ΠΡΟΣΦΑΤΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ

Βιβλιοάποψη: "Κλεμμένες ψυχές"

---Δημοσιεύτηκε: 29/06/2021---
Περίληψη οπισθόφυλλου:
Μια γυναίκα ξυπόλυτη τρέχει στους δρόμους του Μπέλφαστ. Οι διώκτες της είναι μόλις μια ανάσα πίσω της. Την έφεραν στην Ιρλανδία με την υπόσχεση μιας καλύτερης  ζωής, τώρα όμως το μόνο που θέλει η Γκάλια είναι να γυρίσει σπίτι της.
Μοναδική της ελπίδα ένας άντρας που της έδωσε έναν σταυρό και το τηλέφωνό του. Θα αφεθεί στο έλεός του αφού δεν έχει πουθενά αλλού να στραφεί.
Ο επιθεωρητής Τζακ Λένον το μόνο που θέλει είναι να περάσει ήσυχα τις διακοπές του  με την κόρη του. Όμως η επιθυμία του δεν θα πραγματοποιηθεί καθώς ο πόλεμος ανάμεσα σε δυο αντίπαλες συμμορίες αφήνει μια σειρά από πτώματα σε όλο το Μπέλφαστ. Το σκοτεινό μονοπάτι της έρευνάς του θα τον οδηγήσει στην αλήθεια που είναι πολύ πιο απειλητική απ’ ό,τι είχε ποτέ φανταστεί -σε μια θανατηφόρα κούρσα ανάμεσα σε δυο πολύ διαφορετικούς δολοφόνους. Πορνεία, φόνοι και διαφθορά. Μια συνταρακτική αστυνομική ιστορία με βασανιστική αγωνία, που θα καρφωθεί στο μυαλό σας για πολύ καιρό...

Η άποψή μου:
(γράφει η Δήμητρα Παπαναστασοπούλου)
Χωρισμένο σε τέσσερα μέρη, το καθένα εκ των οποίων φέρει το όνομα ενός από τους ήρωες -ο ένας πιο σκοτεινός από τον άλλον- το τρίτο και τελευταίο βιβλίο της τριλογίας παρουσιάζει ένα διαφορετικό γύρισμα.

Μια τραγωδία από αυτές που εξακολουθούν να μαστίζουν τον σημερινό μας κόσμο -το εμπόριο λευκής σαρκός- ξετυλίγεται και γίνεται το κύριο θέμα του βιβλίου. Τα ναρκωτικά είναι ο δεύτερος εφιάλτης των Κλεμμένων Ψυχών.

Έχουμε μια γρήγορη πλοκή και τον ίδιο ήρωα να προσπαθεί αιωνίως να μάχεται το κακό.

Η σκοτεινιά κυριαρχεί, μαυρίζει και τη δική μας ψυχή, καθώς η πένα του Νεβίλ είναι δυνατή. Οι αναλογίες του σκότους, του μίσους, του πάθους και του πόνου είναι σωστά μοιρασμένες και δημιουργούν ένα πολύ δυνατό θρίλερ.

Μένει στο τέλος μια πικρή γεύση, μια αίσθηση που μόνο η ενατένιση του υπέροχου τοπίου της Ιρλανδίας μπορεί να διώξει.

Για μένα προσωπικά, είναι η κορύφωση της τριλογίας, το καλύτερο από τα τρία βιβλία. Συνιστάται ανεπιφύλακτα.

Διαβάστε την άποψή μου για τα δύο πρώτα βιβλία της τριλογίας εδώ και εδώ.


ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ
(η εντυπωσιακή αρχή του βιβλίου)
Αίμα ζεστό, στα χέρια της. Κόκκινο. Το πιο βαθύ κόκκινο που είχε δει ποτέ της. Το μυαλό της τρέκλιζε, η όρασή της χανόταν μέσα σε ένα μαύρο τούνελ.
Μη, μη λιποθυμήσεις.
Η Γκάλια πήρε βαθιά ανάσα, εισέπνευσε αέρα και μαζί μια μεταλλική μυρωδιά, που κατέβηκε κατευθείαν στο στομάχι της και το ‘κανε να σφιχτεί σαν γροθιά. Ένιωσε χολή να ανεβαίνει στον λαιμό της. Κατάπιε.
Τα πόδια του άντρα τινάχτηκαν, μόλις η Γκάλια δοκίμασε να βγάλει απ’ τη σάρκα του το γυαλί. Η μια του άκρη ήταν τυλιγμένη με μια λωρίδα σεντόνι -η λαβή του αυτοσχέδιου όπλου της. Αναπήδησε τρομαγμένη. Ο άντρας την κοίταζε με γουρλωμένα μάτια. Η Γκάλια έστριψε το γυαλί, που βρήκε σε κάτι σκληρό βαθιά μες στον λαιμό του, ώσπου κάτι σαν να ‘σπασε. Η λεπίδα γλίστρησε και βγήκε απ’ το δεύτερο στόμα που πλέον έχασκε κάτω από το πιγούνι του. Αίμα ξεχύθηκε απ’ την πληγή και έβαψε κόκκινο το κίτρινο μπλουζάκι της Εθνικής Λιθουανίας που φορούσε ο άντρας.
Η Γκάλια έκανε ένα βήμα πίσω, καθώς το αίμα απλωνόταν στο δάπεδο από λινέλαιο και πλησίαζε σιγά σιγά στα γυμνά της πόδια, ώσπου έφτασε στα δάχτυλά της, σαν ζεστό φιλί από τον ετοιμοθάνατο άντρα που κατέρρεε πάνω στον τοίχο και τα μάτια του σκοτείνιαζαν.
Ένα ουρλιαχτό ανέβηκε από τα σωθικά της, αλλά το παγίδευσε πίσω από τα δόντια της, κλείνοντας σφιχτά το στόμα με το ελεύθερο χέρι της. Ένιωσε την παλάμη της λεία στα χείλια της και τη γεύτηκε.
Το στομάχι της σφίχτηκε και αμέσως μετά εμετός κύλησε ανάμεσα στα δάχτυλά της. Τα γόνατά της λύθηκαν. Το πάτωμα ερχόταν καταπάνω της γρήγορα, σαν τρένο. Σωριάστηκε στο υγρό και ζεστό δάπεδο, προσπάθησε να απομακρυνθεί, αλλά τα γυμνά της πόδια γλιστρούσαν ολοένα.
Πάλι η ανάγκη να ουρλιάξει, κι αυτή τη φορά δεν μπόρεσε να την καταπνίξει. Παρόλο που ήξερε ότι μπορεί να σήμαινε τον θάνατό της, η Γκάλια άφησε το ουρλιαχτό να ξεχυθεί από μέσα της, ίδιο τρομαγμένο πουλί που δραπέτευε από το κλουβί του, το στήθος της. Το ουρλιαχτό έκλεψε και το τελευταίο ίχνος αέρα από τα πνευμόνια της. Πήρε ανάσα, έβηξε, άλλη μια ανάσα, και ανέκτησε τον έλεγχο του μυαλού της.


Στοιχεία βιβλίου:
Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ
Σειρά: Η τριλογία του Μπέλφαστ #3
Συγγραφέας: Stuart Neville
Μετάφραση: Βάσια Τζανακάρη
Σελίδες: 400
Ημερ. έκδοσης: 25/05/2016
ISBN: 978-618-03-0258-5


Βιογραφικό του συγγραφέα:
O Stuart Neville (Στιούαρτ Νέβιλ) αναδείχθηκε σε µπεστσελερίστα συγγραφέα µε το πρώτο του βιβλίο "Τα φαντάσµατα του Μπέλφαστ" (Μεταίχµιο, 2010), για το οποίο τιµήθηκε µε το βραβείο των Los Angeles Times και µε το Grand Prix Καλύτερου Ξένου Αστυνοµικού Μυθιστορήµατος στη Γαλλία. Έκτοτε έχει εκδώσει πολλά ακόµα πολύ επιτυχηµένα µυθιστορήµατα. Τα πέντε από αυτά ήταν υποψήφια για τον τίτλο Theakstons Old Peculier Crime Novel of the Year, ενώ το βιβλίο του "Ratlines" ήταν στη βραχεία λίστα για το CWA Ian Fleming Steel Dagger. Έχει µεταφραστεί σε πολλές γλώσσες σε όλο τον κόσµο. Για να διαβάσετε περισσότερα για τον Stuart Neville, επισκεφτείτε την ιστοσελίδα του.

Βιβλιοάποψη: "Του οσίου Αλμοδοβάρ ανήμερα"

---Δημοσιεύτηκε: 28/06/2021---
Περίληψη οπισθόφυλλου:
Πορτρέτα ανθρώπων των γραμμάτων, των τεχνών, της τηλεόρασης και του περιθωρίου συνυπάρχουν σε αυτές εδώ τις σελίδες, οι οποίοι μας διηγούνται τις εξαίσιες αλλά και ανατρεπτικές τους ιστορίες.
Αβανγκάρντ χώροι, καλλιτεχνικά στέκια, ετερόκλιτοι ήρωες και τα πρώτα ντεκαντάνς ντραγκ σόου της Αθήνας περασμένων δεκαετιών αναδεικνύουν μια Ελλάδα που αλλάζει, που μεταλλάσσεται συνεχώς στην εποχή της παγκοσμιοποίησης, ενώ φίλοι και διανοούμενοι αναζητούν απεγνωσμένα τα χρόνια εκείνα της χαράς, της μέθεξης, του έρωτα και των εκρηκτικών συναισθημάτων.
Αυτοσχέδια επιθεωρησιακά νούμερα από ραδιοφωνικές εκπομπές, αναμνήσεις φίλων συναγωνιστών που έζησαν συγκλονιστικά χρόνια ευτυχίας στα σκυλάδικα της παραμεθορίου και, γενικά, ό,τι περίσσεψε απ’ το ηρωικό έπος τού Αυτή η νύχτα μένει.
Ένα μεγάλο μέρος του βιβλίου περιλαμβάνει κείμενα δημοσιευμένα πριν από δεκαπέντε χρόνια, στην Athens Voice, το Penthouse και πρόσφατα στο ΑΛΜΑΝΑΚ της Lifo, στα οποία περιγράφονται, με τολμηρό και καυστικό χιούμορ, οι συνήθειες, τα πάθη και τα ήθη των τηλεοπτικών μας αστεριών, που -δόξα τω Θεώ- υπάρχουν και αναφύονται σαν τα γιούκα διαρκώς. Φυσικά, υπάρχουν και καινούργια κείμενα που αναφέρονται στη βασιλεία των μαγείρων, των ηλεκτρολόγων, του Ντάνου και όλων των υδραυλικών που, ξαφνικά, σαν τη Γαλλική Επανάσταση, ξεχύθηκαν στο τηλεοπτικό πεδίο να αρπάξουν αυτό που δικαιωματικά τούς ανήκει.
Το βιβλίο συνοδεύεται από δεκάδες φωτογραφίες των πραγματικών ηρώων που συνάντησε ο συγγραφέας. Μας συστήνει το σύμπαν αυτό, το σχεδόν αλμοδοβαρικό, που είναι ένα παλίμψηστο της καψούρας, των άνομων πράξεων, του γλεντιού, του πάθους και της νύχτας -ένας δηλαδή ύμνος στη ζωή.


Η άποψή μου:
(γράφει ο Θανάσης Σταυρόπουλος)

«Οι ήρωες μιας γενιάς είναι οι γελωτοποιοί μιας άλλης. Η τέχνη του ενός είναι το κιτς κάποιου άλλου. Έχω ήδη υπάρξει κιτς, τώρα είμαι και πάλι τέχνη
-Leonard Cohen, 1934-2016, Καναδός τραγουδοποιός-

Οι τηλεοπτικές περσόνες που έχουν περάσει κατά καιρούς από την ελληνική τηλεόραση έχουν από τη μία λοιδορηθεί και απαξιωθεί, και από την άλλη, έχουν λατρευτεί σε βαθμό ειδώλων. Όχι τόσο λόγω της παρουσίας τους -αν και αυτή έχει παίξει καταλυτικό ρόλο- όσο για αυτό το περιεχόμενο των εκπομπών τους. Για να φτάσουν όμως, στο σημείο να «απασχολήσουν» σε τέτοιο βαθμό το κοινό, που μεταξύ μας δεν θεωρείται και ένα από τα καλύτερα της υφηλίου, στο να μπορεί να διακρίνει το αληθινό από το κάλπικο, σημαίνει ότι η αξία τους υπήρξε αδιαμφισβήτητη.

Ο Θάνος Αλεξανδρής αποτελεί μία κατηγορία από μόνος του. Η θητεία του δίπλα στον Γιώργο Μαρίνο, πιστεύω τον καθόρισε, όπως και η διαπροσωπική σχέση που είχε αναπτύξει με την μοναδική Μαλβίνα Κάραλη. Αυτές οι δύο προσωπικότητες, που «έγραψαν» ανεξίτηλα στην ελληνική πραγματικότητα, δημιούργησαν την μετέπειτα πορεία του Θάνου Αλεξανδρή. Το βιβλίο αυτό εξιστορεί την πορεία του, περιγράφοντας με αιχμηρά λόγια τα όσα διαδραματίστηκαν από την αφετηρία της ζωής του στη Νέα Αρτάκη Ευβοίας έως και την παρουσία του στην ελληνική τηλεόραση. Μέσα από τα κείμενά του περνάει όλη η Ελλάδα της Μεταπολίτευσης, και θεωρώ ότι στάθηκε τυχερός που γνώρισε, βίωσε και συναναστράφηκε την ίδια την Ιστορία, σε αρκετές των περιπτώσεων. Θα μπορούσε να ήταν ένας σχεδόν «βολεμένος» δημοσιογράφος με δική του εκπομπή και σε «μεγάλο» κανάλι. Προτίμησε όμως να καταδυθεί στην ανθρώπινη συναναστροφή των ανθρώπων, που πολλοί από εμάς τη δεκαετία του ’90, θεωρήσαμε trash & kitsch. Αλλά εντέλει τι είναι kitsch; Πώς καθορίζεται το trash και ποιος το «ευτελίζει» ως δεύτερη επιλογή ή άποψη; Το να δραπετεύεις από νόρμες, κανόνες, αισθητικούς αυταρχισμούς και εντολές χρειάζεται γενναιότητα και επίπεδο αυτογνωσίας. Το να επιλέγεις να δείξεις, χωρίς την υποστήριξη Μαικηνών στο ελληνικό κοινό, παρουσίες πέρα από το αποδεκτό, δείχνει προσωπική ταυτότητα και παρρησία.

