---Δημοσίευση: 29/10/2026---
Περίληψη οπισθόφυλλου:
Μεγάλο Σάββατο, Κέρκυρα. Σε ένα παλιό κτίριο στο Λιστόν, ένα παιδί βρίσκεται δολοφονημένο. Πάνω στο σώμα του, ένα παράξενο σημάδι· ένα μήνυμα που οδηγεί σε έναν σκοτεινό, ξεχασμένο τόπο. Όσοι βρίσκονταν εκείνη την ώρα στην παλιά πολυκατοικία γίνονται ύποπτοι. Ζωές φαινομενικά ήσυχες αρχίζουν να ραγίζουν. Ένα κέρινο τάμα. Ένα εγκαταλελειμμένο χωριό. Ένα αλλόκοτο κορίτσι. Ένα πολύνεκρο τροχαίο. Μια σχέση στην εντατική. Και το βουητό των μελισσών. Κάθε τάμα, μια ιστορία. Κάθε υπόσχεση, ένα ψέμα. Κι ένα παιδί συνεχίζει να δείχνει τον δρόμο προς κάτι που κανείς δε θέλει να θυμηθεί.
Η λύση βρίσκεται εκεί που κανείς δε θέλει να κοιτάξει. Ένα σκοτεινό, αστυνομικό θρίλερ για τη μνήμη, την ενοχή και τα δεσμά που δεν λύνονται ούτε με τον θάνατο.
Η άποψή μου:
(γράφει η Χρύσα Παναγοπούλου)
Καταπληκτικό εξώφυλλο, κυψέλη, μέλισσες, επικονίαση ήταν οι πρώτοι συνειρμοί που μου ήρθαν στο μυαλό, δεν ήξερα βέβαια τι σχέση έχουν τα Τάματα καθώς τα έχω ταυτίσει με κοσμήματα αλλά δεν ήθελα να μάθω τίποτα παραπάνω. Στο μυαλό μου έμεινε αυτό σαν ένα από τα καλύτερα εξώφυλλα τα τελευταία χρόνια.
Ξεκινά κατευθείαν ωμά, με ένα φόνο -κατόπιν όμως με ξένισε ελαφρώς: φιλαρμονική, ακούσματα που δεν έχω καμία σχέση, πρόσωπα άγνωστα -λες να πάει όλο έτσι; σκέφτηκα, αλλά η συνέχεια με διέψευσε.
Φυσικά ήθελα να μάθω… Ποιος μπορεί να σκοτώσει ένα 11χρονο και γιατί. Σε μια μέρα γιορτής που μάλιστα όλος του ο κόσμος είναι γεμάτος χαρά, καθώς περιστοιχίζεται από αγαπημένα πρόσωπα, εκτός από τον παππού του. Αυτός είναι βλοσυρός επιχειρηματίας και άκαμπτος στις απόψεις του. Αυτόν τον φοβάται, θέλει να ξορκίσει το κακό που τον περικυκλώνει δεν παύει όμως να είναι παππούς, ποτέ δεν θα έκανε κακό στο εγγόνι του, πόσο μάλλον ένα εγγόνι που θεωρεί κατά κάποιον τρόπο συνεχιστή της οικογένειας.
Αιμιλία Ρούσου η τραγική μητέρα, χωρίς το στερνοπούλι της είναι λες και χάνεται ο κόσμος γύρω της. Συμπαθητική γυναίκα δεν έχει τίποτα από αυτάρεσκο και θα έλεγα ξιπασμένο υφος του πατέρα της. Είναι μια φιγούρα τραγική που την χτύπησε ο θάνατος πισώπλατα. Αν αναλογιστούμε και ένα πολύνεκρο δυστύχημα του παρελθόντος μοιάζει ο θάνατος να την κυνηγάει.
Ο,τι όνειρά κι αν έκανε γι αυτό το αγόρι εξανεμίστηκαν. Η φίλη της, η Νίκη είναι δίπλα της την δύσκολη αυτή ώρα. Είναι πάντα δίπλα της σε όποια δυσκολία κι αν έχει στη ζωή της.
