---Δημοσίευση: 04/08/2026---
Ο Αντώνης Τουμανίδης γεννήθηκε στη Σκύδρα το 1979. Σπούδασε ιστορία της τέχνης και αρχαιολογία στην Ελλάδα, καθώς και τεχνοκριτική, κινηματογράφο και θρησκειολογία στη Γαλλία. Είναι κάτοχος μεταπτυχιακού τίτλου θρησκευτικής γλυπτικής από το Πανεπιστήμιο του Μπορντό και μιλάει τέσσερις γλώσσες.
Είναι συγγραφέας, βραβευμένος σεναριογράφος, παραγωγός, μέλος του Σωματείου Σεναριογράφων Αμερικής (WGA East) και μέλος της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Κινηματογράφου.
Το "Άντερσεν" είναι το πέμπτο του βιβλίο και το πρώτο της Τριλογίας των δολοφόνων.
Κυρίες και κύριοι... Τα Βιβλιοσημεία ανακρίνουν τον Αντώνη Τουμανίδη!
Α.Τ.: Ήθελα να αποτίσω έναν φόρο τιμής, με τον δικό μου ξεχωριστό τρόπο, στον παραμυθά των παραμυθάδων, στον Χανς Κρίστιαν Άντερσεν. Ήθελα να ξαναγνωρίσει το κοινό τα παραμύθια του στην αρχική τους πρωτόλεια μορφή και ταυτόχρονα να τα συνδυάσω με το μυστήριο και την ένταση της αστυνομικής λογοτεχνίας – με τον τρόμο πάντα να ελλοχεύει. Ο Άντερσεν δεν έγραφε «αθώες» ιστορίες. Στα παραμύθια του υπάρχει μοναξιά, απώλεια, θυσία, φόβος και συχνά μια βαθιά υπαρξιακή μελαγχολία. Αυτή ακριβώς η πλευρά του με συγκίνησε και με γοήτευσε δημιουργικά. Ήθελα, κατά κάποιον τρόπο, να συνομιλήσω μαζί του.
Γιατί επιλέξατε να ξεκινήσετε μια ολόκληρη τριλογία;
Α.Τ.: Η ιδέα της τριλογίας υπήρχε, σχεδόν, από την πρώτη στιγμή. Δεν ήθελα να γράψω, απλώς, μια αστυνομική ιστορία με στοιχεία παραμυθιού αλλά να δημιουργήσω ένα ολοκληρωμένο, σκοτεινό, παραμυθικό σύμπαν που θα μπορούσε να αναπτυχθεί σε βάθος. Ως εκ τούτου ένα μόνο βιβλίο δεν θα ήταν αρκετό. Κάθε μέρος της τριλογίας έχει τον δικό του αυτόνομο δολοφόνο, τη δική του υπόθεση και τη δική του ξεχωριστή ταυτότητα, όμως όλα συνδέονται μέσα από έναν κοινό κόσμο, κοινές θεματικές και αφηγηματικά νήματα που σταδιακά ενώνονται.
Ποιο στοιχείο θεωρείτε πιο σημαντικό σε ένα αστυνομικό θρίλερ; Α.Τ.: Τα στοιχεία της ανατροπής και του αιφνιδιασμού. Ο αναγνώστης πρέπει να αισθάνεται ότι συμμετέχει ενεργά στην έρευνα, να σχηματίζει θεωρίες, να υποψιάζεται πρόσωπα και να προσπαθεί να λύσει το μυστήριο πριν από τον εκάστοτε ντετέκτιβ. Όταν, όμως, φτάνει η στιγμή της αποκάλυψης, η ανατροπή οφείλει να αναδιατάσσει πλήρως όσα θεωρούσε δεδομένα, αποκαλύπτοντας ότι η αλήθεια ήταν κρυμμένη μέσα στα ίδια τα στοιχεία που προηγήθηκαν αλλά είχε ερμηνεύσει με λάθος τρόπο. Προσωπικά, πιστεύω πως μια επιτυχημένη ανατροπή δεν είναι αυτή που εμφανίζεται αυθαίρετα μόνο και μόνο για να σοκάρει. Είναι εκείνη που αιφνιδιάζει τον αναγνώστη αλλά ταυτόχρονα είναι δικαιολογημένη, στα πλαίσια της μυθιστορίας, όταν κοιτάξει πίσω τα γεγονότα.