Θα τολμήσω να πω ότι πολλές φορές κι εγώ πέρασα από τη φάση της απαξίωσης αυτών των εκπομπών. Θεώρησα ότι η «αισθητική» μου δεν μπορεί να συνταυτιστεί με αυτό που μου πρόσφεραν. Ωστόσο δεν μπόρεσα τότε να κατανοήσω αυτό που κατ’ ουσίαν έβλεπα: την αυθεντικότητα των προσώπων. Την τόλμη τους να σηκώνουν ανάστημα απέναντι σε αυτό που όλη η κοινωνία της Ελλάδας φοβόταν. Στο «τι θα πει ο κόσμος. Τι θα πει ο γείτονας και οι γνωστοί μας». Αυτό το θάρρος τους έγινε το λίπασμα αρκετών μετέπειτα τηλεοπτικών εκπομπών, που δεν μπόρεσαν όμως να «αναπτυχθούν» σε υγιή «δέντρα» αλλά παρέμειναν, πολλές από αυτές, καχεκτικά μορφώματα ενός πρότυπου απλησίαστου. Η διαδρομή λοιπόν του Θάνου Αλεξανδρή, όπως ο ίδιος μας την εξιστορεί, είναι ζηλευτή. Δύσκολες πολλές φορές οι επιλογές του, αλλά αναντίλεκτα μοναδικές. Πολλοί δημοσιογράφοι σήμερα θα ήθελαν να έχουν πάρει μία τέτοια συνέντευξη από την ανυπέρβλητη Ταϋγέτη, ή από τη Μπέμπα Μπλάνς και την Παλόμα. Να είχαν διασταυρώσει τις ζωές τους με τους θαμώνες των επαρχιακών σκυλάδικων αλλά και της αθηναϊκής νύχτας των οδών Λιοσίων, Καβάλας και Πέτρου Ράλλη, όχι ως παρατηρητές αλλά ως μέρος τους, ως σάρκα εκ της σαρκός των.

Όταν διαβάσετε αυτό το βιβλίο θα διαπιστώσετε ότι η πραγματική Ελλάδα δεν πορεύτηκε μέσα από τα Μέγαρα. Δε γιγαντώθηκε μέσα σε κλειστές και πριβέ πίστες, ούτε και εξελίχθηκε εντός των άνοστων σημερινών κέντρων διασκεδάσεως. Η Ελλάδα των ’70 και εντεύθεν πορεύτηκε, πέρασε και επέζησε μέσα από τα «μπουζούκια», τον Έλατο της Πλατείας Λαυρίου, τα «Αραπάκια», τις σχεδόν σκοτεινές και μυστικιστικές επαρχιώτικες λαϊκές πίστες, όπως έχει ήδη παρουσιάσει ο Θάνος Αλεξανδρής και στο άλλο του βιβλίο «Αυτή η νύχτα μένει».


Στοιχεία βιβλίου:
Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ
Συγγραφέας: Θάνος Αλεξανδρής
Σελίδες: 384 / Διαστάσεις: 14Χ21
Ημερ. έκδοσης: 
ISBN: 978-960-382-019-2

Βιβλιοάποψη: "Προσωπική υπογραφή"

---Δημοσιεύτηκε: 28/06/2021---
Περίληψη οπισθόφυλλου:
Ο ιατροδικαστής δόκτωρ Φρεντ Άµπελ, από την Οµοσπονδιακή Υπηρεσία Δίωξης Εγκλήµατος, ασχολείται µε έναν κατά συρροήν δολοφόνο, που δρα σε όλη την Ευρώπη. Κοντά σε ευρωπαϊκά αεροδρόµια γίνονται αλλεπάλληλες δολοφονίες γυναικών, που φέρουν την προσωπική υπογραφή του δράστη.

Με βάση µια ειδική ανάλυση DNA, ύποπτος για τις δολοφονίες αυτές κρίνεται ο πρώην στρατιώτης Λαρς Μόεβιχ, παλιός φίλος του Άµπελ από τα χρόνια του στρατού. Όµως ο ιατροδικαστής δε θα τον θεωρούσε ποτέ ικανό για τέτοια βάναυσα εγκλήµατα.

Ο Μόεβιχ δεν έχει άλλοθι και τίθεται υπό κράτηση. Καθώς η µικρή κόρη του Μόεβιχ αργοπεθαίνει από λευχαιµία, ο Άµπελ προσπαθεί πυρετωδώς να ανακαλύψει τον πραγµατικό ένοχο. Ένα ανθρωποκυνηγητό στην ευρωπαϊκή ήπειρο, που κόβει την ανάσα, θέτει τη ζωή του ιατροδικαστή σε κίνδυνο, την ώρα που τον βασανίζουν οι αµφιβολίες για την αθωότητα του φίλου του. Βασισµένο σε αληθινή ιστορία.


Η άποψη μου:
(γράφει η Χρύσα Παναγοπούλου)
Όταν εργάζεσαι στη μονάδα βίαιων εγκλημάτων φαίνεται ότι δεν υπάρχει ανάπαυλα. Τι συμβαίνει όμως όταν η καταδίωξη ενός ψυχοπαθούς δολοφόνου γίνεται για τον έμπειρο ιατροδικαστή Άμπελ προσωπική υπόθεση;

Σίγουρα δεν ξέρω πως λειτουργούν οι μηχανισμοί στο κέντρο της Γερμανίας αλλά το θέμα είναι τόσο σοβαρό που παίρνει την ταμπέλα του επείγοντος. Ο Άμπελ συνεργάζεται με συνάδελφούς του στην Ευρώπη προκειμένου να βρεθεί γρήγορα ο ένοχος.

Είναι αξιοσημείωτο ότι ο αναγνώστης γνωρίζει σχεδόν από την αρχή ποιος είναι ο δολοφόνος αλλά και ότι μιλάμε για αληθινό έγκλημα (true crime). Ωστόσο, του κάνει εντύπωση η βαρύτητα που δίνουν οι αστυνομικοί σε μια ιατροδικαστική εξέταση και που σε κάποιες περιπτώσεις (π.χ. τρομοκρατίας) στέλνουν ολόκληρο επιτελείο ιατροδικαστών. Στην συγκεκριμένη περίπτωση κι επειδή οι συνάδελφοί του είναι απασχολημένοι, ο Άμπελ καλείται να βρει όσο περισσότερα στοιχεία μπορεί για τη ληστεία μετά φόνου μιας ηλικιωμένης στο Βερολίνο. Μα κάτι δεν ταιριάζει για να είναι μια απλή υπόθεση ληστείας κι έτσι η πλοκή ξεκινά.

Δεν ξέρω ποιος από τους δύο συγγραφείς ανέλαβε να αποδώσει αυτό το ρόλο του seral killer (πιθανολογώ ο δεύτερος) αλλά το κάνει πάρα πολύ καλά. Αποδίδει με πολύ μεγάλη μαεστρία την ψυχολογική του φόρτιση, καθώς βρίσκεται τετ α τετ με κάθε υποψήφιο θύμα του -ακόμα κι αυτό το στιγμιαίο χάσιμο καθώς προβαίνει στις αποτρόπαιες πράξεις του. Γιατί αυτό μας δίνει να καταλάβουμε ότι για λίγα λεπτά ο δολοφόνος, σαν να βγαίνει από την ανθρώπινη υπόστασή του κι αφήνει να τον κυριαρχεί αυτό το τέρας που κρύβει μέσα του. Το αποτέλεσμα είναι προφανές: η πολύ άσχημη κατάσταση στην οποία βρίσκονται τα θύματα.

Σε αυτό το σημείο κάποιος θα εκφράσει αυτή την εύλογη απορία: αφού ξέρουμε ποιος είναι ο δολοφόνος, γιατί να κάνουμε τον κόπο να το διαβάσουμε; Δεν χάνει έτσι η ανάγνωση το ενδιαφέρον της;

Σας διαβεβαιώ πως όχι! Σε καμία περίπτωση δεν χάνει η ανάγνωση το ενδιαφέρον της, γιατί στις φυλακές της Γερμανίας κρατείται το λάθος άτομο, ως ύποπτος του φόνου στο Βερολίνο. Μάλιστα βρισκόταν και στο Λονδίνο όταν έγινε ένας δεύτερος φόνος. Ο εν λόγω πρώην στρατιωτικός, ένας πατέρας που έφυγε από το Σώμα με όχι τόσο κολακευτικό τρόπο, λόγω βίαιης συμπεριφοράς, βρίσκεται αντιμέτωπος με την κατηγορία του ληστή και δολοφόνου, περισσότερο λόγω του σκούρου χρώματος και του σωματότυπού του, δεν έχει άλλοθι κι ο χρόνος τον πιέζει, επειδή ζητάει να αποχαιρετήσει την ετοιμοθάνατη κόρη του. Αυτό φυσικά δεν μπορεί να γίνει, αν δεν βρεθεί ο πραγματικός ένοχος κι έτσι αρχίζει μια καταδίωξη της γάτας με το ποντίκι από τη Γερμανία, στο Λονδίνο και κατόπιν στο Μπάρι της Ιταλίας καθώς και στη Γαλλία. Το ήθος και η προσήλωση του ιατροδικαστή στο έργο του μας εντυπωσιάζει. Με περίσσιο θάρρος ακολουθεί κατά πόδας αυτόν που ονομάζει «Δολοφόνο των αεροδρομίων». Η επιθυμία του να οδηγηθεί στη Δικαιοσύνη ο αληθινός ένοχος γίνεται μανία. Να σας πω εδώ ότι ο αναγνώστης ανησυχεί περισσότερο όταν ένας άνθρωπος άοπλος ψάχνει κάποιο άτομο τόσο επικίνδυνο αλλά ο ίδιος μοιάζει αρκετά χαλαρός, ακόμα κι όταν δέχεται μηνύματα κατά της ζωής του.

Είναι άραγε η ψυχραιμία αυτή που τον διακρίνει ή τον κάνει γενναίο το πάθος του για αποκάλυψη της αλήθειας; Ευχάριστη ανάπαυλα ο Μπιάτζο Σολαρίνο, ο επικεφαλής ιατροδικαστής στην Ιταλία που έχει τις δικές του μεταφυσικές ανησυχίες και πιστεύει στη μετενσάρκωση και στο κακό Κάρμα. Ο τύπος είναι τόσο απίστευτος που προσθέτει στην αφήγηση μια άλλη διάσταση καθώς «περίεργος» είναι και ο τρόπος που έχει διακοσμήσει το σπίτι του.

Ο τρόπος που οι δύο συγγραφείς παρουσιάζουν την ψυχοσύνθεση των χαρακτήρων μου άρεσε πολύ. Επίσης μου έκανε εντύπωση μια αισθητή διαφορά της αίσθησης καθήκοντος του Γερμανού ιατροδικαστή έναντι του Γάλλου αστυνομικού επικεφαλή της έρευνας.

Παρακολουθείς, λοιπόν, τα δρώμενα με κομμένη την ανάσα και εκεί που νομίζεις ότι όλα τελείωσαν, αρχίζουν οι αποκαλύψεις... Άλλη μια φορά το έχω συναντήσει αυτό σε βιβλίο και αυτό ήταν "Ο κόκκινος δράκος" του εξαιρετικού Τόμας Χάρις.

Προσωπική υπογραφή: ένα βιβλίο που όχι μόνο πρέπει να διαβαστεί μέχρι και την τελευταία του σημείωση αλλά περιμένουμε να γίνει και μια πολλά υποσχόμενη τριλογία. Με το καλό!


Στοιχεία βιβλίου:
Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ
Συγγραφέας: Michael Tsokos & Andreas Gössling
Σελίδες: 448
Ημερ. έκδοσης: Ιούνιος 2021
ISBN: 978-960-14-3644-9


Βιογραφικά των συγγραφέων:
Ο Μίχαελ Τσόκος γεννήθηκε το 1967 στο Κίελο και διευθύνει το Ιατροδικαστικό Ινστιτούτο του πανεπιστηµιακού νοσοκοµείου Σαριτέ και το Κρατικό Ινστιτούτο Δικαστικής και Κοινωνικής Ιατρικής στο Βερολίνο. Είναι ο πιο γνωστός ιατροδικαστής στη Γερµανία και εργάζεται ενεργά ως ειδικός τόσο στη Γερµανία όσο και στο εξωτερικό, όπως για τον ΟΗΕ, στην αναγνώριση θυµάτων άµαχου πληθυσµού σε εµπόλεµες περιοχές. Επίσης, παρουσιάζει ιατροδικαστική εκποµπή στο κανάλι του National Geographic. Οι εντυπωσιακές συλλογές ιατροδικαστικών περιπτώσεων που περιλαµβάνονται στο συγγραφικό του έργο, όπως το "Dem Tod auf der Spur" και το "Der Totenleser", έχουν γνωρίσει τεράστια παγκόσµια επιτυχία. Από τις εκδόσεις Λιβάνη κυκλοφορεί επίσης το βιβλίο του "Υποτροπή".

