ΠΡΟΣΦΑΤΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ

Αφιέρωμα-συνέντευξη στη Φραντζέσκα Μάνγγελ

Τα Βιβλιοσημεία φιλοξενούν τη Φραντζέσκα Μάνγγελ!
Η συγγραφέας παραχώρησε μια συνέντευξη στη συντάκτριά μας, Κατερίνα Βερίγκα, σε συνδυασμό με την άποψή της για τα μυθιστορήματά της, που η ίδια έχει διαβάσει και τα οποία κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Bell.

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

Κυρία Μάνγγελ, καλώς ήρθατε στα Βιβλιοσημεία! Αρχικά να σας συγχαρώ για τα δυο υπέροχα μυθιστορήματα και για την τιμητική διάκριση που απέσπασε το πρώτο σας βιβλίο, «Η νύχτα του Σάουιν». Εύχομαι το ίδιο και για το «Καχαραμπού» μιας και -κατά την γνώμη μου- απογειώνει με τον καλύτερο (και ακόμα πιο συγκλονιστικό) τρόπο την ιστορία.
Φ.Μ.: Καλώς σας βρήκα! Σας ευχαριστώ πολύ για τα καλά σας λόγια. Είναι χαρά μου που με φιλοξενείτε στη σελίδα σας.

1. Θέλετε να μοιραστείτε μαζί μας πώς εμπνευστήκατε την ιστορία σας;
Φ.Μ.: Την ιστορία την εμπνεύστηκα όταν ήμουν ακόμη φοιτήτρια σε μία μικρή πόλη της Βόρειας Αγγλίας, αντίστοιχη με αυτή που περιγράφω στο βιβλίο. Ξεκίνησε ως ένα μικρό διήγημα, που είχα γράψει στο ημερολόγιό μου, με αφορμή το τοπικό έθιμο του Σάουιν και με τα χρόνια εξελίχθηκε σε μυθιστόρημα. Είναι πράγματι μαγικό! Όταν κυκλοφόρησε η "Νύχτα του Σάουιν" έλαβα μηνύματα από συμφοιτητές μου, που είχαμε να μιλήσουμε χρόνια, τα οποία έγραφαν «Φραντζέσκα, διαβάσαμε το βιβλίο κι ήταν λες και γυρίζαμε πίσω στο χρόνο»...

2. Αν μπορούσατε να περιγράψετε την Νύχτα του Σάουιν με τρεις λέξεις, ποιες θα ήταν αυτές;
Φ.Μ.: Πάθος, τέχνη, μαγεία και απωθημένα (έκλεψα και μία τέταρτη!)...

3. Με τι τρόπο πιστεύετε ότι θα μπορούσαν να αγγίξουν τα βιβλία σας τους αναγνώστες;
Φ.Μ.: Ανέκαθεν πίστευα πως μία ιστορία -ασχέτως τον τόπο και χρόνο στον οποίο διαδραματίζεται- μπορεί να αγγίξει τους αναγνώστες της, αρκεί να κρύβει μέσα της αλήθειες. Αυτές τις αλήθειες προσπάθησα να αγγίξω μέσα από τα βιβλία μου. Πράγματα που μας απασχολούν όλους, ερωτήματα που αφορούν διαχρονικές αξίες κι έννοιες όπως είναι η φιλία, η αγάπη, ο έρωτας, η τύχη, τα όνειρα και οι αποφάσεις που ορίζουν τις ζωές μας.

4. Ποιος ήταν ο απώτερος σκοπός σας όταν τα γράψατε;
Φ.Μ.: Γράφω από ανάγκη. Ανάγκη να διοχετεύσω στο χαρτί τα όσα τριβελίζουν το κεφάλι μου. Δεν μπορώ ακριβώς να το εξηγήσω. Σαν να υπάρχουν μέσα μου ιστορίες και παράλληλες πραγματικότητες, οι οποίες πρέπει κάπου να αποτυπωθούν για να νιώσω ήρεμη και πλήρης. Ουσιαστικά γράφω για να εκφραστώ, με την ελπίδα τα όσα λέω να εκφράζουν κι εσάς που τα διαβάζετε.

5. Κατά τη διάρκεια των σπουδών σας ήρθατε σε επαφή με τον κέλτικο πολιτισμό. Ήταν δύσκολο να αποτυπώσετε γραπτώς την ιερή γιορτή των Κελτών; Σας επηρέασαν προσωπικά όλες αυτές οι σκοτεινές στιγμές των ηρώων σας;
Φ.Μ.: Πάντα είναι δύσκολο όταν καλείσαι να αποτυπώσεις στοιχεία ενός πολιτισμού. Πόσο μάλλον όταν δεν είναι δικός σου. Χρειάστηκε μεγάλη, εις βάθους έρευνα και στη συνέχεια το ανάποδο: να κλείσω τα μάτια, να ξεχάσω τα όσα διάβασα-άκουσα-είδα και να αφεθώ. Αυτό είναι και το δυσκολότερο. Γιατί "αφήνομαι", σημαίνει "επιτρέπω στους ήρωες και στην ιστορία να μπουν μέσα στη ψυχή μου". Μόνο έτσι την κάνεις δικιά σου και μπορείς στη συνέχεια να τη μεταφέρεις στο χαρτί. Διαφορετικά ό,τι γράφεις, είναι επιδερμικό. Η απάντηση λοιπόν είναι ναι, με επηρέασαν βαθιά. Υπήρχαν στιγμές μες την ημέρα και τη νύχτα, που οδηγούσα, έκανα μπάνιο, ξυπνούσα και σκεφτόμουν «Γιατί συνέβη αυτό; Πού οδηγεί;» «Τρόμαξες;» Ή «Τι να κάνουν τώρα; Ο Κίμων, η Στέφη και ο γέρος μου

6. Πότε αποφασίσατε να γράψετε τη συνέχεια της Νύχτας του Σάουιν; Το επιδιώκατε εξαρχής ή το σκεφτήκατε στην πορεία;
Φ.Μ.: Το είχα σκεφτεί εξαρχής, όταν έγραφα ακόμη τη Νύχτα. Και ήταν από τα πρώτα πράγματα που συζητήσαμε με τον εκδότη μου, Χάρη Νικολακάκη: το κατά πόσο μπορούσε να σταθεί η Νύχτα μόνη της σαν βιβλίο για ένα χρονικό διάστημα, μέχρι να ολοκληρώσω τη συνέχειά της, που αποτελεί και αναπόσπαστο κομμάτι της. Τις προάλλες μάλιστα μιλούσα με μια φίλη και τη ρώτησα πώς βίωσε το Καχαραμπού, σε σύγκριση με τη Νύχτα. Μου απάντησε: «δεν μπορώ να τα διαχωρίσω. Για μένα ήταν σαν μία ιστορία, η οποία ξεκίνησε απ’ την εφηβεία και κατέληξε στην ωριμότητα!». Ήταν η καλύτερη απάντηση που θα μπορούσα να ελπίζω.
7. Ξεχώρισα, κυρίως στο «Καχαραμπού», όλα τα ιστορικά-κοινωνικά στοιχεία με τα οποία πλαισιώσατε περίτεχνα το μυθιστόρημα. Όπως επίσης και τα ανθρωπιστικά μηνύματα, μέσα από τους πολιτισμούς των χωρών, που ταξίδεψαν οι ήρωες του βιβλίου. Διακρίνω ότι πιθανόν να έχετε βιώσει-μελετήσει βαθύτερα αυτούς τους πολιτισμούς. Θα θέλατε να μας μιλήσετε γι’αυτό;
Φ.Μ.: Πιστεύω στα ταξίδια και στην επαφή με ανθρώπους άλλων χωρών και πολιτισμών. Μας ανοίγουν τα μάτια και μας κάνουν να δούμε τη ζωή όπως είναι. Πριν κάποια χρόνια είχα την τύχη να βρεθώ φιλοξενούμενη μιας Μαροκινής οικογένειας στο Ραμπάτ. Έμεινα σχεδόν ένα μήνα στο Μαρόκο και ταξίδεψα μαζί τους σε όλη τη χώρα. Υπήρξαν στιγμές που μαγεύτηκα και άλλες που σάστισα, μαύρισα από τα όσα είδα. Τα συναισθήματα της Στέφης και τα μηνύματα που προσπάθησα να περάσω, ήταν ο αντίλαλος της εμπειρίας μου από εκείνο το ταξίδι στην Αφρική.

8. Με ποιον (ή ποιους) χαρακτήρα των βιβλίων σας ήρθατε πιο κοντά;
Φ.Μ.: Αγαπώ το γέρο Άνγκους. Αγαπώ τη ζεστασιά, την ανθρωπιά, τη γαλήνη του. Ήταν κατά κάποιο τρόπο σαν μια φωτεινή φιγούρα μέσα στην καθημερινότητά μου. Αυτός και η γιαγιά Κατερίνα αποτελούν για μένα πρότυπα ανθρώπων, που θα ήθελα κάποια στιγμή να φτάσω.

9. Τι κερδίσατε μέσα από αυτό το ταξίδι της συγγραφής;
Φ.Μ.: Ολοκλήρωση, χαρά, πληρότητα. Αυτό το μοναδικό συναίσθημα του ονείρου, που γίνεται πραγματικότητα. Πάνω απ’ όλα, κέρδισα εσάς. Γνώρισα ανθρώπους απ’ όλη την Ελλάδα που αγαπούν τις ιστορίες, το διάβασμα και τα βιβλία. Έκανα φίλους. Αντάλλαξα μηνύματα, απόψεις, δώρα κι ευχές. Κέρδισα πολύτιμες στιγμές από αξιόλογους ανθρώπους.

10. Δεν θα μπορούσα να μη σχολιάσω την προσεγμένη δουλειά που έγινε στα εξώφυλλα ακόμα και στους... σελιδοδείκτες (στο Καχαραμπού το καβαλέτο)! Πόση σημασία έχει για εσάς το έργο σας να πλαισιώνεται από μια ομάδα που ανταποκρίνεται στο δικό σας όραμα;
Φ.Μ.: Τεράστια. Χάρη στην ομάδα μας η Νύχτα του Σάουιν και το Καχαραμπού πήραν τη μορφή που είχα στο μυαλό μου. Για το εξώφυλλο της Νύχτας συγκεκριμένα ένωσαν τις δυνάμεις τους τρεις πολύ αγαπημένοι φίλοι φωτογράφοι, ο Βασίλης, ο Αλέξανδρος και η Κίκα Ζαχαριάδη του studio Zita, οι οποίοι δούλεψαν πάνω σε μια ιδέα μου, που φιλοτέχνησε η ζωγράφος Αναστασία Ζαμανίδου. Στην ίδια εικόνα πάτησε και ο graphic designer Δημήτρης Γλούφτσης και δημιούργησε το -ή μάλλον την- Καχαραμπού! Ο εκδοτικός μου υποστήριξε ένθερμα όλες αυτές τις ιδέες, προσθέτοντας επιπλέον πινελιές, καθοδηγώντας μας, αλλά και δίνοντάς μας το ελεύθερο να δημιουργήσουμε. Εκεί πιστεύω πως βρίσκεται και η ουσία της ομάδας. Υποστηρίζει, καθοδηγεί, εμπνέει δίχως όμως να περιορίζει τις ιδέες και το όραμα του συγγραφέα.