Από τη μια η ζωή στην Κέρκυρα μοιάζει αποφορτισμένη, ανέμελη, το αποτρόπαιο αυτό έγκλημα κάνει τη μεγάλη αντίθεση και όσο μπλέκονται πρόσωπα και καταστάσεις τόσο σε κάνει να θες να διαβάσεις όλο και πιο γρήγορα. Γιατί το να φτάσει κάποιος σε ένα φόνο ποτέ δεν είναι κάτι τόσο απλό. Έχουμε κείμενα λιτά του φερόμενου ως δράστη. Κρύβει θυμό; μίσος; πόνο; ή κάτι από όλα αυτά μαζί; Μήπως είναι κάποιος τρελός; Γιατί και πάλι δεν γίνεται να ψάχνεις ελαφρυντικά σε έναν φόνιά νεαρού παιδιού.
Η αστυνομία βρίσκεται σε αδιέξοδο κανείς άγνωστος δεν μπήκε ή βρήκε από το παλάτσο όπου μένουν οι συγγενείς. Η Μάγια Ρέβη, η αστυνόμος που αναλαμβάνει την υπόθεση φαίνεται αποφασισμένη να μελετήσει τα λιγοστά στοιχεία που έχει ένα προς ένα, γιατί κάποιο σιγουρα θα οδηγήσει στην λύση.
Τι ρόλο παίζουν οι μέλισσες; Τι κομμάτι της ιστορίας καλύπτουν πώς συνδέονται με τον τόπο του εγκλήματος;
Ο Κωστής ήταν ένα παιδί αξιαγάπητο, δεν υπήρχε κάποιος που δεν το αγαπούσε. Δεν αντιμετώπιζε προβλήματα στο σχολείο ή κάπου αλλού. Δεν είχε μπλέξει με κακές συναναστροφές, πώς μπορούσε άλλωστε; Ήταν μόλις έντεκα, ήθελε η μητέρα του να είναι περήφανη γι αυτόν. Φυσικά και ήταν. Υπήρχε όμως και μια παραμελημένη κόρη, η Χιονία από το όνομα μέχρι το παρουσιαστικό της που είναι υπερβολικά λευκή, όλα την κάνουν αλλόκοτη. Η μικρή όμως έχει τσαγανο, τόλμη και αποφασιστικότητα όλα όσα λείπουν από τον αδερφό της. Την έβγαλα αμέσως από το κάδρο των υπόπτων με την αιτιολογία ότι η πιο δυναμική αδελφή προστατεύει πάντα τον αδύναμο αδελφό έστω κι αν είναι κατά καποιον τρόπο αόρατη για την οικογενειά της.
Ο κύκλος των υπόπτων στενεύει, τα ερωτηματικά πληθαίνουν, μου αρέσει ο τρόπος που προχωρούν οι ερευνες. Η Μάγια μοιάζει τελειομανής σε τέτοιο βαθμό που κάνει τον συνάδελφό της, Σπύρο να απορεί με τις μεθόδους της, ωστόσο στηρίζει κάθε της θεωρία όσο απίθανη και αν μοιάζει γιατί ο Σπύρος είναι και τσιμπημένος μαζί της. Θα ευοδώσει άραγε αυτό το ειδύλλιο ή θα θαφτεί μαζί με την υπόθεση; Να πω την αλήθεια, αν και ξεκίνησα να διαβάσω χαλαρά το τελείωσα μέσα σε μιάμιση μέρα. Κάτι που οφείλω να πω ότι εχει καιρό να μου συμβεί. Φυσικά έχω εμπιστοσύνη στον συγκεκριμένο εκδοτικό γιατί δεν με έχει απογοητεύσει σχεδόν ποτέ, να τα λέμε κι αυτά. Ετσι το μόνο που έκανα ήταν να αφήσω την ιστορία να με πηγαίνει αυτή χωρίς να ψάχνω αθώους ή ένοχους και αυτό ήταν και το απολαυστικό κομμάτι.
Αν επρεπε να το εντάξω σε κάποια κατηγορία θα έλεγα ότι είναι ένα θρίλερ με κοινωνικές προεκτάσεις. Αντι για Τάματα μπορούσε κάλλιστα να ονομάζεται Τραύματα, γιατί οι πληγές και οι ενοχές αν δεν επουλωθούν δυναται να μας κυνηγούν μια ολόκληρη ζωή.
Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ
