότητα και το ήθος δεν πιστοποιούνται αυτόματα από μια ιδιότητα. Η καλλιέργεια της ψυχής, η ταπεινότητα και η ουσιαστική ενσυναίσθηση είναι προσωπικές κατακτήσεις του κάθε ανθρώπου ξεχωριστά, ανεξάρτητα από το επάγγελμά του. Στον χώρο μας, λοιπόν, όπως παντού, θα συναντήσει κανείς φωτεινές εξαιρέσεις ανθρώπων με σπάνιο πνευματικό ανάστημα, αλλά και συμπεριφορές που απέχουν πολύ από αυτό που ορίζουμε ως «πνευματικός κόσμος». Το βιβλίο είναι το όχημα, αλλά το πού φτάνει ο καθένας είναι καθαρά προσωπική υπόθεση.
Είσαι μεταφράστρια - επιμελήτρια - υπεύθυνη εκδόσεων. Πώς είναι να εργάζεσαι στις Εκδόσεις; Μ.Κ.: Είναι μια εμπειρία υπέροχη, γιατί νιώθω καθημερινά ότι βρίσκομαι απόλυτα στο στοιχείο μου. Το να εργάζεσαι στον εκδοτικό χώρο, από τη θέση της μετάφρασης, της επιμέλειας και της ευθύνης των εκδόσεων, είναι ένας διαρκής, συναρπαστικός διάλογος με τις λέξεις και τις ιδέες. Δεν είναι απλώς μια δουλειά γραφείου· είναι μια δημιουργική διαδικασία όπου καλείσαι να προστατεύσεις το όραμα του συγγραφέα, να αναδείξεις τη δυναμική του κειμένου και να παραδώσεις στον αναγνώστη ένα άρτιο αποτέλεσμα. Για μένα, το να βλέπω ένα χειρόγραφο να μεταμορφώνεται σε τυπωμένο βιβλίο και να παίρνει τον δρόμο του για το ράφι, παραμένει μια μικρή, καθημερινή μαγεία.
Εκτός από συγγραφέας, είστε πολίτης. Ασχολείστε με τα κοινά; Τι πιστεύετε για τις εκλογές; Θα κατεβαίνατε για βουλευτής;
Μ.Κ.: Ως πολίτης αυτού του τόπου, αρνούμαι να είμαι παθητική θεατής. Με ενδιαφέρουν βαθιά τα κοινά και πιστεύω στην ενεργό δράση· γι’ αυτό και επιλέγω να δίνω το «παρών» εκεί που χτυπάει η καρδιά της κοινωνίας, στις πορείες, στις διαδηλώσεις και στα συλλαλητήρια, διεκδικώντας ένα καλύτερο αύριο. Θα ακολουθούσα πρόθυμα έναν πραγματικό, εμπνευσμένο ηγέτη, αν υπήρχε. Ωστόσο, το να κατέβω η ίδια ως υποψήφια βουλευτής, είναι κάτι που δεν θα έκανα ποτέ. Θεωρώ ότι το υπάρχον πολιτικό σκηνικό, δυστυχώς, συχνά απορροφά ή περιθωριοποιεί τις «καθαρές» και αυθεντικές φωνές, ευνοώντας μηχανισμούς που απέχουν πολύ από τις δικές μου αξίες. Προτιμώ, λοιπόν, να παραμείνω ελεύθερη, στην πλευρά των πολιτών, κρατώντας τη συνείδησή μου ανέπαφη.
Τι να περιμένουμε εκδοτικά από εσάς;
Μ.Κ.: Αυτή την περίοδο προσπαθώ να ολοκληρώσω το επόμενο βιβλίο μου. Ομολογώ ότι προχωράει με «ρυθμό χελώνας», καθώς η καθημερινότητα και οι απαιτήσεις της δουλειάς αφήνουν ελάχιστο χρόνο, αλλά νομίζω πως αυτή η αργή ωρίμανση του κάνει καλό. Πρόκειται για ένα κοινωνικό μυθιστόρημα που αυτή τη φορά καταπιάνεται με ένα πολύ δυνατό και διχαστικό θέμα, την εκδίκηση. Με ενδιαφέρει να εξερευνήσω πώς αυτό το συναίσθημα μπορεί να αλλοιώσει ή να καθορίσει την ανθρώπινη ψυχή, και πού βρίσκονται τα όρια ανάμεσα στη δικαίωση και στην καταστροφή. Ελπίζω σύντομα να είναι έτοιμο και να πάρει τον δρόμο του για το τυπογραφείο.
Ευχαριστούμε πολύ!
Καλοτάξιδες η Άγνωστη και η Παλίρροια!!!
©Βιβλιοσημεία - Λιάνα Τζιμογιάννη / Αντζελίνα Λερίου
Οι φωτογραφίες είναι από το προσωπικό αρχείο της αρχισυντάκτριας, Λιάνας Τζιμογιάννη
.jpg)