11. Ποια βιβλία σάς άγγιξαν περισσότερο και αποτέλεσαν μία κατά κάποιο τρόπο παρακίνηση ώστε να γράψετε κι εσείς;
Φ.Μ.: Από τα πιο αγαπημένα μου βιβλία είναι το «Βίος και Πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά» του Καζαντζάκη, το «Μονόγραμμα» του Ελύτη, «Ο ψαράς και η ψυχή του» του Όσκαρ Ουάιλντ, τα «Ανεμοδαρμένα ύψη» της Έμιλι Μπροντέ, «Ο Εραστής» της Μαργκερίτ Ντυράς. Δεν θα τολμούσα όμως να πω πως ήταν αυτά που με ώθησαν στο να γράψω, μιας και τέτοια αριστουργήματα σε παρακινούν μονάχα να συνεχίσεις να διαβάζεις και να υπογραμμίζεις!

12. Τι θα συμβουλεύατε έναν νέο συγγραφέα στο ξεκίνημά του;
Φ.Μ.: Να μη φοβηθεί να εκτεθεί. Να δουλέψει σκληρά. Να διαβάσει πολύ. Να γράψει ακόμη περισσότερο. Να έχει τα μάτια και τη ψυχή του ανοιχτά γιατί οι ομορφότερες ιστορίες είναι αυτές που διαδραματίζονται γύρω μας και μέσα μας.

Σας ευχαριστούμε πολύ, εκ μέρους της ομάδας των Βιβλιοσημείων κι εγώ προσωπικά, για τον χρόνο που αφιερώσατε και για όσα μοιραστήκατε με τους αναγνώστες μας! Σας ευχόμαστε μια χρονιά γεμάτη υγεία, δημιουργικότητα, χαρές, εμπνεύσεις και αισιοδοξία!
Φ.Μ.: Εγώ ευχαριστώ. Καλή χρονιά σε εσάς και σε όλους τους αναγνώστες. Εύχομαι υγεία, έμπνευση, δημιουργία και λίγο ελεύθερο χρόνο σε κάθε έναν από εμάς για να μπορούμε να απολαμβάνουμε το διάβασμα που τόσο αγαπάμε.


Η άποψή μου:
(γράφει η Κατερίνα Βερίγκα):
Ξεκίνησα την Νύχτα του Σάουιν, οφείλω να ομολογήσω, με έναν δισταγμό. Δεν ήξερα κατά πόσο θα βρεθεί μια ισορροπία μεταξύ του κέλτικου μύθου, των μεταφυσικών στοιχείων και όλης αυτής της σκοτεινής αύρας που είχα αρχικά στο μυαλό μου. Το βιβλίο με διέψευσε, με την πρωτοτυπία του, με τις ισορροπίες και την αποφυγή υπερβολών. Σε αντίθεση με τη συνέχειά του, είχε πιο εφηβική αύρα, αρκετές αναφορές σε τραγούδια, ταινίες και βιβλία που έδεναν το σκηνικό, αφήνοντας πολλά ερωτηματικά για το μετά, κρατώντας αμείωτο ενδιαφέρον (ευτυχώς που τα διάβασα συνεχόμενα).

Κι αν αγάπησα την Νύχτα του Σάουιν, το Καχαραμπού το λάτρεψα. Μου φάνηκε πιο ώριμο, πιο κατατοπιστικό, με διαφορετικές ανησυχίες, ακόμα και διαφορετική αύρα. Κάτι που θα ανακαλύψετε μόνο αν το διαβάσετε! Η συγγραφέας έχτισε τον κάθε ήρωα με εξαιρετική μαεστρία, με λεπτομέρεια και μεθοδικότητα. Δεν εστίασε στα κοινότυπα, στα χιλιοειπωμένα. Δεν κατέφυγε στις εύκολες λύσεις. Με ρεαλισμό και ταυτόχρονα με σεβασμό. Από τις βίαιες παραδόσεις, τα ήθη και έθιμα, τις ψυχές που ταξιδεύουν στον χρόνο, τους αντισυμβατικούς ανθρώπους. Άξιες αναφοράς και οι πολλαπλές ανατροπές, χωρίς να θέλω να προδώσω τίποτα από την εξέλιξη της ιστορίας σε όσους δεν έχουν διαβάσει ακόμη.

Αποσπάσματα που ξεχώρισα και από τα δύο βιβλία της Φραντζέσκα Μάνγγελ:
«Να φεύγεις επειδή το θες. Να φεύγεις επειδή πρέπει. Όσο λυτρώνει το ένα, παιδεύει το άλλο. Και δεν υπάρχει μεγαλύτερο βάσανο απ’ το να ξέρεις ακριβώς που θες να βρίσκεσαι μα να το στερείσαι

«Λένε πως οι συναντήσεις μας με τους ανθρώπους συμβαίνουν τη στιγμή που τους έχουμε περισσότερο ανάγκη. Και πως ο σύνδεσμός μας βρίσκεται στα κενά που έχει ο καθένας μέσα του

«Ο Θάνατος και η Γέννηση είναι παιδιά της ζωής. Μέσα στο χρόνο ζούμε. Μέσα στο χρόνο πεθαίνουμε. Η ζωή όμως είναι αιώνια. Όπως ήταν στην αρχή, έτσι και τώρα, έτσι και πάντα. Ευλογημένη

«Η ζωή που επιλέγουμε μας διαμορφώνει μέχρι την τελευταία μας ημέρα. Πάλεψε για εκείνη που θα βγάλει τον καλύτερο άνθρωπο από μέσα σου

«Να δένεστε με τους ανθρώπους αλλά να μην αφήνετε τίποτα υλικό να δένει την ψυχή σας. Σπίτι είναι μονάχα η αγκαλιά εκείνων που αγαπούμε κι όχι οι τοίχοι και τα ντουβάρια

(©Κατερίνα Βερίγκα για τα Βιβλιοσημεία)

Βιβλιοάποψη: "Έρρωσο"

Περίληψη οπισθόφυλλου:
Στην στιγμή προβάρεται η οπτική, στα ερεθίσματα τοποθετούνται η έμπνευση και τα συναισθήματα... Αξίες, αρχές, απόψεις, πότε σθεναρά χρωματιστές, με αρώματα και πότε με γκριζαρισμένες τις γερασμένες μας ανάγκες...

Όλα είναι έμπνευση, που ραντίζει ασταμάτητα με μελάνι το λευκό χαρτί δημιουργώντας, άλλοτε αισιοδοξία απομακρύνοντας το ντρέτο άκαυστο μαύρο κι άλλοτε απαισιοδοξία, εσωτερική πάλη προβληματισμούς κι αβάφτιστα συμπεράσματα.

Έτσι δημιουργήθηκε η συλλογή «Έρρωσο», βουτώντας στο μελάνι της ψυχής και του νου, σ’αθόρυβες ή εκκωφαντικές στιγμές.





Η άποψή μου:
(γράφει η Μαριάννα Φλέσσα)
Με την ποιητική της συλλογή "Έρρωσο", η Βίκυ Τριανταφύλλου αποδεικνύει ότι, εκτός από ταλαντούχα ζωγράφος, είναι και μία λαμπρή και εκφραστική ποιήτρια.


Μέσα από ένα λιτό και βραχείας έκτασης συμβολικό ποιητικό λόγο ρίχνει την ευαίσθητη και διεισδυτική ματιά της στον Έρωτα, στις ανθρώπινες σχέσεις, στη φύση, στο θάνατο, στη διαλεκτική σχέση του ατόμου με τον κοινωνικό του περίγυρο.

Εξυμνεί τον θεό Έρωτα:

Ένα
[...] Τα ασήμια της αγάπης,
πλέκονται γαϊτανάκι με τους αφρούς της προσμονής.
Νιότη ευλογημένη σε ακρογιάλι πόθου.
Ξεκίνημα αναπνοής στο όνειρο,
που λιώνει κι ανασταίνεται... στο ένα!


Τις ανθρώπινες σχέσεις και τη σκληρότητά τους:

Περιθώριο
Δε χωράω στο γίγνεσθαι.
Περίσσεψα η αλήθεια είναι από καιρό, 
η νηνεμία ουρλιάζει τα ανείπωτα!


Την ομορφιά της φύσης με συμμετοχή όλων των αισθήσεων:

Χλωμό φεγγάρι
Α πώς να το κάνω;
Μικρή είμαι αλήθεια για τούτο το κακό και την ανατροπή.
Είναι στεφανωμένο μ’ ασημόσκονες
κι αναδεύεται προκλητικό στην πούλια,
στον Αυγερινό μ’ απόλυτο ναρκισσισμό!
Πώς να το σβήσω;
Βλέπεις χνουδερή είν’ η νύχτα
λαμπερή στ’ αρώματα,
στην γεύση.
Σκορπά πέρλες στα όνειρα,
χαϊδεύοντας τα μάτια της αντηλιάς.
Με αφόπλισε!

Με γλώσσα κατανοητή και με συμβολισμούς αποδίδει τις εκφάνσεις της ανθρώπινης ζωής, εκφράζοντας προβληματισμό με ήπιο τόνο, προσφέροντας στον δέκτη πολλαπλές και σφαιρικές οπτικές προσδοκώντας στην αφύπνισή του μέσα από τα παιχνίδια των λέξεων.

Όμορφη συλλογή, γραμμένη με ευαισθησία  σε ελεύθερο στίχο και με εξαιρετικό χειρισμό της γλώσσας, που με ενδιαφέρον διάβασα κι απόλαυσα.

Κλείνω με το ομώνυμο ποίημα από το οποίο αντλεί το όνομά της η ποιητική συλλογή, ένα παρηγορητικό και ενθαρρυντικό χάδι προς αυτούς που δε διστάζουν να υψώσουν την φωνή τους και να στοχοποιηθούν, εκφράζοντας τις ιδέες και τις απόψεις τους.

Έρρωσο 
Εαυτέ μου πόνεσες;
Βάφτηκες μαύρο και κόκκινο.
Επέλεξες το μαύρο στη μέση.
Κύκλοι κόκκινοι μαύροι εναλλάξ, ανοίγουν κι απλώνουν πάνω σου.
Ζωγραφίστηκες στον στόχο!
ΠΥΡ στο... ΚΕΝΤΡΟ!
Έρρωσο εαυτέ μου... έρρωσο!


Φίλοι μου, έρρωσθε* (κι ευδαιμονείτε)!