Ο Αντρέας Γκέσλινγκ γεννήθηκε στο Γκελχάουζεν το 1958 και ζει στο Βερολίνο. Έχει κάνει σπουδές πολιτικών και κοινωνικών επιστηµών και έχει δηµοσιεύσει πολλά µυθιστορήµατα και δοκίµια. Τα βιβλία της σειράς "Zerschunden" ("Προσωπική Υπογραφή"), "Zersetzt και Zerbrebs", που γράφτηκαν σε συνεργασία του Μίχαελ Τσόκος µε τον Αντρέας Γκέσλινγκ, βασίζονται σε πραγµατικά γεγονότα και συµπεριλήφθηκαν στη λίστα των δέκα bestsellers του Spiegel.

Βιβλιοάποψη: "Ένας γιος - Μια μητέρα"


---Δημοσιεύτηκε: 10/06/2021---
Ένας γιος / Περίληψη οπισθόφυλλου:
«Ο μπαμπάς μ’ έπιασε από τους ώμους κι έγινε κατακόκκινος. ‘‘Μη φορέσεις ποτέ ξανά γυναικεία ρούχα, ακούς τι σου λέω; Ακούς τι σου λέω, Γκίγε;’’ Και είπε: ‘‘Την επόμενη φορά που θα σ’ ακούσω να λες μπροστά στους θείους ότι όταν μεγαλώσεις θέλεις να γίνεις Μαίρη Πόππινς, σου τ’ ορκίζομαι ότι... σου τ’ ορκίζομαι ότι...’’».

Ο Γκίγε δίνει την εικόνα ενός παιδιού χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα. Δείχνει ευτυχισμένος, είναι επιμελής και φρόνιμος μαθητής της Δ΄ δημοτικού και κάνει πολύ στενή παρέα με μια συμμαθήτριά του από το Πακιστάν, τη Ναζία. Η μαμά του Γκίγε εργάζεται στο Ντουμπάι και είναι εντελώς απούσα, ο μπαμπάς του έχει προσφάτως βγει στην ανεργία, και ο μικρός -που δεν μιλάει για τη μητέρα του- έχει ως μοναδικό πρότυπο τη Μαίρη Πόππινς. Η δασκάλα του αρχίζει να διαισθάνεται πως κάτι δεν πάει και τόσο καλά. Πιστεύει πως η εξάρτησή του από την -εξιδανικευμένη στη φαντασία του μικρού- Μαίρη Πόππινς είναι μόνον η ορατή κορυφή ενός παγόβουνου, και ζητά τη βοήθεια της ψυχολόγου του σχολείου. Με τη σειρά της, η ψυχολόγος ζητά από τον Γκίγε να της ζωγραφίσει κάποιες εικόνες από την καθημερινότητά του, κι έτσι απλώνονται μπροστά της τα κομμάτια ενός πολύ σύνθετου παζλ...


Στοιχεία βιβλίου:
Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ
Συγγραφέας: Αλεχάνδρο Παλόμας
Μετάφραση: Αλεξάνδρα Γκολφινοπούλου
Σελίδες: 224
Ημερ. έκδοσης: 23/11/2018
ISBN: 978-960-8397-98-9


Μια μητέρα / Περίληψη οπισθόφυλλου:
«Ο πατέρας σου δεν είναι όλοι οι άνδρες του κόσμου, αγάπη μου» λέει δίχως να περιμένει την απάντησή μου. «Ούτε εγώ είμαι όλες οι γυναίκες. Κανείς δεν είναι  όλος ο κόσμος και κανείς δεν επαναλαμβάνεται. Να μοιάζει, ναι, αυτό μπορεί να συμβεί. Να επαναλαμβάνεται, όμως, όχι. Κι αυτό είναι η ζωή, παιδί μου: να βρίσκεις αυτούς που μοιάζουν και ν’ αποφεύγεις αυτούς που επαναλαμβάνονται. Τα υπόλοιπα, είτε έρχονται είτε όχι. Είτε εμφανίζονται είτε όχι. Είτε πονούν είτε όχι. [...] Εγώ συγχώρεσα τον σύζυγό μου. Τον πατέρα σας, όχι.»


Στοιχεία βιβλίου:
Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ
Συγγραφέας: Αλεχάνδρο Παλόμας
Μετάφραση: Αλεξάνδρα Γκολφινοπούλου
Σελίδες: 320
Ημερ. έκδοσης: 13/07/2020
ISBN: 978-618-5400-19-4


Η άποψή μου:
(γράφει η Γιώτα Βασιλείου)
Στο δρόμο μου έχω συναντήσει εκπληκτικά βιβλία και το «Ένας γιος» του Alejandro Palomas, συμπεριλαμβάνεται σίγουρα σε αυτά! Πρόκειται για ένα εξαιρετικό κοινωνικό/μελοδραματικό μυθιστόρημα, το οποίο με άγγιξε ως τα βάθη της καρδιάς μου! Είναι το πρώτο μέρος μιας τριλογίας, η οποία περιλαμβάνει και τα «Μια μητέρα» (για το οποίο θα μιλήσω παρακάτω) και το «Ένας σκύλος», που ευελπιστώ να κυκλοφορήσει σύντομα. Αν κι έχει βραβευτεί στην Ισπανία με το Βραβείο Νεανικής Λογοτεχνίας, το συγκεκριμένο πόνημα απευθύνεται σε αναγνώστες κάθε ηλικίας, που δε φοβούνται να έρθουν αντιμέτωποι με το συναίσθημά τους.

Η ιστορία αφορά στο Γκίγε, ένα 9χρονο αγόρι, το οποίο ζει μόνο με το μπαμπά του, μιας κι η μητέρα του βρίσκεται μακριά. Αν και του λείπει πολύ η μαμά του κι ο πατέρας του είναι μάλλον απόμακρος και αδιάφορος, ο Γκιγέρμο είναι φαινομενικά ένα ευτυχισμένο παιδί. Ένα ήσυχο αγόρι, επιμελής μαθητής του δημοτικού και χαμηλών τόνων ως προσωπικότητα. Ωστόσο, ο Γκίγε έχει μια ιδιαιτερότητα. Είναι «κολλημένος» με τη Μαίρη Πόππινς κι έχει βαθιά ριζωμένη την πεποίθηση ότι η λέξη «Σουπερκαλιφρατζιλιστικεξπιαλιντόσιους» είναι μαγική. Στην πραγματικότητα, θέλει να γίνει, όχι σαν τη Μαίρη Πόππινς αλλά η ίδια η Μαίρη Πόππινς! Η καθηγήτριά του, που τη θορυβεί η εμμονή αυτή του παιδιού, ζητά τη βοήθεια μιας παιδοψυχολόγου, η οποία βήμα-βήμα, κατορθώνει να πετύχει την καταβύθιση στον εσωτερικό κόσμο του Γκίγε και να εντοπίσει το βαθύτερο πρόβλημα που ταλανίζει την παιδική ψυχούλα.

Προσωπικά πιστεύω ότι το «Ένας γιος» είναι από τα ωραιότερα βιβλία αυτού του είδους, που έχω διαβάσει. Αγγίζει θέματα που ακόμη και στη σύγχρονη κοινωνία είναι ταμπού. Μιλάει για την ευαισθησία της ψυχής, την διαφορετικότητα, την κουλτούρα, τις αποφάσεις που καθορίζουν τη ζωή, την απώλεια, τη σχέση μεταξύ γονέων και τέκνων και εν γένει τις ανθρώπινες σχέσεις. Η πλοκή κυλάει ομαλά, έχει -όσο περίεργο κι αν ακούγεται αυτό- πολλή αγωνία και εντέλει οδηγείται στην κάθαρση, με ένα τέλος το οποίο αν και αναμενόμενο, δε θα μπορούσε να είναι άλλο.

Η ιστορία του Γκίγε και του πατέρα του είναι μια ιστορία που θα μπορούσε να συμβαίνει στον καθένα από εμάς. Νιώθω ότι είναι βιωματική η εξιστόρησή του. Θα τολμήσω να πω ότι ίσως και να έχει κάποια αυτοβιογραφικά στοιχεία το βιβλίο. Βιώματα του ίδιου του συγγραφέα. Ίσως...

Το «Ένας γιος» του Alejandro Palomas, δεν είναι απλά ένα βιβλίο που μιλάει για την αγάπη και την ελπίδα. Είναι η καλογραμμένη ιστορία ενός 9χρονου αγοριού και του πατέρα του, που θα συγκινήσει και θα προβληματίσει. Σας το προτείνω με το χέρι στην καρδιά!
* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *
«Ο καλός σχοινοβάτης γνωρίζει πως το πραγματικό κενό βρίσκεται επάνω
Η γνωριμία μου με τον Alejandro Palomas έγινε όταν δεν το περίμενα αλλά έγινε και είμαι πολύ χαρούμενη γι’ αυτό, αφού μου δίνει την αίσθηση ότι τα βιβλία του έχουν κάτι ιδιαίτερο, κάτι που μένει μαζί μου, κάθε φορά που ολοκληρώνω κάποιο. Δε ξέρω πώς τα καταφέρνει, αλλά και στα δυο του βιβλία έχει κατορθώσει να με γεμίσει συναίσθημα με τις πιο απλές λέξεις και με τον ελάχιστο τρόπο.

Έχοντας λοιπόν, πολύ πρόσφατο στο μυαλό και στην καρδιά μου το πρώτο μέρος της τριλογίας του, αρχικά, δυσκολεύτηκα να παρακολουθήσω την ιστορία που πραγματεύεται στο «Μια μητέρα». Ωστόσο, μερικά κεφάλαια παρακάτω, με κέρδισε απόλυτα και καταλυτικά! Πρόκειται για ένα βιβλίο το οποίο με βοήθησε να κατανοήσω καλύτερα τη λατρεμένη μου μανούλα!

Το «Μια μητέρα» είναι ένα καλογραμμένο μυθιστόρημα, το οποίο επίσης ανήκει στην κατηγορία «μελό». Η γλώσσα που χρησιμοποιεί ο συγγραφέας δεν απέχει πολύ με εκείνη που γνωρίσαμε στο «Ένας γιος», με τη μόνη διαφορά ότι σε αυτό του το πόνημα έχει προσθέσει κι αρκετές δόσεις χιούμορ. Μάλιστα, έχει χρησιμοποιήσει μερικές πολύ επιτυχημένες εκφράσεις, οι οποίες κάλλιστα θα μπορούσαν να γίνουν πολύ δημοφιλείς.

Ο ρυθμός της αφήγησης είναι εξαιρετικός, δεν κάνει «κοιλιά» πουθενά. Επιπροσθέτως, μας προσφέρει και το αίσθημα της αγωνίας και του μυστηρίου -πραγματικά το βρίσκω αξιοθαύμαστο, πώς το καταφέρνει αυτό, ενώ πρόκειται για ένα μελοδραματικό μυθιστόρημα! Ίσως, κάποια στιγμή να ένιωσα ότι θα με αφήσει «με την όρεξη», ωστόσο σύντομα με κατέκτησε με το θέμα του, με μάγεψε με τη γραφή του και τέλος με εξέπληξε με την κατάληξή του. Είναι από τα βιβλία που όταν τελειώσεις, μένεις με ένα γλυκό χαμόγελο στα χείλη.

«Δεν μπορεί κανείς να βρει την Ειρήνη, αποφεύγοντας τη ζωή

Η ιστορία λαμβάνει χώρα σε μια νύχτα, την παραμονή της Πρωτοχρονιάς. Η αφήγηση έχει έναν γλυκόπικρο κι ενίοτε χιουμοριστικό τόνο και τον παλμό της δίνει ο Φερ, ο οποίος «αναρρώνει» από μια ερωτική σχέση η οποία έληξε άδοξα. Ωστόσο, το κεντρικό πρόσωπο της ιστορίας είναι η μητέρα του, η υπέροχη Αμάλια, η οποία είναι σαν τον Ήλιο κι έχει δορυφόρους γύρω της, τα παιδιά, τον αδελφό και το σκύλο της. Δε μιλάει πολύ αλλά παρατηρεί τα πάντα. Καταγράφει και την παραμικρή λεπτομέρεια. Όταν χρειαστεί να μιλήσει, αυτά που λέει είναι η επιτομή της σοφίας. Στέκεται στο πλευρό της οικογένειάς της σα βράχος. Μητέρα και πατέρας συγχρόνως. Τα παιδιά της τής μοιάζουν πολύ. Είναι δυνατά, έχοντας λάβει από τη μητέρα τους, όλα τα εφόδια και την άνευ όρων υποστήριξη που χρειάζονται, για να προχωρήσουν στη ζωή τους. Λατρεύουν τη γυναίκα που τους έφερε στον κόσμο και με τον τρόπο ο καθένας της δείχνει την στοργή του. Την αγάπησα αυτή την οικογένεια, που με την τόσο καθημερινή ιστορία της, έφερε το φως στο δρόμο μου!

Το «Μια μητέρα» είναι, στρωτό, με όμορφα δομημένους ήρωες και πολύ συναισθηματικό μυθιστόρημα, το οποίο με τον πρισματικό του χαρακτήρα θα κατακτήσει κάθε αναγνώστη. Τη μια στιγμή θα μειδιάσει, την επόμενη θα γελάσει τρανταχτά και την αμέσως επόμενη θα σφιχτεί το στομάχι του. Προτείνεται χωρίς δεύτερη κουβέντα!

