ΠΡΟΣΦΑΤΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ

Βιβλιοάποψη: "Πίσω από τις σκιές"

---Δημοσίευση: 09/07/2024---
Περίληψη οπισθόφυλλου:
2013, παραµονές Χριστουγέννων. Το σώµα γνωστού επιχειρηµατία βρίσκεται απαγχονισµένο σε ένα ορεινό χωριό της Βόρειας Ελλάδος. Όταν αποδειχθεί πως δεν είναι αυτοκτονία, η οµάδα του αστυνόµου Καρανάσιου θα αναλάβει δράση. Μέρος των ερευνών επωµίζεται ο δαιµόνιος υπαστυνόµος Νίκος Σαρρής.

Παράλληλα, ένας ιδιωτικός ερευνητής προσπαθεί να βρει αποδείξεις για την αθώωση του αδελφικού του φίλου. Οι έρευνες τον κάνουν θήραµα µιας επικίνδυνης εγκληµατικής οργάνωσης.

Με έναν ανεξήγητο τρόπο οι δύο υποθέσεις διασταυρώνονται, οδηγώντας σε ένα ανελέητο κυνηγητό, σε µια παράξενη ιστορία της µοίρας που κανείς δεν µπορεί να διαγράψει.


Η άποψή μου:
(γράφει η Αρετή Καμπίτση)
Ο επιχειρηματίας Ανδρέας Σαραντινός βρίσκεται απαγχονισμένος σε μια ορεινή περιοχή της Θεσσαλονίκης. Ο αστυνόμος Καρανάσιος και η ομάδα του καλούνται να εξιχνιάσουν το έγκλημα. Τα πράγματα αποδεικνύονται πολύ πιο περίπλοκα από όσο θα περίμεναν και τα όσα θα ανακαλύψουν στον δρόμο για την επίλυση της υπόθεσης, θα τους φέρουν αντιμέτωπους με εγκλήματα που ούτε οι ίδιοι είχαν φανταστεί.

Η παράλληλη έρευνα από έναν ιδιωτικό ντεντέκτιβ, θα περιπλέξει ακόμη περισσότερο τα πράγματα. Τι σχέση μπορεί να έχει ένας χάρτης θησαυρού με μια σειρά από αποτρόπαια εγκλήματα; Πόσο επηρεάζει ο μύθος μιας κατάρας την έκβαση της υπόθεσης;

Ο συγγραφέας μας δίνει μια αστυνομική υπόθεση χρωματισμένη με νότες μυστηρίου. Μέσα από την χειμαρρώδη γραφή του, θα αναγκαστούμε να γίνουμε θύματα αλλά και θύτες και θα παρασυρθούμε σε δύσβατες περιοχές υπαρκτές και μη.

Το πρώτο βιβλίο του συγγραφέα και αν κρίνω από το ταλέντο του, θα μας χαρίσει πολλά επόμενα.


Στοιχεία βιβλίου:
Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ
Συγγραφέας: Τάσος Αναστασιάδης 
Σελίδες: 436
Ημερ. έκδοσης: 2023
ISBN: 978-960-296-474-3



Βιογραφικό του συγγραφέα:
O Τάσος Αναστασιάδης γεννήθηκε και µεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη. Έπειτα από ένα µικρό διάλειµµα για σπουδές στο τµήµα Λογιστικής & Χρηµατοοικονοµικής της πόλης των Σερρών, επέστρεψε µόνιµα στην αγαπηµένη και µελαγχολική πόλη του, όπου δηµιούργησε τη δική του οικογένεια.

Στον ελεύθερο χρόνο του ασχολείται µε το διάβασµα, τη συγγραφή, τη µουσική και τα δυο του παιδιά. ∆ιηγήµατά του έχουν δηµοσιευθεί σε ιστοσελίδες και περιοδικά. Το Πίσω από τις σκιές είναι το πρώτο του µυθιστόρηµα.