* ἔρρωσο / ἔρρωσθε, (ευχή) υγίαινε / υγιαίνετε∙ να είσαι / είστε καλά (καταληκτήρια φράση-χαιρετισμός σε επιστολές), ΕΤΥΜ. ῥώννυμι / ῥωννύω «ἐχω δύναμη, υγιαίνω». Πηγή



Στοιχεία βιβλίου:
Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ
Ποιήτρια: Βίκυ Τριανταφύλλου
Σελίδες: 68 / Διαστάσεις: 14x20,5 cm
Ημερ. έκδοσης: Ιούνιος 2019
ISBN: 978-960-642-002-3



Βιογραφικό της ποιήτριας:
Η Βίκυ Τριανταφύλλου γεννήθηκε στους Σοφάδες Καρδίτσας. Σπούδασε στην Σ.Δ.Ο. τμήματος Λογιστικής και Χρηματοοικονομικής στο ΤΕΙ Ηρακλείου Κρήτης, παρακολούθησε την σχολή ζωγραφικής «Πετρά» και σεμινάρια δημοσιογραφίας και ραδιοφωνίας. Ασχολήθηκε με θεατρικές ομάδες στην κατασκευή σκηνικών, έκανε ατομικές εκθέσεις ζωγραφικής και πήρε μέρος σε πολλές ομαδικές. Δίδαξε ελεύθερο σχέδιο και αρθρογράφησε στην εφημερίδα «Θεσσαλική Ηχώ» και στο μηνιαίο περιοδικό της Καρδίτσας «Γνώμη». Αυτή την εποχή ασχολείται με την ποιητική γραφή και την ζωγραφική.

Βιβλιοάποψη: "Έτσι ήταν κάποτε"

Περίληψη οπισθόφυλλου:
Ένα προσφυγοχώρι, εκεί γύρω στο 1932. Άνθρωποι παλεύουν να σταθούν στα πόδια τους με τη δουλειά, τις αρχές και τα πιστεύω τους. Τα πρώτα παιδιά που γεννήθηκαν στη νέα πατρίδα, οκτάχρονα πλέον, γεμάτα ζωή, ανυπόταχτα, ανδρώνονται πρώιμα μέσα από το σχολείο, το παιχνίδι, την καθημερινότητα. Βιώνουν την κάθε στιγμή που φέρνει την εξέλιξη στη μικρή κοινωνία. Αναγκάζονται να οργανωθούν, να θέσουν τους δικούς τους κανόνες λειτουργίας, πολλές φορές αντίθετους με τους κανόνες των μεγάλων, να χαράξουν τους δικούς τους δρόμους.

Πού θα τους οδηγήσει αυτή τους η στάση; Θα βγουν σε ξέφωτα ή θα γκρεμοτσακιστούν; Ένας αφηγητής, που ζει στο σήμερα με μνήμες από το παρελθόν και κουβαλάει ένα χρέος. Ένα βιβλίο για να θυμηθούν οι μεγάλοι και να χαρούν οι μικροί...



Η άποψή μου:
(γράφει η Νάντια Παπαθανασοπούλου)
«Έτσι ήταν κάποτε»... Ένα "γλυκό"> βιβλίο, που με έκανε να δακρύσω πολλές φορές.

Νομίζω πως όταν φτάνει ο άνθρωπος σε ηλικία από τα 40 και άνω, αρχίζει κι αναπολεί τα παλιά. «Έτσι ήταν κάποτε» λέμε όλοι εμείς οι μεγάλοι στους μικρότερους και όταν το λέμε αυτό, εννοούμε πάντα ότι το "κάποτε" ήταν καλύτερο από το "τώρα". Γιατί αυτό το "κάποτε" ήταν "τότε", που ήμασταν παιδιά. Ανέμελα παιδιά...

Το δικό μου ευλογημένο "κάποτε" ήταν όταν παίζαμε στη γειτονιά, όταν τρώγαμε βερίκοκα από τα δέντρα για να μη διακόψουμε το παιχνίδι και χρειαστεί να πάμε σπίτι. Όταν η μία ομάδα ήταν οι Έλληνες και η άλλη οι Τούρκοι και παίζαμε πόλεμο, όταν το σκάγαμε τα καλοκαιρινά βράδια όλα τα ξαδέλφια από το παράθυρο για να μαζευτούμε και να πούμε ιστορίες, τρώγοντας πασατέμπο...

Αυτό το "κάποτε" για τον κύριο Θωμά είναι όταν τα παιδιά μαζεύονταν και έπαιζαν στην αλάνα. Αγόρια ενωμένα ποτέ νικημένα. Σ’αυτόν τον μικρόκοσμο μεγάλωσε φτωχά, μα ευτυχισμένα ο συγγραφέας μας, ο οποίος έπαιζε, έτρεχε και γινόταν ευτυχισμένος με τα μικροπράγματα της ζωής.

Γιατί μεγαλώνοντας, κι εγώ ως αναγνώστρια θα πω ότι η μαγεία βρίσκεται στην απλότητα. Δεν είχαν παιχνίδια και υπολογιστές "τότε". Είχαν μια πάνινη μπάλα φτιαγμένη από κουρέλια και στην καλύτερη των περιπτώσεων λίγο φαγητό παραπάνω. Αυτή όμως ήταν η χαρά τους. Δεν είχαν νταντάδες -είχαν όμως πολλές μαμάδες, γιατί εκείνα τα χρόνια όλες οι γυναίκες του χωριού πρόσεχαν όλα τα παιδιά της γειτονιάς σαν δικά τους! Χωρίς ανταγωνισμούς και κακεντρέχειες. Οι γονείς μπορεί να ήταν άνθρωποι αγράμματοι οι περισσότεροι, είχαν όμως αλάθητο ένστικτο για να αντιμετωπίσουν τα παιδιά τους. Γιατί εκείνα μεγάλωσαν κι έγιναν καλοί άνθρωποι, χρήσιμοι στην κοινωνία.

Και ναι... Τελικά μεγάλωσαν κι εκείνα τα παιδιά, όπως όλοι μας. Κι έπρεπε να αφήσουν πίσω τους την αλάνα, τα παιχνίδια, την ξενοιασιά. Όπως την αφήσαμε όλοι μας.

«Έτσι ήταν κάποτε»... Ένα βιβλίο που θεωρώ θησαυρό νοσταλγίας για όλους μας... για όλους εμάς, που γίναμε το «έτσι είναι τώρα»...


Στοιχεία βιβλίου:
Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ
Θεματολογία: Λογοτεχνία & Δοκίμιο / Μυθιστόρημα
Συγγραφέας: Θωμάς Τσαβδαρίδης
Σελίδες: 500
Ημερ. έκδοσης: Δεκέμβριος 2017
ISBN: 978-618-5318-21-5


Βιογραφικό του συγγραφέα:
Ο Τσαβδαρίδης Θωμάς γεννήθηκε στην Πτολεμαΐδα Κοζάνης. Τελείωσε τo Γυμνάσιο στη γενέτειρά του και στη συνέχεια σπούδασε στην Παιδαγωγική Ακαδημία Φλώρινας. Υπηρέτησε ως δάσκαλος στην ορεινή Γορτυνία, στο γαλλόφωνο Βέλγιο και σε σχολεία της Δυτικής Μακεδονίας. Το 1981, μετεκπαιδεύτηκε στο Μαράσλειο Διδασκαλείο Αθηνών. Παράλληλα φοίτησε στο Γαλλικό Ινστιτούτο, και πήρε DIPLOME στην εκμάθηση και διδασκαλία της γαλλικής γλώσσας. Δίδαξε παιδαγωγικά σε δάσκαλους και καθηγητές στα Π.Ε.Κ Κοζάνης. Από το 2004 είναι συνταξιούχος. Μαζί με τη σύζυγό του δημιούργησαν ένα μικρό λαογραφικό μουσείο στο σπίτι τους, που το επισκέπτονται ομαδικά παιδιά δημοτικών σχολείων και ατομικά όποιος επιθυμεί.

Βιβλιοάποψη: "Στοιχεία συγγραφής"

Περίληψη οπισθόφυλλου:
Το βιβλίο αυτό έχει σκοπό να προσφέρει συνοπτικές οδηγίες σε όλους όσους θέλουν να ασχοληθούν με τη συγγραφή και να αποκτήσουν την απαραίτητη πρώτη επαφή με αυτή. Μπορεί κάποιος να έχει έμφυτο συγγραφικό ταλέντο, αλλά αυτό δεν αρκεί όταν πρόκειται να παρουσιάσεις ένα λογοτεχνικό βιβλίο σε έναν εκδοτικό οίκο για πρώτη φορά, ή πολλοστή σε περίπτωση που έχεις εισπράξει επανειλημμένως αρνητικές επιστολές για έκδοση, δίχως να γνωρίζεις την αιτία. Tο εν λόγω βιβλίο θα δώσει, μέσα από τρία θεματικά κεφάλαια, κάποιες βασικές κατευθύνσεις για τη σωστή οργάνωση, προετοιμασία και δόμηση ενός μυθιστορηματικού έργου, πληροφορίες για το χτίσιμο της πλοκής του, καθώς και όλα τα απαραίτητα βήματα για τη σωστή μορφοποίηση και αποστολή σε κάποιον εκδοτικό οίκο, με απώτερο στόχο την έκδοσή του. Αυτό το βιβλίο, απευθύνεται και σε αυτούς που δεν θέλουν να εκδώσουν ένα βιβλίο, αλλά έχουν τη επιθυμία να γράψουν ένα για τον εαυτό τους, προς δική τους τέρψη ή και των φίλων τους.

Η άποψή μου:
(γράφει η Χρύσα Παναγοπούλου)
Το παρόν βιβλίο είναι ό,τι ακριβώς ο τίτλος του ορίζει: "στοιχεία συγγραφής". Ο κ. Δραγούνης μάς δίνει κάποια στοιχεία επιγραμματικά, για το τι ρόλο παίζει ο καθορισμένος τόπος και χρόνος συγγραφής ως πηγή έμπνευσης. Μαθαίνουμε τα πρώτα βήματα ώστε να οριοθετήσουμε την ιστορία μας και να την πλαισιώσουμε με το κατάλληλο σκηνικό και τους χαρακτήρες που εμείς επιλέγουμε. Υποστηρίζει ότι η συγγραφή διδάσκεται κι ότι η έμπνευση είναι το αποτέλεσμα συνήθειας και στόχων. Δίδονται κάποιες οδηγίες για την πλοκή και το σασπένς, καθώς και για την περιγραφή και αναλύεται ότι η συγγραφή χρειάζεται εξάσκηση. Ορίζει σαν συγγραφέα το άτομο που γράφει συστηματικά κι όχι απαραίτητα αυτόν που έχει εκδώσει τη δουλειά του.

Η αλήθεια είναι ότι ο ορισμός αυτός με προβλημάτισε, διότι αν κάποιος έχει εκδώσει ένα και μοναδικό βιβλίο στη ζωή του, αυτό δεν τον κάνει συγγραφέα αλλά ούτε είναι συγγραφέας αυτός που γράφει συστηματικά, για δικό του όφελος, π.χ. ένα προσωπικό ημερολόγιο ή ένα ημερολόγιο συμβάντων πλοίου. Παρεμπιπτόντως, ο ορισμός αυτός του συγγραφέα με χαροποίησε επειδή αν γράφεις συστηματικά, αγαπάς πολύ αυτό που κάνεις και η αγάπη είναι ένα κύριο συστατικό πολλών πραγμάτων. Δεν μπορείς λ.χ. να γίνεις ποτέ καλός μάγειρας αν μισείς την κουζίνα...

