Βιολέτα

---Δημοσίευση: 23/04/2026---

Περίληψη οπισθόφυλλου:

Μια ξεχωριστή γυναίκα...

Μια ζωή εκατό χρόνων...

Μια αξέχαστη ιστορία...

Η Βιολέτα ήρθε στον κόσμο εν μέσω μιας καταιγίδας το 1920. Ήταν η πρώτη κόρη μιας οικογένειας που είχε ήδη πέντε ζωηρά αγόρια. Από την αρχή, η ζωή της σημαδεύτηκε από ξεχωριστά γεγονότα: οι αναταράξεις του Μεγάλου Πολέμου ήταν ακόμη αισθητές, όταν η ισπανική γρίπη έφτασε στις ακτές της Λατινικής Αμερικής, όπου ήταν η πατρίδα της, σχεδόν ταυτόχρονα με τη γέννησή της.

Σε ένα γράμμα που η Βιολέτα γράφει στο πιο αγαπημένο της πρόσωπο ξεδιπλώνει την ιστορία της ζωής της, που καλύπτει εκατό χρόνια με αβάσταχτους καημούς και παθιασμένους έρωτες, πλούτη και φτώχεια, τρομερές απώλειες και μεγάλες χαρές. Η διαδρομή της ξετυλίχτηκε παράλληλα με τις ιστορικές εξελίξεις ενός ολόκληρου αιώνα και διαμορφώθηκε από τον αγώνα για τα δικαιώματα των γυναικών, την άνοδο και την πτώση τυράννων και, εντέλει, όχι από μία αλλά από δύο πανδημίες. Μέσα από τα μάτια μιας γυναίκας η οποία, χάρη στο ακατάβλητο πάθος, την αποφασιστικότητα και το χιούμορ της, κατάφερε να επιβιώσει σε ταραγμένους καιρούς, η Ιζαμπέλ Αλιέντε μάς προσφέρει για άλλη μια φορά ένα έπος που εμπνέει αλλά και συγκινεί.

Η άποψή μου:

(γράφει η Δανάη Λιαροπούλου)

Επειδή μάλλον ζούσα σε κάποια σπηλιά, μέχρι τώρα δεν είχα διαβάσει κανένα βιβλίο της Ιζαμπέλ Αλιέντε. Πάντα έλεγα πως θέλω να τη διαβάσω, την ήξερα χρόνια, αλλά μόνο τώρα έπεσε στα χέρια μου το συγκεκριμένο βιβλίο. Χωρίς spoiler, απλά θα αναφέρω πως πρόκειται για την 100-ετή ζωή της Violeta del Valle, την οποία εξιστορεί η ίδια στον Camillo (δεν θα σας πω τι της είναι, είπαμε όχι spoiler!). Μέσα σε αυτά τα 100 χρόνια συναντάμε Ισπανική γρίπη, παγκόσμιους πολέμους, εμφυλίους, χούντα (την αυθεντική, τη σκληροπυρηνική, τη λατινοαμερικάνικη), σεισμούς, λοιμούς, καταποντισμούς και κάπου εκεί ολόκληρη τη κοινωνία της Χιλής να αλλάζει.

Θυμίζει κάτι ανάμεσα στο:

• «100 χρόνια μοναξιάς» του Gabriel Garcia Marquez, χωρίς τον μαγικό ρεαλισμό του,

• «Rebecca» της Daphne du Maurier,

• «Mexican Gothic» της Silvia Moreno-Garcia, χωρίς το γοτθικό του,

...αλλά με κοινό το έντονο female energy και την πολύπλοκη, οικογενειακή δυναμική. Δεν θα το χαρακτήριζα ιστορικό μυθιστόρημα, καθώς η συγγραφέας απλά αγγίζει τα ιστορικά γεγονότα, περισσότερο σαν έρεισμα για την εξέλιξη των χαρακτήρων της, ωστόσο είναι μία ιδανική αφορμή για να ψάξει κανείς περαιτέρω την ιστορία της Νότιας Αμερικής. Περισσότερο ίσως το χαρακτήριζα (αυτο)βιογραφικό, έχοντας προσωπικά επηρεαστεί από συνεντεύξεις της συγγραφέως, που λέει ότι έχει μεταφέρει στο «Βιολέτα» μεγάλο μέρος της ζωής της μητέρας της και της ίδιας.

Θα σταθώ σε 4 σημεία:

1. Πολιτική: η ίδια η Ιζαμπέλ Αλιέντε είναι ανιψιά του Σαλβαδόρ Αλιέντε, προέδρου της Χιλής, οπότε δε μπορώ να φανταστώ ένα σύμπαν στο οποίο γράφει μυθιστόρημα χωρίς να αναφέρει κάτι για πολιτική (αν και είμαι υποστηρίκτρια του διαχωρισμού του καλλιτέχνη από το έργο του). Ενώ υπάρχει ξεκάθαρη αναφορά στην ταραγμένη, πολιτική σκηνή του προηγούμενου αιώνα της Λατινικής Αμερικής, η οποία μέχρι σήμερα συνεχίζεται ακάθεκτη, η ίδια έχει τοποθετήσει τον χαρακτήρα της σε αντιπαλλόμενα στρατόπεδα. Προσωπικά με εξέπληξε αυτό, καθώς ναι μεν δεν έχει έντονο σχολιασμό, σε αφήνει, ωστόσο, να καταλάβεις λόγους κι αιτίες και για τις δύο (και παραπάνω) πλευρές. Θα ήθελα ίσως μία πιο έντονη τοποθέτηση από την ίδια, τη Βιολέτα ως χαρακτήρα και την Αλιέντε ως συγγραφέα.

2.  Colonia Dignidad: αν διαβάσετε το βιβλίο και θέλετε να μάθετε παραπάνω, ή αν απλά έχετε μπει στο πνεύμα και δε θέλετε να βγείτε, σας προτείνω σαν follow up ταινία την "Colonia" (2015, Emma Watson σε εξαιρετική ερμηνεία, Daniel Brühl σε ακόμη πιο εξαιρετική μεταφορά του Γερμανού χαρακτήρα). Δε θα σταματήσω ποτέ να εκπλήσσομαι με τη διαστροφή των ανθρώπων, κάτι που στο βιβλίο η Αλιέντε έχει ακουμπήσει αρκετά. Η εν λόγω colonia περιγράφεται στη Βιολέτα, με άλλο όνομα προφανώς (αλλά γιατί προφανώς; ιστορικά γεγονότα δεν είναι;) αλλά με ίδιο συγκείμενο.

3.  Γυναίκα: ο ρόλος της γυναίκας στον προηγούμενο αιώνα, αυτός ο άμοιρος, δόλιος ρόλος, που από 40 χιλιάδες κύματα έχει περάσει, τονίζεται αρκετά στο βιβλίο, και περιγράφεται από πολλές οπτικές και σε πολλά πρότυπα. Δεν θα πω ποτέ όχι σε μια ιστορία με ένα δυνατό θηλυκό για πρωταγωνίστρια, αλλά δεν έμεινε μόνο εκεί: το πήγε πολύ παρακάτω. Θα δείτε τη γυναίκα ως μάνα, κόρη, αδελφή, θεία (θείες), γιαγιά, προστάτιδα, δυνατή, αδύναμη, νικήτρια, θύμα και (έκπληξη!) οικονομική επιρροή. Στο τελευταίο θα σταθώ, καθώς σπάνια διαβάζουμε κάτι τέτοιο από παλαιότερες συγγραφείς. Επιτέλους!

4.  Τεχνητή γονιμοποίηση: αν και βιολόγος στο επάγγελμα, ταράχτηκα που διάβαζα για τις τεχνικές γονιμοποίησης σε ζώα τον προηγούμενο αιώνα. Δεν έχω διασταυρώσει τις πηγές της, ωστόσο θα πω ότι το συγκεκριμένο θέμα, αλήθεια, δεν είναι για τους αδύναμους. Brace yourself.

Τι δεν μου άρεσε; Ίσως ήταν εξαιρετικά πολλές θεματολογίες μαζεμένες σε μία οικογένεια. Πόλεμοι, ασθένειες, οικονομικές καταστροφές, πολιτική, διαφθορά, ναρκωτικά... Αλλά 100 χρόνια ήταν αυτά, και μάλιστα σε πολύπαθη περιοχή.

Τι μου άρεσε; Η γραφή της. Η εξιστόρησή της. Το γεγονός ότι τονιζόταν ο κύκλος των καταστάσεων και της ζωής, όχι μόνο της ιστορίας. Καθολου τυχαίο ότι η ζωή της Βιολέτας ξεκινά στην Ισπανική γρίπη και τελειώνει στον Κορονοϊό (ανατρίχιασα και μόνο που θυμήθηκα εκείνα τα 1-2 άχαρα, τραγικά χρόνια). Το προτείνω; Ναι. Θα διαβάσω κι άλλα δικά της μυθιστορήματα; Μεγάλο ΝΑΙ.

Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ

Read more »

Tiny beautiful things - Μικρά όμορφα πράγματα

---Δημοσίευση: 23/04/2026---

Περίληψη οπισθόφυλλου:

Το «Tiny Beautiful things» είναι η θεατρική διασκευή, που έχει πραγματοποιήσει η Nia Vardalos στο ομώνυμο best seller βιβλίο της Cheryl Strayed, που κυκλοφορεί στα ελληνικά από την Key Books (Μικρά όμορφα πράγματα). Πρόκειται μια συλλογή αληθινών επιστολών, που γράφτηκαν σε μια λογοτεχνική στήλη μεγάλου αμερικάνικου περιοδικού, επιστολές που θα μπορούσε να είχε γράψει ο καθένας μας, και στις οποίες η Strayed απαντά ως “Sugar”. Στις επιστολές αυτές οι αναγνώστες ανώνυμα, άνοιγαν την καρδιά τους στην Cheryl Strayed και μοιράζονταν προσωπικά τους θέματα.  Η “Sugar” είχε μια ιδιαίτερη σχέση με τους αναγνώστες της και απαντούσε με ευθύτητα μεν αλλά με αισιοδοξία και τρυφερότητα, αποτελώντας ένα βάλσαμο ψυχής σε όσους αναζητούσαν καθοδήγηση για εμπόδια, μεγάλα και μικρά. Η Nia Vardalos διασκεύασε το βιβλίο με φροντίδα και αγάπη και πρωταγωνίστησε στις θεατρικές παραγωγές του έργου σε Νέα Υόρκη, Λος Άντζελες. Για τη Nia, εκτός από τον κινηματογράφο, το θέατρο παραμένει η μεγάλη της αγάπη και πηγή δημιουργικότητας. Η πρώτη σκηνοθεσία του θεατρικού έγινε από το βραβευμένο με Tony Award σκηνοθέτη Thomas Kail, και της οποίας η αρχική πρεμιέρα πραγματοποιήθηκε στη Νέα Υόρκη, το 2016. Η παράσταση είχε τόσο μεγάλη απήχηση, που στη συνέχεια δημιουργήθηκαν νέες παραγωγές σε όλο τον κόσμο με sold out παραστάσεις σε Φιλιππίνες, Αυστραλία,  Κορέα και Μεξικό και σε περισσότερα από 200 θέατρα στις ΗΠΑ. Τον Μάιο του 2025, η εν λόγω παράσταση παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στην Ελλάδα, στο Θέατρο Παλλάς, στα ελληνικά, σε μετάφραση και συν-σκηνοθεσία του Σπύρου Κατσαγάνη, μαζί με ένα ισχυρό cast Ελλήνων ηθοποιών, τους Δημήτρη Παπανικολάου, Δανάη Λουκάκη και Δημήτρη Κίτσο.

Η άποψή μου:

(γράφει η Αγγελική Λερίου)

Με ιδιαίτερη χαρά πήρα στα χέρια μου το βιβλίο «Tiny Beautiful Things», καθώς πρόκειται για πόνημα της ευρέως γνωστής και αξιαγάπητης Nia Vardalos.

Το συγκεκριμένο βιβλίο δεν είναι μυθιστόρημα αλλά αποτελεί ένα βιβλίο με πληθώρα συμβουλών. Το κύριο χαρακτηριστικό του είναι η αφοπλιστική του ειλικρίνεια. Η Σούγκαρ, μια ανώνυμη σύμβουλος απαντά σε αληθινές επιστολές αναγνωστών. Οι ερωτήσεις των αναγνωστών είναι βασισμένες στις εμπειρίες τους, στα συναισθήματα που καθημερινά βιώνουν αλλά και σε υπαρξιακά ζητήματα.

Η κυρία Vardalos καταφέρνει και διατηρεί την ουσία στη γραφή της ενώ παράλληλα την "ντύνει" με το στοιχείο της θεατρικότητας. Μέσα από τις απαντήσεις της Σούγκαρ, ο αναγνώστης αντλεί το μήνυμα πως καμία ζωή δεν είναι απόλυτα τακτοποιημένη και πολλές ερωτήσεις δεν έχουν λύσεις. Παρ’ όλα αυτά αυτός που βιώνει μία άλυτη κατάσταση θα πρέπει να μπει στη διαδικασία να συμπορευτεί με αυτό του το βίωμα. Κύριο μέλημα της Σούγκαρ είναι να δώσει στον αναγνώστη να καταλάβει ότι σε αυτό το μονοπάτι δεν είναι μόνος.

Με σιγουριά αποτελεί ένα βιβλίο στο οποίο θα ανατρέξεις σε μία δύσκολη στιγμή σου αναζητώντας σε αυτό συμπόνια και παρηγοριά. Ιδανικό για όσους ζητούν ένα βιβλίο με συμβουλευτικό χαρακτήρα αλλά και αρκετή δόση χιούμορ και ενσυναίσθησης.

Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ

Read more »

10 ερωτήσεις στη Νία Βαρντάλος

---Δημοσίευση: 23/04/2026---

(Για ελληνικά, διαβάστε πιο κάτω...)

Ladies and gentlemen... Vivliosimeia interview Nia Vardalos!!!

Nia Vardalos is a Canadian actress of Greek descent, as well as a screenwriter and film producer.

We mostly know you from your career in movies. Writing is something more solitary, than acting. What was that transition like, and what does writing a book has in common with acting?

N.V.: Writing is solitary, yes, but I never felt alone. Words become companions. In film, you “perform” someone else’s words. In a book, you create them. In both cases, you try to find the truth through stories. That is what they have in common.

What inspired you to take up writing? Was it something you had been thinking about for a long time, or did it happen suddenly?

N.V.: The need to share. Writing, for me, was not a plan; it was a calling. When something deeply personal happened -like the process of adopting my daughter- I felt I had to write, to understand, to heal, and perhaps to help someone else.

Is there any autobiographic experience in the stories of the book?

N.V.: Almost every story has a piece of me in it. Some are based on events, others on emotions. They are not memoirs, but they are true. Either through my own experiences or through what I saw people around me living through.

The title of the book suggests that you believe in the magic of small things. What was the “small” but important moment that changed your life?

N.V.: It was something my daughter said one afternoon when she had just came home. She looked at me and said, “Are you still here?”... She was little, but she had learned to expect abandonment. At that moment, I understood what it means to be consistently present for someone. A small phrase, a huge change.

If you were asked to bring one scene from your book onto the big screen, which one would you choose?

N.V.: I would choose the scene where I get into the car, alone, and burst into laughter and tears at the same time. It is funny, human, and true. I think many people would find themselves in that moment.

The reader holding your book notices that your writing is “dressed” with humor and emotion. How easy was it to balance those two?

N.V.: I did not think about it too much. That is how I function in everyday life as well. When we are hurting, a smile reminds us that we are alive. Humor does not cancel out emotion -it embraces it.

If the reader were to keep only one phrase or thought from your book, ideally what would you want it to be?

N.V.: “Sometimes, the miracle is simply the fact that we keep going”. If that thought stays with them, I am grateful.

Was there any point that you found difficult while writing? And if so, how did you handle it?

N.V.: Yes, the description of the first day in court for the adoption. It was emotionally charged, uncertain, full of anxiety. I had to stop many times. I handled it with breaks and... ice cream. Lots of ice cream!

The stories in your book deal with experiences, emotions, issues of self-awareness, but also existential questions. Which of these issues do you consider most important for our time?

N.V.: The feeling of isolation. We live in an age of hyper-connection, yet many people feel alone. Genuine human contact, empathy -that is what we need. And through stories, we can bridge that gap.

What are your next writing and film projects? What can you reveal to us?

N.V.: I am working on a new screenplay, which once again has a Greek flavor -I just cannot escape it! And I am writing a second book, more literary this time, with a woman in her sixties as the main character, who decides to change her life at 60. It is not autobiographical... yet.

Thank you warmly to Vivliosimeia for the invitation and the love!

With appreciation,

Nia Vardalos

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

Η Νία Βαρντάλος είναι Καναδή ηθοποιός, ελληνικής καταγωγής, σεναριογράφος και παραγωγός κινηματογραφικών ταινιών.

Κυρίες και κύριοι... Τα Βιβλιοσημεία ανακρίνουν τη Νία Βαρντάλος!!!

Σας γνωρίζουμε κυρίως από την καριέρα σας στον κινηματογράφο. Η συγγραφή είναι κάτι πιο μοναχικό. Πώς ήταν αυτή η μετάβαση και τι κοινό έχει η συγγραφή ενός βιβλίου με την υποκριτική;

Ν.Β.: Η συγγραφή είναι μοναχική, ναι, αλλά ποτέ δεν ένιωσα μόνη. Οι λέξεις γίνονται σύντροφοι. Στον κινηματογράφο, «παίζεις» τις λέξεις κάποιου άλλου. Στο βιβλίο, τις δημιουργείς. Και στις δύο περιπτώσεις, προσπαθείς να βρεις την αλήθεια μέσα από ιστορίες. Αυτό είναι το κοινό τους.

Τι ήταν αυτό που σας ενέπνευσε να ασχοληθείτε με την συγγραφή; Ήταν κάτι που σκεφτόσασταν για καιρό ή προέκυψε ξαφνικά;

Ν.Β.: Η ανάγκη να μοιραστώ. Η συγγραφή για μένα δεν ήταν ένα σχέδιο, ήταν ένα κάλεσμα. Όταν συνέβη κάτι βαθιά προσωπικό -όπως η διαδικασία της υιοθεσίας της κόρης μου- ένιωσα ότι έπρεπε να γράψω. Για να κατανοήσω, να θεραπευτώ, και ίσως να βοηθήσω κάποιον άλλο.

