ΠΡΟΣΦΑΤΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ

Ηχώ

---Δημοσίευση: 12/06/2026---
Περίληψη οπισθόφυλλου:
Η Αμελί Κοβαίου, μια κοπέλα βυθισμένη στα μέσα κοινωνικής δικτύω­σης, αφήνει πίσω τη ζωή της στη Δονούσα και μετακομίζει στη Θεσσαλονίκη για μια καινούρια αρχή. Όταν το σπίτι που είχε επιλέξει να νοικιάσει δεν είναι πια διαθέσιμο, αναγκάζεται να μείνει προσωρινά σε μια απομονωμένη μονοκατοικία στην Επτάλοφο. Εκεί ανακαλύπτει ένα κρυμμένο τετράδιο γεμάτο σκοτεινές σκέψεις ενός άγνωστου παρατηρητή. Σύντομα, οι λέξεις του τετραδίου αρχίζουν να τη στοιχειώνουν. Η Αμελί νιώθει πως παρακολουθείται. Όταν αποφασίζει να ζητήσει βοήθεια, είναι ήδη αργά...

Μέσα σε έναν κόσμο που αντηχεί ασταμάτητα τον εαυτό του, εκεί όπου οι φωνές πνίγονται στα φίλτρα και οι ψυχές καθρεφτίζονται σε οθόνες, o Νάρκισσος σκύβει ξανά στο νερό, λες και ποτέ δεν έμαθε από το λάθος του. Η Ηχώ τον ακολουθεί. Δεν μιλά. Δεν ζητά. Μόνο υπάρχει. Ξανά και ξανά. Μια σκοτεινή αλληγορία που βυθίζεται αργά στα μύχια της ψυχής. Ποιος είπε ότι η σιωπή δεν έχει φωνή; Κλείσε τα αυτιά σου και άκου. Είναι δίπλα σου. Και ουρλιάζει.


Η άποψή μου:
(γράφει η Χρύσα Παναγοπούλου)
Θα ξεκινήσω με ένα σκυλάκι. Ένα σκυλάκι δεν είναι τρόπαιο, δεν είναι το μέσο για να σε συμπαθήσουν, πόσω μάλλον για να το παίξεις φιλόζωος ή να πάρεις λίγα παραπάνω Like στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Η καρδιά μου πονάει ξέροντας ότι αρκετοί είναι αυτοί που υιοθετούν ένα κατοικίδιο για να φανούν πιο καλοί στα μάτια του κόσμου κι επιπλέον πιο συμπαθείς, όμως δεν μπορώ να αντιπαθήσω την πρωταγωνίστρια influencer κατά κόσμο, Αμελί.

Η Αμελί είναι μια χαρισματική προσωπικότητα αλλά εμμονική και κάπως αυταρχική με τους ακολούθους της. Θέλει να είναι το επίκεντρο, να ανέβει λίγο ακόμα σε δημοτικότητα αγνοώντας τα δικά τους θέλω και τα συναισθήματά τους. Σαν να είναι αποστασιοποιημένη από όλο αυτό. Αυτή η δημοτικότητα θα φέρει views (θέαση, όπως θα λέγαμε στα ελληνικά) και εντέλει, αυτή η αναγνωρισιμότητα θα φέρει σπόνσορες και από εκεί και πέρα όλα θα βαίνουν καλώς. Η Αμελί λοιπόν, είναι η κυρίαρχος του παιχνιδιού, κρύβοντας επιμελώς κάποια τραύματα της δικής της ψυχής. Μπορεί μια τέτοια γυναίκα να αισθάνεται ανήμπορη; Φυσικά και μπορεί. Μπορεί να νιώσει φόβο; Φυσικά και μπορεί γι'αυτό τα βήματά της την οδηγούν στο γραφείο ενός ιδιωτικού ερευνητή του Νικήτα Αδαμάκη.

Ιδιάζουσα προσωπικότητα ο Αδαμάκης μοιάζει ταλαιπωρημένος σαν το γραφείο του, αλλά μέσα του παρουσιάζει μια δυναμική, μια σπίθα λαγωνικού, που δεν αφήνει τίποτα στην τύχη, ακολουθεί το ένστικτό του και πατάει γερά στα πόδια του. Τον συμπάθησα, αν όχι αμέσως, γιατί επηρεάστηκα κι εγώ λίγο από την επιφυλακτικότητα της Αμελί, τον συμπάθησα στην πορεία. Μοιάζει άνθρωπος με αξίες, σπάνιος, και σίγουρα κάποιες από τις αρχές του έχει μεταδώσει και στην κόρη του, την Φωτεινή, την οποία δεν γνωρίζουμε, αλλά θα παίξει κι αυτή το ρόλο της. Η Αγάθη από την άλλη, η πιο κοντινή, ρεαλιστική φίλη της Αμελί είναι το τελείως αντίθετό της. Συνεσταλμένη, εσωστρεφής από οικογένεια ιδιαίτερα θρησκόληπτη, που έχει διαμορφώσει σε μεγάλο βαθμό την προσωπικότητά της, δεν έχει ούτε το σθένος, ούτε την αυτοπεποίθηση της φίλης της ακόμα και τα μαθήματα στο πανεπιστήμιο τα περνούσε με χίλια ζόρια. Δικαίως μοιάζει να ζηλεύει τη φίλη της, είναι εκείνη που προσπαθεί να την τρομάξει; ή μήπως διαδραματίζεται κάτι πιο σκοτεινό σαν την ιστορία του Νάρκισου και της Ηχούς;

Τίποτα δεν είναι τυχαία βαλμένο σε αυτό το βιβλίο. Όλοι οι ήρωες είναι αυτόνομοι και αποφασίζουν για τον εαυτό τους, όπως ακριβώς και στην πραγματική ζωή. Μα τι είναι πραγματική ζωή; Αυτή των social media ή ο έξω κόσμος; Νομίζω πως μια ικανοποιητική απάντηση θα πάρουμε στο τέλος του βιβλίου. Αυτό που έχει μεγάλη σημασία είναι ότι θίγεται ένα ιδιαίτερα ευαίσθητο και συνάμα νευραλγικό πλέον κομμάτι του κόσμου μας, που είναι η κοινωνική δικτύωση. Έχεις σκεφτεί ποτέ την εικόνα που παρουσιάζεις στο instagram, στο facebook, στο tik tok ή οπουδήποτε αλλού που να εκτίθεσαι δημόσια; Όλοι θέλουμε να είμαστε αληθινοί -είμαστε; Κάθε φωτογραφία που βγάζεις, κάθε τοπίο, κάθε γαστρονομική απόλαυση είναι σαν να λέει: «Ποιον εαυτό θέλω να δείξω σήμερα;» και τελικά τι είναι σημαντικό; Να βγάλεις πόνο; δάκρυ; χαρά; Οτιδήποτε δηλαδή πιστεύεις πως θα προσελκύσει περισσότερο κόσμο; ή είναι απλά μια τεχνική για να βρίσκεσαι στο επίκεντρο και να σε σχολιάζουν; Και αυτοί που σχολιάζουν, τι άνθρωποι είναι άραγε; Τι προσφέρει στη μέρα τους η κριτική ή ακόμα χειρότερα, η αποδοκιμασία μιας διάσημης ή περίπου διάσημης περσόνας; Είναι κάποια πράγματα που σε αυτόν τον εικονικό κόσμο μοιάζουν επικίνδυνα, μα κανείς δεν ασχολείται προτού γίνει κάτι κακό.

Λίγο διαφορετικό βιβλίο από αυτά που μας έχει συνηθίσει ο συγγραφέας με ενδιαφέροντες χαρακτήρες, γιατί όπως είπα μοιάζουν αυτόνομοι, από τον μεσίτη έως και την τελευταία φοιτήτρια δημοσιογραφίας. Βρίσκει τον στόχο του, η αγωνία χτυπάει κόκκινο. Είναι εύπεπτο κι ευκολοδιάβαστο, οπότε θα το θεωρήσω μια από τις καλύτερες προτάσεις για ένα ανέμελο καλοκαίρι!


Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ

Οι ορειβάτες

---Δημοσίευση: 12/06/2026---
Περίληψη οπισθόφυλλου:
Οι ορειβάτες, κόντρα στον άνεμο, στοχεύουν πάντα την κορυφή. Αν τα βήματά τους πατούν σε στέρεο έδαφος, θα την ανταμώσουν λουσμένη στο φως.

Πέντε νεαρά κορίτσια διεκδικούν όσα τους στέρησαν. Μάχονται για την συναισθηματική τους επιβίωση. Αγωνίζονται ολομόναχες να κατακτήσουν την κορυφή της δικαίωσης, εκεί όπου θα στεφθούν νικήτριες. Μυστικά και εγκλήματα καλά κρυμμένα, βγαίνουν στην επιφάνεια να τιμωρήσουν τους ενόχους, να λυτρώσουν τα θύματα.

Η Μαρία μέσα από την εντατική γυρεύει δικαιοσύνη.
Η Ελένη να ανακτήσει την καταρρακωμένη της αξιοπρέπεια.
Η Βίκυ να ξεριζώσει από την ψυχή της το μίσος για τον πατέρα της.
Η Ναυσικά να αποτινάξει τις αρνητικές αξίες που οι γονείς της της μεταλαμπάδευσαν.
Η Πανωραία να προλάβει να σηκώσει το ανάστημά της μπρος στα αγρίμια που την περιβάλλουν. Να τακτοποιήσει εκκρεμότητες πριν φύγει για το ταξίδι...


Η άποψή μου:
(γράφει η Μάγδα Μπάσιου)
Πρόκειται για ένα σύγχρονο κοινωνικό μυθιστόρημα που δεν προσπαθεί να εντυπωσιάσει με γρήγορη δράση ή εντυπωσιακές ανατροπές, αλλά να χτίσει έναν κόσμο γεμάτο συναισθηματικό βάθος, τραύμα και εσωτερική πάλη. Η συγγραφέας Γεωργία Αντωνίου-Γιαννιώτη επιλέγει να αφηγηθεί τέσσερις διαφορετικές ιστορίες που βασίζονται περισσότερο στις ψυχολογικές διαδρομές των ηρωίδων της παρά σε μια καθαρά γραμμική πλοκή.

Στο επίκεντρο βρίσκονται πέντε γυναίκες, διαφορετικές μεταξύ τους, αλλά ενωμένες από ένα κοινό στοιχείο: την ανάγκη να επιβιώσουν μέσα από δύσκολες, συχνά επώδυνες συνθήκες. Κάθε μία κουβαλά το δικό της παρελθόν, τα δικά της μυστικά και τις δικές της πληγές. Αυτό που τις συνδέει είναι η προσπάθεια να “ανέβουν το βουνό” της ζωής τους -όχι κυριολεκτικά, αλλά συμβολικά.

Ο τίτλος του βιβλίου δεν είναι τυχαία επιλεγμένος από την κυρία Αντωνίου-Γιαννιώτη. Οι “ορειβάτες” λειτουργούν ως μεταφορά για όλους εκείνους τους ανθρώπους που παλεύουν καθημερινά να φτάσουν σε μια κορυφή: την ψυχική γαλήνη, τη δικαίωση ή απλώς την επιβίωση. Η ανάβαση, όμως, δεν είναι ποτέ εύκολη. Έχει εμπόδια, πτώσεις και στιγμές που μοιάζει αδύνατη.

Ένα από τα δυνατά στοιχεία του βιβλίου είναι η ατμόσφαιρα. Η συγγραφέας δίνει ιδιαίτερη βαρύτητα στο συναίσθημα, δημιουργώντας σκηνές που εστιάζουν περισσότερο στο “μέσα” των ηρωίδων παρά στο “έξω”. Οι σχέσεις μεταξύ των χαρακτήρων είναι περίπλοκες, συχνά φορτισμένες με πόνο, θυμό αλλά και ανάγκη για λύτρωση. Τα οικογενειακά τραύματα και τα μυστικά παίζουν καθοριστικό ρόλο στην εξέλιξη της ιστορίας.