Ολοκληρώνοντας την άποψή μου για τα δυο βιβλία του Alejandro Palomas, θα ήθελα να μιλήσω για τις εκδόσεις αυτές καθ’ αυτές: όχι μόνο είναι πολύ φροντισμένα από πλευράς μετάφρασης και επιμέλειας αλλά έχουν και τα δυο, από τα πιο όμορφα εξώφυλλα που έχω δει τα τελευταία χρόνια. Λατρεύω την Catrin Welz Stein, είναι από τους αγαπημένους digital artists και θεωρώ ότι η επιλογή των έργων της για τα βιβλία του Παλόμας ήταν η ιδανικότερη. Πολλά συγχαρητήρια στις εκδόσεις Opera, για τη φροντίδα που δείχνουν στα βιβλία τους!


Βιογραφικό του συγγραφέα:
Ο Αλεχάντρο Παλόμας (Alejandro Palomas) γεννήθηκε το 1967 στη Βαρκελώνη. Σπούδασε Αγγλική Φιλολογία και ολοκλήρωσε τις σπουδές του με ένα Master in Poetics στο New College του Σαν Φρανσίσκο. Εργάστηκε ως δημοσιογράφος και μετέφρασε έργα σημαντικών συγγραφέων όπως η Κάθριν Μάνσφιλντ, ο Όσκαρ Ουάιλντ, η Γερτρούδη Στάιν, ο Τζακ Λόντον κ.ά. Το 2018 έλαβε το βραβείο Nadal για το βιβλίο του "Un amor". Το μυθιστόρημα "Ένας γιος" έχει τιμηθεί με πολλά βραβεία μεταξύ των οποίων και το Εθνικό Βραβείο Νεανικής Λογοτεχνίας της Ισπανίας (2016). Βιβλία του έχουν μεταφραστεί σε δεκαπέντε γλώσσες.

Βιβλιοάποψη: "Μια φορά... κι ένα ποτάμι"

---Δημοσίευση: 07/06/2021---
Περίληψη οπισθόφυλλου:
Κάποιοι λένε ότι το ποτάμι την έπνιξε. Άλλοι λένε ότι την ξανάφερε στη ζωή...

Μια σκοτεινή χειμωνιάτικη νύχτα, σ’ ένα παμπάλαιο πανδοχείο πλάι στον Τάμεση, συμβαίνει κάτι απίστευτο. Ενώ οι τακτικοί θαμώνες σκοτώνουν την ώρα τους λέγοντας ιστορίες, ανοίγει ξάφνου η πόρτα και μπαίνει τρικλίζοντας ένας σοβαρά πληγωμένος άγνωστος άντρας. Στα χέρια του κρατάει το άψυχο σώμα ενός μικρού παιδιού. Λίγες ώρες αργότερα, ωστόσο, το κοριτσάκι σαλεύει, παίρνει ανάσα και επιστρέφει στη ζωή. Είναι θαύμα; Αποτέλεσμα μαγείας; Ή μήπως υπάρχει επιστημονική εξήγηση; Τα ερωτήματα αυτά έχουν πολλές απαντήσεις -κάποιες απ’ αυτές πολύ σκοτεινές.

Οι ντόπιοι επιστρατεύουν όλη τους την επινοητικότητα για να λύσουν το γρίφο του κοριτσιού που πέθανε και ξαναζωντάνεψε, μα όσο περνούν οι μέρες, το μυστήριο αντί να διαλευκανθεί βαθαίνει ακόμα περισσότερο. Το παιδί είναι μουγκό και δεν μπορεί ν’ απαντήσει σε καμία ερώτηση. Ποια είναι; Από πού ήρθε; Και σε ποιον ανήκει; Μια εύπορη νεαρή μητέρα είναι σίγουρη ότι πρόκειται για την κόρη της, που έπεσε θύμα απαγωγής και εξαφανίστηκε πριν από δύο χρόνια. Η οικογένεια ενός κτηματία, σοκαρισμένη ακόμη από την ανακάλυψη της κρυφής σχέσης του γιου τους, είναι έτοιμη να καλωσορίσει το παιδί ως εγγόνι τους. Και η ταπεινή και μοναχική οικονόμος του πάστορα βλέπει στο κοριτσάκι την εικόνα της μικρής της αδερφής. Κάθε οικογένεια κρύβει τα δικά της μυστικά και είναι πολλά αυτά που πρέπει να αποκαλυφθούν για να γίνει γνωστή η ταυτότητα του παιδιού.

Η Νταϊάν Σέτερφιλντ, συγγραφέας του μπεστ σέλερ "Η δέκατη τρίτη ιστορία" επιστρέφει με ένα απολαυστικό ατμοσφαιρικό μυθιστόρημα. Το "Μια φορά κι ένα ποτάμι" είναι μια πολυεπίπεδη ιστορία μυστηρίου που ξεχειλίζει από γοητευτικά στοιχεία λαϊκών θρύλων και παραδόσεων, σκιαγραφώντας ταυτόχρονα το κλίμα των επιστημονικών αναταράξεων της εποχής του Δαρβίνου.


Η άποψή μου:
(γράφει η Μαριάννα Φλέσσα)
Θα το χαρακτήριζα ένα από τα πιο ενδιαφέροντα βιβλία του φανταστικού, για το έτος 2020. Βραβεύτηκε με το βραβείο Gold Crown της Ένωσης Συγγραφέων Ιστορικών Μυθιστορημάτων ως το καλύτερο μυθιστόρημα του 2019. Το «Μία φορά κι ένα ποτάμι» της Diane Setterfield κατορθώνει να ισορροπεί με επιτυχία ανάμεσα στο φανταστικό, το μυστήριο, το ιστορικό. Καθόλα, λοιπόν, δικαιολογημένη η βράβευσή του.

Η ιστορία μάς ταξιδεύει πίσω στο χρόνο, κάπου στην Αγγλία της Βικτωριανής Εποχής, σε ένα σκοτεινό και παμπάλαιο πανδοχείο, στις όχθες του Τάμεση. Ο «Κύκνος» διατηρεί μια πελατεία όπου για αιώνες, χωρίς υπερβολή, αρέσκεται να διηγείται ιστορίες. Πραγματικά γεγονότα που συνέβησαν στην περιοχή μπερδεμένα, αξεδιάλυτα, με τοπικούς μύθους και δοξασίες. Φαντάσματα άδικα σκοτωμένων που περιφέρονται αιώνες μέσα στους βάλτους ψάχνοντας να βρουν δικαίωση. Εκεί, ξαφνικά, μια χειμωνιάτικη νύχτα, όρμησε μέσα, ένας μυστηριώδης, πληγωμένος άντρας κρατώντας στα χέρια του το πτώμα ενός παιδιού. Το μικρό κορίτσι, λίγες ώρες αργότερα, επανέρχεται στη ζωή και από το σημείο αυτό ξεκινά ένα απίστευτο μυστήριο για το πώς και γιατί συνέβη αυτό. Το πραγματικό και φανταστικό υφαίνουν ιστορίες τρομακτικές. Το μυαλό των ανθρώπων δείχνει μικρό στο να μπορέσει να χωρέσει τη γραμμή που ξεχωρίζει την πραγματικότητα από τη φαντασία. Οι σκοτεινοί τύποι που συχνάζουν στο πανδοχείο, έχουν χιλιάδες πράγματα να πουν για το γεγονός. Κάποια από αυτά τα άκουσαν από άλλους. Άλλα είναι αλήθεια, άλλα ψέματα και η ιστορία μοιάζει να αγγίζει το μεταφυσικό. Στο στόμα τους οι θρύλοι της περιοχής ζωντανεύουν.Θεριεύουν ο φόβος κι η φρίκη καθώς μεταφέρονται από στόμα σε στόμα.

Διάβασα απνευστί το μυθιστόρημα αιχμαλωτισμένη από τις ολοζώντανες περιγραφές και την μαύρη αίσθηση του φόβου που διαπερνά κάθε σελίδα. Οι χαρακτήρες του βιβλίου, πρωταγωνιστές και δευτεραγωνιστές, έχουν όλοι κάτι σημαντικό να προσθέσουν στην ιστορία. Μια ακόμα λεπτομέρεια που ίσως θα λύσει το μυστήριο. Ίσως και όχι. Θρύλοι που άκουσαν ως παιδιά δίπλα στο τζάκι τις σκοτεινές κρύες νύχτες του χειμώνα, ξυπνούν στο μυαλό τους και φτάνουν στα χείλη τους με δυσπιστία. Οι διηγήσεις αυτές φαίνεται να είναι οι μόνες που μπορούν να δώσουν μια λογική (;) εξήγηση, για το ποιο είναι το παιδί και τι ρόλο παίζει ο άγνωστος που το έφερε στην πόρτα τους. Μαζί τους ταξίδεψα σε κρύες ερήμους και τόπους όπου την ομίχλη την κόβεις με μαχαίρι και στο σημείο αυτό κάπου, χάνονται κι άλλα παιδιά! Η Setterfield είναι μεγάλη μαστόρισσα στην εξιστόρηση. Η σύνδεση με κάθε πραγματικό στοιχείο απορρίπτεται και η μόνη λύση είναι η επιστράτευση του μεταφυσικού.

Το μυθιστόρημα βρίθει ανατροπών και ερμηνειών του μυστηρίου. Ο ποταμός αντιπροσωπεύει τη γραμμή του χρόνου που αργό κυλάει από το παρελθόν, στο παρόν, στο μέλλον. Οι ήρωες του βιβλίου μοιάζουν να έχουν κολλήσει στη μαύρη λάσπη του κι αδυνατούν να ξεφύγουν. Μια λάσπη που αράδα με την αράδα γίνεται κινούμενη άμμος που τους παγιδεύει. Αλλά όχι, δεν φταίει ο ποταμός. Αυτός συνεχίζει να κυλάει νωχελικά είτε με σκοτεινιά, είτε με ήλιο. Είναι τα μυστικά που δεν πρέπει να αποκαλυφθούν, οι αλήθειες που δεν πρέπει να ακουστούν. Όμως τίποτα δεν θα μείνει, τελικά, κρυφό. Η βροχή θα τα ξεπλύνει όλα.

Αγάπησα την πρωτοτυπία του θέματος, τις συνεχόμενες ανατροπές, τις ανακατευθύνσεις της ιστορίας με κάθε νέο πρόσωπο που εμπλέκεται με αυτή. Απαιτεί ιδιαίτερη προσήλωση στις προσωπικές ιστορίες και στις αφηγήσεις των συμμετεχόντων. Μπορεί να φαίνονται ατέλειωτες αλλά είναι αυτές που με τα στοιχεία τους θα λύσουν το μυστήριο και θα βάλουν τέλος στην αγωνία σου, αναγνώστη. Μην τις υποτιμάς και μην τις αγνοήσεις ως ελάσσονος σημασίας. Ακόμα κι οι ενδελεχείς περιγραφές έχουν την δική τους σημασία. Οι θρύλοι της περιοχής ενισχύουν το γοτθικό, μαύρο αίσθημα. Εντείνουν ακόμα περισσότερο τον τρόμο και λειτουργούν ως συσσωρευτής φόβου για να γίνει κάθε σκηνή και κάθε διήγηση ακόμα πιο συγκλονιστική.

Ειλικρινά θεωρώ ότι είναι από τα πιο διαφορετικά μυθιστορήματα που διάβασα. Παρασύρθηκα τόσο πολύ από τη διήγηση, που αδυνατούσα να το αφήσω από τα χέρια μου. Οι ατμοσφαιρικές περιγραφές και η πολυεπίπεδη ιστορία μυστηρίου βάζει σίγουρα το «Μία φορά κι ένα ποτάμι» στα βιβλία που θα σας πρότεινα με το χέρι στην καρδιά. Πραγματικά δεν μπορώ να βρω κανένα μειονέκτημα! Θα σας φοβίσει, θα σας φέρει στα όριά σας, αλλά θα το αγαπήσετε!


Στοιχεία βιβλίου:
Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ
Συγγραφέας: Diane Setterfield
Μετάφραση: Βεατρίκη Κάντζολα Σαμπατάκου
Σελίδες: 480
Ημερ. έκδοσης: Μάιος 2020
ISBN: 978-960-620-820-1


Βιογραφικό της συγγραφέως:
Η Νταϊάν Σέτερφιλντ είναι η συγγραφέας των μυθιστορημάτων "Η δέκατη τρίτη ιστορία" -που δημοσιεύθηκε σε τριάντα οχτώ χώρες, κατέκτησε την 1η θέση της λίστας των μπεστ σέλερ των New York Times και έγινε ταινία από το BBC με πρωταγωνίστριες τη Βανέσα Ρέντγκρεϊβ και την Ολίβια Κόουλμαν- και "Ένα μαύρο κοράκι". Σπούδασε γαλλική φιλολογία στο Πανεπιστήµιο του Μπρίστολ, ειδικεύθηκε στη γαλλική λογοτεχνία του 20ού αιώνα και δίδαξε στο Πανεπιστήμιο του Κεντρικού Λάνκασιρ, ωσότου αποφάσισε να εγκαταλείψει την ακαδημαϊκή της καριέρα για να αφοσιωθεί στη συγγραφή. Ζει στην Οξφόρδη.