Συνέντευξη στον Γιώργο Γιώτσα

---Δημοσίευση: 28/06/2024---
Οι γονείς του έζησαν τα παιδικά τους χρόνια στην επαρχία αλλά ο Γιώργος Γιώτσας έμελλε να γεννηθεί και να μεγαλώσει στην Αθήνα. Απ’ το σχολείο άρχισε να γράφει ιστορίες και παραμύθια, όμως η συγγραφή θα τον κέρδιζε αρκετά χρόνια αργότερα. Ασχολήθηκε με το σκίτσο, τα κόμικς, το τραγούδι και την ηθοποιία. Όταν η συγγραφή επέστρεψε στη ζωή του, την αποδέχτηκε με αγάπη και ειλικρίνεια. Έμπνευση βρήκε τις μικρές ώρες της νύχτας, μόνος, σε μια ρεσεψιόν ξενοδοχείου. Είναι ήδη πολυβραβευμένος συγγραφέας σε Ελλάδα και Αμερική. Όλα τα βιβλία του έχουν συλλέξει βραβεία και διακρίσεις, αλλά πάνω απ’ όλα την αγάπη του αναγνωστικού κοινού, κάτι για το οποίο είναι ευγνώμων. Το "Κάτω από το Κρεβάτι", ύστερα από ψηφοφορία 170.000 αναγνωστών, αναδείχθηκε στα δέκα καλύτερα βιβλία του είδους στα Public Book Awards. Ο συνάδελφός του Γιάννης Μαργέτης έγραψε ότι «ο Γιώργος Γιώτσας αγαπάει αυτό που κάνει», ενώ ο Αντώνης Παναγιωτόπουλος-Πιπεριάν τον χαρακτήρισε «ανθρώπινο συγγραφέα». Esquire, Mystery, TV Zapping και Athens Voice είναι κάποια από τα μέσα που φιλοξένησαν συνεντεύξεις του και αφιερώματα. Ο Γιώργος συνεχίζει να γράφει με συνέπεια, και αυτό τον καιρό ετοιμάζει τα επόμενα συγγραφικά ταξίδια. "Το Κουτί" είναι το πρώτο του μυθιστόρημα από τις Εκδόσεις BELL.

Κυρίες και κύριοι... ο Γιώργος Γιώτσας ανακρίνεται από τη Λιάνα και τη Μάγδα!!!

Νέο βιβλίο με τίτλο “Το ξεχωριστό παιδί”. Ένα βιβλίο που καταπιάνεται με τη διαφορετικότητα, ένα βιβλίο-ύμνος στην πατρική αγάπη. Πείτε μας λίγα λόγια γι'αυτό.
Γ.Γ.: Ευχαρίστως! “Το ξεχωριστό παιδί” είναι ένα βιβλίο το οποίο μας δείχνει τρεις διαφορετικές ιστορίες που συνδέονται μεταξύ τους. Η πρώτη είναι εκείνη της διαφορετικότητας, η οποία εδώ εκφράζεται τόσο με την “αόρατη” αναπηρία του αυτισμού... του Νικόλα, γιού του Ηλία, όσο και με την διαφορετικότητα της σεξουαλικότητας των ανθρώπων -που εδώ βλέπουμε στην καλύτερη φίλη του Ηλία, την Άλεξ. Η δεύτερη είναι η κακοποίηση και η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, με την επίσης σπαραχτική ιστορία της Άρτε, αλλά βλέπουμε και την ελπίδα της επιβίωσης, ενός νέου ξεκινήματος. Η τρίτη έχει να κάνει με τα όνειρά μας, με την αγάπη μας που θέλουμε να δώσουμε -και μέχρι πού μπορεί να φτάσει ένας γονιός την αγάπη του αυτή... προκειμένου το παιδί του να χαμογελάσει. “Το ξεχωριστό παιδί” (ένας τίτλος τον οποίο σκέφτηκα αρκετά και χαίρομαι που έχουν ήδη αγαπήσει οι αναγνώστες), δεν είναι ένα βιβλίο-ύμνος μονάχα για την πατρική αγάπη, αλλά είναι για την αγάπη της μητέρας, του πατέρα, του ανθρώπου προς άνθρωπο. Μέσα σε μια κοινωνία που μοιάζει με φλεγόμενο δάσος.

Ποια ήταν η μεγαλύτερη πρόκληση που αντιμετωπίσατε κατά τη διάρκεια συγγραφής του;
Γ.Γ.: Ως πατέρας παιδιού στο φάσμα του αυτισμού αλλά ταυτόγχρονα και ως έμπειρος συγγραφέας, η μεγαλύτερη πρόκληση που αντιμετώπισα ήταν να αποστασιοποιηθώ από την ιστορία, αλλά ταυτόγχρονα να παρουσιάσω όλα όσα βιώνουμε καθημερινά εμείς και αρκετές οικογένειες. Ήταν αρκετά δύσκολο και ένα εγχείρημα γεμάτο ρίσκο, όπως και το προηγούμενο βιβλίο μας με τις εκδόσεις Bell “Το κουτί” (2020), το οποίο βραβεύτηκε ως “Το καλύτερο βιβλίο της χρονιάς” μέσω της Athens Voice και πήγε στα 10 καλύτερα βιβλία των βραβείων Public στην κατηγορία “Ηρωίδα”. Για “Το ξεχωριστό παιδί” στο τέλος πέτυχα πιστεύω έναν συνδυασμό, όπου το βιβλίο έχει πολλά βιωματικά στοιχεία, ενώ ταυτόγχρονα ο ήρωας είναι ένας “κόντρα ρόλος” σε εμένα. Αρκετοί αναγνώστες ίσως νομίσουν πως ο Ηλίας είμαι εγώ. Δεν είμαι φυσικά -τουλάχιστον σε πολλά σημεία- αλλά αυτή είναι η μαγεία της τέχνης: Όχι στο δρόμο που πήρες, αλλά στο δρόμο που δεν πήρες. Η μαγεία έγκειται στο να εξερευνάς. Να ανακαλύπτεις.

Στο οικείο βιβλίο, το Σκοτάδι, υπό τη μορφή μιας γυναικείας παρουσίας, κάνει μια απρόσμενη πρόταση στον πρωταγωνιστή. Τι συμβολίζει το Σκοτάδι στη συγκεκριμένη ιστορία σας;
Γ.Γ.: Το Σκοτάδι είναι ο αντρικός χαρακτήρας του Σκοτεινού, τον οποίο συναντάμε σε βιβλία-ορόσημα της βιβλιογραφίας μου, τα τελευταία 15 χρόνια. (“Εκείνος που ψιθυρίζει πάνω από τα βουνά”, εκδ. Momentum 2012 εξαντλ. & Λυκόφως νέα έκδοση 2020 / “Εκ Νεκρών”, εκδ. Λυκόφως 2015 / “Το κουτί”, εκδ. Bell 2020) -είναι ένας χαρακτήρας που συναντάμε με γυναικεία μορφή στο “Ξεχωριστό παιδί” αλλά και που διαβάζουμε ότι μεταμορφώνεται συνεχώς. Συμβολίζει σε αυτό το νέο μυθιστόρημα, αλλά και σε κάθε βιβλίο μου ως τώρα, τις δυνάμεις που κάνουν κακό, όλα αυτά που έχουμε απέναντί μας, που βαραίνουν το κάθε βήμα μας, που θα πρέπει να υπερνικήσουμε για να προχωρήσουμε στη ζωή -είτε μιλάμε για βιβλία φαντασίας, είτε για κοινωνικά, όπως “Το ξεχωριστό παιδί”. Και όταν το Σκοτάδι σου δίνει ελπίδες... μέσα από το ίδιο του το σκοτεινό υλικό, τότε το τίμημα είναι βαρύ.

“Το ξεχωριστό παιδί” αποτελεί ένα κοινωνικό μυθιστόρημα με στοιχεία φανταστικού. Με τι κριτήρια επιλέγετε το είδος του μυθιστορήματος το οποίο γράφετε κάθε φορά;
Γ.Γ.: Πολύ ωραία ερώτηση! Η αλήθεια είναι απλή, και προσωπικά τη βρίσκω όμορφη. Γράφω ό,τι μου ψιθυρίζει η Μούσα. Δεν γράφω ποτέ κατά παραγγελία ή σε κάτι που είμαι καλός, αν δεν έχω να πω κάτι καινούριο. Από εκεί και ύστερα, καταλαβαίνω πως το αναγνωστικό κοινό με γνώρισε με τον υπερφυσικό τρόμο, και αγάπησε τα βιβλία αυτά, αλλά όπως και με την αντικειμενικά επιτυχημένη λογοτεχνική στροφή με "Το κουτί", έτσι και τώρα με "Το ξεχωριστό παιδί", ο τρόμος που συναντάμε, είναι αληθινός. Από τότε που έγινα γονιός, άλλαξαν και οι ανησυχίες μου, έγιναν εντονότερα κοινωνικές. Και υπάρχει και ένα κλείσιμο του ματιού στους φίλους του φανταστικού, με το χαρακτήρα του Σκοταδιού.

Θεωρείτε πως κάποιο συγκεκριμένο είδος λογοτεχνίας έχει μεγαλύτερη απήχηση από κάποιο άλλο;
Γ.Γ.: Προσωπικά διαβάζω όλα τα είδη λογοτεχνίας. Τα πάντα, κυριολεκτικά. Φανταστικό, κοινωνικά, τρόμο, βιογραφίες, εποχής, αστυνομικά, ό,τι μου φανεί ενδιαφέρον. Πιστεύω ότι η ουσιαστική απήχηση ενός βιβλίου ή ενός είδους λογοτεχνίας φαίνεται στο χρόνο και στο αποτύπωμα που αφήνει στην καρδιά του αναγνώστη.

Τι σας δίνει ώθηση στη συγγραφή;
Γ.Γ.: Η αγάπη γι'αυτό που κάνω.

Πώς αισθάνεστε κατά την ολοκλήρωση ενός μυθιστορήματος;
Γ.Γ.: Μεγάλη πνευματική κούραση και ευτυχία. Τα βιβλία δεν είναι απλά μελάνι και χαρτί. Κάθε βιβλίο, είναι μια καρδιά ζωντανή που χτυπάει. Και για να φτάσει ένα καλό βιβλίο στα χέρια των αναγνωστών... θέλει κόπο, μόχθο, αγάπη, θυσίες και όραμα.

Πώς αντιμετωπίζετε τις καλές κριτικές; Μια αρνητική κριτική μπορεί να σας επηρεάσει;
Γ.Γ.: Νιώθω μεγάλη χαρά και τιμή κάθε φορά που διαβάζω μια καλή κριτική, κάθε φορά που κάποιος άνθρωπος αφιερώνει χρόνο για να γράψει σκέψεις και συναισθήματα για το βιβλίο που διάβασε. Το αισθάνομαι ως κάτι το φανταστικό, είναι σαν να είμαστε μαζί σε μια συναυλία, να χορεύουμε μαζί, να γελάμε. Αυτό νιώθω έντονα ως Γιώργος. Ως συγγραφέας όμως, έχω αποφασίσει να μην δίνω πολλή σημασία ούτε στις καλές, ούτε στις κακές κριτικές. Ενδιαφέρομαι και για τις αρνητικές κριτικές όταν είναι εποικοδομητικές. Μονάχα αδιαφορώ παντελώς όταν διαβάζω κάποια κακή κριτική που έρχεται από προσωπική επίθεση, ζήλεια, κακία ή καθαρά ανθρώπινο δηλητήριο. Αρκετοί συνάδελφοι επηρεάζονται από κάποιες αρνητικές κριτικές και δημοσιεύουν στα social σχετικά κλπ. ζητώντας βοήθεια από φίλους και αναγνώστες. Προσωπικά πιστεύω πως το να θες να σταματήσεις τα άσχημα σχόλια, ακόμα και όταν είσαι ένας αναγνωρισμένος συγγραφέας, είναι σαν τον βασιλιά Κανούτο που έστησε το θρόνο του δίπλα στα κύματα και «διέταξε» την παλίρροια να γυρίσει πίσω. Δε γίνεται. Οι γνώμες των αναγνωστών -και ναι, δυστυχώς υπάρχουν και πικρόχολοι μέσα στη μεγάλη μάζα των υγιών αναγνωστών- είναι σαν τα κύματα, σαν τον αέρα. Είναι εκεί, δεν σταματάνε. Ως Γιώργος φοράω αδιάβροχο και ποτέ -ακόμα και σε ελάχιστες πραγματικά ανόητες γνώμες που έχω διαβάσει- δεν με ένοιαξε. Γιατί ξέρω τον εαυτό μου, ξέρω πόσο καλός συγγραφέας είμαι. Προχωράω μπροστά και κρατάω τα καλά λόγια γιατί με νοιάζουν οι άνθρωποι που έχουν την καλοσύνη να τα μοιραστούν. Είμαι 15 χρόνια στο χώρο του βιβλίου και το 95% των κριτικών που έχουν δεχθεί τα βιβλία μου είναι θετικές. Κάτι μου λέει αυτό.

Πώς βλέπει ο συγγραφέας Γιώργος Γιώτσας το μέλλον στο χώρο του βιβλίου; Ο αναγνώστης Γιώργος Γιώτσας βλέπει κάτι διαφορετικό;
Γ.Γ.: Μπορώ να πω ως συγγραφέας και ως αναγνώστης ότι ελπίζω μονάχα -μέσα σε ένα δύσκολο χώρο και μια δύσκολη καθημερινότητα για όλες τις εκφάνσεις της τέχνης και της ίδιας μας της ζωής. Σίγουρα υπάρχουν πολλές αξιόλογες πένες στην ελληνική σκηνή. Εάν καλλιεργήσουμε το ταλέντο αυτό και προσέξουμε τη συμπεριφορά μας ως συγγραφείς, συνάδελφοι, άνθρωποι, αναγνώστες και επαγγελματίες του χώρου, τότε ναι, μπορώ να πω ότι αισιοδοξώ πως το αδιαμφισβήτητο ταλέντο, θα χτίσει πάνω στις βάσεις και τα έργα που βρήκαμε εμείς όταν ξεκινήσαμε, και ο χώρος του βιβλίου που τόσο αγαπάμε θα κάνει βήματα μπροστά.

Ετοιμάζετε κάποιο νέο έργο σύντομα;
Γ.Γ.: Ακολουθεί μια περίοδος ξεκούρασης και περισυλλογής. Την έχω πραγματικά ανάγκη. Σε επίπεδο ανθολογιών, συμμετέχω σε δύο επερχόμενες ανθολογίες διηγημάτων, κατόπιν πολύ τιμητικών προσκλήσεων από τους Ιωάννη Πλεξίδα και Βίκυ Τάσιου, αντίστοιχα. Η πρώτη έχει να κάνει με διηγήματα τρόμου, είδος στο οποίο έχω μεγάλη ιστορία και απόλαυσα να γράψω ξανά, ενώ η δεύτερη είναι μια πρωτοβουλία της Βίκυς Τάσιου για ένα βιβλίο εναντίον της γυναικείας κακοποίησης, όπου έχω γράψει με σκοπό την ευαισθητοποίηση και τη δράση, πέραν της ιστορίας που γνέθω.

Σας ευχαριστούμε πολύ! Καλό καλοκαίρι από τα Βιβλιοσημεία!
Γ.Γ.: Ευχαριστώ ειλικρινά για τις τόσο ενδιαφέρουσες ερωτήσεις και τη φιλοξενία σας!

---Οι φωτογραφίες του άρθρου ανήκουν στο αρχείο του συγγραφέως και δόθηκαν κατά αποκλειστικότητα στα Βιβλιοσημεία.---
(©Λιάνα Τζιμογιάννη, Μάγδα Μπάσιου για τα Βιβλιοσημεία)

Βιβλιοάποψη: "Το ξεχωριστό παιδί"

---Δημοσίευση: 28/06/2024---
Περίληψη οπισθόφυλλου:
«Ένιωσα βαθιά μέσα μου πως είμαι ένας παράταιρος ηθοποιός πάνω στη σκηνή, ένας ηθοποιός που έχει ξεχάσει παντελώς τα λόγια του...»
Η ζωή του Ηλία έχει εκτροχιαστεί. Η απώλεια των γονιών του. Η αποτυχία να δημιουργήσει. Οι ασταθείς σχέσεις. Και πάνω απ’ όλα το αυτιστικό παιδί που έρχεται στον κόσμο. Εκείνο το παιδί που όλοι λένε «ξεχωριστό».
Η ζωή του Ηλία βουλιάζει αργά και χωρίς επιστροφή καθώς έχει αποτύχει ως σύζυγος, πατέρας, συγγραφέας και άνθρωπος. Μένει μόνος στα σκοτάδια του διαμερίσματός του. Τα βάρη είναι πολλά για να τα αντέξει και, παρά την αγάπη που καίει στην καρδιά του, ο κυνικός τρόπος με τον οποίο είναι φτιαγμένος και λειτουργεί ο κόσμος μοιάζει να τον διαλύει. Πόση ελπίδα να χωρέσει μέσα σε έναν τέτοιον κόσμο; Μέχρι που κάποιο απόγευμα μια άγνωστη γυναίκα κάθεται δίπλα του σ’ ένα μπαρ. Και του κάνει μια πολύ ενδιαφέρουσα όσο και τρομακτική πρόταση.
Το Ξεχωριστό Παιδί μάς διηγείται μια ιστορία για την αναπηρία και τον αυτισμό, τις ανθρώπινες σχέσεις, τις χαμένες προοπτικές, τον κοινωνικό περίγυρο, την κακοποίηση και την εκμετάλλευση, αλλά ταυτόχρονα μας μιλάει για τη διαφορετικότητα, τα όνειρα των ανθρώπων, την ελευθερία, τον έρωτα, όπως και για την κινητήρια δύναμη του κόσμου αυτού: την αγάπη. Με εισαγωγικά σημειώματα από τη συγγραφέα Χριστίνα Ψύλλα και την ψυχολόγο Φάννυ Ροΐδου.


Η άποψή μου:
(γράφει η Μάγδα Μπάσιου)
"Φάσμα αυτισμού. Το παιδί πρέπει να ξεκινήσει άμεσα θεραπείες". Αυτή ήταν η απάντηση της αναπτυξιολόγου, όταν ο Ηλίας και η Ζέτα, οι γονείς του μικρού Νικόλα ρώτησαν τη γιατρό για ποιο λόγο το παιδί τους δεν είχε καταφέρει ακόμα να μιλήσει. Ο κόσμος τους ξαφνικά γκρεμίζεται και όλα αλλάζουν.

Ο τριαντατριάχρονος Ηλίας, ο πρωταγωνιστής του νέου μυθιστορήματος του Γιώργου Γιώτσα, μας συστήνεται ξεκινώντας με ένα flash back αναμνήσεων της παιδικής του ηλικίας, ενώ στη συνέχεια μας μεταφέρει στα -περίεργα για αυτόν- εφηβικά του χρόνια και στη γνωριμία με τη γυναίκα του. Στη συνέχεια μας παρουσιάζει τον αγαπημένο του γιο, τον Νικόλα. Το “ξεχωριστό παιδί”. Ένα αυτιστικό παιδί το οποίο δεν θα καταφέρει ποτέ να μιλήσει, που θα χρειάζεται πάντα βοήθεια και καθοδήγηση σε όλα του τα βήματα. Το ήδη επιβαρυμένο παρελθόν του μετά την απώλεια των γονιών του σε συνδυασμό με τη δυσκολία δημιουργίας σταθερών ανθρωπίνων σχέσεων θα διαλύσουν την εύθραυστη ψυχή του. Υπάρχει άραγε ελπίδα;

Και τότε εμφανίζεται ως δια μαγείας μια γυναικεία παρουσία, το Σκοτάδι και θα του κάνει μια πρόταση που θα τον αναστατώσει, θα του αναπτερώσει δε το ηθικό. Ποιο είναι το τίμημα το οποίο θα κληθεί να πληρώσει ο Ηλίας, για να δει το γιο του να μιλά για πρώτη φορά;

Το κάθε κεφάλαιο του βιβλίου συνιστά και ένα βήμα του ήρωα προς την ωριμότητα και ένα ταξίδι αναγνώρισης του εαυτού του μέσα από μια δίνη αλλεπάλληλων εμπειριών.

Ένα ταξίδι και μια δεύτερη ευκαιρία στον έρωτα, ένα μεγάλο κίνητρο στον κόσμο αυτό που λέγεται αγάπη,θα μαλακώσουν την καρδιά του και θα του δώσουν φτερά. Βασικός άξονας όμως της ιστορίας αυτής είναι η πατρική αγάπη, η οποία θα δώσει τεράστια αποθέματα δύναμης στον Ηλία να συνεχίσει να παλεύει για εκείνον, τον δικό του Νικόλα.

Αναμφίβολα, το “ξεχωριστό παιδί” αποτελεί μια ιδιαίτερη, ευαίσθητη και παράλληλα σκοτεινή ιστορία που ισορροπεί ανάμεσα στη φαντασία και τον σκληρό ρεαλισμό. Μια ιστορία σπαρακτική που αξίζει να διαβαστεί προσεκτικά για την ένταση των συναισθημάτων που αποπνέει και για το μεγαλείο ψυχής που φέρουν οι γονείς των παιδιών ΑμεΑ.

Άραγε πόσο σκοτάδι μπορείς να αντέξεις για να δεις το παιδί σου να χαμογελάει;



Στοιχεία βιβλίου:
Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ
Συγγραφέας: Γιώργος Γιώτσας
Σελίδες: 352
Ημερ. έκδοσης: Μάιος 2024
ISBN: 978-960-620-983-3

Βιβλιοάποψη: "Σκοτεινός δρόμος"

---Δημοσίευση: 20/06/2024---
Περίληψη οπισθόφυλλου:
Ένας απομονωμένος αυτοκινητόδρομος καταμεσής στην έρημο -το τέλειο μέρος για να κρύψεις ένα μυστικό. Έχουν περάσει δύο μήνες από την εξαφάνιση της Λόρι Σίμοντς, μιας νεαρής ζωγράφου από το Λος Άντζελες. Το βαν της βρέθηκε παρατημένο στον ερημικό Αυτοκινητόδρομο Τουεντινάιν Παλμς, χιλιόμετρα μακριά από τους πάντες και τα πάντα. Η έρευνα της αστυνομίας δεν οδηγεί πουθενά και οι γονείς της Λόρι αναθέτουν στην ιδιωτική ερευνήτρια Τζέσικα Σο να ανακαλύψει τι συνέβη. Η Τζέσικα και ο Ματ Κόνορ, ο συνεργάτης της, μαθαίνουν ότι άλλες δύο γυναίκες έχουν εξαφανιστεί, και τα στοιχεία οδηγούν στον ίδιο αυτοκινητόδρομο. Όταν έρχεται στο φως ένας συνδετικός κρίκος ανάμεσα σ’ αυτές τις γυναίκες και μια παρέα παλιών φίλων από το πανεπιστήμιο, η Τζέσικα είναι σίγουρη ότι πλησιάζουν στην αλήθεια. Όμως, οι γονείς της Λόρι τρομάζουν και αποφασίζουν να διακόψουν την έρευνα της υπόθεσης. Η Τζέσικα αιφνιδιάζεται, αλλά δεν εγκαταλείπει: τρεις γυναίκες έχουν εξαφανιστεί και μπορεί να κινδυνεύουν κι άλλες· δεν μπορεί να τους γυρίσει την πλάτη. Όμως όσο πιο πολύ ψάχνει, τόσο πιο πολύ κινδυνεύει. Θα προλάβει να βρει τους ενόχους πριν τη βρουν αυτοί;


Η άποψή μου:
(γράφει η Ρούλα Κεφάκη)
Το όνομα του δολοφόνου μπορεί να το ξεχνάς εύκολα -ένα καλό δίδυμο ντετέκτιβ ή αστυνομικού και συνεργάτη όμως, όχι. Οι (προσωπικά αγαπημένοι μου) Κολόμπα και Ντάντε στην τριλογία του Ντατσιέρι, η Μίνα και ο Βίνσεντ στη σειρά της Λάκμπεργκ κάνουν ό,τι και οι συνάδελφοί τους σε κάθε αστυνομικό: σπαζοκεφαλιάζουν, ενώνουν τελείες, συνδέουν κομμάτια, διαφωνούν, τραυματίζονται, κινδυνεύουν, όλα με μοναδικό στόχο να βρουν τον ένοχο, τη λύση στο μυστήριο, πριν να είναι αργά.

Ωστόσο, στον δρόμο για να το καταφέρουν, αυτό που κάνει τη διαφορά είναι ότι έχουν πάρει τον αναγνώστη από το χέρι, τον έχουν ποτίσει με την ενέργειά τους και τον έχουν ρίξει στα βαθιά σε ένα ταξίδι που φτάνει στο τέλος του μόνο με τη λύτρωση.