Οι χαρακτήρες σας έχουν έντονη ψυχολογική διάσταση. Είναι συνειδητή επιλογή;
Α.Τ.: Απολύτως. Ένα καλοστημένο μυστήριο μπορεί να εντυπωσιάσει όμως αυτό που μένει πραγματικά στον αναγνώστη είναι οι πρωταγωνιστές που το βιώνουν. Στον «Άντερσεν», ιδιαίτερα, δεν με απασχόλησε τόσο το «ποιος σκότωσε» αλλά κυρίως το «γιατί έφτασε να σκοτώσει». Πιστεύω ότι όταν ο αναγνώστης κατανοεί τα κίνητρα ενός χαρακτήρα, ακόμη κι αν δεν τα δικαιολογεί, η ιστορία αποκτά μεγαλύτερο βάθος.
Υπάρχουν συγγραφείς που σας έχουν επηρεάσει;
Δεκάδες. Οι επιρροές είναι πολλές και διαφορετικές. Από τον Χάνιμπαλ Λέκτερ του Τόμας Χάρις στον φαινομενικά ακραίο κόσμο του Κλάιβ Μπάρκερ και από τον αποκρυφισμό του Άιρα Λέβιν στα ανθρώπινα τέρατα του Στίβεν Κινγκ.
Πόσο δύσκολη είναι η συγγραφή ενός βιβλίου γεμάτου ανατροπές;
Α.Τ.: Είναι ίσως το πιο απαιτητικό κομμάτι της συγγραφής ενός αστυνομικού θρίλερ. Μια καλή ανατροπή δεν αρκεί να εκπλήσσει. Πρέπει να είναι απόλυτα δίκαιη απέναντι στον αναγνώστη. Όλα τα στοιχεία οφείλουν να υπάρχουν μέσα στην ιστορία από την αρχή, χωρίς όμως να προδίδουν εύκολα την αλήθεια. Αυτό σημαίνει ότι ο συγγραφέας πρέπει να «παίξει» μια παρτίδα σκάκι με τον αναγνώστη. Κάθε διάλογος, κάθε λεπτομέρεια και κάθε σκηνή μπορεί αργότερα να αποκτήσουν διαφορετική σημασία. Όταν ο αναγνώστης φτάσει στην τελευταία σελίδα, θέλω να αιφνιδιαστεί αλλά ταυτόχρονα να μπορεί να επιστρέψει στην αρχή και να διαπιστώσει ότι η λύση βρισκόταν μπροστά στα μάτια του, ίσως, από την πρώτη στιγμή.
Υπάρχει κάποιος χαρακτήρας που σας δυσκόλεψε περισσότερο στη συγγραφή;
Α.Τ.: Ίσως, ο ίδιος ο Άντερσεν. Πρωτίστως επειδή πρόκειται για ένα ιστορικό πρόσωπο με τεράστια λογοτεχνική κληρονομιά. Έπρεπε να ισορροπήσω ανάμεσα στον άνθρωπο που γνωρίζουμε μέσα από τις βιογραφικές πηγές και στον μυθοπλαστικό χαρακτήρα που υπηρετεί τις ανάγκες ενός αστυνομικού θρίλερ ή μιας ιστορίας τρόμου. Η μεγαλύτερη πρόκληση ήταν να αποδώσω τον χαρακτήρα του με σεβασμό, χωρίς να προδώσω την ιστορική του προσωπικότητα και χωρίς να περιορίσω τη δύναμη της αφήγησης. Αυτό απαιτούσε εκτεταμένη έρευνα ώστε κάθε του εμφάνιση να μοιάζει αληθοφανής και οργανικά δεμένη με την υπόθεση. Νομίζω πως ήταν ο χαρακτήρας που μου ζήτησε τη μεγαλύτερη προσοχή και, τελικά, εκείνος που με δίδαξε περισσότερα κατά τη διάρκεια της συγγραφής.