Υπάρχει κάποιο προσωπικό σας βίωμα στις ιστορίες που παρουσιάζετε στο βιβλίο;

Ν.Β.: Σχεδόν κάθε ιστορία έχει ένα κομμάτι μου. Άλλες βασίζονται σε γεγονότα, άλλες σε συναισθήματα. Δεν είναι απομνημονεύματα, αλλά είναι αληθινές. Είτε μέσα από τις εμπειρίες μου είτε από όσα είδα να ζουν άνθρωποι γύρω μου.

Ο τίτλος του βιβλίου μαρτυρά ότι πιστεύετε στη μαγεία των μικρών πραγμάτων. Ποια ήταν για εσάς η ‘‘μικρή’’ αλλά σημαντική στιγμή που άλλαξε τη ζωή σας;

Ν.Β.: Ήταν μια φράση της κόρης μου, ένα απόγευμα, όταν πρωτοήρθε σπίτι. Με κοίταξε και είπε: «Είσαι ακόμα εδώ;» Ήταν μικρή, αλλά είχε μάθει να περιμένει εγκατάλειψη. Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα τι σημαίνει να είσαι σταθερά παρών για κάποιον. Μικρή φράση, τεράστια αλλαγή.

Αν σας πρότειναν να μεταφερθεί μία σκηνή από το βιβλίο σας στη μεγάλη οθόνη, ποια θα επιλέγατε;

Ν.Β.: Θα διάλεγα εκείνη τη σκηνή που μπαίνω στο αυτοκίνητο, μόνη, και ξεσπάω σε γέλια και κλάματα ταυτόχρονα. Είναι αστείο, είναι ανθρώπινο, είναι αληθινό. Νομίζω πως πολλοί θα έβρισκαν τον εαυτό τους εκεί.

Ο αναγνώστης που κρατά στα χέρια του το βιβλίο σας, παρατηρεί ότι η γραφή σας είναι «ντυμένη» με χιούμορ και συγκίνηση. Πόσο εύκολο ήταν να φέρετε σε ισορροπία αυτά τα δύο;

Ν.Β.: Δεν το σκέφτηκα πολύ. Έτσι λειτουργώ κι εγώ στην καθημερινότητά μου. Όταν πονάμε, ένα χαμόγελο μας θυμίζει πως είμαστε ζωντανοί. Το χιούμορ δεν ακυρώνει τη συγκίνηση -την αγκαλιάζει.

Αν ο αναγνώστης κρατούσε μόνο μία φράση-σκέψη από το βιβλίο σας, ιδανικά ποια θα θέλατε να ήταν αυτή;

Ν.Β.: "Μερικές φορές, το θαύμα είναι απλώς το γεγονός ότι συνεχίζουμε." Αν αυτή η σκέψη μείνει μαζί τους, είμαι ευγνώμων.

Υπήρξε κάποιο απόσπασμα που σας δυσκόλεψε κατά τη συγγραφή; Και αν ναι, πώς το διαχειριστήκατε;

Ν.Β.: Ναι, η περιγραφή της πρώτης μέρας στο δικαστήριο για την υιοθεσία. Ήταν φορτισμένη, αβέβαιη, γεμάτη αγωνία. Έπρεπε να σταματήσω πολλές φορές. Το διαχειρίστηκα με διαλείμματα και... παγωτό. Πολύ παγωτό.

Oι ιστορίες στο βιβλίο σας αφορούν εμπειρίες, συναισθήματα, ζητήματα αυτογνωσίας αλλά και υπαρξιακά ζητήματα. Ποιο από αυτά τα ζητήματα θεωρείτε μείζον για τη σημερινή εποχή;

Ν.Β.: Η αίσθηση της απομόνωσης. Ζούμε σε μια εποχή υπερσύνδεσης, αλλά πολλοί νιώθουν μόνοι. Η ουσιαστική ανθρώπινη επαφή, η ενσυναίσθηση, είναι το ζητούμενο. Και μέσα από τις ιστορίες, μπορούμε να γεφυρώσουμε αυτό το χάσμα.

Ποια είναι τα επόμενα συγγραφικά και κινηματογραφικά σας σχέδια; Τι μπορείτε να μας αποκαλύψετε;

Ν.Β.: Δουλεύω πάνω σε ένα νέο σενάριο, που έχει πάλι ελληνικό άρωμα -δεν μπορώ να σας ξεφύγω! Και γράφω ένα δεύτερο βιβλίο, πιο λογοτεχνικό αυτή τη φορά, με πρωταγωνίστρια μια γυναίκα που αποφασίζει να αλλάξει ζωή στα 60 της. Δεν είναι αυτοβιογραφικό... ακόμα.

Ευχαριστώ θερμά τα Βιβλιοσημεία για την πρόσκληση και την αγάπη!

Με εκτίμηση,

Νία Βαρντάλος

©Βιβλιοσημεία - Λιάνα Τζιμογιάννη / Αντζελίνα Λερίου

Πηγή φωτογραφιών: Instagram / Internet / KeyBooks webpage

Read more »

Ψύλλοι στ'άχυρα

---Δημοσίευση: 16/04/2026---

Περίληψη οπισθόφυλλου:

Ένα πέπλο μυστηρίου κάλυπτε τη ζωή του παππού κι ειδικά τις συνθήκες θανάτου του. Πέθανε ή σκοτώθηκε; «Πέθανε», µας είπε κάποια στιγμή η µάνα µου.

Πώς πέθανε; Επέμεινα. Θέλαμε να μάθουμε. Μετά από λίγο καιρό, άλλαξαν τροπάρι: «Σκοτώθηκε».

Ναι, αλλά αν σκοτώθηκε, τι διάολο είχε συμβεί; Γιατί δεν µας έλεγαν; Με την πίεση των μεγαλύτερων εγγονών, η μάνα µου αναγκάστηκε μετά από καιρό να παραδεχτεί ότι δεν σκοτώθηκε αλλά ότι τον σκότωσαν. Οπότε τα ερωτήματα έγιναν ακόμη πιο βασανιστικά... Ποιοι τον σκότωσαν, πώς και γιατί;

Η άποψή μου:

(γράφει η Νατάσα Ανωγειανάκη)

Αυτό το βιβλίο είναι ακριβώς αυτό που λέει ο τίτλος του... Ο συγγραφέας κυριολεκτικά ψάχνει μέσα στα άχυρα και το μόνο που βρίσκει είναι μόνο ψύλλους.

Ένας θάνατος ο οποίος δεν διευκρινίζεται από κανέναν αν οφείλεται σε φυσικά αίτια, σε δολοφονία ή σε ατύχημα.

Η επαρχιακή κοινωνία του Βόλου, τα ήθη και τα έθιμα του τόπου, οι συνθήκες διαβίωσης στο χωριό, τα κουτσομπολιά αλλά και τα κλειστά στόματα καθρεφτίζονται στις σελίδες του. Με απλό τρόπο ο συγγραφέας δίνει το στίγμα της δεκαετίας του '70, αλλά γίνονται κι αναφορές για την κατοχή, τους μαυραγορίτες του εμφυλίου, τη χούντα. Δύσκολα χρόνια που σημάδεψαν την πορεία της Ελλάδας.

Διακρίνουμε την οικογένεια ως θεσμό, η οποία άλλοτε στηρίζει σθεναρά τη διασφάλιση των συμφερόντων της, έχοντας σφιγμένα τα μέλη της σαν μια γροθιά κι άλλοτε αδιαφορεί. Εδώ ταιριάζει η παροιμία: "Ας λείπει από το σπίτι μου κι ας είναι και στου αδερφού μου".

Διαβάζεται πολύ γρήγορα, καθώς είναι λίγες οι σελίδες του -μόλις 248- κρατώντας το ενδιαφέρον του αναγνώστη σε μια σταθερή τροχιά, πηγαίνοντας την πλοκή εκεί που πρέπει.

Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ

Read more »

Ο αποχαιρετισμός του γάτου

---Δημοσίευση: 09/04/2026---

Περίληψη οπισθόφυλλου:

Με φόντο την εναλλαγή των εποχών στην Ιαπωνία, επτά γάτες προσφέρουν πολύτιμα διδάγματα ενώ διατρέχουν τη ζωή των αφεντικών τους σκαρφαλώνοντας, παρηγορώντας, χουζουρεύοντας, και κάποιες φορές απλώς αναπηδώντας πάνω απ’ όλους...

Θα συναντήσουμε την παιχνιδιάρα γάτα Σπιν, που μαθαίνει με την απλότητα των αναγκών της σε έναν αγχωμένο πατέρα πώς να φροντίζει το μωρό του· μια παρέα από αγριόγατες σε ένα δημοφιλές θέρετρο δίνει μάθημα ζωής σε ένα αγόρι πώς να σέβεται τους νόμους της φύσης· μια οικογένεια προβληματίζεται από την αμείωτη αφοσίωση του γάτου της στον χαρισματικό αλλά αδιάφορο πατέρα· μια γυναίκα αναθεματίζει τον γάτο της που δεν παύει να την ενοχλεί τις νύχτες· και ένας ηλικιωμένος γάτος συλλαμβάνει ένα σχέδιο ώστε να περάσει το πνεύμα του στον άλλο κόσμο και να παραμείνει για πάντα στη ζωή του αφεντικού του. Η πολυαναμενόμενη συλλογή ιστοριών της Hiro Arikawa εξυμνεί την αξία της φιλίας και τη δύναμη της αγάπης, υπενθυμίζοντάς μας ότι η σταθερότητα και η αφοσίωση ενός αγαπημένου γάτου δεν μας εγκαταλείπουν ποτέ. Γι’ αυτό άλλωστε επιλέγουμε να μοιραστούμε τη ζωή μας μαζί τους.