Το βιβλίο αυτό αποτέλεσε το έναυσμα για να καταλάβω τι σημαίνει, όχι μόνο συγγραφέας αλλά, καλός συγγραφέας για μένα. Καλός συγγραφέας είναι αυτός που κάνει τον αναγνώστη να ψάχνει σαν τρελός να βρει πληροφορίες. Διεγείρει τις αισθήσεις του σε βαθμό, που να θέλει να ψάξει το συγκεκριμένο μέρος του βιβλίου ή τη συγκεκριμένη πάθηση ή -αν πρόκειται για λογοτεχνία του φανταστικού- να ψάξει πληροφορίες για οτιδήποτε αποτέλεσε πηγή έμπνευσης.

Στο δεύτερο κεφάλαιο του βιβλίου -το οποίο θεώρησα κι εξαιρετικά ενδιαφέρον- περιγράφονται όλες αυτές οι εγκεφαλικές διαδικασίες που βιώνει ο αναγνώστης διαβάζοντας. Γιατί η μαγεία του βιβλίου έγκειται στο γεγονός ότι καταφέρνεις και το ζεις! Αν δεν το ζεις, σίγουρα κάτι δεν πάει καλά με το βιβλίο. Όπως πολύ σωστά μας λέει και ο ίδιος ο συγγραφέας «Οι άνθρωποι που διαβάζουν συχνά μυθιστορήματα ‘δραπετεύουν’ σε μια κατ’ επιλογήν εικονική πραγματικότητα». Σε αυτήν την ενότητα μαθαίνουμε επίσης κάποια πράγματα για την πλοκή, για το ‘χτίσιμο’ των χαρακτήρων και την αφήγηση, τι να προσέχουμε ξεκινώντας να γράφουμε, προκειμένου το κείμενό μας να είναι ζωντανό και αληθοφανές, ακόμα κι αν κινείται στο επίπεδο του φανταστικού.

Το τρίτο και τελευταίο κεφάλαιο αφορά όσους θέλουν να εκδώσουν το πόνημά τους. Μιλά για την επιμέλεια, τους εκδοτικούς, την προώθηση, τα πνευματικά δικαιώματα, ακόμα και την ενδεχόμενη συνεργασία με οίκους του εξωτερικού. Στο παράρτημα του βιβλίου παρατίθεται απόσπασμα από δουλειά του ίδιου του συγγραφέα.

Πού απευθύνεται: σε επίδοξους συγγραφείς, καθώς παρέχει πληροφορίες σε όσους ξεκινάνε τώρα να δημιουργήσουν κάτι δικό τους. Όπως τόνισα όμως και στην αρχή, επειδή οι πληροφορίες είναι συνοπτικές, όποιος θέλει πραγματικά να ασχοληθεί με τη συγγραφή, πρέπει επιπλέον να ανατρέξει και σε άλλα βιβλία του είδους.


Στοιχεία βιβλίου:
Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ
Θεματολογία: Ανθρωπιστικές, οικονομικές & κοινωνικές επιστήμες / Εγχειρίδια
Συγγραφέας: Δημήτρης Δραγούνης
Σελίδες: 108
Ημερ. έκδοσης: Δεκέμβριος 2017
ISBN: 978-618-5318-20-8


Βιογραφικό του συγγραφέα:
Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1977. Παρακολούθησε μαθήματα στο Ελληνικό Ανοιχτό Πανεπιστήμιο στο πλαίσιο των σπουδών στον Ελληνικό Πολιτισμό. Στη συνέχεια με οδηγό το πάθος του για τη συγγραφή, συμμετείχε στο Εργαστήρι Δημιουργικής Γραφής της Μαρίας Γούσιου στη Θεσσαλονίκη και στο ακαδημαϊκό πρόγραμμα σπουδών Μυθιστοριογραφίας του Open University της Μεγάλης Βρετανίας. “Η έπαυλη” αποτέλεσε την πρώτη του συγγραφική προσπάθεια (Οσελότος, Απρίλιος 2013). Η δεύτερη αναθεωρημένη έκδοση με τίτλο “Η έπαυλη των νεκρών” κυκλοφόρησε σε e-book στην ελληνική γλώσσα και σε έντυπο και ebook στην αγγλική γλώσσα, από τις εκδόσεις Φυλάτος τον Απρίλιο του 2014.

Βιβλιοάποψη: "Το σπασμένο μενταγιόν"

Περίληψη οπισθόφυλλου:
1978, Μέμφις, Τενεσί, ΗΠΑ: Η Άννα Γουίλσον είναι μια νεαρή δικηγόρος, η οποία εργάζεται σε ένα από τα μεγαλύτερα δικηγορικά γραφεία της πολιτείας του Τενεσί. Η πρώτη της σημαντική υπόθεση, η δολοφονία της Κάθριν Μπρουκς, θα γίνει η αφορμή για μια σειρά αποκαλύψεων. Όλα όσα θεωρούσε δεδομένα θα ανατραπούν, όπως και η ίδια η ζωή της.

Θα καταφέρει άραγε να βρει την άκρη του νήματος; Και τελικά, τι ρόλο θα παίξει το σπασμένο μενταγιόν;

Ο Μιχάλης Ε. Μεσοχωρίτης, μετά το «Τα τρία ημερολόγια», επιστρέφει με ένα ακόμα συναρπαστικό μυθιστόρημα που κρατάει αμείωτο το ενδιαφέρον μέχρι την τελευταία σελίδα.




Η άποψή μου:
(γράφει η Γιώτα Βασιλείου)
"Το σπασμένο μενταγιόν" είναι το δεύτερο βιβλίο του Μιχάλη Μεσοχωρίτη. Πρόκειται για ένα δικαστικό θρίλερ, του οποίου τα θετικά στοιχεία είναι η πάρα πολύ γρήγορη ροή, η απλή καθημερινή γλώσσα, η καλή (αν και όχι πρωτότυπη) ιδέα και τα μικρά και ξεκούραστα κεφάλαια.

Η ιστορία λοιπόν αφορά στην περιγραφή της εκδίκασης μιας περίεργης υπόθεσης φόνου, η οποία φαινομενικά είναι πολύ απλή, αλλά στο βάθος της κρύβει μυστικά και παραποιημένες αλήθειες. Αρχικά μου δημιουργήθηκε η απορία, γιατί ο συγγραφέας τοποθέτησε την ιστορία στο Μέμφις των ΗΠΑ. Θα μπορούσε κάλλιστα ο τόπος, που έλαβαν χώρα όλα αυτά, να είναι η Ελλάδα. Φυσικά στην Ελλάδα, δυστυχώς ή ευτυχώς, δεν έχουμε τη θανατική ποινή καθώς επίσης και ότι για να κατηγορηθεί κάποιος, χρειάζονται πειστήρια κι αποδείξεις, σε αντίθεση με το Τενεσί, όπου κατηγορούμενος μπορεί να βρεθεί οποιοσδήποτε αυτεπάγγελτα, εφόσον έχει προηγηθεί μια απλή, λεκτική κατηγορία από κάποιον άλλο! Με αυτές τις σκέψεις έλαβα κι απάντηση στο ερώτημά μου. Δε μου το βγάζεις ωστόσο, από το μυαλό ότι, εάν η ιστορία εκτυλισσόταν στην Ελλάδα, θα ήταν πιο εύκολο να πραγματοποιηθεί εμπεριστατωμένη έρευνα και άρα, θα καλύπτονταν τα όποια κενά μένουν τώρα.

Η αλήθεια είναι ότι προσωπικά θα ήθελα λίγο παραπάνω από το συγκεκριμένο. Αν και η ροή της ιστορίας είναι στρωτή με ανοδική πάντα πορεία, λείπουν κάποια από τα στοιχεία που "γεμίζουν" την υπόθεση και δημιουργούν μια μεστή και στιβαρή πλοκή. Οι περιγραφές είναι απλοϊκές, χωρίς εμβάθυνση στις προσωπικότητες των χαρακτήρων, στα συναισθήματα, στους φόβους και τις αξίες. Για παράδειγμα, κεφάλαιο προς κεφάλαιο, ο κ. Μεσοχωρίτης μάς περιγράφει τα βήματα της δικηγόρου προς την επιτέλεση του σκοπού της -να αθωώσει δηλαδή τον πελάτη της- χωρίς όμως να μας μιλήσει ιδιαίτερα για την ψυχοσύνθεσή της, τα άγχη της κτλ. Από την άλλη, δεν έχει ασχοληθεί καθόλου με τον κατηγορούμενο, πράγμα που έχω την υπόνοια ότι έγινε για κάποιον σκοπό, τον οποίο δεν μπορώ να συζητήσω, λόγω του κινδύνου να κάνω spoiler. Εν κατακλείδι, ο συγγραφέας επέλεξε να μας δώσει την ιστορία πιο δημοσιογραφικά γραμμένη, πράγμα το οποίο από τη μια μου άρεσε, γιατί το διάβασα σε χρόνο ρεκόρ κι από την άλλη, μου έλειψε λίγη «φλυαρία».

Για να καταλήξω, «Το σπασμένο μενταγιόν» δεν ικανοποίησε 100% τις σκοτεινές ορέξεις μιας hardcore αναγνώστριας αστυνομικών και δικαστικών θρίλερ, όπως εγώ. Πάντως και χωρίς να έχω διαβάσει το πρώτο βιβλίο του, καταλαβαίνω ότι ο συγγραφέας έχει τις προδιαγραφές, τη φαντασία και τον τρόπο να γράψει κάτι καλό. Θα αναζητήσω το προηγούμενό του αλλά και το επόμενό του πόνημα, για να έχω εμπεριστατωμένη άποψη.


Στοιχεία βιβλίου:
Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ
Συγγραφέας: Μιχάλης Ε. Μεσοχωρίτης
Σελίδες: 232 / Διαστάσεις: 14Χ21
Ημερ. έκδοσης: Οκτώβριος 2019
ΙSBN: 978-618-5307-78-3


Βιογραφικό του συγγραφέα:
Ο Μιχάλης Ε. Μεσοχωρίτης γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη. Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του εργάστηκε ως πολιτικός μηχανικός μέχρι το τέλος του 2011. Από τότε ζει μόνιμα στο Λονδίνο.

Είναι μέλος της Ένωσης Λογοτεχνών Βορείου Ελλάδος.

«Το σπασμένο μενταγιόν» είναι το δεύτερό του βιβλίο, μετά το συγγραφικό ντεμπούτο που πραγματοποίησε το 2018 με το μυθιστόρημα «Τα τρία ημερολόγια» από τις εκδόσεις Πνοή.

Βιβλιοάποψη: "Υποτείνουσα"

Περίληψη οπισθόφυλλου:
Ένας καταξιωμένος συγγραφέας βρίσκεται σε τέλμα, περνώντας τον τελευταίο χρόνο κλεισμένος στο διαμέρισμά του μπροστά στην άδεια σελίδα του υπολογιστή του. Μια μυστηριώδης γυναίκα εμφανίζεται ξαφνικά στη ζωή του κι εξαφανίζεται ανεξήγητα. Με αφορμή την αναζήτησή της, ένα ταξίδι ξεκινά. Μια διαρκής αναζήτηση του εαυτού μέσα από μια πορεία στις Κυκλάδες, γεμάτη μυρωδιές, χρώματα και γεύσεις από τα ελληνικά νησιά.

Τρεις άνθρωποι-κλειδιά θα βρεθούν στον δρόμο του· μία γυναίκα-γκουρού στη Σαντορίνη, ένας αγροτικός γιατρός στην Ανάφη κι ο ιδιοκτήτης ενός καφέ στη Δονούσα. Συναισθήματα βαθιά και μνήμες του παρελθόντος ξυπνούν. Μυστικά καλά κρυμμένα βγαίνουν στο φως κι αλλάζουν τη ζωή του ήρωα για πάντα, τοποθετώντας τον ίδιο σ’ ένα βαθύτερο επίπεδο εξέλιξης.

Ένα τρίγωνο θα καθορίσει την πορεία του. Πώς ακριβώς σχηματίζονται οι πλευρές του και τι σημαίνουν; Τι είδους εκπλήξεις του επιφυλάσσει η υποτείνουσα όταν το τρίγωνο ολοκληρώνεται;


Η άποψή μου:
(γράφει η Κατερίνα Βερίγκα)
Είχα χρόνια να διαβάσω ένα βιβλίο με μιαν ανάσα! Κι αυτό συνέβη με το "Υποτείνουσα" -κυριολεκτικά έφυγε μέσα σε λίγες ώρες!

Ακολούθησα το ταξίδι του ήρωα-συγγραφέα στη Σαντορίνη, στην Ανάφη και στη Δονούσα με ενδιαφέρον και αγωνία. Σε ορισμένα σημεία, όπως στις περιγραφές των ονείρων του, ένιωθες την ψυχοσύνθεση του ήρωα -ενός ανθρώπου, που μέχρι τα 40 του χρόνια δεν αντιμετώπισε την πραγματικότητα. Κλεισμένος στον εαυτό του, με υπεκφυγές, ένιωθε ζωντανός μόνο μέσα από τον πόνο. Κάθε άνθρωπος που παρουσιαζόταν σε αυτό το ταξίδι ζωής είχε κάτι να του διδάξει, να του δείξει έναν δρόμο αλλιώτικο στην προσωπική του συμφιλίωση. Να ιεραρχήσει τις ανάγκες του και τι είναι πραγματικά σημαντικό για εκείνον. Οι περιγραφές των τοπίων βοηθούσαν αρκετά, άλλωστε η φύση αποτελεί πάντα τον καταλληλότερο τρόπο για εύρεση εσωτερικής γαλήνης.

Η γραφή της συγγραφέως κυλούσε τόσο εύκολα και αρμονικά που δεν σε άφηνε να πάρεις τα μάτια σου από τις σελίδες.

Όσο για το τέλος, από τα πιο ανατρεπτικά που έχω διαβάσει ποτέ!

Απόσπασμα που ξεχώρισα:
"Πρέπει να είσαι ανοιχτός στις προκλήσεις και σε όλα τα σημάδια. Μην περιορίζεσαι σε κάτι συγκεκριμένο. Πάρε απαντήσεις απ' ότι σε περιβάλλει. Άσε το σύμπαν να σου μιλήσει. Γέμισε την καρδιά σου με αγάπη και απόλαυσε το παρόν. Κάνε ερωτήσεις στον εαυτό σου. Μη στέκεσαι στην επιφάνεια, ψάξε βαθιά μέσα σου και δώσε απαντήσεις με ειλικρίνεια. Μην έχεις φόβο για τίποτα. Είσαι ένα υπέροχο φωτεινό δημιούργημα."


Στοιχεία βιβλίου:
Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ
Συγγραφέας: Ελίνα Βαρβαρήγου
Σελίδες: 228 / Διαστάσεις: 14Χ21
Ημερ. έκδοσης: Νοέμβριος 2019
ΙSBN: 978-618-5307-83-7


Βιογραφικό της συγγραφέως:
Η Ελίνα Βαρβαρήγου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1972. Σπούδασε Γαλλική Φιλολογία στο Université de Bourgogne στη Γαλλία. Είναι ιδιοκτήτρια του παιδικού σταθμού «Μαίρη Πόππινς» στη Φιλοθέη και ασχολείται καθημερινά με την εκπαίδευση και τη συγγραφή. Διηγήματά της έχουν δημοσιευθεί στον ηλεκτρονικό Τύπο, ενώ η ίδια συμμετέχει ενεργά σε παρουσιάσεις και εκδηλώσεις με θέμα τη συγγραφή βιβλίων. Έχει εκδώσει δύο συλλογές παραμυθιών: «Τα παραμύθια της Ελίνας» και «Τα παραμύθια της Ελίνας 2» από τις εκδόσεις Σοκόλη-Κουλεδάκη και μια συλλογή διηγημάτων με τίτλο «Υπό γωνία» από τις εκδόσεις Ιωλκός. Το μυθιστόρημά της «Υποτείνουσα» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πνοή.

Βιβλιοάποψη: "Ένας Τούρκος στο σαλόνι μου"

Περίληψη οπισθόφυλλου:
Θρονιασμένη στην πολυθρόνα της, έσερνε το βλέμμα της διερευνητικά και επίμονα από τον έναν στον άλλον με ύφος ανερμήνευτο. Το σκηνικό δεν άλλαξε και στα επόμενα λεπτά, θαρρείς και είχε κολλήσει η εικόνα σε ταινία κινηματογράφου και σε λίγο θα έπεφτε η ταμπέλα: «ΜΑΣ ΣΥΓΧΩΡΕΙΤΕ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΑΚΟΠΗ». Ακούγονταν μόνο τα δάχτυλά της να χτυπούν το ένα μετά το άλλο το μπράτσο της πολυθρόνας. Οι επισκέπτες αναδεύτηκαν στις καρέκλες τους αμήχανα. Κοίταξε ο ένας τον άλλον. Έπειτα από λίγο, επιτέλους, εκείνη άνοιξε το στόμα της: «Θα μου πείτε γιατί τόσο ενδιαφέρον για τον Μενέλαο; Ποια είναι η γυναίκα που τον αναζητά, αν υπάρχει βέβαια πραγματικά, και τι σχέση έχετε εσείς; Θέλω την αλήθεια, παρακαλώ, για να έχουμε από δω και πέρα τουλάχιστον μια ειλικρινή συνομιλία». Ψυχρολουσία. Οι ρόλοι ξαφνικά είχαν αλλάξει. Η Σοφία τους είχε στριμώξει.

Ένα μυθιστόρημα που μας ταξιδεύει στην Κωνσταντινούπολη και στη Λήμνο της δεκαετίας του ’80, στο Αϊδίνι του ’22. Ένα εύρημα ωθεί τον Τούρκο γιατρό Τζεμάλ Γκιοκτσέν να λύσει τον γρίφο και να μάθει την αλήθεια, γιατί για εκείνον «το παρελθόν καθορίζει το παρόν». Πόσο επηρεάζει τη ζωή μας η κρίση του κόσμου;


Η άποψή μου:
(γράφει η Δήμητρα Παπαναστασοπούλου)
Ένα υπέροχα δουλεμένο σενάριο ξεδιπλώνεται μπροστά στα μάτια μας από τις πρώτες σελίδες του βιβλίου, κρατώντας αμείωτο το ενδιαφέρον μας, επιτάσσοντας να συνεχίσουμε το διάβασμα. Η ζωή, η πραγματική ζωή εννοώ, δημιουργεί τις πιο εξεζητημένες ιστορίες πολλές φορές και γίνεται τροφή για τη γραφή. Ωστόσο, η φαντασία της συγγραφέως Ρούλας Σαμαϊλίδου απογειώνει τα γεγονότα, με τον τρόπο που επιλέγει να μας τα διηγηθεί. Τα απαραίτητα ιστορικά της στοιχεία είναι συγκλονιστικά, ειπωμένα με τρόπο που κόβει την ανάσα.

Ένας ύμνος στην αγάπη χωρίς σύνορα, χωρίς θρησκείες, χωρίς πατρίδες. Ένας ύμνος στον έρωτα που ξεπηδά απρόσκλητος ανάμεσα σε εχθρούς και εξαφανίζει τις διαφορές, φέρνοντας την ειρήνη στις καρδιές, έστω και με βαρύ κόστος. Ένα ισχυρό μάθημα ζωής που διδάσκει το γνωστό σε όλους, αλλά δύσβατο και πολλές φορές ακατόρθωτο επίτευγμα: η αγάπη όλα τα μπορεί.


ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ
Ο καθένας όμως καίγεται στις δικές του φωτιές. Τουλάχιστον εγώ ίσως ήμουν πιο τυχερός. Είχα έναν ώμο αγαπημένο να γείρω. Τον δικό της. Έναν άνθρωπο που ανέχεται τις σιωπές μου, τις κακοκεφιές μου. Εκείνη. Εκείνη που πάντα με βοηθά να χαλαρώνω από κάθε ένταση, περιορίζει τον πόνο και τη θλίψη μου γι’ αυτά που απαρνήθηκα. Εκείνη που μού έμαθε πως τελικά υπάρχει όπου γης ευτυχία αν υπάρχει αγάπη, γιατί αυτή κάνει τα πράγματα πιο σημαντικά και δίνει αληθινό νόημα στη διαδρομή μας. Εκείνη που καταλαβαίνει πότε η ψυχή μου βρίσκεται εδώ και πότε έχει πάρει των ομματιών της, μπαίνει σε μια βάρκα και κωπηλατεί σιωπηρά να φθάσει ως το νησί μου. «Το ξέρω πως σου λείπουν» μου λέει και μου χαϊδεύει τα μαλλιά.
Ναι, στην ψυχή μου υπάρχει και θα υπάρχει όσο ζω μια πληγή ανοιχτή που δεν μπορεί να επουλωθεί. Σταγόνα σταγόνα στάζει αίμα κάθε μέρα, κάθε στιγμή. Δεν θέλω όμως εκείνη να το καταλαβαίνει και να πικραίνεται, ούτε να με βλέπει να κλαίω και να σφαδάζω. Πρέπει να βρω κάπου αλλού να αφήνω τον εαυτό μου ελεύθερο να ταξιδεύει μακριά, πάνω από τη θάλασσα που μας ενώνει και μας χωρίζει. Να βρίσκω το παλληκαράκι που ήμουν πριν, σε εκείνη την ηλικία της αθωότητας. Να συναντώ όλους αυτούς που άφησα. Μακάρι να μπορούσα να φωνάξω και να με ακούσουν: «Υπάρχω, υπάρχω, ζω».