Αναμφίβολα, σημαντική προσθήκη στο οικείο μυθιστόρημα είναι και η θεματική της γυναικείας εμπειρίας. Το βιβλίο δίνει χώρο στις γυναικείες φωνές, παρουσιάζοντας διαφορετικές όψεις της δύναμης, της αντοχής αλλά και της ευαλωτότητας. Δεν υπάρχει εξιδανίκευση των ηρώων, αντίθετα, οι χαρακτήρες παρουσιάζονται ανθρώπινοι, με λάθη, φόβους και αντιφάσεις.

Συνολικά, το μυθιστόρημα "Οι Ορειβάτες" είναι ένα βιβλίο που δεν διαβάζεται απλώς, ουσιαστικά βιώνεται. Δεν σε αφήνει απαθή, αλλά σε βάζει να σκεφτείς τις “κορυφές” που προσπαθεί ο καθένας να κατακτήσει στη δική του ζωή. Ιδανικό για όσους αγαπούν βαθιές ανθρώπινες ιστορίες με ψυχολογικό και κοινωνικό βάθος.


Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ

Ανήσυχες τίγρεις

---Δημοσίευση: 09/06/2026---
Περίληψη οπισθόφυλλου:
H Oικία Σλάου είναι η υπηρεσία-ψυγείο της βρετανικής MI5, εκεί όπου παραγκωνίζονται όλοι οι ανεπιθύμητοι κατάσκοποι, τα «κουτσά άλογα». Η Κάθριν Στάντις, ένα κουτσάλογο κι αυτή, με μακρά προϋπηρεσία στα κεντρικά της MI5, αντιλαμβάνεται πλέον εύκολα τις προδοσίες και τις πισώπλατες μαχαιριές. Από παλιά ξέρει τον Τζάκσον Λαμπ, τον επικεφαλής των Κουτσών Αλόγων, ενώ εξίσου πολύ καλά ξέρει πως οι παλιές αμαρτίες είναι πάντα οι χειρότερες γιατί σε ακολουθούν ό,τι και να κάνεις. Και, τέλος, ξέρει ότι οι κατάσκοποι, ακόμη κι αν πρόκειται για πρώην αλκοολικούς με κατεστραμμένη καριέρα, δεν συναντούν ποτέ τυχαία κάποιον στον δρόμο τους.

Αυτό όμως, που δεν ξέρει, είναι το γιατί έπεσε θύμα απαγωγής. Το μόνο σίγουρο είναι ότι όποιος την κρατά όμηρο, δεν έχει προσωπικά μαζί της. Το γεγονός πρέπει να έχει σχέση με την Οικία Σλάου και πιθανότατα με τον Τζάκσον Λαμπ. Και μπορείτε να πείτε ό,τι θέλετε για τον Λαμπ, αλλά ο ίδιος δεν θα αφήσει ποτέ ένα «κουτσάλογο» στην τύχη του.


Η άποψή μου:
(γράφει η Ρούλα Κεφάκη)
Στα άδυτα της MI5, τα κουτσάλογα είναι μια λέξη που χρησιμοποιείται συχνά και σε καμία περίπτωση δεν αναφέρεται σε φάρμα. Πρόκειται για τους κατασκόπους, που βρίσκονται στη λίστα των ανεπιθύμητων, στα πιο χαμηλά ράφια, όπου κατέληξαν μετά από αποτυχίες, απείθεια, ανικανότητα, μια απλή στραβή που όμως στοίχισε στην υπηρεσία. Ή όλα τα παραπάνω.

Επικεφαλής τους είναι ο Τζάκσον Λαμπ, ο οποίος δε συμπαθεί και πολύ τους υπαλλήλους του και φροντίζει να τους το δείχνει σε κάθε ευκαιρία. Αλλά, όλα κι όλα, δε θα τους αφήσει στην τύχη τους αν παραστεί ανάγκη, δεν είναι και -τελείως- άκαρδος! Αναγκάζεται να το αποδείξει όταν η Κάθριν Στάντις πέφτει θύμα απαγωγής και κρατείται όμηρος από έναν άνδρα με στρατιωτικό παρελθόν. Οι συνάδελφοι της Στάντις, κουτσάλογα κι αυτοί, καλούνται να βρουν τον τρόπο για να την απελευθερώσουν αναίμακτα και για να το πετύχουν, πρέπει να σκαρφιστούν πλεκτάνες, να υφάνουν σενάρια, να κάνουν ένα ριψοκίνδυνο πέρασμα από τα κεντρικά της MI5 και, κυρίως, να μην τους πιάσουν. Τίποτα από όλα δεν είναι το δυνατό σημείο τους.

Θα βοηθούσε αν δεν ήταν όλοι δέσμιοι μιας εξάρτησης: ναρκωτικά, αλκοόλ, υπερβολική ροπή στη βία, τζόγος και ερωτικές φαντασιώσεις προκαλούν κάποια μικροπροβλήματα, αλλά τι σόι κουτσάλογα θα ήταν χωρίς πέντε-έξι κουσούρια;

Πίσω από την απαγωγή κρύβεται περίπλοκη πολιτική εμπλοκή και πισώπλατα μαχαιρώματα ανάμεσα σε ψηλά ιστάμενα πρόσωπα της κυβέρνησης, γεγονός που ουδόλως επηρεάζει τη δέσμευση του Λαμπ στην υπόθεση: η πολιτική ορθότητα και η συμμόρφωση στις νόρμες βρίσκονται στον πάτο των προτεραιοτήτων του.

Ο Μικ Χέρον γράφει το τρίτο βιβλίο σχετικό με την MI5 (στο οποίο είναι βασισμένη η σειρά «Slow Horses» με τον Γκάρι Όλντμαν στον -πολύ ταιριαστό- ρόλο του επικεφαλής του Slough House), απόλυτα επικεντρωμένο στους βαθιά ελαττωματικούς χαρακτήρες του. Τους σκιαγραφεί με μαύρο χιούμορ, έξυπνους διαλόγους και μια γενναία δόση σαρκασμού, όχι μόνο για τους ίδιους τους πρωταγωνιστές, αλλά και για τη λειτουργία της ίδιας της υπηρεσίας.

Ανάμεσα στη δράση και τις δολοπλοκίες, ο Χέρον δεν παραλείπει να χωρέσει ξεκάθαρα υπονοούμενα για τα πολιτικά πρόσωπα της χώρας, στοχευμένα στην υπέρμετρη φιλοδοξία, η οποία δεν ικανοποιείται μέχρι να πατήσει επί πτωμάτων.


Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ


Ο γύρος του κόσμου μέσα από 80 εφευρέσεις

---Δημοσίευση: 09/06/2026---
Περίληψη οπισθόφυλλου:
Ένα εκπαιδευτικό και συναρπαστικό ταξίδι στον κόσμο των εφευρέσεων που άλλαξαν τον κόσμο!

Ανακαλύψτε τις ιστορίες πίσω από 80 σημαντικές εφευρέσεις, από τον τροχό και το τόξο μέχρι τον πύραυλο και τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. Αυτό το βιβλίο παρουσιάζει πώς η τεχνολογία εξελίχθηκε μέσα στον χρόνο και διαμόρφωσε τη ζωή μας, ταξιδεύοντας από τους αρχαίους πολιτισμούς στη σύγχρονη εποχή.

Ιδανικό για παιδιά 8 ετών και άνω που αγαπούν την επιστήμη, την τεχνολογία και την ιστορία, προσφέρει γνώσεις και έμπνευση μέσα από πλούσια εικονογράφηση και συναρπαστικές πληροφορίες.

Η άποψή μου:
(γράφει η Μάγδα Μπάσιου)
Το βιβλίο «Ο γύρος του κόσμου μέσα από 80 εφευρέσεις» είναι ένα ευχάριστο κι εκπαιδευτικό βιβλίο γνώσεων, που ταξιδεύει τον αναγνώστη στην ιστορία της ανθρώπινης δημιουργικότητας και τεχνολογίας.

Μέσα από σύντομα και κατανοητά κείμενα παρουσιάζονται σημαντικές εφευρέσεις, που άλλαξαν τον τρόπο με τον οποίο ζούμε, από απλά εργαλεία της αρχαιότητας μέχρι σύγχρονες τεχνολογίες.

Το βιβλίο ξεχωρίζει για την πλούσια εικονογράφηση και τη ζωντανή παρουσίαση των πληροφοριών, στοιχεία που κάνουν την ανάγνωση ευχάριστη και προσιτή, ιδιαίτερα για νεαρούς αναγνώστες. Κάθε εφεύρεση συνοδεύεται από ενδιαφέροντα στοιχεία και μικρές ιστορίες που βοηθούν τον αναγνώστη να κατανοήσει όχι μόνο τι είναι η εφεύρεση, αλλά και πώς επηρέασε την καθημερινή ζωή των ανθρώπων.


Παρότι δεν εμβαθύνει σε τεχνικές λεπτομέρειες, το βιβλίο λειτουργεί ως μια πολύ καλή εισαγωγή στον κόσμο των εφευρέσεων και της επιστήμης, καλλιεργώντας την περιέργεια και τη διάθεση για μάθηση.

Συνολικά, πρόκειται για ένα βιβλίο που συνδυάζει γνώση και ψυχαγωγία και αποτελεί μια εξαιρετική πρόταση για παιδιά, αλλά και για όποιον θέλει να γνωρίσει -με απλό κι ευχάριστο τρόπο- μερικές από τις σημαντικότερες εφευρέσεις της ανθρωπότητας.


Τέλος, αξίζει να γίνει ιδιαίτερη αναφορά και στον εκδοτικό οίκο Desyllas Games, ο οποίος δραστηριοποιείται στην Ελλάδα εδώ και πολλές δεκαετίες στον χώρο των εκπαιδευτικών παιχνιδιών και παιδικών εκδόσεων.

Η εταιρεία δημιουργεί από το 1980 προϊόντα που συνδυάζουν τη γνώση με τη διασκέδαση, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στην ποιότητα, την ασφάλεια και την εκπαιδευτική αξία τους. Πολλά από τα βιβλία και τα παιχνίδια της έχουν στόχο να καλλιεργήσουν την περιέργεια και τη μάθηση μέσα από δημιουργικές δραστηριότητες, γεγονός που τα κάνει ιδιαίτερα αγαπητά σε παιδιά, γονείς και εκπαιδευτικούς.


Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ

Σου γράφω από την κοιλιά του κτήνους

---Δημοσίευση: 07/06/2026---
Περίληψη οπισθόφυλλου:
Το 2022 ο Μίνως Ευσταθιάδης παίρνει άδεια εισόδου στη φυλακή υψίστης ασφαλείας του Στράουμπινγκ στη Γερμανία για να συναντήσει έναν κρατούμενο, καταδικασμένο σε ισόβια.

Η συνέντευξη ολοκληρώνεται, αλλά κατά τη διάρκειά της αρχίζει να αποκαλύπτεται μια διαφορετική και άγνωστη υπόθεση.

Πώς μπορεί να συνδέεται η εξαφάνιση ενός κοριτσιού το 1981 στο δάσος της βαυαρικής λίμνης Άμερ με τη δολοφονία μιας γυναίκας στο πολυτελές ρετιρέ της, στο κέντρο του Μονάχου το 2006; Ο κατάδικος μεταμορφώνεται σε αφηγητή και ο συγγραφέας σε ερευνητή. Ή μήπως σε πραγματικό μάρτυρα;



Η άποψή μου:
(γράφει η Χρύσα Παναγοπούλου)
Για να είμαι ειλικρινής, δεν ήταν το εξώφυλλο αυτό που με επηρέασε αλλά ο περίεργος τίτλος... Η αλήθεια είναι ότι ένα ζευγάρι σε ένα δασύλλιο στην αρχή του βιβλίου δεν με προϊδέαζε για το τι θα ακολουθήσει και αξίζει να αναφέρω ότι το διάβασα, χωρίς να ξέρω τίποτα για την υπόθεση. Καλύτερα έτσι, γιατί μπορούσα να παρακολουθώ λέξη προς λέξη, βήμα προς βήμα όλα τα δρώμενα, ανεπηρέαστη από άλλους παράγοντες.

Συνεπώς άργησα να καταλάβω ότι πρόκειται -σύμφωνα με τον χαρακτηρισμό του συγγραφέα- "true crime story". Λίγο μετά την μέση του βιβλίου, ούσα από την μια εντυπωσιασμένη απ'την περιγραφή των χαρακτήρων και των γεγονότων και απ'την άλλη, έκπληκτη -θα έλεγα- πως με τον τρόπο που λειτουργεί το δικαστικό σύστημα στη Γερμανία, ένιωσα την παρόρμηση να ψάξω πώς ξεκίνησε να γράφεται αυτό το βιβλίο και με ποια αφορμή αντλήθηκε όλη αυτή η έμπνευση...

Εκεί με περίμενε άλλη μια έκπληξη. Τα γεγονότα του βιβλίου συνέβησαν πραγματικά. Ο συγγραφέας πήγε τουλάχιστον δύο φορές στη Γερμανία, την πρώτη για να μιλήσει ο ίδιος με έναν ισοβίτη κατάδικο και την άλλη, για να έχει αντίληψη των περιοχών που συνέβησαν τα αντίστοιχα περιστατικά. Πού βρισκόταν η μικρή Ούρσουλα πριν την απαγωγή της, ποιο μονοπάτι ακολούθησε; Γιατί να διαλέξουν το εν λόγω κορίτσι οι απαγωγείς και πώς πήρε η υπόθεση άσχημη τροπή; Πόσοι και ποιοι ήταν οι δράστες; Κάποιες ενδείξεις του βιβλίου με κάνουν να σκέφτομαι πως είναι τελείως ερασιτέχνες. Μα τι σχέση μπορεί να έχει αυτό με τη δολοφονία μιας κυρίας αριστοκράτισσας 25 χρόνια μετά;

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Το βιβλίο είναι ένα τρανταχτό, δικαστικό δράμα, που περιγράφει δύο  υποθέσεις να δικάζονται. Ο συγγραφέας παρατηρεί, αναλύει, καταγράφει με σαφήνεια και αντικειμενικότητα χαρακτήρες και καταστάσεις και αφήνει τα συμπεράσματα σε εμάς. Μου αρέσει που προσεγγίζει όλες τις εκδοχές, ώστε να έχουμε σαφή εικόνα κι εμείς, που δεν γνωρίζουμε τίποτα για τις δύο υποθέσεις. Η περίπτωση της απαγωγής μού δημιούργησε ανάμεικτα συναισθήματα -αγωνία, θλίψη, οργή, έκπληξη (κυρίως όσον αφορά στους χειρισμούς του περιστατικού) μα και πολλές απορίες, που θα προκληθούν και σε σας, διαβάζοντάς το.

Το δεύτερο περιστατικό, η δολοφονία της Σαρλότ, ήταν για μένα κάτι ακόμα πιο μυστήρια ανεξιχνίαστο. Το προφανές: ο ανιψιός της, Φρέντερικ, είχε το κίνητρο, μα είναι ικανός να διαπράξει φόνο; Προλάβαινε μέσα σε ένα οριακό, θα έλεγα, χρονικό διάστημα να φτάσει και να επιστρέψει από τον τόπο του εγκλήματος;

Η Σάρλοτ είναι μια γυναίκα ιδιόρρυθμη, θα έλεγε κανείς. Ζει σε ένα ρετιρέ, που απαρτίζεται από έναν τεράστιο χώρο parking, κάπως απομονωμένη ή μάλλον για να το πω καλύτερα, δέχεται στο χώρο της άτομα, επιλεκτικά. Είναι ισχυρή προσωπικότητα, με εμφανής την ανάδειξη του πλούτου του εκλιπόντος συζύγου της, απόλυτη και απόμακρη όταν εκείνη το θελήσει μα και πάλι αυτό δεν είναι αιτία για να έχεις εχθρούς.

Τότε ποιος είχε κίνητρο να κάνει ένα τέτοιο αποτρόπαιο έγκλημα; Είναι κάποιος από το στενό περιβάλλον της, κάποιος ενδεχομένως δυσαρεστημένος υπάλληλός της ή κάποιος πρώην εραστής; Το έγκλημα από μόνο του, είναι ειδεχθές και δηλώνει πάθος. Γιατί από όλα τα αντικείμενα αξίας να επιλέξει να κλέψει τη βέρα της; Τι συμβολίζει αυτή η βέρα για τον δολοφόνο; Ακόμα πιο περίεργο είναι ένα αποτύπωμα στον τόπο του εγκλήματος, που μας πάει πίσω 25 χρόνια...

Με δύο λέξεις το λάτρεψα, μου άρεσε πολύ η δυναμική του. Νιώθεις ενεργή συμμετοχή.

Τα κεφάλαια του βιβλίου είναι έτσι δομημένα, που να μην ξέρεις ποια θα είναι η κατάληξη, αισθάνεσαι όμως να συμμετέχεις κάπως σαν να είσαι αυτόπτης μάρτυρας στην έρευνα. Μου αρέσει επίσης που παρά την ιδιορρυθμία των γεγονότων, ο συγγραφέας δεν παρασύρεται και δεν αναλώνεται σε άσκοπες φλυαρίες. Παραθέτει με σαφήνεια τα γεγονότα καθώς και τα εμπόδια που αντιμετώπισε. Σε αυτό το ταξίδι μάθαμε ότι τόσο στο τότε όσο και στο τώρα το δικαστικό σύστημα της Γερμανίας, όπως το ζήσαμε, μέσα από αυτές τις σελίδες, από κάπου μπάζει. Μάθαμε επίσης ότι έτσι και τολμήσεις να μιλήσεις στον ενικό σε αστυνομικό της Βαυαρίας, σίγουρα σε περιμένει ένα γερό πρόστιμο! Όσοι το επιλέξετε, σίγουρα θα γίνετε γνωστικά πλουσιότεροι...


Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ


Συνέντευξη στη Ρουμπίνα Γκουγιουμτζιάν

---Δημοσίευση: 05/06/2026---
Η Ρουμπίνα Γκουγιουμτζιάν γεννήθηκε το 1989 στο Γιερεβάν της Αρμενίας. Ζει στην Αθήνα, όπου εργάζεται ως χειρουργός στόματος. Έχει γράψει το μυθιστόρημα "Πάνω από τα σύννεφα" (2005), το οποίο έλαβε Βραβείο Υπερβατικού Μυθιστορήματος στο 22ο Πανελλήνιο Συμπόσιο Ποίησης και Πεζογραφίας (2006), και τη συλλογή διηγημάτων "Ο άνθρωπος που δεν είχε δει ποτέ τη βροχή" (εκδόσεις ΑΩ 2019). Διηγήματά της μεταφράστηκαν στα αγγλικά και κυκλοφόρησαν σε δίγλωσσα διαδικτυακά βιβλία με σκοπό την εκμάθηση της ελληνικής γλώσσας (Clockmaster, Interlinear Books 2014, και The crack on the hourglass, Interlinear Books 2018). Ποιήματά της έχουν συμπεριληφθεί στο συλλογικό έργο Ημερολόγιο της Γραφής (εκδόσεις Ωρίωνας 2017). Το "Γαλάζιο βανάκι" είναι το δεύτερο μυθιστόρημά της.

Η συγγραφέας μιλά για το βιβλίο της «Γαλάζιο βανάκι» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Βακχικόν.

Τι είναι εκείνο που σας ωθεί να γράφετε;
Ρ.Γ.: Ξεκίνησα να γράφω από παιδί. Πρέπει να ήμουν στην τελευταία τάξη του Δημοτικού όταν άρχισα να πειραματίζομαι δειλά με την ποίηση, ενώ στο Γυμνάσιο δοκίμασα να γράψω μια αστυνομική ιστορία δανειζόμενη τον Πουαρό, κι ύστερα ακόμα μία με δικό μου πλέον ντετέκτιβ, σε εικονογράφηση της κολλητής μου. Ήταν η εποχή που διάβαζα μανιωδώς Άγκαθα Κρίστι και Άρθουρ Κόναν Ντόιλ και όπως καταλαβαίνετε ήμουν επηρεασμένη. Παιδικές προσπάθειες, βέβαια, αλλά ακριβώς αυτό ήταν για μένα το γράψιμο τότε. Ένα παιχνίδι. Μετά από όλα αυτά τα χρόνια, διαπιστώνω ότι ακόμα και σήμερα αυτό που με ωθεί να γράφω είναι εκείνη η συνωμοτική διάθεση του παιδιού, που ετοιμάζεται να κάτσει μόνο του κάτω, να απλώσει τα παιχνίδια του στο χαλί και να φτιάξει ιστορίες. Είναι ακριβώς αυτή η χαρά που νιώθεις μπροστά σε ένα βουνό από τουβλάκια Lego. Αφήνεις τη φαντασία σου ελεύθερη και χτίζεις δικούς σου κόσμους.

Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι για εσάς είναι να καταφέρετε να εκφράσετε τη σκέψη σας πάνω στο χαρτί;
Ρ.Γ.: Εξαρτάται. Υπάρχουν μέρες που το πληκτρολόγιο παίρνει φωτιά, κι άλλες που δεν μπορώ να γράψω ούτε δυο σειρές. Στην περίπτωσή μου το δύσκολο είναι να ισορροπήσω τη δουλειά μου με τη διαδικασία της γραφής. Είμαι από αυτούς που χρειάζονται συνθήκες απομόνωσης. Για να αφοσιωθώ με ηρεμία, πρέπει να φροντίσω να έχω ελεύθερη τη μέρα μου, κι αυτό δυστυχώς σκοτώνει τον ρυθμό, γιατί δεν έχω σταθερό πρόγραμμα. Παρ’ όλα αυτά, δεν μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου χωρίς να κάνω και τα δύο.

Ποιες είναι οι επιρροές σας;
Ρ.Γ.: Όλα άρχισαν με τον Ιούλιο Βερν. Μου συστήθηκε ένα βράδυ μέσα σε ένα υποβρύχιο όταν ήμουν εφτά ή οκτώ χρονών και μαζί του έκανα τον γύρο του κόσμου, έφτασα στο κέντρο της γης και έπειτα πήγα στο φεγγάρι, επέστρεψα και από τα Καρπάθια όρη βρέθηκα στο Ιρκούτσκ της Σιβηρίας. Είναι η πιο σημαντική μου επιρροή μαζί με τον Γιόστειν Γκάαρντερ και τον Μίχαελ Έντε στην εφηβεία μου. Στην ενήλική μου ζωή ήρθαν κι άλλοι, όπως ο Κάφκα ή ο Μάρκες, και η λίστα μπορεί να συνεχιστεί, όμως εκεί χάνεται πλέον η γραμμή μεταξύ επιρροής και απλού θαυμασμού. Άλλωστε, κανείς δεν ξέρει με ποιον ακριβώς τρόπο γίνεται αυτή η μίξη μέσα μας και φυσικά δεν είναι απαραίτητο να αναφερόμαστε μόνο στα αναγνώσματά μας. Επιρροές είναι και οι άνθρωποι γύρω μας, οι σχέσεις, οι αξίες με τις οποίες μεγαλώσαμε, η μουσική που ακούμε ή οι ταινίες που είδαμε. Δεν χρειάζεται να γνωρίζουμε ακριβώς το πώς και το γιατί. Οτιδήποτε βρίσκει τον δρόμο του στα ενδότερα έχει τον δικό του τρόπο να βολεύεται, να συνομιλεί και να μεταμορφώνεται. 

Ποια θεματολογία κρατεί τον κυρίαρχο ρόλο στα έργα σας;
Ρ.Γ.: Τα θέματα που επαναλαμβάνονται, είναι ο θάνατος και ο χρόνος. Αν και στην πραγματικότητα μιλάμε για δύο όψεις του ίδιου νομίσματος, γιατί δεν υφίσταται η μία έννοια χωρίς την άλλη. Ο θάνατος είναι που δίνει υπόσταση στον χρόνο, που κάνει τον χρόνο μετρήσιμο. Γιατί αγωνιώ για τον χρόνο που “έχασα”; Τι σημαίνει “έχασα” όταν μιλάμε για χρόνο; Όταν υπάρχει, λοιπόν, ένα όριο, ένα προκαθορισμένο τέλος το οποίο αντιλαμβανόμαστε, ο χρόνος έχει άλλο βάρος. Η ζωή μοιάζει με κλεψύδρα. Κάθε κόκκος έχει σημασία. Κάθε στιγμή είναι πολύτιμη. Κι εδώ πρέπει να πω ότι δεν προσεγγίζω αυτή τη θεματολογία με σκοτεινό τρόπο. Θέλω να εκθέσω τον φόβο, για να τον καθησυχάσω. Θέλω να αγαπήσω την κλεψύδρα, να συμφιλιωθώ μαζί της. Γι’ αυτό και ό,τι γράφω τελικά περιστρέφεται -με τον έναν ή τον άλλον τρόπο- γύρω από αυτά τα ερωτήματα.

Πείτε μας λίγα λόγια για το βιβλίο σας. 
Ρ.Γ.: Το "Γαλάζιο Βανάκι" είναι μια ιστορία δρόμου, ένα μυθιστόρημα που ανοίγει διάλογο για όλα αυτά που δίνουν νόημα στις αποστάσεις που διανύουμε στη ζωή. Είναι η ιστορία του Αντόνιο, ενός συνταξιούχου δασκάλου από την Φεραντίνα της νότιας Ιταλίας, ο οποίος έχει μετατρέψει το παλιό του βανάκι σε περιοδεύουσα βιβλιοθήκη για παιδιά. Ένα καλοκαίρι αποφασίζει να αφήσει για λίγο όλα τα βιβλία με τους μικρούς τους αναγνώστες και να κάνει τον γύρο της Ευρώπης παρέα με τον δεκατετράχρονο εγγονό του τον Αλέσιο. Το Γαλάζιο Βανάκι βρίσκει μπροστά του έναν δρόμο στρωμένο με ιστορίες και κάθε διαδρομή γεννά διαφορετικά ερωτήματα, φωτίζοντας την τρυφερή σχέση των ηρώων, ισορροπώντας την βαθιά σοφία και την ωριμότητα του ενός, με την ακατέργαστη εφηβική ανησυχία του άλλου. Ο Αντόνιο Λα Κάβα, είναι ένας συνταξιούχος δάσκαλος από την Φεραντίνα πάνω στον οποίον έχω βασίσει τον κεντρικό ήρωα του μυθιστορήματος και είναι το πρόσωπο που με ενέπνευσε να γράψω αυτήν την ιστορία. Έχει πράγματι μετατρέψει ένα παλιό αγροτικό Piaggio σε περιοδεύουσα βιβλιοθήκη για παιδιά και πηγαίνει σε απομακρυσμένα χωριά της νότιας Ιταλίας, για να παρακινήσει τα παιδιά να διαβάσουν. Όταν τον συνάντησα το 2021 με σκοπό να γράψω το βιβλίο, είδα έναν άνθρωπο τρυφερό, ευαίσθητο, αισιόδοξο και γεμάτο καλοσύνη. Ξέρω ότι έχει εγγόνια, αλλά δεν τον ρώτησα και πολλά για την οικογένειά του. Δεν εμβαθύναμε σε προσωπικά θέματα. Μου μίλησε κυρίως για το Bibliomotocarro, τον τρίκυκλο φίλο του, και τη δουλειά του στα σχολεία που επισκέπτεται. Παρεμπιπτόντως, για αφηγηματικούς σκοπούς στο μυθιστόρημα έχω αλλάξει το όχημα σε ένα Volskswagen Τ2 του ’78, αλλά το χρώμα παραμένει γαλάζιο. Ο Αντόνιο του βιβλίου, λοιπόν, δεν είναι ένα πρόσωπο που φαντάστηκα, όμως κατά τη διάρκεια της ιστορίας έπλασα τις αντιδράσεις, τις σκέψεις και την κοσμοθεωρία του μέσα από δικά μου φίλτρα, έχοντας, βέβαια, ως οδηγό το πνεύμα του ανθρώπου που συνάντησα. Είμαι ευγνώμων που μου επέτρεψε να το κάνω αυτό και πάνω από όλα είμαι ευγνώμων που είχα την τύχη να τον γνωρίσω, γιατί ανήκει σε εκείνους τους ανθρώπους που ομορφαίνουν τον κόσμο με τις πράξεις τους. Θα κλείσω λέγοντας πως ανυπομονώ να ξαναβρεθώ με τον πραγματικό Αντόνιο, να του δώσω το βιβλίο και να του διηγηθώ από κοντά όλα όσα μεσολάβησαν από την πρώτη φορά που επισκέφτηκα τον τόπο του. Δεν θα πω περισσότερα για το βιβλίο. Αποκάλυψα ήδη πολλά και τώρα είναι η σειρά του αναγνώστη να κάνει το δικό του ταξίδι.

Συγγραφέας γεννιέσαι ή γίνεσαι;
Ρ.Γ.: Ούτε γεννιέσαι, ούτε γίνεσαι. Το κολλάς, γιατί κάποιος στο μεταδίδει. Είναι το μόνο μικρόβιο που παραμένει ενεργό για αιώνες και μπορείς να το κολλήσεις από έναν άνθρωπο που έχει ζήσει πολλά χρόνια πριν από εσένα. Μπορεί για παράδειγμα να τύχει να ανοίξεις ένα βιβλίο που έχει γραφτεί 200 χρόνια πριν, κι ύστερα να ανεβάσεις πυρετό. Εσένα αυτή η ευαισθησία που νιώθεις σου αρέσει, όμως όλοι γύρω σου προσπαθούν να σε θεραπεύσουν. Κάποιοι, πράγματι, θεραπεύονται ή τουλάχιστον έτσι δείχνουν, αλλά οι υπόλοιποι ζουν με αυτό όλη τους τη ζωή.

Αν μπορούσατε να αλλάξετε κάτι στον τομέα της λογοτεχνίας τι θα ήταν αυτό;
Ρ.Γ.: Θα μιλήσω για την Ελλάδα, γιατί αυτό που θα ήθελα να δω εδώ, κάπου αλλού μπορεί να συμβαίνει. Ο χώρος της λογοτεχνίας, όπως και πολλοί άλλοι επιμέρους χώροι της τέχνης, έχει τη δική του διαρρύθμιση. Ας τον φανταστούμε σαν μια έπαυλη με πολλά δωμάτια, όπου γίνεται ένα μεγάλο πάρτι. Οι άνθρωποι σε αυτή τη γιορτή κινούνται μέσα στα όρια της έπαυλης, διαλέγουν δωμάτια, ίσως στέκονται αμήχανα σε κάποιον διάδρομο, αλλού χορεύουν, αλλού πίνουν κτλ. Όλοι τους, όμως, ακόμα κι αν χορεύουν μαζί, ακόμα κι αν μιλάνε μεταξύ τους, είναι μόνοι. Εγώ, λοιπόν, δεν οραματίζομαι την λογοτεχνία σαν έναν τόπο όπου ο καθένας φέρνει το προσωπικό του έργο στο φως, τσουγκρίζει δυο ποτήρια, παίρνει μερικά χτυπήματα στην πλάτη, κι ύστερα πάλι από την αρχή. Οραματίζομαι έναν τόπο όπου υπάρχει αληθινός διάλογος, έναν τόπο όπου θα συναντηθούμε για να αλλάξουμε κάτι, να συνδέσουμε τη φωνή μας με αυτά που συμβαίνουν εκεί έξω και όχι μόνο να ταΐζουμε το εγώ μας, που κορδώνεται κάθε φορά που βγάζουμε ένα βιβλίο. Ζούμε σε μια εποχή δίχως χαρακτήρα. Φαινόμαστε παντού, μα δεν υπάρχουμε πραγματικά. Ας γίνει τουλάχιστον ο χώρος της λογοτεχνίας και της τέχνης γενικότερα, ένα μέρος όπου υπάρχουμε και συνυπάρχουμε στ’αλήθεια. Πρέπει να αφήσουμε την έπαυλη και να βγούμε στον κήπο.

Έχετε επόμενα συγγραφικά σχέδια;
Ρ.Γ.: Έχω πολλά σχέδια και πολλές ιδέες, όμως δεν αποκαλύπτω ποτέ τι σκαρώνω. Άλλωστε αυτά μπορεί να αλλάξουν στην πορεία. Το μόνο σίγουρο είναι ότι ανυπομονώ να ξαναμπώ σε δημιουργικό ρυθμό.


Γιάννης Παπαδόπουλος για τα Βιβλιοσημεία)

Κλειώ / άποψη 1

---Δημοσίευση: 06/06/2026---
Περίληψη οπισθόφυλλου:
Θεσσαλονίκη, 1985. Η Κλειώ, υπάλληλος σε μια εταιρεία με εξαιρετικές προοπτικές, διορίζεται σε μια απομακρυσμένη επαρχία ως καθηγήτρια Μαθηματικών. Μακριά από τη μεγάλη πόλη και ένα περιβάλλον προγραμματισμένο, παλεύει να προσαρμοστεί στις νέες συνθήκες. Μέσα σε μία μόνο διδακτική χρονιά, θα αποκτήσει πρωτόγνωρες εμπειρίες, θα δοκιμάσει τις αντοχές της, θα βιώσει έντονα συναισθήματα, θα ζήσει τον έρωτα. Άξιζε, τελικά, αυτή η ριζική αλλαγή στη ζωή της;

Ένα μυθιστόρημα ενηλικίωσης, που φωτίζει με ευαισθησία τη σχέση εκπαιδευτικών και παιδιών, και αναδεικνύει τη δύναμη της αλλαγής, όταν αυτή γεννιέται από την ανάγκη για αλήθεια και αυθεντικότητα


Η άποψή μου:
(γράφει η Μαριάννα Κορομπίλη, φιλόλογος)
Το μυθιστόρημα "Κλειώ" της Λένας Δημητριάδου, εκδόσεις "Βακχικόν", αναφέρεται στη διαδρομή μιας νέας γυναίκας μαθηματικού, τη στιγμή που αποφασίζει να αλλάξει τη ζωή της. Η Κλειώ βρίσκεται σε κρίσιμο σημείο: έχει σπουδές, επαγγελματική προοπτική και οικογενειακή στήριξη, αλλά νιώθει έντονη πίεση μέσα σε μια "ασφαλή" πραγματικότητα, που δεν την καλύπτει. Επιλέγει να φύγει και να δοκιμάσει κάτι διαφορετικό, την εμπειρία της διδασκαλίας, γνωρίζοντας ότι το ρίσκο δεν είναι τόσο το οικονομικό όσο συναισθηματικό. Το μυθιστόρημα εστιάζει σ' αυτή την απόφαση: στο τι σημαίνει να τολμά κανείς να ζήσει αυθεντικά, ακόμη και όταν δεν έχει εγγυήσεις στην πορεία προς την αυτογνωσία. Η Κλειώ δεν προσπαθεί μόνο να διδάξει αλλά να αποδείξει, πρώτα στον εαυτό της κι έπειτα στους άλλους, ότι μπορεί να υπάρξει με τους δικούς της όρους.

Η ρεαλιστική αφήγηση ξεχωρίζει για την απλότητα και τη φυσικότητά της. Η γλώσσα είναι καθαρή, χωρίς περιττές επιτηδεύσεις και στηρίζεται σε μικρές σκηνές που αποδίδουν την καθημερινότητα με ακρίβεια. Οι διάλογοι είναι σύντομοι και συχνά αφήνουν πράγματα να εννοηθούν, δημιουργώντας μια ήρεμη αλλά σταθερή ένταση. Δεν επιδιώκει να εξηγήσει τα πάντα· αλλά να δείξει με παραστατικότητα και αμεσότητα, επιτρέποντας στον αναγνώστη να παρακολουθήσει τις αλλαγές της ηρωίδας μέσα από πράξεις και αντιδράσεις. Με αυτόν τον τρόπο αποκτά μια κινηματογραφική ροή, όπου οι εικόνες και οι σιωπές λειτουργούν εξίσου με τον λόγο.

Η Κλειώ βρίσκεται σε μεταβατική φάση. Από τη μία πλευρά, έχει μια σταθερή πορεία: εργασία, οικογένεια, προοπτική. Από την άλλη, βιώνει έντονη ψυχική πίεση. Η απόφαση να φύγει δεν είναι παρορμητική· προκύπτει από την ανάγκη να απομακρυνθεί από ένα περιβάλλον που τη φθείρει. Η επιλογή αυτή αποκτά ιδιαίτερη σημασία αν ιδωθεί μέσα στο κοινωνικό πλαίσιο της δεκαετίας του '80, όπου η οικογένεια διατηρεί ισχυρό ρόλο και η ανεξαρτητοποίηση μιας γυναίκας δεν θεωρείται αυτονόητη. Το γεγονός ότι μια νέα γυναίκα επιλέγει να ζήσει μόνη και να εργαστεί στην επαρχία, αρκεί για να αντιμετωπιστεί ως "ακραίο" ακόμη κι αν αντικειμενικά δεν είναι. Έτσι, η προσωπική της απόφαση αποκτά ιδεολογική διάσταση. Η Κλειώ επαναστατεί έμμεσα, διακριτικά, με την ίδια της την επιλογή. Διεκδικεί χώρο, αυτονομία και δικαίωμα να ορίσει τη ζωή της. Η στάση αυτή λειτουργεί και ως παράδειγμα: όχι μόνο για τον εαυτό της, αλλά και για τους άλλους γύρω της.

Ο έρωτας που ακολουθεί, δεν εμφανίζεται ως λύση. Αντίθετα, γίνεται μια ακόμη δοκιμασία. Η σχέση χαρακτηρίζεται από ασάφεια και ανισορροπία, γεγονός που δημιουργεί ένταση και αμφιβολία. Η Κλειώ επενδύει συναισθηματικά, αλλά δεν βρίσκει την ίδια ανταπόκριση. Μέσα από αυτή τη διαδικασία αναγκάζεται να δει πιο καθαρά τις ανάγκες και τα όριά της. Ο έρωτας, επομένως, δεν την ολοκληρώνει· τη φέρνει πιο κοντά στην αυτογνωσία. Παράλληλα, το σχολείο αποτελεί έναν εξίσου σημαντικό άξονα. Σε μια μικρή επαρχιακή κοινότητα, ο εκπαιδευτικός δεν περιορίζεται στη μετάδοση γνώσεων. Αποτελεί σημείο αναφοράς, φορέα ιδεών και πρότυπο συμπεριφοράς. Η Κλειώ αντιλαμβάνεται αυτή την ευθύνη και προσπαθεί να σταθεί στο ύψος της. Ως γυναίκα μαθηματικός, μάλιστα, καλείται να αποδείξει την επάρκειά της σε έναν χώρο όπου η παρουσία της δεν θεωρείται δεδομένη.

Η προσπάθειά της να κερδίσει τους μαθητές της δεν στοχεύει απλώς στη συμπάθεια, αλλά συνδέεται άμεσα με τη διδασκαλία των μαθηματικών. Κατανοεί ότι η γνώση δεν μπορεί να επιβληθεί μηχανικά· χρειάζεται εμπιστοσύνη και συμμετοχή. Δημιουργεί λοιπόν, ένα κλίμα όπου οι μαθητές μπορούν να εκφραστούν, να ρωτήσουν και να δοκιμάσουν. Η γνώση δεν υποβαθμίζεται· αντίθετα, γίνεται πιο ουσιαστική, γιατί κατανοείται.

Αυτή η στάση της μπορεί να ιδωθεί σε συνάφεια με παιδαγωγικές θεωρήσεις που δίνουν έμφαση στη συμμετοχή του μαθητή. Η ιδέα ότι ο μαθητής μαθαίνει μέσα από τη δραστηριότητά του και όχι μόνο μέσα από την απομνημόνευση, θυμίζει κονστρουκτιβιστικές προσεγγίσεις, όπως αυτές που διατυπώθηκαν από τον Jean Piaget και τον Jerome Brumer. Η έμφαση στη σχέση και στη συνεργασία παραπέμπει σε μια κοινωνική αντίληψη της μάθησης, όπου ο δάσκαλος λειτουργεί ως καθοδηγητής -μια προσέγγιση που συναντάται στη σκέψη του Lev Vygotsky. Τέλος, η προσπάθεια της Κλειούς να δώσει χώρο στη φωνή των μαθητών φέρνει στον νου τη διαλογική παιδαγωγική του Paulo Freire, όπου η γνώση οικοδομείται μέσα από τον διάλογο και όχι μέσω επιβολής.

Ωστόσο, το μυθιστόρημα δεν παρουσιάζει μια θεωρητική εφαρμογή αυτών των μοντέλων. Η Κλειώ δεν φαίνεται να διαθέτει τυπική παιδαγωγική εκπαίδευση· λειτουργεί κυρίως με διαίσθηση. Και ακριβώς αυτό δίνει ενδιαφέρον στη στάση της· δείχνει ότι η ουσιαστική διδασκαλία μπορεί να προκύψει από την ανθρώπινη επαφή, χωρίς να χάνει τη σοβαρότητα του γνωστικού αντικειμένου. Τα μαθηματικά παραμένουν στο κέντρο της διδασκαλίας της, αλλά διδάσκονται με τρόπο που ενεργοποιεί τους μαθητές. Ταυτόγχρονα, η παρουσία της ως γυναίκα-εκπαιδευτικός, αποκτά κοινωνιολογική σημασία. Δεν αποτελεί μόνο φορέα γνώσης, αλλά και παράδειγμα. Για τα κορίτσια, δείχνει έναν διαφορετικό δρόμο· για τα αγόρια, μεταβάλλει την εικόνα της γυναίκας σε έναν χώρο που συνδέεται με απαιτητική γνώση. Με αυτόν τον τρόπο, η διδασκαλία της ξεπερνά το μάθημα και επηρεάζει τον τρόπο σκέψης των μαθητών.

Η ψυχολογική πορεία της ηρωίδας αποδίδεται με ακρίβεια και χωρίς υπερβολές. Η αλλαγή της δεν είναι απότομη, αλλά προκύπτει μέσα από εμπειρίες. Περνά από την προσδοκία στην απογοήτευση και από εκεί σε μια πιο ήρεμη αποδοχή. Δεν καταρρέει αλλά ανασυντάσσεται.

Στο τέλος του μυθιστορήματος, ο τόνος διαφοροποιείται. Η ένταση υποχωρεί και η αφήγηση γίνεται πιο ήρεμη. Η Κλειώ δεν προσπαθεί πλέον να ξεχάσει το παρελθόν της, αλλά να το αποδεχτεί. Η μνήμη παραμένει, αλλά δεν την καθορίζει με τον ίδιο τρόπο. Η σκηνή με τη φωτογραφία που κρύβει στο συρτάρι της δείχνει αυτή τη μετατόπιση· το παρελθόν δεν διαγράφεται, αλλά εντάσσεται στη ζωή της.

Η αναφορά στους μαθητές που δεν την ξέχασαν μετά από τριάντα χρόνια, αποτελεί ένα από τα πιο ουσιαστικά σημεία του μυθιστορήματος. Δείχνει ότι η παρουσία της είχε πραγματικό αντίκτυπο. Η μνήμη αυτή δεν αφορά μόνο τη σχέση, αλλά και τη γνώση που μετέδωσε. Η διδασκαλία της άφησε ίχνος, και αυτό αποτελεί ίσως το πιο σταθερό στοιχείο της πορείας της.

Το μυθιστόρημα της Λένας Δημητριάδου δεν καταλήγει σε μια οριστική λύση. Η Κλειώ δεν βρίσκει όλες τις απαντήσεις αλλά μαθαίνει να βλέπει πιο καθαρά τον εαυτό της και τις επιλογές της. Η πορεία της δείχνει ότι η ζωή δεν προχωρά μέσα από βεβαιότητες, αλλά μέσα από εμπειρίες που μας αλλάζουν. Και ίσως αυτό να είναι το βασικό του νόημα: ότι η ωρίμανση, ο δρόμος προς την αυτογνωσία, δεν έρχεται αποφεύγοντας τις δυσκολίες αλλά τολμώντας να ζήσει κάποιος και μαθαίνοντας, στη συνέχεια, να εντάσσει όσα έζησε στη ζωή του.


Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ

Συνέντευξη στον Κώστα Γραμματικόπουλο

---Δημοσίευση: 05/06/2026---
Ο Κώστας Γραμματικόπουλος γεννήθηκε το 1962 και ζει στη Νίκαια. Το 2012 συνέγραψε με τον Χρήστο Βογιατζή το θεατρικό έργο "Το τελικό λάθος". Aπό τις εκδόσεις Βακχικόν κυκλοφορούν τα βιβλία του: "Νεκρό φιλί" (ποίηση, 2015), "Οι απόκληροι" (νουβέλα, 2017), "Ζήτω ο άνθρωπος" (θέατρο, 2018), "Τρεις ευχές" (μυθιστόρημα, 2019), "Θα τα πω όλα στον Θεό" (νουβέλα, 2021) και "Ολιέβιν" (μυθιστόρημα, 2023). "Η ακοίμητη κοιλάδα και άλλα διηγήματα" είναι το έβδομο βιβλίο του.

Ο συγγραφέας μιλά για το βιβλίο του «Η ακοίμητη κοιλάδα και άλλα διηγήματα» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Βακχικόν.

Τι είναι εκείνο που σας ωθεί να γράφετε;
Κ.Γ.: Σε αυτά τα διηγήματα αποτυπώνεται απτά η ήττα του ανθρώπου μπροστά στην ίδια του την αποστολή, στη δημιουργία μιας ισότιμης, δίκαιης και ελεύθερης κοινωνίας . Είμαι απ’ αυτούς τους ανθρώπους που αγωνιούν για το μέλλον της ανθρωπότητας και η αγωνία μου αυτή υπήρξε η σπίθα για να γεννηθούν αυτά τα διηγήματα, η οποία σπίθα, με την συνδρομή της έμπνευσης έγινε φλόγα και φωτιά.

Πόσο εύκολο η δύσκολο είναι για εσάς να καταφέρετε να εκφράσετε την σκέψη σας πάνω στο χαρτί;
Κ.Γ.: Η δυσκολία έγκειται στην αποτύπωση μιας πρωτότυπης ιδέας. Μετά αναλαμβάνουν την πλοκή της ιστορίας οι ίδιοι οι ήρωες. Τότε τα πράγματα ρέουν ομαλά και ευχάριστα. Η μεγαλύτερη ηδονή ενός συγγραφέα είναι η στιγμή που αυτονομούνται οι ήρωες του (σχεδόν τον περιφρονούν) και ζουν την δική τους ζωή και όχι αυτή που θα τους επέβαλε ο δημιουργός τους. Αυτό το ηδονικό συναίσθημα της ήττας από τους ήρωες μου το έχω νιώσει και αισθάνομαι ευγνώμων γι’ αυτό.

Ποιες είναι οι επιρροές σας;
Κ.Γ.: Οι επιρροές μου είναι οι αρχαίοι τραγωδοί, ο Αισχύλος, ο Σοφοκλής και ο Ευριπίδης, καθώς και ο Τολστόι με τον Ντοστογιέφσκι. Αυτοί οι πέντε συγγραφείς είναι η πηγή απ’ όπου αντλώ πολλά από τα θέματά μου.