Η άποψή μου:

(γράφει ο Θανάσης Σταυρόπουλος)

«Η γάτα μου γνωρίζει το νόημα της ζωής, αλλά δεν έχει καμία διάθεση να μοιραστεί το μυστικό αυτό με κανέναν».

---Ashleigh Brilliant, Βρετανός σκιτσογράφος & γνωμικογράφος (1933---

Τελικά ο κόσμος αυτός είναι χωρισμένος σε δύο μεγάλες κατηγορίες. Ενδιάμεσες δεν υπάρχουν. Ο καθένας μπορεί να είναι, ας πούμε, αριστερός ή δεξιός, άθεος ή θρήσκος, οπισθοδρομικός ή νεωτεριστής, έξυπνος ή χαζός και φυσικά υπάρχουν πάντα μα πάντα ο μεσαίος χώρος όπως και τα άκρα, για όλες αυτές και ακόμα και για περισσότερες κατηγορίες. Οι κεντρώοι, οι ακροδεξιοί, οι ακροαριστεροί, οι μέσης ευφυίας, οι ένθρησκοι, κλπ.

Για τις γάτες όμως κάτι τέτοιο δεν ισχύει. Είτε τις λατρεύεις, είτε τις αποφεύγεις. Μέσος όρος δεν υφίσταται. Και αυτό το ξέρουν πολύ καλά, κυρίως οι γάτες.

Πέρα λοιπόν από την εισαγωγή, κάτι μεταξύ απολύτως υπαρκτού και αστείου ταυτογχρόνως, οι γάτες είναι πλάσματα που ταξινομούνται κυρίως βάσει αυτών που συνδιαλέγονται μαζί τους. Σατανικά πλάσματα, μη φιλικά ενίοτε, εγωίστριες, ανεξάρτητες, οπορτουνίστριες κλπ. Όλοι αυτοί οι διαχωρισμοί καθόλου μα καθόλου δεν αφορούν τις γάτες. Αφορούν μόνο εμάς. Οι γάτες συνεχίζουν, στο πέρασμα τόσων και τόσων αιώνων, να λειτουργούν όπως αυτές ξέρουν.

Η Arikawa Hiro καταπιάνεται για δεύτερη φορά σε βιβλίο της με θέμα τις γάτες. Η πρώτη ήταν «Το χρονικό ενός πολυταξιδεμένου γάτου». Είναι προσφιλές λοιπόν το θέμα «γάτα» για τη συγγραφέα. Και ενώ πολλοί εξ' ημών μπορεί να σκεφτούν ότι αυτό το βιβλίο δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα τρόπο τινά «εύπεπτο» και απλοϊκό ανάγνωσμα, η πραγματικότητα είναι άλλη. Οι γάτες που πρωταγωνιστούν στα διηγήματα του βιβλίου είναι μορφές, τολμήστε μου να τις πω, εξανθρωπισμένες, θεϊκές, όχι με την αίσθηση του ιερού και άφατου, αλλά με την αίσθηση της πρόνοιας του Πνεύματος, και κυρίως είναι παρουσίες βαθιά συναισθηματικές και απόλυτα συνεπείς ως προς την αποστολή τους.

Το κάθε διήγημα επικεντρώνεται σε μία και μοναδική στιγμή της ανθρώπινης υπάρξεως. Σε αυτή του θανάτου, τόσο των ανθρώπων, όσο και των γάτων. Η συγγραφέας αντικαθιστά με μία γάτα αυτό που θα έπρεπε να είναι ο άνθρωπος. Ο κάθε άνθρωπος. Αυτός που τελειώνει την εδώ αποστολή του. Αυτός που χάνει κάποιον. Αυτός που βιώνει την όποια απώλεια. Θεωρώντας λοιπόν ότι η «γάτα» ως πλάσμα έχει θεωρηθεί ανά τους αιώνες ένα ον υπερβατικό, κάπως έτσι μας προτείνει και η συγγραφέας μία πιθανή αποστολή του ανθρώπου όταν πλησιάζει εκείνη η ώρα. Η απώλεια της κάθε γάτας που παρουσιάζεται μέσα στο κείμενο, καθώς και οι αντιδράσεις των λοιπών ηρώων είναι απολύτως αναγνωρίσιμες στον καθένα μας. Τις έχουμε ζήσει. Τις έχουμε σκεφτεί. Έχουμε πονέσει για αυτές.

Το κείμενο ρέει πραγματικά. Είναι ευχάριστο, εξαιρετικά συναισθηματικό, απολύτως κατανοητό και κυρίως επίκαιρο. Η γλώσσα καθημερινή, λες και συνομιλείς με έναν δικό σου άνθρωπο μια τυχαία στιγμή της ημέρας. Ξέρετε, είναι μοναδικό το να μπορεί ένας συγγραφέας να «μεταθέτει» νοήματα και συναισθήματα τόσο έντονα και ισχυρά, όπως η αγάπη, η αφοσίωση, ο θάνατος, η θλίψη, η απώλεια κλπ σε πλάσματα που εμείς θεωρούμε υποδεέστερα των ανθρώπων. Πιστεύω ακράδαντα όμως ότι η ανάγνωση αυτού του βιβλίου θα σας αλλάξει, έστω και κατά λίγο, αυτήν την οπτική των πραγμάτων. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο το πόσο ψηλά, σε κριτικές και πωλήσεις, έχει βρεθεί το εν λόγω βιβλίο παγκοσμίως.

Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ

Read more »

Πριν λυθούν τα μάγια

---Δημοσίευση: 08/04/2026---

Περίληψη οπισθόφυλλου:

TWISTED TALES #2

Κι αν η μητέρα της Μπελ καταριόταν το Τέρας;

Μια συναρπαστική σειρά όπου οι κλασικές ιστορίες της Disney ξαναγράφονται για όσους μεγάλωσαν μαζί τους, αλλάζοντας εντελώς τα δεδομένα. Τι θα γινόταν αν...

Ένας απρόβλεπτος κόσμος με σκοτεινές ανατροπές και ήρωες που δοκιμάζονται ξανά και ξανά σας περιμένει να τον ανακαλύψετε!

Η άποψή μου:

(γράφει η Χρύσα Παναγοπούλου)

Σε όλους αρέσουν τα παραμύθια, σε κάποιους όταν ήταν μικροί, σε άλλους -θα βάλω και εμένα μέσα- αρέσουν ακόμα. Πόσω μάλλον αν προσπαθείς να πεις τα πράγματα λίγο διαφορετικά, το έχω κάνει και είναι πραγματικά συναρπαστικό.

Όταν λοιπόν έπεσε στα χέρια μου αυτό το βιβλίο, ήταν έρωτας με την πρώτη ματιά! Μια φορά και ένα καιρό σε ένα μικρό γραφικό χωριό ζούσαν οι μαγεμένοι, ας πούμε ότι ήταν κάπως διαφορετικοί με κάποια ιδιαίτερα χαρίσματα και ζούσαν ειρηνικά. Το πρώτο μεγάλο ερώτημα είναι αν και σε ποιο βαθμό μια κοινωνία αποδέχεται τη διαφορετικότητα;

Όλοι οι άνθρωποι είναι ξεχωριστοί, κατά μία έννοια, τι γίνεται όμως όταν μια ομάδα στραφεί ενάντια σε κάποια άλλη, τι γίνεται με την ψυχολογία του όχλου και τελικά τι είναι ηθικό άρα αποδεκτό και τι όχι;

Ξεκινάς και διαβάζεις από περιέργεια κι ένα καθαρό ενδιαφέρον: όλοι γνωρίζουμε την Μπέλλα, αυτήν την πανέμορφη κοπέλα. Εδώ μαθαίνουμε ότι θέλει να φύγει από τα όρια του μικρού χωριού, να ζήσει την περιπέτεια, να ταξιδέψει στον κόσμο, ώσπου μια μέρα βρίσκει ένα κάστρο μαγεμένο και το παραμύθι αρχινά!

Όσο γρήγορα περνάνε οι σελίδες, άλλο τόσο γρήγορα αντιλαμβανόμαστε ότι δεν είναι ένα απλό παραμύθι. Αντικατοπτρίζει ένα κομμάτι της κοινωνίας που καθοδηγείται από χαμηλά ένστικτα όπως ο φθόνος, η βία και εντέλει η παραφροσύνη. Προσπαθεί να περάσει νόμους και κανόνες που συμφέρουν λίγους μα σε πείθει ότι εξυπηρετούν πολλούς. Πόσο πολύ θα ήθελα να ήταν απλά ένα παραμύθι για να περνά η ώρα, μα ανακαλύπτω ένα μοντέλο που ταιριάζει και μέσα στη δική μας κοινωνία. Κάπου εκεί, ένιωσα θλίψη και στενοχώρια. Γιατί είναι τελικά τόσο δύσκολο να κάνεις το καλό; Να δημιουργήσεις μια κοινωνία που να υπάρχει εκτίμηση και αλληλοσεβασμός, εκεί όπου θα βοηθάς τον αδύναμο να σηκωθεί και όχι να του δώσεις μία να πάει ακόμα πιο κάτω.

Λένε ότι η Μπέλλα είναι πανέμορφη αλλά μέχρι στιγμής δεν ξέρουμε αν είναι τόσο η φυσική της ομορφιά ή ο εσωτερικός της κόσμος που την κάνει τόσο όμορφη. Θέλει πάση θυσία να το σκάσει, να αποφύγει έναν γάμο υποχρεωτικό με τον Γκαστόν, τον ωραίο του χωριού, γιατί απλά τον θεωρεί ξιπασμένο και δεν τον αγαπά. Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι σε μια κοπέλα που ζει σε μια κλειστή κοινωνία να επιλέξει το πεπρωμένο της; Υπάρχει άραγε αυτό το ψυχικό σθένος που μπορεί να σε κάνει να έρθεις αντιμέτωπος με τα πρέπει και τα θέλω της εποχής σου; Θυμούνται άραγε όλοι αυτοί που σήμερα ζουν ελεύθεροι τα παθήματα και τις θυσίες των προγόνων τους ή όλα ξεχνιούνται με το πέρασμα των αιώνων;

Μέσα σε ένα κλίμα συγκαλυμμένης βίας, προκατάληψης αλλά ευτυχώς κι αγάπης κι ανιδιοτέλειας μεγαλώνει η Μπέλλα. Εκείνη δεν θυμάται και πολλά από την παιδική της ηλικία διότι η μητέρα της, διαβόητη μάγισσα, φρόντισε να της σβήσει κάποιες αναμνήσεις. Η Μπέλλα μεγαλώνει με έναν πατέρα που τη λατρεύει αλλά συχνά αναρωτιέται: Που είναι τώρα η μητέρα της; Είναι ζωντανή ή νεκρή; Κι αν ζει, γιατί να τους εγκαταλείψει;

Όπως καταλάβατε, αυτή η ιστορία διακρίθηκε γιατί το επίκεντρό της δεν είναι μόνο η Μπέλλα ή το λεγόμενο Τέρας, αλλά μια ολόκληρη κοινωνία που περνάει από το μικροσκόπιο. Μια κοινωνία που είναι υπεύθυνη για τα καλά, μα και τα άσχημα που βιώνει. Μια κοινωνία που σου θυμίζει άσχημα μοντέλα, όπου η αναλγησία θριαμβεύει. Μια κοινωνία που πατάει φρένο στην πρόοδο και την ανάπτυξη. Μια κοινωνία που μου θύμισε σίγουρα περιόδους σκοτεινούς, όπου η πανούκλα σκότωσε εκατομμύρια ανθρώπους ανά τον κόσμο.

Βιβλίο που διαβάζεται κάθε ώρα κι εποχή του χρόνου και πιστεύω ότι δεν θα σας απογοητεύσει.

Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ

Read more »

Μετά τα μεσάνυχτα

---Δημοσίευση: 08/04/2026---

Περίληψη οπισθόφυλλου:

TWISTED TALES #1

Κι αν η Σταχτοπούτα δεν δοκίμαζε ποτέ το γυάλινο γοβάκι; Μια συναρπαστική σειρά όπου οι κλασικές ιστορίες της Disney ξαναγράφονται για όσους μεγάλωσαν μαζί τους, αλλάζοντας εντελώς τα δεδομένα. Τι θα γινόταν αν...

Ένας απρόβλεπτος κόσμος με σκοτεινές ανατροπές και ήρωες που δοκιμάζονται ξανά και ξανά σας περιμένει να τον ανακαλύψετε!

Η άποψή μου:

(γράφει η Λιάνα Τζιμογιάννη)

Μεγάλωσα κι εγώ με τη Σταχτοπούτα και μάλιστα, ήταν το αγαπημένο μου παραμύθι. Λάτρευα το "happy end" της κοπέλας, την οποία εκμεταλλεύονταν η μητριά και οι δυο αδελφές της (χμμμ, σαν να μου φαίνεται ότι η σεζόν 4 της σειράς Bridgerton, φέρνει λίγο στην ηρωίδα του Disney!), αλλά παντρεύτηκε τον πρίγκιπα και ζήσαν αυτοί καλά (για εμάς -πόσο καλύτερα- δεν ξέρω!)...

Τι θα γινόταν, λοιπόν, αν το παραμύθι της Σταχτοπούτας ξέφευγε από το κλασικό μονοπάτι και έπαιρνε μια πιο μυστηριώδη και ώριμη κατεύθυνση;

Το αποτέλεσμα που μας χαρίζει η Elizabeth Lim, είναι εκπληκτικό! Πήρε την κλασική ιστορία και την έκανε να μοιάζει εντελώς διαφορετική. Αυτό από μόνο του είναι αρκετό ώστε να θες να βυθιστείς αμέσως στις σελίδες του βιβλίου. Ξαναπλάθονται με μοναδικό τρόπο οι παραμυθένιοι κόσμοι, αλλά με πιο σκοτεινές αποχρώσεις, δίνοντας στους χαρακτήρες της βάθος, προσωπικότητα και εσωτερικές συγκρούσεις. Είναι ένα τρυφερό και παράλληλα σκοτεινό αναγνωστικό ταξίδι, που αποδεικνύει πως ακόμη και οι πιο γνωστές ιστορίες μπορούν να αποκτήσουν νέα πνοή, όταν κάποιος τις δει από μια διαφορετική, πιο τολμηρή οπτική.

Η ιστορία ξεκινά με γνώριμα στοιχεία του παραμυθιού. Η ατμόσφαιρα είναι πλούσια και κινηματογραφική, γεμάτη μαγεία που δεν είναι πάντα καλοπροαίρετη κι έναν κόσμο όπου κάθε επιλογή έχει συνέπειες. Η συγγραφέας γράφει με τρόπο που ισορροπεί ανάμεσα στο παραμύθι και το μυστήριο, προσφέροντας μια συνεχόμενη αίσθηση προσμονής και αγωνίας για τις ανατροπές που μπορεί να έχει μία τόσο γνώριμη ιστορία.

Οι χαρακτήρες αντιμετωπίζουν ηθικά διλήμματα, φόβους και επιθυμίες που κάνουν την ανάγνωση του βιβλίου πολύ πιο ουσιαστική από αυτή του παραμυθιού. Μπροστά μας ξεδιπλώνεται μία διαδρομή ενηλικίωσης, συνειδητοποίησης και διαχείρισης της δύναμης και της ευθύνης. Κάθε ανατροπή έχει νόημα και δίνει νέο βάθος στην πλοκή.

Αν αγαπάς τα παραμύθια σε πιο ώριμη, σκοτεινή και ανατρεπτική εκδοχή, ή αναζητάς μια ιστορία φαντασίας με έντονη ατμόσφαιρα και συναισθηματικό βάθος, ένα βιβλίο που συνδυάζει μαγεία, μυστήριο και ουσιαστική ανάπτυξη χαρακτήρων, διάλεξε "Twisted Tales-Σταχτοπούτα"!

Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ

Read more »

Μη σβήνεις το φως

---Δημοσίευση: 07/04/2026---

Περίληψη οπισθόφυλλου:

«Την άφησες να πεθάνει...»

Η Κριστίν Στάινμεγιερ πίστευε πως το γράμμα που βρήκε την παραμονή των Χριστουγέννων στο γραμματοκιβώτιό της δεν απευθυνόταν στην ίδια. Ο άντρας, όμως, που της τηλεφωνεί στο ραδιόφωνο, στον αέρα της εκπομπής της, δείχνει πεπεισμένος για το αντίθετο.

Πολύ σύντομα τα διάφορα συμβάντα πολλαπλασιάζονται, λες και κάποιος έχει πάρει τον έλεγχο της ζωής της. Όλα όσα κρατούσαν την Κριστίν όρθια καταρ­ρέουν. Και στη συνέχεια παίρνει το πάνω χέρι η απόλυτη φρίκη.

Ο Μαρτέν Σερβάζ, από την πλευρά του, λαμβάνει ταχυδρομικώς το κλειδί ενός δωματίου ξενοδοχείου όπου είχε αυτοκτονήσει πριν από κάμποσο καιρό μια εικαστική καλλιτέχνιδα. Κάποιος θέλει να τον δει να επιστρέφει στην ενεργό δράση... Κάτι που θα κάνει εν αγνοία των ανωτέρων και των συναδέλφων του. Κι αν οι δικοί μας άνθρωποι δεν είναι αυτό που νομίζουμε; Κι αν μέσα στο σκοτάδι ορισμένα μυστικά αρνούνται να χαθούν; Όχι, μη σβήσετε το φως, ειδάλλως προετοιμαστείτε για τα χειρότερα...

Η άποψή μου:

(γράφει η Αγγελική Λερίου)

Το «Μη σβήνεις το φως» του Bernard Minier είναι ένα σκοτεινό, ατμοσφαιρικό θρίλερ που σε βυθίζει από τις πρώτες σελίδες σε έναν κόσμο γεμάτο φόβους, μυστικά και...τρόμο!