Στοιχεία βιβλίου:
Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ
Συγγραφέας: Ρούλα Σαμαϊλίδου
Σελίδες: 480 / Διαστάσεις: 13,7×20,8
Ημερ. έκδοσης: Ιούνιος 2019
ISBN: 978-960-468-245-4


Βιογραφικό της συγγραφέως:
Η Ρούλα Σαμαϊλίδου γεννήθηκε στη Μύρινα της Λήμνου. Αποφοίτησε από την Αρσάκειο Παιδαγωγική Ακαδημία Αθηνών και στη συνέχεια εργάστηκε σε τράπεζα. Είναι παντρεμένη και έχει δύο κόρες. Τα τελευταία χρόνια ζει στη Σπάρτη. Στο έργο της πραγματεύεται θέματα που έχουν να κάνουν με παλαιότερες εποχές, μεταφέροντας την πλοκή στο γενέθλιο νησί της. Έως σήμερα, έχουν δημοσιευθεί έργα της σε διάφορες εφημερίδες και περιοδικά και έχουν εκδοθεί τα βιβλία της: "Χρόνια οργής" και "Τα κεντημένα γοβάκια" από τις εκδόσεις Ιδιομορφή, "Τα παραμύθια της γιαγιάς" από τις εκδόσεις Λογότυπος, καθώς και τα "Πέρα από το νησί", "Η γειτονιά των ονείρων", "Το στίγμα" και "Άρωμα Ρεζεντάς" από τις εκδόσεις Μιχάλη Σιδέρη. Το "Ένας Τούρκος στο σαλόνι μου" είναι το νέο της βιβλίο, επίσης από τις εκδόσεις Μιχάλη Σιδέρη.

Βιβλιοάποψη: "Τώρα μπορώ να σας κοιτάω στα μάτια"

Περίληψη οπισθόφυλλου:
Δώδεκα διηγήματα, δώδεκα διαφορετικά στιγμιότυπα της σχέσης μας με τα ζώα. Δώδεκα ιστορίες που συνθέτουν την εικόνα ενός κόσμου κρυμμένου και μας φέρνουν αντιμέτωπους με τις δραματικές πτυχές του. Καθώς οι πρωταγωνιστές τους, άλλοτε άνθρωποι και άλλοτε ζώα, ξετυλίγουν τις ιστορίες τους, γίνεται φανερό ότι τα προσωπικά τους δράματα συνυφαίνονται σε μια κοινή μοίρα. Μέσα από τα αισθήματα, που ξεχειλίζουν και κορυφώνονται, οι μύθοι καταρρέουν και αναδύεται η προθυμία και η ωριμότητα της ανθρωπότητας να κάνει το αυτονόητο, να ταχθεί με το καλό και το δίκαιο και να κάνει το πολυπόθητο βήμα της αλλαγής.

«...τότε ασυναίσθητα γύρισε το βλέμμα και αντίκρισε ξανά το έρημο μαγαζί. Η εικόνα τού έφερε ένα ελαφρύ, ανεπαίσθητο μειδίαμα στα χείλη και μια ελπίδα στη σκέψη. Το κλειστό ταχυφαγείο ήταν το μέλλον που κάποτε θα ερχόταν».


Η άποψή μου:
(γράφει ο Χρήστος Αναστασόπουλος)
Αυτό το βιβλίο μας φέρνει αντιμέτωπους με τη σημερινή πραγματικότητα, με την ωμή αλήθεια, όσον αφορά στην κοινωνία όπου ζούμε, καθώς και την εκμετάλλευση των ζώων από τους ανθρώπους.

Ο συγγραφέας φαίνεται να έχει τεράστια αγάπη για τα ζώα, κι έχει ερευνήσει βαθιά τον ψεύτικο και διαστρεβλωμένο κόσμο στον οποίο ζούμε. Από το πρώτο κιόλας διήγημα μάς βάζει στον κόσμο του και μας γνωστοποιεί τον καταιγισμό των διαφημίσεων στις οποίες παρελαύνουν οι καρικατούρες δήθεν ευτυχισμένων και έξυπνων ανθρώπων. Μας μιλάει για την ατελείωτη αποχαύνωση, που έχει να κάνει με την εμφύτευση ενός παραποιημένου ορισμού της ευτυχίας μες στο μυαλό μας. Να αισθάνεται κανείς ευτυχής επειδή αγόρασε ένα άχρηστο προϊόν, ή έτυχε μια «προσφορά» σε ένα κόσμο που παραπαίει. Μας φέρνει αντιμέτωπους με την απόγνωση μιας μάνας και μας ρωτάει αν μπορούμε να την καταλάβουμε. Μπορούμε άραγε; Μα ακόμα κι αν δεν γίνεται, τουλάχιστον μπορούμε να είμαστε αλληλέγγυοι, γιατί αυτό είναι το μόνο που μπορεί να μας σώσει.

Μας αναφέρει πως, δυστυχώς, ζούμε κάτω από ένα σύστημα που έχει θέσει ως προτεραιότητα την περιφρόνηση και την απαξίωση της ζωής και πως το πιο καίριο, το πιο ζωτικό νόημα, είναι να σωθεί έστω και μια ζωή, να αφυπνιστεί έστω και μια συνείδηση.
«Μια δερμάτινη μπότα είναι το έναυσμα για να ξεδιπλωθεί το παρελθόν της... μια ζωή που έγινε δέρμα, σώμα που έγινε φτηνή πρώτη ύλη για αντικείμενα, σε μια κουλτούρα του θανάτου που εξακολουθεί να βρίσκεται σε έξαρση. Πεταμένες ζωές στα σκουπίδια για μια μόδα...»

Σε ένα άλλο διήγημα μας μιλάει για έναν βασιλιά χωρίς ελευθερία και χωρίς βασίλειο. Για τη θέση ενός λιονταριού που θα πρέπει να είναι στην άγρια φύση, στη φύση που δημιουργεί ελεύθερα όντα και δεν στερεί την ελευθερία κανενός και πουθενά. Σε έναν πλανήτη που φτιάχτηκε για όλα τα είδη που τον θεωρούν κόσμο τους, μα που τα ανθρώπινα όντα τους τον πήραν, τον οικειοποιήθηκαν και τα απέκλεισαν από αυτόν.

Κλείνοντας, θα ήθελα να ευχαριστήσω τον συγγραφέα για την αφύπνιση, και για όλα αυτά που εν μέρει ήδη γνώριζα, αλλά δεν ήμουν έτοιμος να αποδεχτώ.

Η ανθρωπότητα μπορεί να γλιτώσει, αρκεί να κάνει το άλμα τώρα. Πρέπει να σεβαστούμε τα πλάσματα που μας περιτριγυρίζουν και να αφήσουμε τη φύση να κάνει τη δουλειά της. Πρέπει να στείλουμε αυτό το μήνυμα παντού.


Στοιχεία βιβλίου:
Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ
Συγγραφέας: Χρήστος Γεωργιάδης
Σελίδες: 130 / Διαστάσεις: 14Χ21
Ημερ. έκδοσης: Απρίλιος 2018
ISBN: 978-618-5101-56-5


Βιογραφικό του συγγραφέα:
Ο Χρήστος Γρ. Γεωργιάδης γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και εργάζεται ως εκπαιδευτικός.

Το συγγραφικό του έργο εστιάζεται στην οικολογική vegan λογοτεχνία και τα βιβλία του είναι τα πρώτα αυτού του είδους στην Ελλάδα. Τα θέματά του αντλούνται από την σχέση μας με τα άλλα αισθανόμενα όντα του πλανήτη και στο έργο του αναδύεται η ευαισθησία για την αξία της ζωής και μαζί η αναγκαιότητα για έναν άλλο τρόπο διαβίωσης, αυτόν της συνύπαρξης και της σύνδεσης.

*NEW* Η Παναγία και η χαμένη εικόνα

Περίληψη οπισθόφυλλου:
Η ζωή και τα προσκυνήματα της Παναγίας μέσα από τα μάτια δυο παιδιών.

Η Σέβη άνοιξε με προσοχή το καρυδένιο σεντούκι και μπροστά της απλώθηκαν όλες οι αναμνήσεις και η ζωή της γιαγιάς της. Καθώς παραμέρισε τις παλιές δαντέλες, τις περίτεχνες καρφίτσες, τις ξεθωριασμένες φωτογραφίες και τα κιτρινισμένα προσευχητάρια, το βλέμμα της τράβηξε ένα κόκκινο παλιό view master! Ουάου, είχαν τέτοια παιχνίδια τα παλιά χρόνια; Αυτό πρέπει να είναι της μαμάς, είπε ο Γεράσιμος και άρπαξε το παιχνίδι. «Προσκύνημα στην Παναγιά» έγραφε η χάρτινη στρογγυλή ταινία που είχε μέσα.

Η Σέβη και ο Γεράσιμος, οι ήρωες αυτής της ιστορίας, θα ταξιδέψουν νοητά στους Άγιους Τόπους, όπου περπάτησε και έζησε η Παναγία μας, θα μάθουν για τη ζωή της και με την ευλογία της θα ανακαλύψουν τη χαμένη εικόνα της!

Στοιχεία βιβλίου:
Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ
Συγγραφέας: Πηνελόπη Μωραϊτου
Εικονογράφηση: Θάνος Τσίλης, Εύα Καραντινού
Σελίδες: 80
Ημερ. έκδοσης: 
ISBN: 978-618-5197-59-9


Βιογραφικό της συγγραφέως:
Η Πηνελόπη Μωραΐτου γεννήθηκε στον Πειραιά. Σπούδασε Αγγλική Λογοτεχνία, Bachelor of Arts στο Midwestern State University (MSU), ΗΠΑ. Ολοκλήρωσε τις μεταπτυχιακές σπουδές της Masters of Arts στην Λογοτεχνία MSU, ΗΠΑ. Είναι Διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Αθηνών στον τομέα της Λογοτεχνίας και το 2004 Μεταδιδακτορική Ερευνήτρια στο MSU-USA στην Παιδική Λογοτεχνία και τα Γυναικεία Στερεότυπα. Έχει διδάξει Λογοτεχνία στο Midwestern State University.στις ΗΠΑ. Στην Ελλάδα έχει διδάξει Παιδική Λογοτεχνία στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας στο πρόγραμμα Επαγγελματικής και Ακαδημαϊκής Αναβάθμισης Εκπαιδευτικών Α/θμιας Εκπ/σης. Έχει λάβει μέρος σε Διεθνή και Πανελλήνια Συνέδρια. Έχει οργανώσει Ημερίδες και Σεμινάρια για τους εκπαιδευτικούς και Σχολές Γονέων. Έχει συνεργαστεί με φορείς όπως τα Κέντρα Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης Δραπετσώνας, και Αργυρούπολης, τον Δήμο Κερατσινίου, το Μουσείο Ελληνικής Παιδικής Τέχνης και το Ελληνικό Παιδικό Μουσείο. Οργάνωσε το Διαγωνισμό Παραμυθιού για το Δήμο Κερατσινίου. Έχει σχεδιάσει Εκπαιδευτικά πακέτα για Οργανισμούς όπως το Βιωματικό Σχολείο. Για αρκετά χρόνια παρουσίαζε την ραδιοφωνική εκπομπή «Κοντά στον όμορφο κόσμο του παιδιού» στο ραδιόφωνο της Πειραϊκής Εκκλησίας. Έχει διατελέσει μέλος της Ομάδας εργασίας για την Διαπολιτισμική Εκπαίδευση του ΙΠΕΜ-ΔΟΕ, μέλος του Ελληνικού Κύκλου Παιδικού Βιβλίου και Αντιπρόεδρος του Συμβουλίου Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης της Ελληνικής Εταιρείας για την Προστασία του Περιβάλλοντος και της Πολιτιστικής Κληρονομιάς.