Ποια θεματολογία κρατεί τον κυρίαρχο ρόλο στα έργα σας;
Κ.Γ.: Δύο είναι τα θέματα που κυριαρχούν στα έργα μου . Η μάχη του «καλού» με το «κακό» και η ύπαρξη του Θεού, όχι με την θεολογική έννοια αλλά με την υπαρξιακή του διάσταση.

Πείτε μας λίγα λόγια για το βιβλίο σας.
Κ.Γ.: Ενώ τα διηγήματα της συλλογής έχουν εντελώς διαφορετική θεματολογία, εντούτοις τα ενώνει το αόρατο νήμα της εναγώνιας προσπάθειας των ηρώων για μια καλύτερη ζωή, που όμως τις περισσότερες φορές δεν εκπληρώνεται. Στις ιστορίες που διαδραματίζονται υπάρχει έντονο το συναισθηματικό, κοινωνικό και πολιτικό στίγμα της ανθρώπινης οντότητας.

Συγγραφέας γεννιέσαι η γίνεσαι ;
Κ.Γ.: Θα έλεγα και τα δύο. Απαραίτητη προϋπόθεση είναι το ταλέντο, αλλά ο συγγραφέας οφείλει να μορφωθεί, να έχει εμπειρίες, να ζήσει μέσα στην κοινωνία, να αφουγκραστεί τις αγωνίες και τα προβλήματα της και την ιερή ώρα της συγγραφής να αποτραβηχτεί από αυτήν για να αφοσιωθεί απρόσκοπτα στο έργο του.

Αν μπορούσατε να αλλάξετε κάτι στον τομέα της λογοτεχνίας τι θα ήταν αυτό;
Κ.Γ.: Έχω την βαθιά πεποίθηση ότι η λογοτεχνία τις τελευταίες δεκαετίες έχει ξεστρατίσει από τις δύο αρχέγονες πηγές της: την ομορφιά και την αλήθεια. Φαντάζομαι την λογοτεχνία σαν ένα ορμητικό ποτάμι που πηγάζει από τον βράχο της αλήθειας και εκβάλλει τον ωκεανό της ομορφιάς. Η ομορφιά και η αλήθεια, αυτά τα δύο ύψιστα ιδανικά απουσιάζουν από την σημερινή λογοτεχνία.

Έχετε επόμενα συγγραφικά σχέδια;
Κ.Γ.: Αυτή την εποχή ολοκληρώνω δύο θεατρικά έργα τις «Ερινύες» και τον «Καύσωνα» και βρίσκομαι σε μια δημιουργική συγγραφική περίοδο.

Γιάννης Παπαδόπουλος για τα Βιβλιοσημεία)


Δείτε την κριτική μας για το μυθιστόρημά του "Τρεις ευχές".

Τρεις ευχές

---Δημοσίευση: 06/06/2026---
Περίληψη οπισθόφυλλου:
Στη μεταπολίτευση, με την Ελλάδα ακόμα ρημαγμένη από τις πολιτικές διαφορές αλλά και τις κοινωνικές ανισότητες, τρεις φίλοι-ήρωες της καθημερινής ζωής κάνουν όνειρα-διαβατήρια για ένα καλύτερο μέλλον, τα οποία όμως χάνονται και σβήνουν αργά όσο οι ανθρώπινες σχέσεις δείχνουν τη διαστρεβλωμένη τους αντανάκλαση στον κόσμο που ζουν.

Στις "Τρεις ευχές" του Κώστα Γραμματικόπουλου, όλοι βγαίνουν από τον δρόμο τους και όλοι πρέπει να ξαναφτιάξουν τη ζωή τους. Να τη δομήσουν και να την ξαναχάσουν σε συνεχόμενο στρόβιλο από συναισθήματα και χαοτικές ανθρώπινες σχέσεις. Και μέσα σε όλα αυτά, ένας σαλός μαγικός βοηθός που γνωρίζει εξαρχής τι πρόκειται να γίνει. Ψυχανεμίζεται την αλήθεια και τολμά να τη φωνάξει. Αλλά σε μιαν Ελλάδα αποπροσανατολισμένη, τέτοιες αληθινές φωνές έχουν το μειονέκτημα να μην ακούγονται και να χάνονται. Από την αρχή μέχρι το τέλος της ιστορίας μας, η μόνη αλήθεια είναι ότι ο άνθρωπος κάθε άλλο παρά το τέλειο ον είναι της δημιουργίας. Τρωτός και αδύναμος, μαστίζεται από την καθημερινότητα και χάνεται πριν ξανασταθεί στα πόδια του και πριν χαθεί για μια ακόμη φορά με την πρώτη αφορμή.


Η άποψή μου:
(γράφει η Αγγελική Λερίου)
Το μυθιστόρημα «Τρεις Ευχές» του Κώστα Γραμματικόπουλου είναι ένα βιβλίο που συνδυάζει συναισθηματική ζεστασιά, μαγεία και στοχαστική αφήγηση. Μέσα από την ιστορία των τριών ευχών, ο συγγραφέας αγγίζει θέματα όπως η ελπίδα, οι επιθυμίες και οι συνέπειες των επιλογών μας, δημιουργώντας μια ιστορία που είναι ταυτόχρονα καθηλωτική και συγκινητική.

Η πλοκή ακολουθεί χαρακτήρες που βρίσκονται αντιμέτωποι με τις πιο βαθιές τους επιθυμίες και τα όρια της πραγματικότητας. Οι τρεις ευχές λειτουργούν ως μέσο εξερεύνησης των προσωπικών στόχων, των φόβων και των ονείρων των ηρώων, ενώ παράλληλα αναδεικνύουν τη σημασία της ευθύνης και των συνεπειών που φέρνουν οι επιλογές μας.

Ένα από τα πιο δυνατά στοιχεία του βιβλίου είναι η ατμόσφαιρά του: ζεστή, μαγική και ταυτόγχρονα στοχαστική. Η γραφή του Γραμματικόπουλου είναι παραστατική, κρατώντας τον αναγνώστη αφοσιωμένο στην ιστορία. Η αφήγηση δημιουργεί μια εμπειρία που αγγίζει τόσο τη φαντασία όσο και τη συναισθηματική πλευρά του αναγνώστη.

Ιδανικό για αναγνώστες που αγαπούν ιστορίες με συναισθηματικό βάθος και αλληγορικό χαρακτήρα καθώς και για όσους απολαμβάνουν ιστορίες για τις ανθρώπινες επιθυμίες, τις επιλογές και τις συνέπειές τους.


Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ

Σάιμον & Τζακ του Χρήστου Μπακοστέργιου

---Δημοσίευση: 04/06/2026---

7 πρόσωπα, 7 συμφωνίες και ένας άγνωστος που ελέγχει το πεπρωμένο τους.

Στο (Λος) Έθεραλ, µία χώρα µαγείας και παράξενων πλασµάτων, µία εξαφάνιση θέτει σε κίνηση ένα ντόµινο γεγονότων. Με την εµφάνιση της κόκκινης σελήνης, ένα επικίνδυνο παιχνίδι στήνεται από έναν µυστηριώδη άντρα µε ηµίψηλο καπέλο. Τα πιόνια του έχουν επιλεγεί: ένας πρόθυµος πρίγκιπας που διψά για εξουσία, ένας φιλόδοξος θαλασσοπόρος µε µια κρυφή αγάπη στην καρδιά του, µία µικρή, πονηρή αλεπού που ονειρεύεται την ελευθερία της, µία άρρωστη δολοφόνος που ψάχνει εκδίκηση, ένας γενναίος πολεµιστής που αναζητά τη χαµένη δόξα και µία γοητευτική κοπέλα που θα κινήσει γη και ουρανό για να βρει τη µητέρα της...
Ένας προς έναν και µία προς µία, οι κληρονόµοι των ισχυρών Συντεχνιών που εξουσιάζουν τη χώρα θα χορέψουν στον ρυθµό που ορίζουν οι κλωστές του µαριονετίστα τους, του απρόσιτου και αινιγµατικού Σάιµον, ενόσω µοιραία, οι πόλεις και οι επαρχίες του (Λος) Έθεραλ βυθίζονται σε ένα πρωτοφανές χάος. Ένας χάος χωρίς επιστροφή... Όµως, η ελπίδα γεννιέται από εκεί που δεν το περιµένει κανείς: από ένα άσηµο παιδί που όλοι έχουν ξεχάσει. Ένα παιδί που, µαζί µε έναν γίγαντα, κρατούν πλέον την εύθραυστη µοίρα του (Λος) Έθεραλ στα χέρια τους...


Η άποψή μου:
(γράφει η Χρύσα Παναγοπούλου)
Τι κάνει τον άνθρωπο ευάλωτο; Είναι η αγάπη, η επιθυμία ή μήπως τελικά η δίψα για εκδίκηση; Βιβλίο πρώτο της σειράς και ήδη από την αρχή έχω εντυπωσιαστεί!

Η Έλενα ξυπνά, είναι δεμένη, είναι αβοήθητη, δεν ξέρει που βρίσκεται ή τι έπραξε που να αξίζει την τιμωρία. Η Αριάδνη είναι η νόμιμη διάδοχος του θρόνου, συμπονετική και δίκαια αλλά και δυνατή, γι'αυτό και την φθονεί ο αδελφός της. Η Θέτις, η αλεπουδίτσα, είναι ο αγαπημένος μου χαρακτήρας. Είναι περήφανη για την καταγωγή της. Βάζει όρια, δεν δέχεται να την τσαλαπατούν, είναι έξυπνη. Ο κόσμος όμως περιφρονεί τους ζωόμορφους, το είδος στο οποίο ανήκει, και μοιραία θα υποκύψει κι αυτή στην ανάγκη της να εκδικηθεί όλους αυτούς, που την έχουν στο περιθώριο, με πρώτους και καλύτερους τα θετά της αδέλφια. Θα τα καταφέρει η συμπαθέστατη αλεπουδίτσα να εκπληρώσει τον μοναδικό σκοπό της ζωής της;

Η Έλλη, επίσημη διάδοχος της συντεχνίας των δολοφόνων, από μικρή ακούει φωνές. Ένα χάος γίνεται μες το μυαλό της. Αυτές οι φωνές που θα την οδηγήσουν;

Ένα πολύ δυναμικό ξεκίνημα είναι το μεγάλο πλεονέκτημα της ιστορίας και σε κάνει να συνεχίζεις την ανάγνωση, χωρίς ανάσα μέχρι το τέλος. Σφιχτοδεμένη πλοκή, άρτια νοήματα και μια χώρα που σε κάνει να την αγαπήσεις και να την ονειρεύεσαι... γιατί; Γιατί σε όλη την επικράτεια του Λος Έθεραλ θα βρεις χαρακτήρες τόσο διαφορετικούς μα και τόσο όμοιους, ήρωες που άλλους θα αγαπήσεις και άλλους θα μισήσεις. Θα μπεις σε ένα παιχνίδι διαπλοκών και ςξουσίας, που τα νήματα μοιάζει να κινεί ένας μόνο άνθρωπος: ο Σάιμον!

Τελικά ποιος είναι αυτός που παίζει με τις ζωές και τις επιθυμίες των ανθρώπων; Και πάνω απ΄όλα ποιος είναι; Άνθρωπος ή Δαίμονας; Μια οντότητα που εμφανίζεται από το πουθενά, αλλά αφήνει το στίγμα του παντού. Ποιός είναι ο σκοπός και τα κίνητρά του; Μάλλον δεν θα το μάθουμε σε αυτό το πρώτο βιβλίο και η αγωνία χτυπάει κόκκινο.

Σκοπίμως δεν ανέφερα καθόλου τους άντρες της ιστορίας. Το ένστικτό μου με οδήγησε στο συμπέρασμα ότι τα νήματα της ιστορίας θα τα κινήσουν οι γυναίκες, αρχής γενομένου από την Αυτού Μεγαλειότητα, την Αυτοκράτειρα.