Πόσο χρόνο σας πήρε η συγγραφή του βιβλίου; Α.Τ.: Ξεκίνησα, λοιπόν, να γράφω το βιβλίο το 2019. Και έπειτα όλα σταμάτησαν. Οι λέξεις σώπασαν, η ιστορία έμεινε μετέωρη και το προσχέδιο κρύφτηκε στο πίσω μέρος ενός συρταριού − σαν να περίμενε την στιγμή που θα ξαναβρεί τη φωνή του. Αυτό έγινε περίπου το 2023. Μέχρι τότε ξαναδιάβασα όλες τις ιστορίες του Άντερσεν και μαζί και τα ταξιδιωτικά του ημερολόγια – και εκείνο της επίσκεψής του στην Ελλάδα.
Τι θα θέλατε να αποκομίσει ο αναγνώστης από το «Άντερσεν»;
Α.Τ.: Θα ήθελα να αποκομίσει τη «γνώση» πως τα παραμύθια δεν ήταν ποτέ τόσο αθώα όσο μάθαμε να πιστεύουμε. Πως μέσα στο σκοτάδι, στον φόβο και στον τρόμο κρύβονται συχνά βαθιές αλήθειες για τον άνθρωπο. Και ίσως, κλείνοντας το βιβλίο, ο αναγνώστης να κοιτάξει διαφορετικά όχι μόνο τα παραμύθια αλλά και τον ίδιο του τον εαυτό.
Τι μπορούμε να περιμένουμε από τη συνέχεια της τριλογίας;
Α.Τ.: Το δεύτερο μέρος θα έχει τη δική του πλοκή, κορύφωση και λύση. Ωστόσο, θα υπάρχουν σαφείς αναφορές στον «Άντερσεν», μικρές γέφυρες που θα ενώνουν τα βιβλία μεταξύ τους. Κάποιοι χαρακτήρες θα κάνουν την επανεμφάνισή τους -έστω και για λίγο- λειτουργώντας σαν συνδετικοί κρίκοι και υπενθυμίζοντας ότι όλα ανήκουν στο ίδιο σύμπαν. Το τρίτο μέρος παρόλο που, επίσης, θα διατηρεί την αυτονομία του σε επίπεδο αφήγησης, θα έχει έναν επιπλέον ρόλο: εκείνον της κατακλείδας. Εκεί, η σύνδεση με τα προηγούμενα βιβλία δεν θα είναι απλώς παρούσα, θα είναι απαραίτητη και ουσιαστική.
Αν έπρεπε να περιγράψετε το «Άντερσεν» σε μία πρόταση;
Α.Τ.: Μια φορά κι έναν καιρό... κάποιος θα πεθάνει.
Κλείνοντας, τι θα λέγατε σε κάποιον που δεν έχει ακόμη διαβάσει το βιβλίο σας;
Α.Τ.: Θα του έλεγα να αφήσει για λίγο στην άκρη όσα πιστεύει ότι γνωρίζει για τα παραμύθια. Ο «Άντερσεν» δεν είναι μια ιστορία που αναπαράγει τους γνωστούς «μύθους». Είναι ένα σκοτεινό αστυνομικό θρίλερ όπου κάθε φόνος κρύβει ένα παραμύθι και κάθε παραμύθι μια αλήθεια που δεν είναι τόσο αθώα όσο φαίνεται.
Ευχαριστούμε πολύ!
©Βιβλιοσημεία - Λιάνα Τζιμογιάννη / Αντζελίνα Λερίου
Οι φωτογραφίες δόθηκαν από τον εκδότη, για το εν λόγω άρθρο.
.jpg)
.jpg)