Η πλοκή περιστρέφεται γύρω από μια σειρά από περίεργα και ανησυχητικά γεγονότα, τα οποία η ηρωίδα και η αστυνομία προσπαθούν να αποκρυπτογραφήσουν. Καθώς οι αποκαλύψεις έρχονται σταδιακά, η ένταση ανεβαίνει συνεχώς, δημιουργώντας μια αίσθηση απειλής που δεν σε αφήνει να κλείσεις το βιβλίο.

Ο Minier δίνει ιδιαίτερη έμφαση στην ψυχολογία των χαρακτήρων, τις φοβίες, τις αδυναμίες και τα κίνητρά τους, πράγμα που κάνει τον αναγνώστη να εμπλέκεται συναισθηματικά μαζί τους και ίσως κάποιες στιγμές να ταυτίζεται με κάποιον από αυτούς. Ακόμα και οι δευτερεύοντες χαρακτήρες έχουν υπόσταση και συμβάλλουν ουσιαστικά στην ατμόσφαιρα παρόλο που σε ένα έργο τέτοιου μεγέθους ο κίνδυνος της «διάχυσης» χαρακτήρων παραμονεύει.

Η γλώσσα είναι άκρως περιγραφική, χωρίς όμως να γίνεται φλύαρη. Η αφήγησή του είναι προσεγμένη και χτίζει σταδιακά μια έντονη και γεμάτη άγχος ατμόσφαιρα. Η δομή του βιβλίου χαρακτηρίζεται από εναλλασσόμενες αφηγήσεις, αρκετές σκηνές έντασης και συνεχείς ανατροπές.

Ο συγγραφέας δημιουργεί έντονες κινηματογραφικές εικόνες και η πλοκή ρέει εξαιρετικά, με συνεχή ένταση και ρυθμό που σε κάνει να ανεβάζεις παλμούς. Παρά το γεγονός ότι οι διάλογοι είναι κοφτοί, καταφέρνουν να διατηρούν τον ρεαλισμό τους και να ενισχύουν κάθε φορά την αγωνία και την αίσθηση πως κάποιος σε παρακολουθεί.

Ιδανικό για όσους αγαπούν τα ψυχολογικά θρίλερ, τις σκοτεινές ιστορίες με έντονη ατμόσφαιρα και τα μυθιστορήματα που παίζουν με τα όρια της λογικής και του φόβου...

Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ

Read more »

Είκοσι χρόνια σιωπή

---Δημοσίευση: 07/04/2026---

Περίληψη οπισθόφυλλου:

Η εξαφάνιση της δεκαπεντάχρονης Σάρα Λερουά αναστατώνει το μικρό παραθαλάσσιο χωριό της Μπουβίλ-σιρ-Μερ και συγκινεί ολόκληρη τη Γαλλία. Σε κάθε σπίτι, σε κάθε μπιστρό, ο κόσμος κάνει υποθέσεις, όμως αυτό που συνέβη πραγματικά δεν το έμαθε ποτέ κανείς.

Είκοσι χρόνια αργότερα, η Φανί αναγκάζεται να επιστρέψει στον τόπο της τραγωδίας που σημάδεψε τα νεανικά της χρόνια. Πρόκειται για ένα παρελθόν που θα προτιμούσε να ξεχάσει, αφού η υπόθεση της Σάρα Λερουά είναι και δική της, όπως και μιας παρέας φιλενάδων που ονομάζονταν «Απομαγεμένες». Η ιστορία τους έχει τη μυρωδιά από τα πρώτα τσιγάρα και το χλώριο της πισίνας, σφραγίζεται με όρκους αιώνιας φιλίας μα, κυρίως, από αβάσταχτα μυστικά.

Η άποψή μου:

(γράφει η Ρούλα Κεφάκη)

Θα σας πω μια ιστορία για τη Βίκυ. Τη Βίκυ τη γνώρισα στη Θεσσαλονίκη, το μακρινό 1998 (ναι, τόσο είμαι). Φοιτήτριες στην ίδια σχολή, Αθηναία εκείνη, Κρητικιά εγώ, τελείως διαφορετικοί χαρακτήρες, άλλα γούστα στη μουσική, στο ντύσιμο, στην ομάδα, στους γκόμενους. Ώρες ατελείωτες περνούσαμε μαζί, τότε που νομίζαμε ότι ήμασταν ώριμες 20άρες και κάναμε σχέδια για το μέλλον, που τώρα δεν τα θυμάμαι, αλλά σίγουρα περιλάμβαναν εμένα κι εκείνη στο ίδιο πλάνο. Και πήραμε πτυχίο, κατεβήκαμε Αθήνα, βρήκαμε δουλειά και παρόλο που μέναμε η μία στα βόρεια και η άλλη στα νότια, πάντα βρίσκαμε χρόνο να βρεθούμε.

Kαι τα χρόνια πέρασαν και η Βίκυ έφυγε για Αμερική. Και περνούσε δύσκολα εκείνη εκεί, δύσκολα κι εγώ εδώ, χώρια αλλά μαζί. Και πέρασε κι άλλος καιρός και ξαναγύρισε Ελλάδα, μάνες και οι δύο πια, πάλι στα βόρεια εκείνη, στα νότια εγώ και να, έτσι απλά, πέρασαν 25 χρόνια και είναι πάντα η καλύτερη φίλη -και η καλύτερη νονά.

Και κάπως έτσι, θέλω να πω ότι "I’m a sucker" για ιστορίες με γυναίκειες φιλίες γιατί τις νιώθω, μπαίνω μέσα τους, γίνομαι μία από την παρέα. Τις αληθινές, γνήσιες φιλίες, εκείνες που αντέχουν στον χρόνο, που δίνουν αξία στη δύναμη της πίστης στον συνάνθρωπο, αυτές πάνω στις οποίες μπορούμε να στηριχθούμε και δε μας απογοητεύουν ποτέ.

Η Μαρί Βαρέιγ ακολουθεί τη συνηθισμένη και -προσωπικά- αγαπημένη τακτική του συνδυασμού μυστηρίου και κοινωνικού στοιχείου. Είκοσι χρόνια αγνοείται η Σάρα Λερουά, από τότε που εξαφανίστηκε στα 15 της από ένα παραθαλάσσιο χωριό στη Γαλλία και πλέον θεωρείται νεκρή. Η Φανί, παιδική φίλη της αγνοούμενης και δημοσιογράφος, επιστρέφει στη γενέτειρά της για την κηδεία της μητέρας της, έχοντας «φορτωθεί» τη θετή της κόρη. Η έφηβη (άρα) και πεισματάρα Λιλού την αναγκάζει να έρθει αντιμέτωπη με τα φαντάσματα που -πίστευε ότι- είχε αφήσει πίσω της μια και καλή και να αναζητήσει την αλήθεια, την οποία συνειδητά απέφευγε να κοιτάξει στα μάτια.

Κινούμενη μεταξύ σασπένς και συγκίνησης, η Βαρέιγ γράφει μια, σκληρή όσο και τρυφερή, ιστορία για την ενηλικίωση, την οικογένεια, την πατριαρχία, τα στερεότυπα, τη συγχώρεση. Τη στάση μας απέναντι στα σημαντικά της ζωής, το καλό και το κακό, το ηθικό και το ανήθικο, τη δικαιοσύνη και την ατιμωρησία. Αλλά πάνω από όλα, γράφει μια ιστορία για την άνευ όρων φιλία, την αλληλεγγύη και τη συμπόνοια, το χέρι που σε σηκώνει πριν καταλάβεις ότι έπεσες, τους ανθρώπους για τους οποίους δε θα χρειαστεί να αμφιβάλλεις. Αυτό δεν ψάχνουμε όλοι μας;

Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ

Read more »

Προσοχή, κουτάβι

---Δημοσίευση: 02/04/2026---

Περίληψη οπισθόφυλλου:

«Ώστε αυτό θα πει οικογένεια. Ζεστασιά. Μια στέγη, ένα πιάτο φαΐ, κι ο ένας να φυλάει τον άλλο».

Μια οικογένεια μαζεύει απ’ τον δρόμο ένα μοναχικό αδέσποτο κουτάβι. Εκείνο προσπαθεί ν’ αποδράσει και τους κάνει τη ζωή ποδήλατο. Ώσπου μια μέρα συμβαίνει κάτι πολύ παράξενο...

 

ΠΑΡΑΜΥΘΟκυψέλη, του Δημήτρη Καλπούζου.

Παραμύθια-αγκαλιές που μιλούν για την οικογένεια, τη φιλία, τα όνειρά μας...

Η άποψή μου:

(γράφει η Αγγελική Λερίου)

Κοιτώντας κανείς το εξώφυλλο, θα πίστευε πως πρόκειται για μία απλή παιδική ιστορία. Η πραγματικότητα, όμως, είναι τελείως διαφορετική.

Το παραμύθι «Προσοχή Κουτάβι» είναι μία τρυφερή, συγκινητική και γεμάτη χιούμορ ιστορία με πρωταγωνιστή ένα γλυκύτατο κουτάβι. Ο συγγραφέας Δ. Καλπούζος καταφέρνει να κάνει την τέλεια μίξη μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας πετυχαίνοντας παράλληλα να περάσει με τρόπο εύστοχο μηνύματα για τη ζωή, τη μοναξιά και τη συντροφικότητα.