*NEW* Ντέστινι

Περίληψη οπισθόφυλλου:
“Είναι απαραίτητο αυτό;" ρώτησε η Ντέστινι τον Ρόμπι που οδηγούσε αφοσιωμένος στον δρόμο.
Εκείνος χαμήλωσε τη μουσική στο ραδιόφωνο και κοίταξε από τον καθρέφτη το νεανικό προσωπάκι της κοπέλας που είχε καρφώσει με τα μεγάλα, κατάμαυρα μάτια της πάνω του.
“Είπες κάτι;" την ρώτησε.
“Λέω, είναι απαραίτητο αυτό;"
“Ναι κορίτσι μου, είναι. Όλες το έκαναν. Και η Κέιτ και η Αμέλια και όλες".
“...και η Τζό;"
“Τη Τζο θα την πάω μετά. Καθεμία ξεχωριστά", έκανε σηκώνοντας το δεξί του χέρι και κουνώντας χωριστά τα δύο δάχτυλα.
“Φοβάμαι λίγο", είπε κοιτάζοντας έξω από το παράθυρο.
Ο Ρόμπι μίλησε συνεχίζοντας να έχει τα μάτια του στραμμένα στον δρόμο:
“Και καλά κάνεις! Με τον Θεό δεν παίζουνε. Πρέπει να τον φοβόμαστε τον Θεό. Και να τον αγαπάμε φυσικά. Αλλά πρώτα να τον φοβόμαστε".

Η Νιγηρία είναι μια χώρα εκατόν ογδόντα εκατομμυρίων ανθρώπων με τεράστιο φυσικό πλούτο: πετρέλαιο, διαμάντι, χρυσό, φυσικό αέριο. Κι όμως, σε αυτή τη χώρα οι περισσότεροι άνθρωποι ζουν σε συνθήκες εξαθλίωσης. Η Ντέστινι, μια δεκαοκτάχρονη κοπέλα παίρνει την απόφαση να αφήσει την πατρίδα της και να ταξιδέψει στην Ευρώπη των ονείρων της. Όμως τα όνειρά της δεν θα έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα που θα βρεθεί αντιμέτωπη. Η Αθήνα αποδεικνύεται χειρότερη ζούγκλα από αυτή της πατρίδας της.


Στοιχεία βιβλίου:
Συγγραφέας: Γιώργος Ζώτος
Σελίδες: 361 / Διαστάσεις: 14x21
Ημερ. έκδοσης: 23/11/2019
ISBN: 978-960-304-048-4


Βιογραφικό του συγγραφέα:
Ο Γιώργος Ζώτος σε ηλικία δεκατριών χρονών είχε ήδη διαπράξει τον πρώτο του φόνο. Στο μυαλό του φυσικά. Έμενε μόνο να τον αποδώσει και γραπτώς και βρήκε την μεγάλη ευκαιρία όταν στις εκλογές του 1981 οι γονείς του γύρισαν από το εκλογικό τμήμα, φέρνοντας ένα μάτσο ψηφοδέλτια μαζί τους. Σ’αυτά τα ψηφοδέλτια βρήκε τα δύο πράγματα που τον δυσκόλευαν ως τότε: χαρτί για να γράψει, καθώς η πίσω πλευρά των ψηφοδελτίων προσφερόταν λευκή και αμόλυντη, αλλά και ονόματα υπόπτων για το έργο του. Όσο γι αυτά, η μπροστινή πλευρά ήταν αστείρευτη πηγή. Έχει γράψει τέσσερα αστυνομικά μυθιστορήματα, το «Ένοχος λαγός», το «Φονικό φοντσέρτο», το «Βροχή από αίμα» και το  «Ντέστινι», που κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Βασιλείου. Επίσης, έχει γράψει έξι θεατρικά έργα («Γυναικεία υπόθεση - 2013», «Ασανσέρ» - 2014, «Η Γιαγιά μας πέθανε» - 2015, «Ενοικιάζεται διαμέρισμα» - 2016, «Να ζήσετε να τον θυμόσαστε» - 2016, και «Ράβε ξήλωνε» - 2017) και δύο κινηματογραφικά σενάρια (Βροχή από αίμα - 2016, «Ντέστινι» - 2016).

*NEW* Η πλάνη της προκατάληψης

Περίληψη οπισθόφυλλου:
Στιγμή δεν σκέφτηκε, ότι ο αρχιμανδρίτης μπορεί να έλειπε από το στούντιό του και να είχε ξεχάσει να κλειδώσει. Το σώμα του τον τράβηξε μηχανικά προς το πατάρι. Έφτασε στο κεφαλόσκαλο. Ήταν εκεί, όπως ο εσταυρωμένος, καρφωμένος χειροπόδαρα στην άσπρη κομψή ντουλάπα του, που τώρα είχε γίνει κατακόκκινη από το αίμα του νεκρού αρχιμανδρίτη.

Η αστυνόμος Τζένη Καρλή καλείται να ηγηθεί των ερευνών, που αφορούν στην υπόθεση με τη στυγνή δολοφονία του αρχιμανδρίτη Χαράλαμπου. Ταυτόχρονα όμως έρχεται αντιμέτωπη με τα προσωπικά της φαντάσματα, που την εμποδίζουν να αφεθεί σε ένα έντονο ερωτικό πάθος με τον συνεργάτη της Αποστόλη.

Όταν ανακαλύπτουν το σταυρωμένο πτώμα του δεύτερου ιερέα, ένα νέο στοιχείο θα στρέψει την πορεία της έρευνας σε πιο βαθιά μονοπάτια, που ξεπερνούν τα όρια της διαστροφής. Οι μυστηριώδεις δολοφονίες θα φέρουν στο φως μια σειρά από οικονομικά κι ερωτικά σκάνδαλα ιερωμένων, που φύλαγαν πολύ καλά κρυμμένα κάτω από το καλυμμαύχι της απάτης και της υποκρισίας. Θεία καταδίκη ή σαδιστικό παιχνίδι κάποιου παρανοϊκού μυαλού η σταύρωσή τους;

Ένα τολμηρό criminal με κινηματογραφικό ρυθμό και κυρίαρχο στοιχείο την ανατροπή ως το τέλος.


Στοιχεία βιβλίου:
Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ
Σειρά: Γάτος (Ομάδα Modus Operandi)
Συγγραφέας: Αντώνης Ζιώγας
Σελίδες: 256 / Διαστάσεις: 12Χ16
Ημερ. έκδοσης: Δεκέμβριος 2019
ISBN: 978-618-5184-78-0


Βιογραφικό του συγγραφέα:
Ο Αντώνης Ζιώγας είναι συγγραφέας κι ηθοποιός. Αποφοίτησε από τη δραματική σχολή «Ίασμος» του Βασίλη Διαμαντόπουλου το έτος 2001. Έχει ασχοληθεί με τη συγγραφή θεατρικών έργων όπως "Το μαγικό κουτί", "Χίλιες και μια νύχτες με μαγικά παραμύθια", "Χριστουγεννιάτικοι ξωτικομπελάδες", "Μαθητευόμενοι μάγοι", "Στη μαγευτική κοραλλοχώρα", "Η περιπέτεια του μικρού Οδυσσέα", "Η χιονάτη κι οι εφτά μικροί θεατές", "Μωρή Παρθένα", "Πανσέληνος", "Σας πήραμε τη Λίζα κύριε Νταβίντσι", "Όταν ο Θεός σερφάρει", "Αφιερωμένο σε εσένα, σχιζοφρένειά μου". Έχει διασκευάσει για το ελληνικό θέατρο δύο ξένες παιδικές σειρές "Στρουμφάκια (επιχείρηση Στρουμφίτα)" και "Μάγια η Μέλισσα". Τελευταία γράφει και μυθιστορήματα. "Το ουαί των Αγγέλων" (1ο και 2ο μέρος) κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Anima και μαζί με τη λογοτεχνία του φανταστικού είναι μέλος της ομάδας Modus Operandi, με αφοσίωση και δέσμευση στην αστυνομική λογοτεχνία. Το πρώτο βιβλίο της ομάδας "Ανατιδοφοβία" είναι ήδη στα βιβλιοπωλεία. Επίσης έχει συμμετάσχει ως ηθοποιός σε πάνω από 35 θεατρικές παραστάσεις κι εφτά τηλεοπτικές σειρές.

Βιβλιοάποψη: "Τα απομνημονεύματα της πριγκίπισσας Μαρίας Βαλκόνσκαγια"

Περίληψη οπισθόφυλλου:
Οι ∆εκεµβριστές στην εξορία: Στις 13 Ιουλίου 1826 οι επικεφαλής στρατιωτικοί Δεκεμβριστές, Πέστελ Πάβελ, Ριλέγιεφ Κοντράτι, Μουραβιόφ-Απόστολ Σεργκέι, Μπεστούζεφ-Ριούμιν Μιχαήλ και Καχόφσκι Πιοτρ απαγχονίστηκαν στην αυλή του φρουρίου Πετροπαβλόφσκ, ενώ οι υπόλοιποι συμμετέχοντες στην προσπάθεια εκδημοκρατισμού της Ρωσίας εξορίστηκαν.

Πολλές γυναίκες, που ασπάζονταν την ιδεολογία των ανδρών τους, πήραν και αυτές τον δρόμο της εξορίας, εγκαταλείποντας υποχρεωτικά εκτός απ’τα προνόμια και τα παιδιά τους.

Μία από αυτές, η πολύ νεαρή τότε Μαρία Βαλκόνσκαγια, που ένωσε τη μοίρα της με τον καταδικασμένο σε καταναγκαστικά έργα πρί­γκιπα Βαλκόνσκι, κράτησε σημειώσεις που αποδείχτηκαν, με το πέρασμα των χρόνων, πολύ σημαντικές. Οι σημειώσεις στο ημερολόγιο της Βαλκόνσκαγια μεταφράστηκε για πρώτη φορά στην Ελλάδα.

Η άποψή μου:
(γράφει η Κατερίνα Βερίγκα)
Τα απομνημονεύματα της Πριγκίπισσα Μαρίας Βαλκόνσκαγια, δεν θυμίζουν αυτό καθ'αυτό ημερολόγιο, μα πιο πολύ αφήγηση γεγονότων σε ένα κοντινό της πρόσωπο εμπιστοσύνης.

Ο γραπτός της λόγος απλός, μεστός και ρεαλιστικός. Πειθαρχημένα συναισθήματα, δεν ξεφεύγει ποτέ από το θέμα και δεν καταφεύγει σε υπερβολές. Κινείται συνεχώς γύρω από ένα μέτρο σε όλες της τις περιγραφές.

Τα ιστορικά στοιχεία δεν κουράζουν, η αναφορά τους είναι αναγκαία για να μπει ο αναγνώστης στο κλίμα της εποχής και να κατανοήσει όσο το δυνατόν τις επιλογές της Πριγκίπισσας.

Οι σημειώσεις της δείχνουν μια άλλη πλευρά των ιστορικών γεγονότων, όπως τα βίωσε η ίδια. Και σίγουρα αυτός ήταν μεταξύ άλλων και ο βαθύτερος σκοπός της.

"Ο ουσάρος αυτοκατηγορήθηκε για κλοπή αντί να με προδώσει, όπως μου είπε αργότερα. Πόσα συναισθήματα ευγνωμοσύνης και αφοσίωσης έχουν αυτοί οι άνθρωποι που μας τους παρομοίαζαν με τέρατα!".

"Σήμερα συζητούν πολύ περισσότερα σε όλες τις γωνιές του Πίτερμπουργκ και της Μόσχας, αλλά κανείς δεν φυλακίζεται εξαιτίας αυτού".


Στοιχεία βιβλίου:
Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ
Συγγραφέας: Μαρία Βαλκόνσκαγια 
Μετάφραση: Ελένη Κατσιώλη
Σελίδες: 100 / ∆ιαστάσεις: 14x21 cm
Ημερ. έκδοσης: Μάρτιος 2019
ISBN: 978-618-5413-00-2

Βιβλιοάποψη: "Οι Κρυπτοχριστιανοί"

Περίληψη οπισθόφυλλου:
H μακραίωνη περίοδος της Τουρκοκρατίας, πλήγμα βαρύτατο στην ιστορική πορεία του Ελληνισμού, προκάλεσε στους υπόδουλους ραγιάδες οδύνη και πόνο για τις αναρίθμητες συμφορές, αλλά ταυτόχρονα, τους πρόσφερε και στιγμές ανάτασης και μεγαλείου, που και σήμερα αφήνουν έκπληκτους τους μελετητές, οι οποίοι ανακαλύπτουν δυνάμεις αστείρευτες ενός λαού που στάθηκε όρθιος βιολογικά, πνευματικά, ψυχικά, όταν όλα έδειχναν πως η πλήρης κατάρρευση είχε ήδη συντελεστεί. Δείγμα των δυνάμεων αυτών αποτελεί το κίνημα της αποκρυφίας, της αγωνίας και του αγώνα των Ελλήνων ορθοδόξων χριστιανών, να διατηρήσουν, σε κλίμα βίας και τρομοκρατίας, αλώβητη την πίστη στον δικό τους Θεό, τη στιγμή που η ζωή και η δράση τους έδειχναν, φαινομενικά, προσήλωση στους θεσμούς, τις αξίες και τη θρησκεία των μουσουλμάνων κατακτητών. Κρυπτοχριστιανούς τους ονομάζουν οι ιστορικοί, αλλά και δίπιστους, γυριστούς, κλωστούς (στην ποντιακή διάλεκτο το ρήμα "κλώθω" σημαίνει "γυρίζω").

Η άποψή μου:
(γράφει ο Θανάσης Σταυρόπουλος)
Το βιβλίο αυτό δεν είναι ένα πόνημα που μπορεί να θεωρηθεί ως μία απλή μελέτη ή πραγματεία επάνω σε ένα θέμα. Και αυτό επειδή καταπιάνεται με ένα θέμα σχεδόν άγνωστο. Θα μπορούσε να πει κάποιος ότι πιθανόν είναι και σχεδόν αιρετικό, για κάποιους άλλους.

Πρόκειται για ένα αντικείμενο ιστορικής μελέτης το οποίο δεν έχει αυτό καθ'αυτό μελετηθεί επαρκώς, και ο λόγος είναι επειδή οι ίδιες οι πηγές του δεν είναι σαφείς και ορατές σε όλους, και δεν μπορούν να είναι, για τον απλούστατο λόγο, ότι δεν συναντώνται ανάλογα περιστατικά πουθενά αλλού στην παγκόσμια θρησκευτική ή θρησκειολογική ιστορία παρ’ εκτός σε αυτήν την περιοχή της πρώην Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, και κυρίως στη Βαλκανική χερσόνησο, στον Πόντο, στην πρώην τουρκοκρατούμενη Κρήτη, στην Κύπρο, στην Ανατολία, τη Μικρά Ασία και πιθανόν στα σύνορα με την Εγγύς Ανατολή.

Ο αείμνηστος Νίκος Μηλιώρης ωστόσο έκανε μία πολύ επισταμένη έρευνα γύρω από το εν λόγω θέμα. Ίσως ορμώμενος από προσωπικές μνήμες και στοιχειώματα της ιδιαίτερης πατρίδος του -καταγόταν από τα Βουρλά της Μικράς Ασίας- ξετυλίγει με πολλές -είναι αλήθεια- αναφορές και μέσα από πληθώρα πηγών, το κουβάρι αυτής της τόσο περίεργης ιστορίας κάποιων ανθρώπων που ενώ «αναγκάστηκαν» να ασπαστούν μία διαφορετική θρησκεία από την αρχική τους -εν προκειμένω αυτής του Ισλάμ- κράτησαν βαθιά μέσα τους τις αρχές και την πίστη στο δόγμα που πρέσβευαν οι γεννήτορές τους. Μαθαίνουμε το εξίσου καταπληκτικό κι ενδιαφέρον: ότι υπήρξε και ένα μέρος ιερωμένων που δέχτηκε να «υποδυθεί», πολλές φορές εν γνώσει της ιεραρχίας της Ορθόδοξης Εκκλησίας αλλά και πάντα εν πλήρη αποστασιοποίησή της, τον ρόλο ιερωμένων της θρησκείας του Ισλάμ προκειμένου να «σταθεί» στο πλάι αυτών που αποφάσισαν να κρατήσουν κρυφή την πίστη τους στον Χριστιανισμό.

Τα στοιχεία που έρχονται στο φως είναι αρκετά και πειστικά. Κάποια από αυτά βέβαια βρίσκονται στον προφορικό λόγο και στην παράδοση που πέρασε από στόμα σε στόμα. Ωστόσο υπάρχουν και έγγραφα και πηγές αδιαμφισβήτητες. Πολλοί από τους πιστούς όμως, παρόλα αυτά, χάθηκαν μέσα στο πέρασμα των χρόνων και παρέμειναν με τη νέα τους θρησκεία, άλλοι όμως κράτησαν το φρόνημα μέχρι και σήμερα. Το σύνολό τους, ο αριθμός τους είναι ανεπιβεβαίωτος και έτσι πιθανότατα θα παραμείνει ωσότου η γείτονα χώρα, αποφασίσει ότι η ανεξιθρησκία θα γίνει μία πραγματικότητα για το κράτος τους και όχι μία επίφαση όπως και η δημοκρατία τους.


Στοιχεία βιβλίου:
Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ
Συγγραφέας: Νίκος Μηλιώρης
Σελίδες: 128 / Διαστάσεις: 14Χ21
Ημερ. έκδοσης: Μάιος 2017
ISBN: 978-960-7922-84-7


Βιογραφικό του συγγραφέα:
Ο Νίκος Μηλιώρης γεννήθηκε το 1896 στα Βουρλά Μικράς Ασίας από οικογένεια αγροτών. Από μικρό παιδί ενδιαφέρθηκε για τα γράμματα και πήρε άρτια μόρφωση από την Ευαγγελική Σχολή Σμύρνης απ’ όπου αποφοίτησε το 1915. Εργάστηκε πρώτα ως γραμματέας στην Αναξαγόρειο Σχολή Βουρλών και στη συνέχεια ως λογιστής σε εμπορικούς οίκους σταφίδας μέχρι το 1920, οπότε ήρθε στην Αθήνα για να φοιτήσει στη Στρατιωτική Σχολή Επιμελητείας και Διαχειρίσεως της Σχολής Ευελπίδων. Η Μικρασιατική Καταστροφή του ’22 τον βρήκε νεαρό αξιωματικό του ελληνικού στρατού. Υπηρέτησε ως οικονομικός διευθυντής σε στρατιωτικά νοσοκομεία ως το 1954, οπότε αποστρατεύτηκε με τον βαθμό του συνταγματάρχη και διαμορφωμένη ήδη πνευματική προσωπικότητα. Το 1924 εγκαταστάθηκε στη Νέα Ιωνία όπου, ως το 1962 που μετακόμισε στου Παπάγου, στέγασε πρώτα την προσφυγική οικογένειά του (μητέρα και αδελφό, αφού ο πατέρας του σκοτώθηκε στα Βουρλά) και από το 1940 τη γυναίκα του Ρίτα Μαυρογιαννάκη και τον γιο του Άγγελο. Εκεί έγραψε το μεγαλύτερο μέρος των 30 βιβλίων του, που τον καθιέρωσαν ως εξέχοντα λαογράφο και λογοτέχνη της πρώτης γενιάς των Μικρασιατών προσφύγων. Στη Νέα Ιωνία, όπου σήμερα υπάρχει μακρά οδός με το όνομά του, ο Νίκος Μηλιώρης πλούτισε την προσωπική του βιβλιοθήκη και την άνοιξε σε όλους, νέες και νέους της δεύτερης γενιάς, που διακρίνονται ακόμα στα γράμματα και τις τέχνες. Έστρεψε όλη την προσοχή του στη διάσωση και διάδοση του μικρασιατικού πολιτισμού, ιδρύοντας συλλόγους (Ιωνικός Σύνδεσμος, Σύνδεσμος Φίλων της Βυζαντινής Μουσικής, κ.ά.), γράφοντας άρθρα σε εφημερίδες και περιοδικά, συμμετέχοντας στο Συμβούλιο Στεγάσεως Προσφύγων του Υπουργείου Πρόνοιας, στη Βιβλιογραφική Εταιρία της Ελλάδος, στην Ένωση Σμυρναίων. Ασχολήθηκε καθοριστικά με τις εκδόσεις της Ενώσεως Σμυρναίων, αφού συμμετείχε στη σύνταξη του περιοδικού Μικρασιατικά Χρονικά και υπήρξε ο πρώτος, επί πολλά χρόνια, διευθυντής της εφημερίδας Μικρασιατική Ηχώ. Ο Νίκος Μηλιώρης έφυγε ήρεμα το 1938, στην αγκαλιά της οικογένειάς του, ευτυχισμένος από το κάρπισμα του έργου του στην κοινωνία και χαϊδεμένος από τη νεότερη γενιά, που τη γαλούχησε με τα γραπτά και το παράδειγμά του.
Από το Blogger.
 
Copyright © 2017-2019. ΒΙΒΛΙΟΣΗΜΕΙΑ - All Rights Reserved
Created by Vivliosimeia | Published by Vivliosimeia |
Proudly powered by Vivliosimeia.blogspot.gr