Βιβλιοάποψη: "Οι εμπρηστές"


---Δημοσιεύτηκε: 07/06/2021---
Περίληψη οπισθόφυλλου:
«Όταν ήμουν παιδί, η μητέρα μου δεν με άφηνε να βγω έξω χωρίς αντη­λιακό. Τα απαλά και δροσερά της χέρια άπλωναν τη λοσιόν στο ­πρόσωπό μου. Μου φορούσε ένα πλατύγυρο καπέλο και έδενε τα κορδόνια σφιχτά, συμμετρικά, κάτω από το πιγούνι μου. Τόσοι κόποι, τόση φροντίδα για να γίνω ένα τίποτα».

Λαμπερή και περιζήτητη, η Φοίβη ξοδεύει τον εαυτό της, ζώντας κάτω απ’ το βάρος μιας τραγικής απώλειας. Ο Γουίλ, ο άβγαλτος αλλά φιλόδοξος συμφοιτητής της, είχε κάποτε αφιερώσει τη ζωή του στον Θεό, αλλά έχασε την πίστη του και έμεινε μετέωρος. Τώρα δείχνει να πιστεύει και πάλι -αυτήν τη φορά στη Φοίβη και στα λακκάκια της πλάτης της. Ώσπου εμφανίζεται ο Τζων Λιλ, ο χαρισματικός αρχηγός μιας θρησκευτικής σέχτας, ο οποίος υπόσχεται στη Φοίβη μια ζωή με νόημα και σκοπό. Κι ο κόσμος όλων τους παίρνει φωτιά.

Στο εκρηκτικό πρώτο της μυθιστόρημα, που επαινέθηκε από κοινό και κριτικούς, η Ρ. Ο. Κουόν ψηλαφίζει τη μικρή εκείνη ρωγμή της ψυχής απ’ όπου τρυπώνει η θλίψη και ριζώνει το σκοτάδι, δείχνοντας πώς η απελπισμένη αναζήτηση μιας κάποιας ευτυχίας μπορεί να οδηγήσει στη βία και την καταστροφή.


Η άποψή μου:
(γράφει η Χρύσα Παναγοπούλου)
Όταν είδα το εξώφυλλο για πρώτη φορά ήξερα ότι θέλω οπωσδήποτε αυτό το βιβλίο! Ρωγμή; Βελόνα; Αγκάθι; Τι είναι άραγε αυτό που φαίνεται στο λιτό εξώφυλλο, που τραβάει όμως την προσοχή;

Διαβάζοντας προσεκτικά το βιβλίο φαντάστηκα ότι είναι η ρωγμή της ψυχής που βαθαίνει στο χρόνο και φυσικά -αν ήθελα να δώσω κάποιον υπότιτλο- θα έγραφα: "Είναι κι αυτά τα κομμάτια της ψυχής που μένουν πάντοτε ανεξερεύνητα". Από την αρχή ξεκίνησαν να με βασανίζουν ερωτήματα. Δεν γνωρίζω αν είναι η ιστορία του Γουίλ ή η ιστορία της Φοίβης. Κι οι δυο νοτιοκορεάτες μετανάστες και φοιτητές στην Αμερική αλλά νομίζω ότι οι ομοιότητές τους τελειώνουν εκεί.

Ίσως όμως η ιστορία να μην είναι ούτε καν γι'αυτούς!

Η ιστορία ίσως να είναι του Τζων Λιλ!
Κάνει την εμφάνισή του πολύ λίγο σε όλο το βιβλίο και όπως υποστηρίζει το πέρασμά του από τις φυλακές της Γκουλαγκ της Βόρειας Κορέας συνέβαλλε στη δική του μεταμόρφωση και αναζήτηση. Μετά τον συναντάμε σαν ψυχικό καθοδηγητή της δικής του σέχτας αλλά και πάλι, καταφέρνει να λάμπει δια της απουσίας του, μέσα στο βιβλίο. Κι όμως δεν υπάρχει περίπτωση να μην τον προσέξεις. Αυτός ο άνθρωπος καταφέρνει να έχει επιρροή ακόμα και σε μας τους αναγνώστες. Προσωπικά κράτησα πολύ επικριτική στάση απέναντί του, αλλά από την άλλη, θαύμασα την οξυδέρκειά του. Πιστεύω ότι είχε τον τρόπο να φερθεί κατάλληλα και να επηρεάσει το κάθε άτομο ξεχωριστά, πόσω μάλλον τη Φοίβη, που ενδεχομένως κουβαλά κάποια ψυχικά τραύματα.

Η Τζεϊτζά του λοιπόν -έτσι αναφέρεται η σέχτα- που στα κορεάτικα σημαίνει "πιστός μαθητής" κερδίζει καθημερινά έδαφος ιδιαίτερα στη διαμαρτυρία κατά των αμβλώσεων. Η ηρωίδα μας, η Φοίβη μοιάζει να τον βλέπει σαν Θεό κι ο Γουίλ μοιάζει να ακολουθεί το δικό του προσωπικό δράμα, καθώς προφανώς ο τελευταίος βλέπει σαν Θεό τη Φοίβη! Όπως ισχυρίζεται ο ίδιος: «Αισθάνομαι να με δένει μαζί της μια κλωστή απτή, που έσφιγγε όλο και περισσότερο κάθε νύχτα που περνούσαμε χωριστά» Καταλαβαίνουμε με αυτόν τον τρόπο πόσο απόλυτα επηρεάζεται η ψυχοσύνθεση του ήρωα από εκείνη.

Το βιβλίο, αν και φέρνει στο προσκήνιο μια ερωτική ιστορία, μπορούμε να πούμε ότι παίρνει κοινωνικές προεκτάσεις. Το είδα σαν ατόφιο ψυχογράφημα χαρακτήρων και συμπεριφορών. Υπάρχει έντονη αλληλεπίδραση ακόμα και στους δευτερεύοντες χαρακτήρες, όπως είναι οι φίλοι ή οι συμφοιτητές και με τον τρόπο του μάς βάζει να συμμετέχουμε, παίρνοντας θέση στην πλοκή. Ένιωθα μια συνεχή ανησυχία για τον Γουίλ. Η προσκόλλησή του στη Φοίβη, κι όχι στον εαυτό του ή στα κοινά, με ανησυχούσε. Κατάλαβα ότι ο Γουίλ αποτελεί έναν υπέρμαχο του υγιούς τρόπου ζωής, άσχετα αν καταφεύγει σε κραιπάλες της ηλικίας του, επειδή η θλίψη που σχετίζεται με τον έρωτα, τον σπρώχνει εκεί. Αντίθετα η Φοίβη θέλει κάποιον να τη χειραγωγεί με έναν τρόπο, που φυσικά να μη γίνεται αντιληπτός από την ίδια. Τελικά πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι να ξεφύγει κάποιος από μια θρησκευτική σέχτα ή αίρεση;

Αξίζει εδώ να αναφέρω ότι μια από τις καλές αναμνήσεις της Φοίβης ήταν στους Δελφούς. Ειλικρινά χαίρομαι όταν συναντάω ξενόγλωσσα βιβλία που κάνουν την παραμικρή νύξη για την Ελλάδα και τον πολιτισμό της. Ένα συν του αναγνώσματος, που με έκανε να το ξεχωρίσω ακόμα περισσότερο.

Ένα άλλο χαρακτηριστικό του είναι ότι δεν αποτελεί είδος, που συνήθως διαβάζω. Ωστόσο χάρηκα που το έκανα. Η γραφή του είναι τόσο ζωντανή που σε παρασύρει. Το ηθοπλαστικό του περίγραμμα μού έφερε δυσφορία. Σαν να βρίσκομαι σε μια συνάντηση, στην οποία δεν είχα θέση. Μα αυτός δεν είναι κι ο σκοπός ενός βιβλίου; Να σου δημιουργεί έντονα συναισθήματα; Δεν ξέρω τι θα αποκομίσει ο καθένας σας από το βιβλίο. Αυτή είναι και η μαγεία της πολυπλοκότητας του ανθρώπινου νου.


Στοιχεία βιβλίου:
Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ
Σειρά: τα πεζά # 8
Συγγραφέας: R. O. Kwon
Μετάφραση: Παλμύρα Ισμυρίδου
Σελίδες: 233
Ημερ. έκδοσης: Ιούνιος 2021
ISBN: 978-618-84459-8-7


Βιογραφικό της συγγραφέως:
Η R. O. Kwon γεννήθηκε στη Σεούλ της Νότιας Κορέας. Όταν ήταν τριών χρονών, η οικογένειά της μετανάστευσε στις ΗΠΑ. Μεγάλωσε σε βαθιά θρησκευόμενο περιβάλλον, και σε ηλικία 17 ετών βίωσε την απώλεια της πίστης. Σπούδασε στο Yale και στο Brooklyn College. "Οι εμπρηστές", καρπός δουλειάς δέκα ετών, είναι το πρώτο της μυθιστόρημα. Το βιβλίο, που εκδόθηκε στις ΗΠΑ το 2018, χαρακτηρίστηκε από πολλούς κριτικούς και λογοτέχνες ως το καλύτερο βιβλίο της χρονιάς και προτάθηκε για πλήθος βραβείων, μεταξύ άλλων το National Book Critics Circle Award, το Los Angeles Times Book Prize και το Carnegie Medal.

Βιβλιοάποψη: "Συμφωνία ζωής"

---Δημοσίευση: 03/12/2020---
Περίληψη οπισθόφυλλου:
Ένας άντρας που έχει κατακτήσει όλα όσα οι περισσότεροι άνθρωποι απλώς ονειρεύονται -επιχειρήσεις, ακίνητα, περιουσία- έρχεται αντιμέτωπος με τον καρκίνο. Στο νοσοκομείο κάνει έναν απολογισμό της ζωής του. Τις επιτυχίες στα επαγγελματικά διαδέχονται οι αποτυχίες στις προσωπικές σχέσεις, και κυρίως στη σχέση με τον γιο του.

Στο ίδιο νοσοκομείο νοσηλεύεται ένα πεντάχρονο κορίτσι που περνάει τον χρόνο του ζωγραφίζοντας, θαρρείς και έτσι θα καταφέρει να νικήσει την αρρώστια. Έχει καταλάβει βέβαια ότι αυτό είναι αδύνατο, αλλά συνεχίζει, για να δίνει κουράγιο στους μεγάλους.

Την παραμονή των Χριστουγέννων ο άντρας συνειδητοποιεί ότι μπορεί να ανατρέψει την προδιαγεγραμμένη μοίρα της μικρής και αποφασίζει να κάνει ό,τι περνάει από το χέρι του για να τη σώσει. Για να το καταφέρει πρέπει πρώτα να μάθει αν η δική του ζωή είχε πραγματικά κάποια αξία· ο γιος του είναι ο μόνος που μπορεί να δώσει την απάντηση.

Με αυτή την τρυφερή ιστορία ο Μπάκμαν μας υπενθυμίζει ότι η ζωή είναι ένα ανέλπιστο δώρο· αυτό που αφήνουμε πίσω μας εξαρτάται από τον τρόπο που μοιραστήκαμε τη ζωή μας με όσους αγαπήσαμε.


Η άποψή μου:
(γράφει η Μαριάννα Φλέσσα)
Τον Fredrik Backman, τον αγαπήσαμε με το «Η γιαγιά μου σας χαιρετά και ζητάει συγγνώμη» και τον λατρέψαμε με την ψυχαναγκαστική «Η Μπριτ-Μαρί ήταν εδώ». Το παρόν βιβλίο του Σουηδού συγγραφέα είναι μία μικρή νουβέλα, που όμως έρχεται να ξυπνήσει μέσα μας την ανθρωπιά μας και να μας υπενθυμίσει τη ματαιότητα των υλικών αγαθών και του πλούτου όταν το πιο πολύτιμο αγαθό, η ζωή, είναι έτοιμη να δύσει και μάλιστα πολύ πριν την ώρα της... «Αν ήταν να θυσιάσεις τα πάντα, τότε για ποιον θα το έκανες;» αναρωτιέται ο συγγραφέας.

Ένας πάμπλουτος, επιτυχημένος άντρας νοσηλεύεται στο νοσοκομείο. Έχει περάσει όλη του τη ζωή κυνηγώντας την επιτυχία και τα χρήματα. Εν γνώσει του έχει εγκαταλείψει την οικογένεια και το γιο του με το πρόσχημα την εργασίας και της δημιουργίας μιας περιουσίας. Είναι διάσημος για την επιτυχημένη επαγγελματική του πορεία και όταν πεθάνει θα χυθεί πολύ μελάνι για τον επικήδειό του. Κι όμως ο κυνισμός του, η ψυχρότητά του κάμπτονται από ένα πεντάχρονο κορίτσι με καρκίνο που νοσηλεύεται στο ίδιο νοσοκομείο με αυτόν. Ο άντρας λυγίζει μπροστά στην τραγικότητα της αρρώστιας της μικρής. Καθώς πρόκειται για ένα πλάσμα με ιδιαίτερη ευφυία και με απόλυτη συναίσθηση της κατάστασής της και του μοιραίου που πρόκειται να επέλθει, δείχνει μια απίθανη ωριμότητα για την ηλικία της και με τις πράξεις και τα λόγια της στηρίζει ακόμα και τη μητέρα της. Ο άντρας όσο τη γνωρίζει από τις σύντομες και φευγαλέες κουβέντες τους στην αίθουσα ψυχαγωγίας του νοσοκομείου, τόσο πιο πολύ συνειδητοποιεί ότι η ζωή ενός παιδιού με τέτοια γενναιότητα ψυχής είναι ίσως πιο πολύτιμη και πιο ελπιδοφόρα για την ανθρωπότητα από οποιαδήποτε επιτυχημένη καριέρα. Η μικρούλα φίλη του κατόρθωσε να κατακερματίσει τον εγωισμό και την έπαρσή του, να τον προτρέψει σε μία σκληρή κριτική της δικής του ζωής και συμπεριφοράς απέναντι στους ανθρώπους του οικογενειακού του περιβάλλοντος, για τους οποίους αδιαφορεί και τους θεωρεί τροχοπέδη στο αγώνα του για το καθημερινό κυνήγι του χρήματος...