Η γλώσσα είναι απλή και κατανοητή και ο ρυθμός της αφήγησης ανάλαφρος. Η εικονογράφηση είναι πραγματική μαγευτική και συμβάλλει καθοριστικά στην απόδοση της ατμόσφαιρας της ιστορίας.

Κατάλληλο για παιδιά από 4 ετών καθώς και για φιλόζωους αναγνώστες κάθε ηλικίας.

Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ

Read more »

Πίτερ Νιμπλ - Ο κλέφτης με τα μαγικά μάτια

---Δημοσίευση: 02/04/2026---

Περίληψη οπισθόφυλλου:

Ο εντεκάχρονος Πίτερ Νιμπλ είναι ορφανός και τυφλός -τον παράτησαν καταμεσής στη θάλασσα όταν γεννήθηκε και κοράκια τού έφαγαν τα μάτια. Αναγκάζεται να ζει ως κλέφτης και αποδεικνύεται πολύ επιδέξιος, χρησιμοποιώντας τις άλλες αισθήσεις του.

Ώσπου μία μέρα πέφτει στα χέρια του ένα κουτί που περιέχει τρία ζευγάρια μαγικά μάτια. Με την εντολή να τα χρησιμοποιεί μόνο όταν πραγματικά τα χρειάζεται, ξεκινάει για ένα ταξίδι που θα καθορίσει τη μοίρα του Χαμένου Βασιλείου, αλλά και τη δική του.

Η άποψή μου:

(γράφει η Ρούλα Κεφάκη)

Ο Πίτερ Νιμπλ δε θυμάται άλλη ζωή πέρα από αυτή στους δρόμους. Τυφλός, φτωχός, ορφανός, άστεγος, κλέφτης. Από τη μέρα που, μωρό ακόμα, βρέθηκε να επιπλέει σε μια θάλασσα χωρίς μάτια, με ένα κοράκι πάνω στο κεφάλι του, καταδικάστηκε να περνά τη ζωή του στους δρόμους, κλέβοντας για να επιβιώνει. Η καθημερινότητά του έγινε ανυπόφορη στα χέρια ενός εκμεταλλευτή ζητιάνων, που τον υποχρέωνε να κλέβει μέρα-νύχτα για ένα ξεροκόμματο, κλεισμένος σε ένα ανήλιαγο κελάρι.

Μέχρι τη μέρα που συναντά στον δρόμο του έναν περίεργο καπελά, ο οποίος μοιάζει να διαβάζει τη σκέψη του και του προσφέρει ένα κουτί με τρία ζευγάρια μάτια. Αυτό το κουτί έμελλε να αποτελέσει το εισιτήριό του για έναν κόσμο τρελό, περιπετειώδη, πέρα από κάθε φαντασία.

Παρέα με τον Σερ Τάουντ, τον γάτο/άλογο/ιππότη, που θα γίνει ο πιστός σύντροφος και φίλος του στο επικίνδυνο ταξίδι του, θα κληθεί να αναμετρηθεί με εξόριστους κακοποιούς στην έρημο «Όλα εδώ Πληρώνονται», να ανακαλύψει το «Εξαφανισμένο Βασίλειο», να νικήσει έναν τύραννο βασιλιά και τους ακολούθους του, να ελευθερώσει εκατοντάδες παιδιά-σκλάβους και να τα ενώσει με τους γονείς τους και, τελικά, να συναντήσει το πεπρωμένο του.

Το μυθιστόρημα του Τζόναθαν Όξιε έχει λίγο από όλα: μεταμορφώσεις, ομιλούντα ζώα, φανταστικά πλάσματα, κακούς βασιλιάδες, πριγκίπισσες, μαγεμένους ιππότες, φιλία, ελπίδα, χιούμορ, πίστη και πολλή-πολλή φαντασία! Τα τοπία αλλάζουν, οι χαρακτήρες της ιστορίας (εκτός από τους δύο βασικούς) το ίδιο, η αφήγηση είναι αρκετά γρήγορη, καθώς ο Πίτερ και ο συνοδοιπόρος του προσπαθούν να φέρουν εις πέρας την αποστολή τους. Χρειάζεται θάρρος, αποφασιστικότητα, συνεργασία (ο βασικός ήρωας είναι τυφλός, μην το ξεχνάμε) και, πάνω από όλα, να μείνουν ζωντανοί! Το βιβλίο έχει ελάχιστη εικονογράφηση (ασπρόμαυρες εικόνες στην αρχή κάθε κεφαλαίου) και σίγουρα απευθύνεται σε αναγνώστες μεγαλύτερους των 10 ετών, καθώς πέρα από τις 467 σελίδες του, έχει και αρκετές περιγραφές σκηνών βίας (διάσπαρτα πτώματα, διαμελισμένα -φανταστικά- πλάσματα, ξερίζωμα ματιών).

Απευθύνεται όμως κυρίως σε παιδιά με όρεξη για διάβασμα, μπόλικη φαντασία και ανοιχτό μυαλό. Στο τέλος, ο συγγραφέας θα έχει πετύχει τον στόχο του, αν οι αναγνώστες καταφέρουν να πιστέψουν πως μπορούν να πετύχουν ό,τι βάλουν στο μυαλό τους, ακόμα κι αν στην αρχή μοιάζει απίθανο -ακόμα κι αν ο κόσμος τούς αμφισβητεί!

Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ

Read more »

Μαξ & Σαμ - Σεφ εν δράσει

---Δημοσίευση: 02/04/2026---

Περίληψη οπισθόφυλλου:

Μια διασκεδαστική περιπέτεια με δύο κλεφτόσκυλους που ανακαλύπτουν την αγάπη για τη μαγειρική... και αρχίζουν να εξιχνιάζουν μυστήρια!

Οι Μαξ και Σαμ, οι πιο... άχρηστοι κλεφτόσκυλοι της πόλης, αποτυγχάνουν στο τελευταίο τους σχέδιο και συνειδητοποιούν ότι προτιμούν να ψήνουν γλυκά παρά να κλέβουν κρυφά τη νύχτα! Παράλληλα, ξεκινούν να εξιχνιάζουν μυστήρια, ζωντανεύοντας μια ιστορία γεμάτη γέλιο, γλυκές εκπλήξεις και συναρπαστικές αποκαλύψεις.

Ιδανικό για παιδιά που αγαπούν τις περιπέτειες, τη μαγειρική και τα μυστήρια.

Η άποψή μου:

(γράφει η Αγγελική Λερίου)

Tο «Μαξ και Σαμ - Σεφ εν Δράσει» είναι ένα χαριτωμένο, ανάλαφρο και διασκεδαστικό παραμύθι που ξεχειλίζει ενέργεια, χιούμορ και δημιουργικότητα. Από τις πρώτες κιόλας σελίδες γίνεται φανερό ότι οι δύο σκυλο-ήρωες είναι ένα σκανταλιάρικο δίδυμο γεμάτο φαντασία, πείσμα και... τρέλα!

Η ιστορία κυλάει γρήγορα και ευχάριστα, με πολλές αστείες στιγμές που κάνουν τους αναγνώστες (ειδικά τα μικρά παιδιά) να αισθάνονται μέρος της δράσης.

Η αφήγηση είναι ζωντανή, με κωμικές σκηνές και μια παιδικότητα που σε παρασύρει. Το γεγονός ότι όλο το παραμύθι είναι γραμμένο με ομοιοκαταληξία, του προσδίδει έναν ακόμα πιο ιδιαίτερο τόνο!

Χωρίς να γίνεται διδακτικό, καταφέρνει να περάσει σημαντικά μηνύματα στα παιδιά, κυρίως το ότι τα λάθη είναι μέρος της ζωής μας και καλούμαστε να βρούμε τρόπους να τα διορθώσουμε.

Ιδανικό για παιδιά που αγαπούν ιστορίες με δράση, χιούμορ και πολλή φαντασία, για γονείς και εκπαιδευτικούς που αναζητούν ένα ευχάριστο βιβλίο που ενθαρρύνει τη συνεργασία και τη δημιουργικότητα, καθώς και για οποιονδήποτε θέλει μια ανάλαφρη ιστορία που σε ξεκουράζει και σε κάνει να χαμογελάς.

Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ

Read more »

Συνέντευξη στον Σταμάτη Μπαρμπαγιαννάκο

---Δημοσίευση: 01/04/2026---

Ο Σταμάτης Μπαρμπαγιαννάκος γεννήθηκε το 1979. Σπούδασε υποκριτική στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος. Από νεαρή ηλικία εκφράστηκε μέσω της ποίησης, που είναι για εκείνον τρόπος ζωής και δημιουργικής έκφρασης.

Ο ποιητής μιλά για το πρώτο βιβλίο του «Αποπραγματοποίηση» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Βακχικόν.

Τι είναι εκείνο που σας ωθεί να γράφετε;

Σ.Μ.: Είναι στην φύση μου να ξορκίζω τις άσχημες πτυχές της σκέψης μου με το να γράφω ποίηση. Δεν γίνεται πάντα αναίμακτα. Αφού τις ξεβράσω στο χαρτί πολλές φορές αποκτούν υπόσταση και απειλούν να με πνίξουν. Τότε αποστασιοποιούμαι και σαν εξωτερικός παρατηρητής είτε τις απορρίπτω είτε τις μεταβολίζω σε κάτι γόνιμο.

Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι για εσάς είναι να καταφέρετε να εκφράσετε τη σκέψη σας πάνω στο χαρτί;

Σ.Μ.: Το δύσκολο δεν είναι να εκφραστώ αλλά να ζήσω με αυτές. Εύκολα τις γράφω αλλά με μόχθο τις κοινωνώ και με θάρρος εκτίθεμαι στους αναγνώστες. Τελικά βγαίνω κερδισμένος και παίρνω οξυγόνο για την επόμενη κατάδυση στο βυθό της ποίησης.

Ποιες είναι οι επιρροές σας;

Σ.Μ.: Όλες οι μορφές της τέχνης επηρεάζουν την γραφή μου. Όλες μου οι ήττες, όλες μαζί οι σχέσεις με τους ανθρώπους, ο δύσμορφος ψυχισμός μου και κυρίως η ανάγκη μου να αποκωδικοποιήσω τα μηνύματα που παίρνω από τη φύση. Έμπνευση έρχεται ακόμα και από τις στάχτες μου όταν καίγομαι για να γίνω καλύτερος από αυτόν που ήμουν χθες.

Ποια θεματολογία κρατεί τον κυρίαρχο ρόλο στα έργα σας;

Σ.Μ.: Μου αρέσει να μπλέκω πρωτόλεια ένστικτα με σουρεαλιστική διάθεση και φαντασία φτιάχνοντας δικές μου λέξεις και μικρόκοσμους χωρίς νόμους και κανόνες.

Πείτε μας λίγα λόγια για το βιβλίο σας.

Σ.Μ.: Η "Αποπραγματοποίηση" είναι μια προσπάθεια να πάψει το αλλόκοτο να αποτελεί απειλή. Να ανακυκλώσω και να μεταλαμπαδεύσω συναίσθημα και να φορτίσω με αισιοδοξία τα απαισιόδοξα παιχνίδια του μυαλού. Οι εκδόσεις Βακχικόν μου έδωσαν φωνή να πω σε όλους πως οι μόνες μάχες που έχασα είναι αυτές που δεν έδωσα.

Συγγραφέας γεννιέσαι ή γίνεσαι;

Σ.Μ.: Το DNA ενός συγγραφέα είναι δώρο της φύσης που αν δεν μπολιαστεί από αναζητήσεις και περιπλάνηση δεν φτάνει για να γράψει πανανθρώπινα και σημαντικά. Χρειάζεται να ζει σαν συγγραφέας, να πονάει σαν συγγραφέας, να ανατρέπει τους μύθους και θεούς και στο τέλος της ημέρας να ξαπλώνει γεμάτος αμφισβήτηση για το προφανές.

Αν μπορούσατε να αλλάξετε κάτι στον τομέα της λογοτεχνίας τι θα ήταν αυτό;

Σ.Μ.: Θα γέμιζα με βιβλία όλα τα παιδικά δωμάτια ώστε να βγουν εκεί έξω προσωπικότητες που όχι μόνο θα διαβάζουν με σωστή κρίση αλλά θα συμβάλλουν στη διαιώνιση της καλής λογοτεχνίας. Τροφή για σκέψη χρειάζεται ο μελλοντικός καλλιτέχνης και όλα φαντάζουν εφικτά.

Έχετε επόμενα συγγραφικά σχέδια;

Σ.Μ.: Έχω πολλά!! Η "Αποπραγματοποίηση" είναι η αρχή για να ανοίξει ο δρόμος για το επόμενο πόνημα. Το όνομα μου είναι Σταμάτης και δηλώνω ασταμάτητος!

(©Λιάνα Τζιμογιάννη για τα Βιβλιοσημεία)

Read more »

Συνέντευξη στον Άγγελο Παλληκαράκη

---Δημοσίευση: 01/04/2026---

Ο Άγγελος Παλληκαράκης σπούδασε στο Τμήμα Γεωλογίας και Γεωπεριβάλλοντος του Πανεπιστημίου Αθηνών και το 2018 αναγορεύτηκε διδάκτορας του Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών. Από νεαρή ηλικία άρχισε να συνθέτει μαντινάδες οι οποίες, με το πέρασμα των χρόνων, εξελίχθηκαν σε ομοιοκατάληκτους στίχους, συνδυάζοντας τη μουσικότητα του λόγου και την αφηγηματική ροή.

Ο ποιητής μιλά για το πρώτο βιβλίο του «Ο τόπος, ξένε, που ζητάς» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Βακχικόν.

Τι είναι εκείνο που σας ωθεί να γράφετε;

Α.Π: Η καθημερινότητα, τα βιώματά μου, οι μικρές και μεγάλες στιγμές της ζωής, είτε θετικές, είτε αρνητικές. Ό,τι μου προκαλεί ένα συναίσθημα που μετά θα γίνει στίχος. Όταν καταφέρνεις να αποτυπώσεις όλα αυτά στο χαρτί, νιώθεις πως γίνεσαι καλύτερος άνθρωπος.

Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι για εσάς, είναι να καταφέρετε να εκφράσετε τη σκέψη σας πάνω στο χαρτί;

Α.Π: Ανάλογα με την περίοδο, υπάρχουν στιγμές που οι μαντινάδες ξεπηδούν από μέσα μου αβίαστα και φυσικά. Υπάρχουν όμως και στιγμές που νιώθω πως στύβω το μυαλό μου χωρίς αποτέλεσμα. Τότε προτιμώ να μην γράφω καθόλου. Μου αρέσει να αφήνω τον χρόνο να κάνει τη δουλειά του και να γράφω μόνο όταν έχω όρεξη και έμπνευση.

Ποιες είναι οι επιρροές σας;

Α.Π: Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Κρήτη, εκεί όπου η μαντινάδα είναι μέρος της καθημερινότητας. Όταν ζεις σε έναν τόπο που σε περιβάλλει η παράδοση, ζωντανή, ακμαία και ανθισμένη, έχεις όλα τα εφόδια να δημιουργήσεις κάτι δικό σου. Η παράδοση, όχι μόνο της Κρήτης, αλλά ολόκληρης της Ελλάδας, αποτελεί μια ανεξάντλητη δεξαμενή έμπνευσης.

Ποια θεματολογία κρατεί τον κυρίαρχο ρόλο στα έργα σας;

Α.Π: Στα έργα μου (είτε έχουν ήδη γραφτεί, είτε είναι ακόμα στα σκαριά) υπάρχει ένα ευρύ φάσμα θεματολογίας, από απλά -αλλά όχι απαραίτητα ασήμαντα- ζητήματα, μέχρι βαθύτερα θέματα όπως την ζωή και τον θάνατο.

Πείτε μας λίγα λόγια για το βιβλίο σας.

Α.Π: Το βιβλίο αυτό είναι ένα έμμετρο αφήγημα. Μια ιστορία κάποιου που θέλησε να γνωρίσει τον κόσμο, με κάθε κόστος. Η αφήγηση δίνεται μέσα από τη λυρικότητα του δεκαπεντασύλλαβου με ομοιοκαταληξία - δηλαδή, μέσα από μαντινάδες.

Συγγραφέας γεννιέσαι ή γίνεσαι;

Α.Π: Γίνεσαι, αρκεί να έχεις φαντασία, ένα χαρακτηριστικό που καλλιεργείται από την παιδική ηλικία. Οι προσλαμβάνουσες εκείνων των πρώτων χρόνων είναι το θεμέλιο: σου δίνουν τα απαραίτητα εφόδια για να μπορείς αργότερα να αποτυπώσεις τις σκέψεις σου στο χαρτί. Τα βιβλία που διάβασες, οι ταινίες που είδες, τα ταξίδια που έκανες, ακόμα και τα λάθη σου, όλα αυτά μπορούν να γίνουν πηγή έμπνευσης. Κάποιοι άνθρωποι θα επιλέξουν να τα εκφράσουν μέσα από τη γραφή, κάποιοι όχι. Όμως η δυνατότητα υπάρχει για όλους.

Αν μπορούσατε να αλλάξετε κάτι στον τομέα της λογοτεχνίας τι θα ήταν αυτό;

Α.Π: Θα ήθελα να διαβάζουμε περισσότερα βιβλία, κάθε είδους. Δυστυχώς, στις μέρες μας, παρατηρείται μια γενικότερη απαξίωση προς το βιβλίο. Κι όμως, το βιβλίο είναι κάτι ιερό· είναι μια πόρτα που μπορεί να σε ταξιδέψει σε άλλους κόσμους. Κατανοώ απόλυτα τις δυσκολίες της καθημερινότητας. Είναι λογικό ένας άνθρωπος που επιστρέφει κουρασμένος στο σπίτι του να προτιμήσει τη “ζαλάδα” της τηλεόρασης, από το να αφιερώσει χρόνο στο διάβασμα. Αν όμως, το επιχειρήσει, θα διαπιστώσει πως ένας ολόκληρος κόσμος ανοίγεται μπροστά του.

Έχετε επόμενα συγγραφικά σχέδια;

Α.Π: Ναι, ήδη γράφω τα επόμενα!

(©Λιάνα Τζιμογιάννη, Γιάννης Παπαδόπουλος για τα Βιβλιοσημεία)

Read more »