Μια αυτοκρατορία πλούσια που μακροημέρεψε, ύστερα από την εποχή των πολέμων, απαρτίζεται από τρεις μεγάλες επικράτειες του Μπόρεους στα δυτικά, του Απείριον στην Ανατολή και της Γκαλινέι στα νότια. Ο Πρίαμους ο πρώτος αυτοκράτορας και τύραννος κέρδισε την αθανασία, χάρις σε μια θαυματουργή ουσία, που πήρε το όνομα Ιχώρ. Ήταν τόσο σημαντική που η χρονολογία τότε άλλαξε σε 0 Μ.Ι (μετά ιχώρα) εποχής. Ο τύραννος αυτός αφού αιματοκύλησε όλο το βασίλειο, κατάφερε με τη βοήθεια αυτής της ουσίας να βασιλέψει 150 χρόνια. Κι ερχόμαστε στη σημερινή εποχή που ο αυτοκράτορας όχι μόνο είναι στο απυρόβλητο, αλλά και λόγο της Ιχώρ λατρεύεται ως Θεός, πράγμα που στην ουσία καταργεί οποιαδήποτε άλλη θρησκεία.

Σε αυτό το πρώτο μέρος θα γνωρίσουμε τις βασικές συντεχνίες, που αποτελούν νευραλγικούς παράγοντες της οικονομίας του Λος Έθεραλ. Πρώτη, η Συντεχνία του Θεού, που ανήκει στον αυτοκράτορα και ακολουθουν δύο άλλες, του Ιππότη και του Δολοφόνου, που γεννήθηκαν από την ανάγκη υπεράσπισης του αυτοκράτορα. Υπάρχουν κι άλλες, που πιστεύω ότι είναι εξίσου σημαντικές, αν και δεν έχουν να κάνουν με τον κύκλο της αυτοκρατορικής αυλής. Η συντεχνία των Εμπόρων, του Εξερευνητή, του Φιλοσόφου και Ιστορικού, και τέλος η συντεχνία του Μεταλλωρύγχου.

Ανυπομονώ να ξεκινήσω το επόμενο που φέρει τον τίτλο Τζακ. Ναι, ξέρω δεν μιλήσαμε καθόλου γι'αυτόν. Με τη ροή των γεγονότων αυτός ο νεαρός περνάει στην αφάνεια, ούτε που του έδωσα σημασία κι όμως φαίνεται ότι αποτελεί το κλειδί του δεύτερου βιβλίου της σειράς. Ο Τζακ είναι συνετός και σίγουρα πιο ώριμος από την ηλικία του. Ζει σε μια μικρή πόλη της επικράτειας, όπου ιδρύθηκε η συντεχνία των Μεταλλωρύγχων, κι επιθυμία του είναι να βρει τους γονείς του, που τους έχασε από πολύ μικρός, ύστερα από την μεγάλη έκρηξη. Έχω μεγάλη περιέργεια να δω πώς θα επηρεάσει τη ροή των γεγονότων.

Οι περιγραφές καθόλου δεν κουράζουν, απεναντίας ο αναγνώστης αφήνει την φαντασία του ελεύθερη να ζωντανεύσει μια ολόκληρη αυτοκρατορία. Οι 7 συμφωνίες όπως αναφέρονται και στον τίτλο, δείχνουν τη ματαιοδοξία της ανθρώπινης φύσης αλλά μάς προδιαθέτουν και για κάτι δυσοίωνο. Πώς θα είναι το μέλλον αν οι ήρωες υποκύψουν στις επιθυμίες τους και με τι αντίτιμο; Πολλές σκέψεις περνούν από το μυαλό μου, για παράδειγμα, η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία είχε Έπαρχους που διοικούσαν την επικράτεια. Εδώ η δύναμη βρίσκεται στις συντεχνίες, παιχνίδια εξουσίας μάς θυμίζουν κάτι από Game of thrones, ενώ οι συμφωνίες θυμίζουν τη βιβλική έννοια του Πονηρού πνεύματος, που σκοπό έχει να παρασύρει και να ξεγελάσει. Και επιπλέον σε όλα αυτά οι ήρωές μας έχουν μια δραματικότητα.

Κι ενώ όλοι περιμένουν τους πολυπόθητους αγώνες όπου εκεί θα οριστεί ο επόμενος διάδοχος της αυτοκρατορίας, οι αλυσιδωτές αντιδράσεις που φέρνουν αυτές οι φαινομενικά αθώες συμφωνίες είναι εντυπωσιακές. Τελικά εμείς ορίζουμε την μοίρα μας ή εκείνη μας ορίζει;

Γρήγορο, συναρπαστικό, πολυεπίπεδο, παίζει πολύ με την ψυχολογία και συνάμα αποτελεί μια εξαιρετική περιπέτεια, που τη ζεις σαν να βλέπεις ταινία υπερπαραγωγής! Δεν ξέρω τι άλλο περισσότερο μπορεί να θέλουμε από ένα βιβλίο! Πιστεύω ότι είναι έκπληξη το γεγονός ότι ανήκει σε πρωτοεμφανιζόμενο συγγραφέα.

Τζακ - Ο νόμος του Πριγκηπάτου / περίληψη:
Ο Θεός πέθανε, το παιχνίδι μόλις ξεκίνησε, και η μοίρα των πολλών υφαίνεται  στα ακροδάχτυλα του Ενός. Η επόµενη µέρα που ξηµέρωσε στη χαµένη χώρα έφερε αλλαγές και αναπάντητα ερωτήµατα. Ποιος δολοφόνησε τον Θεό και Αυτοκράτορα του (Λος) Έθεραλ; Ποιος είναι ο µυστηριώδης άντρας που έκλεινε συµφωνίες µε τους γόνους των ισχυρότερων συντεχνιών; Τι πραγµατικά αναζητούσε; Το κυριότερο: τι θα συµβεί από εδώ και πέρα;

Με τον θρόνο ενός ολόκληρου κόσµου να παραµένει κενός, η Αυτοκράτειρα  θέτει σε εφαρµογή το πρωτόκολλο του πριγκιπάτου, µε σκοπό την ανάδειξη και στέψη του επόµενου Αυτοκράτορα. Οι υποψήφιοι Θεοί του (Λος) Έθεραλ θα αναµετρηθούν µεταξύ τους για την υπεροχή του θριαµβευτή, µέσα από τρεις δοκιµασίες. Ανάµεσα σε πλεκτάνες, προδοσίες, έρωτες άνευ ορίων, απόπειρες δολοφονιών και αλλοιώσεις χαρακτήρων, οι µαριονέτες θα παλέψουν µε όλες τους τις δυνάµεις για να πετύχουν τον σκοπό τους. Όλα αυτά, την ίδια στιγµή που ο µαριονετίστας παρακολουθεί αµέτοχος τις κινήσεις τους, έτοιµος να ολοκληρώσει το πλήρες σχέδιό του.

Η επιστροφή στο γεµάτο συνωµοσίες, µυστικά και ξέφρενη περιπέτεια σύµπαν Φαντασίας που εξυφαίνει ο Χρήστος Μπακοστέργιος είναι γεγονός. Μετά τον “Σάιµον”... είναι η ώρα του “Τζακ”!


Η άποψή μου:
(γράφει η Χρύσα Παναγοπούλου)
Ας ξεκινήσουμε με την Έλλη, γιατί αποτελεί έναν ιδιαίτερο χαρακτήρα μέσα στο βιβλίο. Από τη μία την λυπάσαι, από την άλλη τη φοβάσαι, μα σκέφτεσαι τι θα γινόταν αν είχε πάρει όλες τις αποφάσεις αλλιώς. Ξαφνικά θυμήθηκα ότι εκείνη ήταν ο λόγος που ήθελα να διαβάσω το πρώτο βιβλίο και όχι να συνεχίσω να το ακούω σε audio. Ήθελα μέσα από τις λέξεις να αποκρυπτογραφήσω τον ιδιαίτερο χαρακτήρα της. Κατέληξα να πιστεύω ότι είναι ένα πρόσωπο τραγικό γιατί κάθε στιγμή γίνεται μέσα της μια πάλη. Καταλαβαίνω ότι λατρεύει τον αδερφό της, τον Χιούγκο, γιατί είναι ο μόνος που της έχει απομείνει αλλά δεν αντιλαμβάνομαι γιατί υποκύπτει στην κακή της πλευρά. Ίσως προσπαθεί υπερβολικά να αποδείξει ότι ο θάνατος των γονιών της δεν οφείλεται σε ένα απλό ατύχημα αλλά σε μια σκευωρία.

Σε αυτό το δεύτερο μέρος οι φωνές που ακούει μες το κεφάλι της γίνονται ολοένα πιο δυνατές και αντιφατικές, μοιάζει σαν να φτάνει τα όρια της τρέλας. Σίγουρα σημαντική στην εξέλιξη της πλοκής, δυστυχισμένη αφού έχει χάσει και τους δύο γονείς της, δεν έχει επιλογές άλλες από το να πάρει μέρος στους αγώνες του πριγκιπάτου με την φιλοδοξία να γίνει η επόμενη Θεά του Λος Έθεραλ. Η αντίδρασή της δείχνει ότι αισθάνεται ενοχές απέναντι στον αδερφό της για πράγματα που δεν μπορεί η ίδια να του ομολογήσει.

Οι αγώνες του πριγκιπάτου είναι το πιο σημαντικό γεγονός του Λος Έθεραλ. Δικαίωμα συμμετοχής έχει ένας ή μία αρχηγός από κάθε συντεχνία. Ειλικρινά τους συμπαθώ όλους, θεωρώ τον καθένα από αυτούς ξεχωριστό και κάποιες φορές μπερδεύομαι για το ποιος θέλω να κερδίσει, σίγουρα πάντως η αλεπουδίτσα είναι μία από τις προτιμήσεις μου. Ο γιος του αυτοκράτορα πάντως, ο Μάξουελ δεν ανήκει σε αυτές. Τον θεωρώ υπερβολικά υπερόπτη και κακό, θα ήθελα να πάρει ένα μάθημα αφού με τις ενέργειές του έθεσε σε κίνδυνο μια ολόκληρη αυτοκρατορία! Ο χαρακτήρας που δεν πρόσεξα μες την αγωνία μου στο πρώτο βιβλίο μου ήταν ο Κρίστοφερ. Πολύ πιθανόν ο ρόλος του να είναι νευραλγικός στα επόμενα βιβλία καθώς κατάλαβα ότι είναι ο τελευταίος του είδους του, με τη γνώση και την διάλεκτο των αλχημιστών.

Οι ανατροπές διαδέχονται η μία την άλλη και συνεπώς από την στιγμή που σήμανε η έναρξη των αγώνων, το βιβλίο το διάβασα απνευστί! Αυτό που μου έκανε τρομερή εντύπωση είναι πώς εν όψει των δοκιμασιών αλλάζουν οι χαρακτήρες. Άλλοι ωριμάζουν και άλλοι βγάζουν την σκοτεινή τους πλευρά. Κάπως έτσι δεν συμβαίνει και στην πραγματική ζωή; Αυτή η συνεχής ένταση κλιμακώνεται στο τέλος, που αν έδινα μεγαλύτερη βάση στις λεπτομέρειες του πρώτου μέρους, μπορεί και να το είχα προβλέψει, μπορεί και όχι, γιατί οι συνεχείς εξελίξεις δεν αφήνουν περιθώριο στον αναγνώστη να σκεφτεί καθαρά. Εγώ ολο αυτό το ταξίδι μέχρι το τέλος και του δεύτερου μέρους το έβλεπα σαν να παρακολουθώ μια άκρως ενδιαφέρουσα ταινία. Ένιωθα τους χαρακτήρες να εμφανίζονται μπροστά στα μάτια μου ολοζώντανοι αβίαστα. Θεώρησα ότι αυτό είναι το πιο εξαιρετικό πράγμα που μου έχει συμβεί σε βιβλίο, να ενεργοποιεί δηλαδή όλες μου τις αισθήσεις. Με μόνο μειονέκτημα (όπως συμβαίνει σε κάθε τετραλογία) να είναι το τι πρόκειται να συμβεί. Είχα την αίσθηση ότι με το πέρας αυτού του δεύτερου μέρους η αγωνία μου κάπως θα καταλάγιαζε μα συνέβη ακριβώς το αντίθετο: να περιμένω διακαώς τα επόμενα.

Βέβαια πέρα της συνεχούς έντασης που βίωσα υπήρχαν και οι ωραίες στιγμές. Όπως το ότι κάθε ιστορική αναφορά ζωντανεύει εκείνα τα μέρη. Τα ταξίδια και οι άνθρωποι που επρόκειτο να γνωρίσει ο κάθε διαγωνιζόμενος, η έμφυτη καλοσύνη του Τζακ που σε κάνει να σκέφτεσαι ότι τελικά υπάρχει ελπίδα για το καλύτερο, οι καλόγριες του μοναστηριού της Νήσου της Σιωπής που περιέβαλαν με την υπομονή, επιμονή και την αγάπη τους, τον νεαρό Χιούγκο, που είμαι βέβαιη ότι ευθύνονται για να χτίσει ο μικρός -που τόσο έχει ταλαιπωρηθεί- έναν εξαιρετικό χαρακτήρα.

Μόνο αγωνία λοιπόν μένει σαν επίγευση με χαρακτηριστικά «highlights» τα μόνα που μπορώ να πω χωρίς spoiler, τι ρόλο θα διαδραματίσει η πριγκίπισσα Αριάδνη; Είναι εφικτό μέσα από τις πιο αντίξοες συνθήκες να ευδοκιμήσει ένας μεγάλος έρωτας δεμένος με τα νήματα του πεπρωμένου; Ποια είναι η πραγματική υπόσταση του Σάιμον; Τι ρόλο θα παίξει ο Μάξουελ στη συνέχεια; Πού μας οδηγεί το όνειρο της Έμμας; (ενός χαρακτήρα που επίσης περνάει απαρατήρητος και δεν του δίνουμε βάσει από την αρχή).

Μέσα σε μια αυτοκρατορία σκευωριών, μυστικών, μαγικών αντικειμένων, γοήτρου και δύναμης τι ρόλο θα διαδραματίσει άραγε ο Τζακ, του οποίου το όνομα αποτελεί τον τίτλο του δεύτερου βιβλίου; Αυτά και άλλα πολλά που δεν μπορώ να αναφέρω με κάνουν να σκέφτομαι τη συνέχεια ξανά και ξανά και πραγματικά θα ανατρέξω στο πρώτο βιβλίο μήπως και ανακαλύψω κάποιο ψήγμα του τι μέλει γενέσθαι στην υπόλοιπη ιστορία.

Εννοείται πώς περιμένω με πολύ μεγάλο ενθουσιασμό τη συνέχεια. Ένα μεγάλο μπράβο στον συγγραφέα που μας έβαλε σε τέτοιους «μπελάδες».

Μαύρο δάσος

---Δημοσίευση: 04/06/2026---
Περίληψη οπισθόφυλλου:
Η Αλίκη υπήρξε κάποτε το πρόσωπο μιας τηλεοπτικής σειράς που σημάδεψε μια ολόκληρη γενιά. Σήμερα, παλεύει με δεύτερους ρόλους στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος.
Όταν ο Κρις –καρδιακός της φίλος και πλέον βραβευμένος σκηνοθέτης στο εξωτερικό– της προτείνει τον πρωταγωνιστικό ρόλο στη μεγαλύτερη κινηματογραφική παραγωγή που έγινε ποτέ στην Ελλάδα, εκείνη, παρά τους δισταγμούς της, δέχεται. Ίσως αυτή να είναι η τελευταία της ευκαιρία να επιστρέψει.
Οι δύο φίλοι φτάνουν νωρίτερα από την υπόλοιπη παραγωγή στο απομονωμένο ορεινό ξενοδοχείο Black Forest. Εκεί, η Αλίκη γνωρίζει μια γυναίκα που εργάζεται στο ξενοδοχείο· μια γυναίκα που ξέρει να ακούει, αλλά δε μιλά ποτέ για τον εαυτό της. Μια γυναίκα που λίγες ημέρες αργότερα θα εξαφανιστεί και κανείς δε θα την αναζητήσει.
Καθώς τα γυρίσματα προχωρούν, η Αλίκη ανακαλύπτει ότι το δάσος δεν είναι μόνο σκηνικό ταινίας, αλλά σκηνικό εκδίκησης. Και ότι κάποιοι δε χρειάζονται σενάριο για να υποκριθούν. Στο μαύρο δάσος τίποτα δε χάνεται. Μόνο περιμένει...


Η άποψή μου:
(γράφει η Αγγελική Λερίου)
Το «Μαύρο Δάσος» της Μαρίας Ράπτη είναι ένα καλογραμμένο και ατμοσφαιρικό μυθιστόρημα που συνδυάζει το μυστήριο με την ψυχολογική ένταση. Από τις πρώτες σελίδες σε τραβάει σε έναν κόσμο σκοτεινό, ατμοσφαιρικό και βαθιά ανθρώπινο. Δεν πρόκειται απλώς για μια ιστορία με ένταση και μυστήριο αλλά μια κατάβαση στις πιο κρυφές πλευρές της ανθρώπινης ψυχής.

Η Ράπτη χτίζει με δεξιοτεχνία ένα περιβάλλον που λειτουργεί σχεδόν σαν χαρακτήρας. Το «δάσος» του τίτλου δεν είναι μόνο ένας φυσικός χώρος αλλά ένα σύμβολο φόβου, απώλειας και εσωτερικής σύγκρουσης. Καθώς η αφήγηση εξελίσσεται, ο αναγνώστης νιώθει να βυθίζεται όλο και περισσότερο σε μια ατμόσφαιρα όπου τίποτα δεν είναι απολύτως ξεκάθαρο και η αλήθεια κρύβεται πίσω από σκιές.

Η γραφή είναι δυνατή και κινηματογραφική, με έντονες εικόνες και ρυθμό που κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον. Ταυτόγχρονα, η συγγραφέας δεν μένει μόνο στην επιφάνεια της πλοκής. Δίνει βάθος στους χαρακτήρες της, αναδεικνύοντας τις αδυναμίες, τα τραύματα και τα διλήμματά τους. Μέσα από αυτούς, το βιβλίο αγγίζει θέματα όπως ο φόβος, η ενοχή, η μνήμη και η ανάγκη για λύτρωση.

Η Ράπτη ξέρει πότε να αποκαλύψει και πότε να αφήσει τον αναγνώστη να υποψιαστεί, δημιουργώντας μια εμπειρία που σε κρατά σε εγρήγορση μέχρι το τέλος. Ιδανικό για αναγνώστες που αγαπούν το μυστήριο και την αγωνία, χωρίς να βασίζονται αποκλειστικά σε γρήγορη δράση, όσους απολαμβάνουν σκοτεινή, ατμοσφαιρική γραφή με συμβολισμούς, καθώς και για όσους θέλουν ένα βιβλίο που δημιουργεί έντονα συναισθήματα και σε κρατά σε ένταση μέχρι το τέλος.


Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ

Ο Παράδεισος είναι σωστή Κόλαση

---Δημοσίευση: 03/06/2026---
Περίληψη οπισθόφυλλου:
Στον Παράδεισο όλα κυλούν υπέροχα. Μια τέλεια πλασμένη κοινωνία ευτυχισμένων ανθρώπων.
Μοναδική παραφωνία είναι ο Σαμ. Ένας επαναστάτης άγγελος, που έχει χάσει την πίστη του στο σύστημα.
Όταν η συμπεριφορά του τον ρίχνει στον πάτο της ιεραρχίας των αγγέλων, ο Θεός του δίνει μία τελευταία ευκαιρία πριν τον μεταθέσει στην Κόλαση: να αναλάβει έναν γήινο που πρόκειται να πεθάνει μέσα στα επόμενα λεπτά και να τον βοηθήσει να προσαρμοστεί στη νέα του ζωή.
Ο άγγελος δε θα μπορούσε να μη συμμορφωθεί. Θέτει, όμως, όρους. Ο γήινος που θα του ανατεθεί πρέπει να έχει χιούμορ, στιλ και υψηλό δείκτη νοημοσύνης.
Ο Θάνος, από την άλλη, δεν πληροί κανένα από τα κριτήρια που έθεσε ο Σαμ. Αλλά το Θεϊκό Σχέδιο είναι αυτό που είναι. Κι έτσι ξεκινάει...
Αυτό που αγνοεί το δίδυμο των ηρώων μας είναι πως πάρα πολλοί θέλουν ν’ αποτύχει το Σχέδιο του Θεού. Από δυσαρεστημένους συναδέλφους του Σαμ μέχρι τον ίδιο τον άρχοντα του Κάτω Κόσμου, που θα κάνει ό,τι περνά από το χέρι του για να φέρει τον άγγελο πλάι του. Και ν’ αλλάξει την έκβαση της αιώνιας μάχης ανάμεσα στο Καλό και το Κακό...
Ο συγγραφέας των "Χωρίς Άντρες" και "Χρυσός Ναός", Χρήστος Αζαριάδης, επιστρέφει με ένα πανέξυπνο, αστείο και άκρως ανατρεπτικό μυθιστόρημα για τη μεταθανάτια ζωή, όπως δεν την είχατε φανταστεί!


Η άποψή μου:
(γράφει η Αγγελική Λερίου)
Το «Ο Παράδεισος είναι σωστή Κόλαση» του Χρήστου Αζαριάδη ανήκει στα βιβλία που εξερευνούν τις αντιφάσεις της ανθρώπινης ζωής και των επιλογών μας.

Ο συγγραφέας δημιουργεί μια αφήγηση που ισορροπεί ανάμεσα στον ρεαλισμό και την εσωτερική αναζήτηση, θέτοντας ερωτήματα για το τι σημαίνει τελικά ευτυχία, ελευθερία και προσωπική ολοκλήρωση.

Η γραφή είναι άμεση και στοχαστική ταυτόγχρονα. Ο Αζαριάδης δεν προσπαθεί να εντυπωσιάσει με περίπλοκες εκφράσεις, αντίθετα χρησιμοποιεί μια καθαρή και ουσιαστική γλώσσα, που επιτρέπει στον αναγνώστη να επικεντρωθεί στα συναισθήματα και τις ιδέες πίσω από την ιστορία. Μέσα από τους χαρακτήρες και τις εμπειρίες τους, αναδεικνύεται η λεπτή γραμμή ανάμεσα σε αυτό που θεωρούμε «Παράδεισο» και σε αυτό που μπορεί τελικά να μετατραπεί σε προσωπική «Κόλαση».

Ένα από τα πιο δυνατά στοιχεία του βιβλίου είναι η ικανότητά του να αγγίζει οικεία θέματα: τις προσδοκίες που δημιουργούμε για τη ζωή μας, τις απογοητεύσεις που ακολουθούν και τη συνεχή προσπάθεια να βρούμε νόημα μέσα σε όλα αυτά. Ο συγγραφέας δεν δίνει εύκολες απαντήσεις, αλλά αφήνει χώρο στον αναγνώστη να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα.

Ιδανικό για αναγνώστες που αγαπούν βιβλία με φιλοσοφικές προεκτάσεις και έντονο προβληματισμό γύρω από την ανθρώπινη εμπειρία, καθώς και για όσους απολαμβάνουν ιστορίες που συνδυάζουν λογοτεχνική αφήγηση με υπαρξιακά ερωτήματα.


Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ
Από το Blogger.
 
Copyright © 2017-2024. ΒΙΒΛΙΟΣΗΜΕΙΑ - All Rights Reserved
Created by Vivliosimeia | Published by Vivliosimeia |
Proudly powered by Vivliosimeia.blogspot.gr