Κεντρική θέση στην ιστορία παίζει, η Άτροπος, η Μοίρα, η γυναίκα με την γκρι ζακέτα που ορίζει τη διάρκεια ζωής του καθενός μας και τραβάει έτσι απλά μια γραμμή στο όνομα αυτού που πεθαίνει, δεν δέχεται ανταλλαγή ενός θανάτου για έναν άλλον. Όχι, αυτό θα ήταν πολύ εύκολο για κάποιον σαν αυτόν. Ίσως κι επιθυμητό. Του ζητάει να ανταλλάξει τη ζωή του. Στην ουσία να εκμηδενίσει αυτό που θεωρεί ότι είναι το σημαντικότερο που έχει δημιουργήσει: την επαγγελματική του πορεία. Αυτή για την οποία είναι υπερήφανος...

Ο Βackman και πάλι δε με απογοήτευσε. Η νουβέλα διαβάστηκε απνευστί και με τα δάκρυα να κυλούν ασταμάτητα από τα μάτια μου. Οι τρεις ήρωές του καταπατούν κάθε στερεότυπο και με αποφασιστικότητα ανακατεύουν το επάρατο και το προαποφασισμένο, με κόκκινες κηρομπογιές από είκοσι δύο κουτιά που χάρισαν στο κοριτσάκι για να ζωγραφίσει την ελπίδα. Πετάνε στα σκουπίδια την κυνικότητα και αγγίζουν τις ευαίσθητες χορδές του αναγνώστη. Ο απολογισμός ζωής που κάνει ο άνδρας δεν είναι προαιρετικός. Τον κάνει υποχρεωτικά και σχεδόν με τη βία. Όσο περισσότερο κουράγιο του δίνει η μικρή τόσο πιο βίαιες οι γροθιές στο στομάχι του (και στο δικό μας). Είναι παραμονή Χριστουγέννων και είναι η στιγμή που όλοι θέλουμε να πιστέψουμε στα θαύματα. Μόνο που το θαύμα εδώ, δεν είναι κάτι ακατόρθωτο. Είναι νίκη της παιδικότητας, του αγνού, της ξεγνοιασιάς επί της σκληρότητας, του άκαρδου και της απάθειας.

Έχουν όλες οι ζωές την ίδια αξία;



Στοιχεία βιβλίου:
Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ
Συγγραφέας: Φρέντρικ Μπάκμαν
Μετάφραση: Γιώργος Μαθόπουλος
Σελίδες: 88 / Διαστάσεις: 12Χ17
Ημερ. έκδοσης: 2019
ISBN: 978-960-04-5064-4


Βιογραφικό του συγγραφέα:
Ο Φρέντρικ Μπάκμαν (γεν. 1981) είναι ο πιο δημοφιλής σύγχρονος Σουηδός συγγραφέας. Όλα τα μυθιστορήματά του είναι πνευματώδη και συγκινητικά ταυτόχρονα, αποτυπώνουν ιδιαίτερες ιστορίες απλών ανθρώπων και μεταδίδουν μηνύματα ανθρωπιάς και αισιοδοξίας. Έγινε γνωστός παγκοσμίως χάρη στο μυθιστόρημά του "Ένας άνθρωπος που τον έλεγαν Οβ", που μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες και έγινε ταινία. Το βιβλίο θα κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Κέδρος, σε νέα μετάφραση, το 2021. Το μυθιστόρημά του "Η γιαγιά μου σας χαιρετά και ζητάει συγγνώμη" έγινε bestseller όπου εκδόθηκε και παρέμεινε για πολλούς μήνες στις κορυφαίες θέσεις της λίστας των New York Times. Στα ελληνικά κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Κέδρος και αποτέλεσε την εκδοτική έκπληξη του 2017. Το 2018 από τις εκδόσεις Κέδρος κυκλοφόρησε το επίσης bestseller του συγγραφέα, που έχει μεταφραστεί σε 40 γλώσσες, "Η Μπριτ-Μαρί ήταν εδώ". Ακολούθησε η νουβέλα του "Συμφωνία ζωής" το 2019. Το τελευταίο του μυθιστόρημα "Άνθρωποι με άγχος" (Κέδρος, 2020) μεταφράζεται σε 30 γλώσσες και γνωρίζει τεράστια επιτυχία παγκοσμίως. Tα βιβλία του έχουν μεταφραστεί σε 46 γλώσσες και έχουν πουλήσει συνολικά πάνω από 13 εκατομμύρια αντίτυπα.

Βιβλιοάποψη: "9 ώρες στα Εξάρχεια"

---Δημοσίευση: 02/12/2020---
Περίληψη οπισθόφυλλου:
Εννέα ώρες, εννέα ιστορίες.

Μια γειτονιά στο κέντρο της Αθήνας. Τα Εξάρχεια φωνάζουν, συζητούν, σωπαίνουν.

Διαφορετικές φωνές, κοινός τόπος.

Μέσα από προσωπογραφίες και εξομολογήσεις, ο γείτονας και ο περαστικός συστήνονται στον αναγνώστη, σχηματίζοντας ένα μωσαϊκό εικόνων και συναισθημάτων.

Το συλλογικό αυτό έργο είναι η διαδρομή εννέα ξένων που ανέβηκαν στο ίδιο λεωφορείο.



Η άποψή μου:
(γράφει ο Οδυσσέας Δημάς)
Τα Εξάρχεια συνδεδεμένα με μια δόση μυστηρίου προκαλούν την φαντασία και στερεοτυπικά έχουν αφήσει το όνομά τους να παραπέμπει στο εξωτικό, στο μυστήριο, στο απρόβλεπτο.

Με τη φήμη ότι πάντα αγκάλιαζαν το διαφορετικό και αντιπροσώπευαν την καλλιτεχνική φύση της Αθήνας, ρέμπελοι, ασυμβίβαστοι, αντιρρησίες συνειδήσεως και αντικομφορμιστές, απομεινάρια μιας άλλης εποχής και εκφραστές της νέας, έψαξαν εκεί για καταφύγιο και βρέθηκαν μαζί να αγκαλιάζουν το νέο τους σπίτι.

Ένας περιπλανώμενος στη γειτονιά θα πλημμυρίσει σωρεία συναισθημάτων και επισφαλώς θα καταλήξει, ότι το κλίμα τού πάει ή βρίσκεται σε λάθος μέρος.

Σ’ αυτό το ανθολόγιο η συνοικία θα πει λίγες από τις ιστορίες της: οι διαμένοντες για να θυμηθούν την αίγλη της, οι εξόριστοι για να τη λησμονήσουν και οι ξένοι για να γνωρίσουν κάποια από τα πρόσωπά της. Ας ακούσουμε...


Στοιχεία βιβλίου:
Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ
Συγγραφέας: Συλλογικό έργο (Μαρουσώ Αθανασίου, Τζούλια Γκανάσου, Χρήστος Δασκαλάκης, Αλέξανδρος Διονυσόπουλος, Τάσος Ελένας, Αλέξανδρος Κεφαλάς, Νέστορας Πουλάκος, Βαγγέλης Προβιάς, Βαγγέλης Σωτήρης)
Σελίδες: 112 / Διαστάσεις: 12Χ21
Ημερ. έκδοσης: 2016
ISBN: 978-618-82534-6-9

Βιβλιοάποψη: "Μαθήματα ευτυχίας"

---Δημοσίευση: 01/12/2020---
Περίληψη οπισθόφυλλου:
Όλοι έχουν μια δεύτερη ευκαιρία στο αγρόκτημα Ελπίδα!
Η Μόλι Μπέικερ απολαμβάνει μια γεμάτη ζωή. Στα τριάντα οχτώ της χρόνια, ζει στο αγρόκτημα Ελπίδα, μια φάρμα εκατό στρεμμάτων στην αγγλική εξοχή, περιτριγυρισμένη από τους (κυρίως) τετράποδους φίλους της σ’ ένα ειδυλλιακό τοπίο. Ανάμεσά τους, ο Άντονι το αντικοινωνικό πρόβατο, η Τίνα Τέρνερ το αλπάκα-ντίβα, και ο Φλιτζάνης, το επικών διαστάσεων γουρούνι.

Η Μόλι έχει μετατρέψει το αγρόκτημα σε εναλλακτικό σχολείο για παιδιά που χρειάζονται ένα είδος εκπαίδευσης έξω από τα συνηθισμένα. Η δουλειά είναι απαιτητική, αλλά η Μόλι τη λατρεύει. Όταν ο κομψός και πετυχημένος Σέλμπι Ντέικερ φέρνει στο σχολείο της το γιο του τον Λούκας, η Μόλι δεν εντυπωσιάζεται.

Όμως ο Λούκας είναι απόμακρος και η Μόλι δεν αργεί να καταλάβει ότι η περίπτωσή του δεν είναι τόσο απλή όσο νόμιζε. Ένα επιπλέον πρόβλημα είναι ότι ο μπαμπάς του αποδεικνύεται επικίνδυνα γοητευτικός. Η Μόλι πρέπει να προστατέψει το αγαπημένο της αγρόκτημα. Σύντομα όμως θα πρέπει να κάνει μια επιλογή. Αν αφήσει τον Λούκας και τον Σέλμπι να μπουν στη ζωή της θα κάνει ένα τρομερό λάθος ή ένα υπέροχο νέο ξεκίνημα;

Η βασίλισσα του αισθηματικού μυθιστορήματος Κάρολ Μάθιους επιστρέφει με ένα απολαυστικό μυθιστόρημα που θα σας ζεστάνει την καρδιά.


Η άποψή μου:
(γράφει ο Χρήστος Αναστασόπουλος)
Έχοντας διαβάσει την περίληψη πριν καιρό, είπα στον εαυτό μου: "άστο στην άκρη για να το διαβάσεις σε μια ώρα δύσκολή ή όταν θα έχεις μπουκώσει και δεν θα υπάρχει άλλη αναγνωστική διέξοδος".

Τώρα που έκλεισα και την τελευταία του σελίδα, χαμογέλασα στον εαυτό μου και του είπα: "μπράβο, διάλεξες την καλύτερη χρονική περίοδο!".

Είναι ένα από τα ευχάριστα και λίγο-πολύ προβλέψιμα βιβλία, που ενώ γνωρίζεις στο πίσω μέρος του μυαλού σου τι θα επακολουθήσει, δε σε νοιάζει, γιατί θέλεις απλά να περάσεις καλά και τι καλύτερο από μια ημι-ρομαντική ιστορία με διάφορες ανατροπές, αρκετά εμπόδια, μπερδέματα και μπόλικο χιούμορ;

Μια ιστορία ανάλαφρη που όμως περνά αμέτρητα μηνύματα ταυτόχρονα χωρίς να σε μπουκώνει. Η αγάπη για τα ζώα και τον συνάνθρωπο είναι τα πιο σημαντικά και τα παντρεύει με έναν άψογο τρόπο η συγγραφέας.

Εκτός από τα ιδιαίτερα ζώα, με τις δικές τους ανάγκες, μας συστήνει έναν υπέροχο νεαρό (κατ’ επέκταση πολλούς από εμάς) λέγοντας: δεν ταιριάζω πουθενά. Όλα αυτά περί διαφορετικότητας είναι μπούρδες. Αν διαφέρεις έστω και λίγο απ’ αυτό που θεωρείται νορμάλ, σε βάζουν στο περιθώριο. Όσοι άνθρωποι είναι έστω και λίγο διαφορετικοί θα συμφωνήσουν μαζί του και μαζί με αυτούς κι εγώ.

Και κλείνοντας, η συγγραφέας θέλει να υπενθυμίσει, σε όλους όσους έχουν απομονωθεί ή απογοητευτεί ή εγκαταλείψει τις ελπίδες τους για σχέσεις, δια στόματος της ηρωίδας της: "τώρα που πήρα μια μικρή γεύση του τι σημαίνει να είσαι ερωτευμένος, θα θέλω να είμαι ξανά μόνη μου;"

Καλή σας διασκέδαση στο αγρόκτημα Ελπίδα!


Στοιχεία βιβλίου:
Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ
Συγγραφέας: Carole Matthews
Μετάφραση: Μαρία Παπανδρέου
Σελίδες: 456
Ημερ. έκδοσης: Ιανουάριος 2020
ISBN: 978-960-620-814-0


Βιογραφικό της συγγραφέως:
Η Κάρολ Μάθιους έχει εκδώσει μέχρι σήμερα τριάντα δύο μυθιστορήματα, καθώς και διηγήματα και σενάρια για την τηλεόραση και τον κινηματογράφο. Τα βιβλία της έχουν κυκλοφορήσει σε περισσότερες από τριάντα χώρες και οι πωλήσεις τους ξεπερνούν τα έξι εκατομμύρια αντίτυπα. Όλα της τα βιβλία έχουν εμφανιστεί στις λίστες των μπεστ σέλερ των New York Times, της USA Today και των Sunday Times, ενώ τα κινηματογραφικά δικαιώματα ορισμένων από αυτά έχουν αγοραστεί από εταιρείες του Χόλιγουντ. Ζει στο Μίλτον Κέινς με τον αξιολάτρευτο Κεβ, τον αγαπημένο της σύζυγο, σ’ ένα μινιμαλιστικό σπίτι χωρίς χαλιά, κουρτίνες και διακοσμητικά. Όταν δε γράφει αισθηματικές ιστορίες, της αρέσει να πίνει σαμπάνια, να φτιάχνει κέικ, να τρώει σοκολάτες, να περπατά, να χορεύει, να κάνει ζούμπα, να βλέπει ταινίες και να παρακολουθεί κακής ποιότητας εκπομπές στην τηλεόραση. Επισκεφθείτε τον ιστότοπό της.

Βιβλιοάποψη: "Συνωμοσία της φωτιάς"

---Δημοσίευση: 30/11/2020---
Περίληψη οπισθόφυλλου:
Ένας ψυχρός δολοφόνος σκορπά τον θάνατο στο Μπέλφαστ κλείνοντας τους ανοιχτούς λογαριασμούς ενός εκδικητικού γέρου. Καθώς ο επιθεωρητής Τζακ Λένον ακολουθεί τα ίχνη του, θα ξετυλίξει το κουβάρι μιας τρομερής συνωμοσίας, μιας συμπαιγνίας πολιτικών και αστυνομίας. Όσο όμως πλησιάζει στη διαλεύκανση των βίαιων δολοφονιών, τόσο οι προϊστάμενοί του τον αποτρέπουν να συνεχίσει. Ο επιθεωρητής Λένον δεν είναι σε καμιά περίπτωση διατεθειμένος να ακολουθήσει τις εντολές τους, καθώς κινδυνεύουν οι ζωές της πρώην αγαπημένης του και της κόρης τους. Στην απελπισία του, δεν θα διστάσει να συμμαχήσει με έναν καταζητούμενο, τον Τζέρι Φέγκαν, πρώην εκτελεστή του ΙΡΑ, ο οποίος προσπαθεί να ξεφύγει από το τρομερό παρελθόν του. Οι δυο τους θα επιδοθούν σε έναν αγώνα με τον χρόνο καθώς οι διαχωριστικές γραμμές μεταξύ φίλων και εχθρών καταρρέουν.


Η άποψή μου:
(γράφει η Δήμητρα Παπαναστασοπούλου)
Πρόκειται για τη συνέχεια του βιβλίου "Τα φαντάσματα του Μπέλφαστ", ενός πολλά υποσχόμενου συγγραφέα σκληρών θρίλερ.

Το σκηνικό της Ιρλανδίας των ταραχών που κομμάτιασε το Μπέλφαστ, συγκλονίζει. Ένταση και δράση σε αφθονία, αγώνας με τον χρόνο και τον κίνδυνο από φράση σε φράση.

Το δεύτερο μέρος της τριλογίας είναι δυναμικό, οι συνωμοσίες και οι διαπλοκές δεν έχουν τέλος, οι ήρωες αναπτύσσονται και εξελίσσονται, είναι ζωντανοί, η γλώσσα απλή, άμεση και σκληρή.

Ένα εξαιρετικό και καλογραμμένο βιβλίο για τους φαν του είδους.

Διαβάστε εδώ την άποψή μου για το πρώτο μέρος της τριλογίας.


ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ
Όταν η μάνα του Λένον πρωτοάκουσε ότι ο αδερφός του, ο Λίαμ, είχε πάει με τα παιδιά της περιοχής, είχε ενταχθεί στον Αγώνα, τον είχε ικετεύσει να το ξανασκεφτεί. Του είπε ότι θα κατέληγε στη φυλακή ή, ακόμα χειρότερα, ότι θα τον σκότωναν οι μπάτσοι ή οι Βρετανοί.
Ο Λίαμ χαμογελούσε όσο εκείνη παραληρούσε και ύστερα την αγκάλιασε και της είπε να μην ακούει φήμες. Της είπε ότι δεν είχε πρόθεση να τα βάλει με κανέναν. Ότι δούλευε σ’ έναν μηχανικό της περιοχής που έφτιαχνε γεωργικά εργαλεία και είχε μέλλον. Γιατί να το σπαταλούσε σε ανοησίες;
Ο Λένον θυμόταν που κοιτάχτηκαν με τον Λίαμ πάνω από τους τρεμάμενους ώμους της μάνας τους και ήξερε ότι ο Λίαμ έλεγε ψέμματα.
Ήξερε επίσης ότι έλεγε ψέμματα και τότε που εμφανίστηκε με μαυρισμένο μάτι.
Ο Λένον είχε γυρίσει από το πανεπιστήμιο για έναν μήνα κι έβγαζε κάνα ψιλό δουλεύοντας σε ένα βενζινάδικο της περιοχής. Η βενζίνη που πουλούσε ήταν σκάρτη, νοθευμένο αγροτικό καύσιμο από ένα εργοστάσιο από αυτά που ήταν κρυμμένα στην ύπαιθρο. Όλοι ήξεραν ότι αυτά τα έτρεχε ο Μπουλ Ο’ Κέιν, αλλά το βούλωναν, ακόμα κι αν τα αυτοκίνητά τους κατέληγαν με κατεστραμμένα ντεπόζιτα από τη σάπια βενζίνη. Χρειαζόταν πάνω από ένα χιλιάρικο για να φτιαχτεί μια ξεπατωμένη μηχανή, αλλά αν άνοιγες το στόμα σου για να παραπονεθείς, θα σου στοίχιζε περισσότερο. Θα γινόσουν καρφί, και τα καρφιά δεν την έβγαζαν και πολύ καθαρή, αν την έβγαζαν καθόλου δηλαδή.


Στοιχεία βιβλίου:
Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ
Σειρά: Η τριλογία του Μπέλφαστ #2
Συγγραφέας: Stuart Neville
Μετάφραση: Βάσια Τζανακάρη
Σελίδες: 456
Ημερ. έκδοσης: 23/11/2017
ISBN: 978-618-03-1303-1


Βιογραφικό του συγγραφέα:
O Stuart Neville (Στιούαρτ Νέβιλ) αναδείχθηκε σε µπεστσελερίστα συγγραφέα µε το πρώτο του βιβλίο "Τα φαντάσµατα του Μπέλφαστ" (Μεταίχµιο, 2010), για το οποίο τιµήθηκε µε το βραβείο των Los Angeles Times και µε το Grand Prix Καλύτερου Ξένου Αστυνοµικού Μυθιστορήµατος στη Γαλλία. Έκτοτε έχει εκδώσει πολλά ακόµα πολύ επιτυχηµένα µυθιστορήµατα. Τα πέντε από αυτά ήταν υποψήφια για τον τίτλο Theakstons Old Peculier Crime Novel of the Year, ενώ το βιβλίο του "Ratlines" ήταν στη βραχεία λίστα για το CWA Ian Fleming Steel Dagger. Έχει µεταφραστεί σε πολλές γλώσσες σε όλο τον κόσµο. Για να διαβάσετε περισσότερα για τον Stuart Neville, επισκεφτείτε την ιστοσελίδα του.

Βιβλιοάποψη: "Η μονομαχία / Η αρραβωνιαστικιά"

---Δημοσίευση: 26/11/2020---
Περίληψη οπισθόφυλλου:
Όταν οι τροχιές δύο ανθρώπινων κόσμων εκ διαμέτρου αντίθετων συγκλίνουν, η συνάντησή τους δεν μπορεί παρά να είναι εκρηκτική. Έτσι κι εδώ, ο Λαγιέφσκι, ένας νεαρός δημόσιος υπάλληλος, χαμένος κι άβουλος μέσα στον κυκεώνα των νεωτεριστικών του αντιλήψεων, γίνεται με τον «ανατρεπτικό» τρόπο ζωής του το κόκκινο πανί για τον φον Κόρεν, έναν σκληροτράχηλο ορθολογιστή που δεν συγχωρεί τέτοιες παρεκκλίσεις από το «καλό». Τι περιθώρια υπάρχουν να βγει κάτι θετικό από την αναπόφευκτη έκρηξη; Ποια η ευθύνη όσων εμπλέκονται σ’ αυτήν τη συναρπαστικά απροσδόκητη Μονομαχία; Ποιος ο ρόλος του φιλεύσπλαχνου γιατρού Σαμοηλένκο ή του αγαθού μέχρις αφελείας ιερωμένου; Πού βρίσκονται τα όρια της συνείδησης;

Η δεύτερη νουβέλα του τόμου, η Αρραβωνιαστικιά, περιγράφει τη συγκινητικά ανθρώπινη πορεία προς την ωρίμανση μιας νέας με αριστοκρατική καταγωγή.

Η άποψή μου:
(γράφει η Μαριάννα Φλέσσα)
Ο Άντον Τσέχοφ (1860-1904) επέλεξε να ασχοληθεί με τα είδη που ο Τολστόι και ο Ντοστογιέφσκι θεώρησαν ότι είναι δευτερεύοντα. Ως εκ τούτου, παραιτήθηκε από το μυθιστόρημα, που είναι τόσο δημοφιλές στην εποχή του, για να ασχοληθεί με πιο βραχείες φόρμες πεζογραφίας όπως διηγήματα και νουβέλες τα οποία συνέγραψε κατά εκατοντάδες. Επίσης, να μην αγνοήσουμε κάποια λίγα θεατρικά έργα, ιδιοφυούς σύλληψης, στα οποία σπάει κάθε σύμβαση της δραματικής τέχνης.

Οι εκδόσεις Printa φέρνουν στα χέρια μας μία νουβέλα του μεγάλου Ρώσου συγγραφέα, τη Μονομαχία, και ένα διήγημα, την Αρραβωνιαστικιά. Και οι δύο ιστορίες έχουν μια κοινή βάση: το ρεαλισμό της γραφής του Τσέχοφ και τον στόχο του να αποτυπώσει την πραγματική ζωή όσο δύσκολη ή μελανή κι αν είναι στο έργο του.

Η Μονομαχία είναι μία νουβέλα που αφηγείται την μποέμικη ζωή ενός ξεπεσμένου αριστοκράτη, του Λαγιέφσκι, ο οποίος συζεί με μία παντρεμένη γυναίκα, τη Νάντεζντα, που έχει εγκαταλείψει τον άντρα της. Οι δυο τους έχουν κλεφτεί και η Νάντεζντα έχει ακολουθήσει τον εραστή της σε μια παραλιακή πόλη της ρωσικής Μαύρης Θάλασσας που είναι διορισμένος ως δημόσιος υπάλληλος. Ο έρωτάς τους, όμως, σβήνει γρήγορα και ο Λαγιέφσκι θέλει πια να ξεφορτωθεί την ερωμένη του, να απελευθερωθεί τόσο απ’ αυτήν όσο και απ’ τα χρέη που έχουν δημιουργήσει. Αλλά κι αυτή απ’ την πλευρά της έχει ξεπεράσει τον ενθουσιασμό της γι’ αυτόν και έχει βρει ένα νέο εραστή με τον οποίο... απατά τον εραστή της!

Η υπόθεση της νουβέλας μοιάζει πικάντικη και η αλήθεια είναι ότι ο Τσέχοφ για ακόμη μία φορά προσεγγίζει σοβαρά κοινωνικά θέματα της εποχής του με χιούμορ και με μία σκωπτική διάθεση. Μια γυναίκα που οι άντρες αντιμετωπίζουν ως σκεύος ηδονής και επιβεβαίωσης του ανδρικού εγωισμού τους. Ένας ξεπεσμένος αριστοκράτης που θεωρεί ότι όλα του επιτρέπονται και ότι η ανήθικη συμπεριφορά του πρέπει να γίνεται ανεκτή από τον κοινωνικό του περίγυρο. Μία συμβίωση-σκάνδαλο και η υποκρισία της κοινωνίας που δεν την αποδέχεται μεν, γιατί δεν την έχει «ευλογήσει» η εκκλησία, αλλά λίγα λεπτά αργότερα την επικροτεί, όταν ανακοινώνεται ο θάνατος του νομίμου συζύγου της Νάντεζντα... Τέλος, ο ορθολογιστής φον Κόρεν, που αντιπαθεί το Λαγιέφσκι, τον θεωρεί βάρος στην κοινωνία, άχρηστο, κηφήνα και δεν συγχωρεί τον έκλυτο βίο του.

Ο Τσέχοφ μελετά κάθε χαρακτήρα ξεχωριστά, ενδελεχώς, χωρίς να κάνει γενικεύσεις. Δέχεται την πολυπλοκότητα της ζωής και τις απρόσμενες μεταστροφές της που κάνουν όλη την υπόθεση, παρά τη σοβαρότητά της, γκροτέσκα. Ένας ανταγωνισμός που καταλήγει από ασυνεννοησία με μια πρώτη ματιά, αλλά απόλυτα ίσως δικαιολογημένα με μία δεύτερη, σε μία μονομαχία που θα αλλάξει τις ζωές όλων.

Το δεύτερο κείμενο της συλλογής, Ο Αρραβώνας, είναι η ιστορία της Νάντια η οποία προέρχεται από μια ευκατάστατη και αξιοσέβαστη οικογένεια της ρωσικής επαρχίας, και ετοιμάζεται να αρραβωνιαστεί με έναν άντρα που στην ουσία επέλεξαν οι άλλοι ως κατάλληλο σύζυγο γι’ αυτήν. Η ίδια είναι μία γυναίκα που αρχίζει να αντιλαμβάνεται την υπόστασή της ως μοναδικό κι αυτεξούσιο άτομο, σύμφωνα με τις επιταγές της νεωτερικότητας. Έχει διαβάσει αρκετά και αναγνωρίζει ότι η ζωή που της ετοιμάζουν δεν την εκφράζει και δεν είναι αυτό που επιθυμεί. Θέλει να φύγει μακριά, να γνωρίσει τον κόσμο, να σπουδάσει. Η σύγκρουσή της με τις αγκυλώσεις της οικογένειάς της και του κοινωνικού της περίγυρου είναι αναπόφευκτη.

Και πάλι ο Τσέχοφ, με δυναμική πένα, δίνει μια μοναδική διάσταση στις προσωπικότητες των ηρώων του. Η τραγική θέση της γυναίκας σχολιάζεται με χιούμορ και η λύση που προσφέρεται, είναι ανάλαφρη, αλλά στην βάση της ριζοσπαστική. Οι αποκλίνουσες απόψεις των πρωταγωνιστών ξεκινούν μια συζήτηση, η οποία ακόμα και σήμερα δεν έχει κλείσει...

Και τα δύο αφηγήματα μου άρεσαν πάρα πολύ. Ο Τσέχοφ είχε εξελίξει την τέχνη της βραχείας φόρμας και μέσα σε λίγες σελίδες κατόρθωνε να παρουσιάσει τις εσωτερικές συγκρούσεις των ηρώων του, την προσπάθειά τους να επιβιώσουν από τα χτυπήματα του πεπρωμένου και μέσα από ριζοσπαστικές για την ζωή τους αλλαγές, να δώσουν λύσεις στα προβλήματά τους χωρίς η τραγικότητα των καταστάσεων να οδηγεί σε δυσβάσταχτη μελαγχολία. Στο βιβλίο περιλαμβάνεται επίμετρο με τη βιογραφία του Άντον Τσέχοφ και τους κυριότερους σταθμούς του συγγραφικού του έργου. Σας προτείνω τη μικρή αυτή συλλογή, ανεπιφύλακτα!


Στοιχεία βιβλίου:
Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ
Σειρά: Οι κλασικοί
Συγγραφέας: A. Tchekhov
Σελίδες: 230
Ημερ. έκδοσης: 1995
ISBN: 960-7408-09-8

Βιβλιοάποψη: "Ίμενζεε"

---Δημοσίευση: 26/11/2020---
Περίληψη οπισθόφυλλου:
Το Ίμενζεε είναι ένα από τα πρώτα κείμενα του Τ. Στορμ με φανερές ακόμα τις επιδράσεις από το κίνημα του ύστερου ρομαντισμού. Πρόκειται για το έργο που έκανε ευρύτερα γνωστό το όνομα του συγγραφέα τόσο στη χώρα του όσο και στον αγγλόφωνο χώρο. H δομή της νουβέλας, που υιοθετεί λυρικά χαρακτηριστικά, και ο πυκνός συμβολισμός που διατρέχει τις εικόνες της ιστορίας τοποθετούν το έργο στα εξέχοντα δείγματα του λεγόμενου ποιητικού ρεαλισμού. Η αναπόληση της νιότης κι ο ανεκπλήρωτος έρωτας είναι ο καμβάς πάνω στον οποίο ο συγγραφέας σχολιάζει τον τρόπο που η γερμανική κοινωνία αλλάζει στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα και ο τρόπος που το επιτυγχάνει τον τοποθετούν στους συνεχιστές της παράδοσης του Γκαίτε, λίγο πριν την εμφάνιση του Τόμας Μαν, ο οποίος εμπνέεται από εδώ το δικό του Τόνιο Κρέγκερ.


Η άποψή μου:
(γράφει ο Ξενοφών Φύτρος)
«Ο ήλιος στεκόταν ακριβώς από πάνω τους· η ζέστη του μεσημεριού έκαιγε· μικρές, χρυσόλαμπες, κατάμαυρες μύγες αιωρούνταν ακίνητες χτυπώντας τα φτερά τους· γύρω τους βούιζε ένα ψιλό μουρμουρητό, και κάπου κάπου άκουγες βαθιά στο δάσος τις σφυριές του δρυοκολάπτη και το στρίγγλισμα των άλλων πουλιών του δάσους».

Δε χρειάζεται να διαβάσεις πολλά αποσπάσματα από τη νουβέλα του Τέοντορ Στορμ (Theodor Storm, 1817-1888) με τίτλο «Ίμενζεε», για να αντιληφθείς τις εμφανείς επιρροές του Γερμανού συγγραφέα από το κυρίαρχο -γύρω στα μέσα του 19ου αιώνα- κίνημα του ρομαντισμού στην ευρωπαϊκή λογοτεχνία. Άλλωστε ο Στορμ είναι τριάντα ενός ετών όταν γράφει τη νουβέλα του το 1848· ακόμη νέος για να παραμένει ευάλωτος στα βέλη του θεού έρωτα, αλλά και αρκετά ώριμος για να έχει γευτεί ίσως μια ερωτική απογοήτευση, όπως αυτή που επιφυλάσσει στον ήρωά του Ράινχαρντ Βέρνερ.

Στο έργο του ο συγγραφέας δεν περιγράφει απλά έναν ρομαντικό περίπατο «σ’ ένα καταπράσινο δάσος με οξιές», όπου «όλα εδώ ήταν φωτεινά και πράσινα». Γιατί ούτε ο περίπατος που λέγεται ζωή δεν είναι πάντα έτσι, και αυτό το διαπιστώνουν από πρώτο χέρι ο Ράινχαρντ και η Ελίζαμπεθ, το κορίτσι με το κόκκινο μεταξωτό μαντίλι στο λαιμό. Οι παιδικοί όρκοι για αιώνια αγάπη και η αφελής βεβαιότητα, «θα είσαι η γυναίκα μου πια», σκοντάφτουν στην πραγματικότητα. Τα παιδιά μεγαλώνουν, γίνονται έφηβοι. Ο Ράινχαρντ φεύγει από την πόλη για να σπουδάσει, η Ελίζαμπεθ μένει πίσω. Η μαγική κλωστή -που τους ενώνει- σπάει με τον ίδιο ξαφνικό και αμετάκλητο τρόπο, που πεθαίνει ο σπίνος στο κλουβί του. Στη θέση του, ένα άλλο πουλί προσφέρεται στην Ελίζαμπεθ ως δώρο· μια καρδερίνα. Μόνο που το νέο πτηνό δε δωρίζεται από τον Ράινχαρντ όπως το προηγούμενο, αλλά από τον καλό του φίλο Έριχ, που έχει να κάνει κι ακόμη ένα, πιο πολύτιμο δώρο στη νεαρή κοπέλα: το κτήμα που κληρονομεί στο Ίμενζεε.

Ο συγγραφέας επιλέγει να ονομάσει τη νουβέλα του από το όνομα του κτήματος και ο αναγνώστης δεν αργεί να αντιληφθεί το λόγο· όπως αντιλαμβάνεται και με ποια κριτήρια επιλέγει η μητέρα της Ελίζαμπεθ τον άντρα που θα παντρευτεί η κόρη της. «(Στο κτήμα του ‘Ιμενζεε) στο χωράφι, στους αμπελώνες, στους κήπους με τους λυκίσκους, στο αποστακτήριο, όλα ήταν σωστά οργανωμένα. Οι άνθρωποι που δούλευαν στα χωράφια και στους λέβητες έδειχναν υγιείς και ευχαριστημένοι». Δεν είναι να απορεί κανείς λοιπόν που η Ελίζαμπεθ κοιτά τον σύζυγό της Έριχ με αδερφικό βλέμμα και παρατηρεί: «Είσαι τόσο καλός». Την ίδια ώρα, ο Ράινχαρντ «είχε συλλέξει εδώ και χρόνια στίχους και λαϊκά τραγούδια, όπου κατάφερνε να τα βρει, κι επιχειρούσε τώρα να βάλει σε μια τάξη τον θησαυρό του».

Ο Στορμ αντιπαραθέτει στα μάτια όλων -της Ελίζαμπεθ, της μητέρας της, του αναγνώστη- τον επιχειρηματία με τον ποιητή, τον πρακτικό με τον ονειροπόλο, τον επισκέπτη που βουτάει στη σκοτεινή λίμνη με τους μίσχους και τα καλάμια για να δει «το νούφαρο με τα ασημένια φύλλα», με τον οικοδεσπότη που σχολιάζει πως «αυτό δε βγάζει απολύτως κανένα νόημα, τι στην ευχή το ήθελες το νούφαρο;»· τον συζυγικό βίο με τον πλατωνικό έρωτα: «Γνωριζόμασταν από κάποτε, μα πάει πολύς καιρός από τότε»...

Οι επιλογές των ανθρώπων σφραγίζουν τη μοίρα τους και ο αταίριαστος γάμος σφραγίζει τη μοίρα των ηρώων· αλλά όχι με την ίδια κατάληξη για όλους. Η μητέρα της Ελίζαμπεθ είναι το πρόσωπο πίσω από το δράμα. Όχι τυχαία ίσως, ο συγγραφέας την εμφανίζει στην πόρτα κρατώντας στο χέρι ένα καλαθάκι με κλειδιά· του σπιτιού, του γάμου, της ευτυχίας (;) της κόρης της. Ο Έριχ είναι ευτυχισμένος, «μου έπεσε κι ο πρώτος λαχνός από τότε, όπως θα ξέρεις», ομολογεί στο φίλο του. Η Ελίζαμπεθ αντίθετα δεν είναι, και το σατυρικό τραγουδάκι που διαβάζει ο Ράινχαρντ, την κάνει να το βάλει στα πόδια: «Της μάνας μου ήτανε βουλή· άλλονε να ‘χω παντρευτεί... Είχα τιμή, είχα χαρά· και πήρα πόνο για παρά». Ο Ράινχαρντ το βάζει κι αυτός στα πόδια, φεύγει από το Ίμενζεε. Η μοίρα έκανε τις επιλογές της και τον άφησε έξω από τη ζωή της Ελίζαμπεθ. «Δε θα γυρίσεις, το ξέρω», τον ρωτάει-προκαλεί εκείνη, παρακαλώντας τον να τη διαψεύσει. «Ποτέ», της απαντάει εκείνος και προχωρά μπροστά με βιάση, εκεί που «ανοιγόταν μεγάλος και μακρύς ο δρόμος».

Ο ηλικιωμένος Ράινχαρντ, που ανοίγει και κλείνει με την εμφάνισή του τη νουβέλα, έχει πια φτάσει στο τέλος του δρόμου. Χωρίς την Ελίζαμπεθ, ή κάποια που να την έχει αντικαταστήσει, ζει σε ένα δωμάτιο «που πιο πολύ έμοιαζε με ένα μυστικό ησυχαστήριο». Η φωτογραφία της κοπέλας, μέσα σε μια λιτή μαύρη κορνίζα, είναι ακόμα μπροστά στα μάτια του, όπως το λευκό νούφαρο παραμένει ακόμα στη μνήμη του. Κι όμως, η μοίρα τους ίσως να ήταν προδιαγεγραμμένη· από πολύ νωρίς κιόλας. Ο δεκάχρονος Ράινχαρντ, που προκαλούσε την πεντάχρονη Ελίζαμπεθ να τον ακολουθήσει μέχρι την Ινδία για να δουν τα λιοντάρια, το είχε από τότε συνειδητοποιήσει: «Τίποτα απ’ αυτά δεν θα γίνει· δεν έχεις το κουράγιο».

Όχι, δεν το είχε. Και η νουβέλα του Στορμ δεν είναι ένα ρομαντικό ποίημα, αλλά μια άξια επική αδερφή της τραγωδίας, όπως εύστοχα χαρακτηρίζεται η νουβέλα στην εισαγωγή του κ. Γιώργου Γιανναράκου.


Στοιχεία βιβλίου:
Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ
Συγγραφέας: Τέοντορ Στρομ
Μετάφραση: Ηλίας Τριανταφύλλου
Σελίδες: 88 / Διαστάσεις: 12,5Χ17
Ημερ. έκδοσης: Οκτώβριος 2020
ISBN: 978-618-5413-06-4


Βιογραφικό του συγγραφέα:
Ο Τέοντορ Στορμ γεννήθηκε το 1817 στο Χούσουμ, στο σημερινό γερμανικό κρατίδιο του Σλέσβιχ-Χολστάιν, που τότε τελούσε υπό την κατοχή της Δανίας. Σπούδασε νομικά και άσκησε το επάγγελμα του δικηγόρου, ενώ μετά το 1864 διατέλεσε και ειρηνοδίκης στη γενέτειρά του, όπου και πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του. Έγραψε και δημοσίευσε τα πρώτα του ποιήματα ήδη στην περίοδο της εφηβείας, επηρεασμένος από το κίνημα του ρομαντισμού. Συνδέθηκε φιλικά με τον Ιβάν Τουργκένιεφ, με τον οποίο αντάλλασσαν επιστολές για μεγάλο χρονικό διάστημα. Το έργο του περιλαμβάνει πλήθος ποιήματα, νουβέλες, ακόμα και παραμύθια. Tο λιτό ύφος στη γραφή και η υπαινικτική προσέγγιση στο συναίσθημα τον κατατάσσουν -μαζί με τον Τόμας Μαν, τον Τέοντορ Φοντάνε και τον Γκότφριντ Κέλερ- στους επιφανέστερους εκπροσώπους του λεγόμενου αστικού (ή ποιητικού) ρεαλισμού. Το διασημότερο έργο του "DerSchimmelreiter" ("Ο καβαλάρης με το άσπρο άλογο") έμελλε να είναι και το τελευταίο του, το 1888. Πολλά από τα βιβλία του αποτέλεσαν βάση για επιτυχημένες κινηματογραφικές και τηλεοπτικές παραγωγές στην Γερμα­νία μέχρι και πρόσφατα.
Από το Blogger.
 
Copyright © 2017-2019. ΒΙΒΛΙΟΣΗΜΕΙΑ - All Rights Reserved
Created by Vivliosimeia | Published by Vivliosimeia |
Proudly powered by Vivliosimeia.blogspot.gr