Στον Σκοτεινό Δρόμο, το πρωταγωνιστικό δίδυμο ιδιωτικών ντετέκτιβ, Τζέσικα–Ματ, αποδείχθηκε κομματάκι... χλιαρό για τα γούστα μου και δεν ένιωσα ότι επιτέλεσε στο ακέραιο τον συγκεκριμένο σκοπό. Ωστόσο, ο χαρακτήρας της Τζέσικα, σαφώς πιο δυναμικός από τον συνάδελφό της και με διάθεση να παίρνει πρωτοβουλίες χωρίς να υπολογίζει το κόστος, έσωσε την παρτίδα.

Οι δυο τους καλούνται να ερευνήσουν την εξαφάνιση μιας 24χρονης ζωγράφου, τα ίχνη της οποίας χάθηκαν δύο μήνες πριν στη μέση της ερήμου. Σύντομα, η εξαφάνιση της Λόρι συνδέεται με δύο ακόμα αγνοούμενες γυναίκες, που χάθηκαν μυστηριωδώς στο ίδιο σημείο, ενώ όσο η έρευνα προχωρά η Τζέσικα ανακαλύπτει κοινά στοιχεία με μία ακόμα περίπτωση εξαφάνισης, 30 ολόκληρα χρόνια νωρίτερα, η οποία οδηγεί στους κόλπους μιας πανεπιστημιακής αδελφότητας της εποχής.

Ο τρόπος που η Τζέσικα προσεγγίζει τις υποθέσεις τούς δίνει ακόμα πιο ανθρώπινο πρόσωπο, καθώς μοιάζει αποφασισμένη να φτάσει στην άκρη του νήματος, ακόμα κι όταν της το απαγορεύουν. Ποια γυναίκα θα εγκατέλειπε την προσπάθεια να σώσει άλλες γυναίκες, κάνοντας ό,τι περνάει το χέρι της για να ξεσκεπάσει τον απαγωγέα τους;

Πρόκειται για το τρίτο βιβλίο της σειράς με πρωταγωνίστρια τη Τζέσικα Σο, ωστόσο διαβάζεται άνετα/αυτόνομα χωρίς να δημιουργούνται κενά. Η Lisa Gray χτίζει μια αρκετά περίπλοκη υπόθεση, συνδέοντας πολλαπλές ιστορίες και υπενθυμίζοντάς μας ότι οι αμαρτίες του παρελθόντος μπορούν να μας κυνηγήσουν στο απώτερο μέλλον, ακόμα κι όταν έχουμε πείσει τον εαυτό μας ότι καταφέραμε να μείνουμε ατιμώρητοι. Στο «Ουφ!» έρχονται τα χειρότερα...


Στοιχεία βιβλίου:
Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ
Συγγραφέας: Lisa Gray
Μετάφραση: Μαρία Παπανδρέου
Σελίδες: 336
Ημερ. έκδοσης: Οκτώβριος 2023
ISBN: 978-960-507-175-2


Βιογραφικό της συγγραφέως:
Η Λίσα Γκρέι έχει εργαστεί ως επικεφαλής της ομάδας κάλυψης ποδοσφαιρικών αγώνων της Σκωτίας στο Press Association, υπεύθυνη παρουσίασης βιβλίων στο Daily Record Saturday Magazine και αρθρογράφος στην Daily Record και τη Sunday Mail. Το Αγνοούμενη, το πρώτο της μυθιστόρημα, έγινε μπεστ σέλερ στις λίστες της Washington Post και της Wall Street Journal και υπήρξε το τρίτο σε πωλήσεις Kindle eBook του 2019. Το δεύτερο βιβλίο της, Bad Memory, κατέκτησε επίσης μια θέση στη λίστα των μπεστ σέλερ της Wall Street Journal καθώς και την υποψηφιότητα για το βραβείο McIlvanney. Tον Νοέμβριο του 2020 εκδόθηκε τo τρίτο της μυθιστόρημα με ηρωίδα την Τζέσικα Σο, Dark Highway. Σήμερα έχει πλέον αφοσιωθεί εξ' ολοκλήρου στη συγγραφή. Για περισσότερες πληροφορίες, επισκεφθείτε τον ιστότοπό της.

Βιβλιοάποψη: "Μη με ξεχάσεις"

---Δημοσίευση: 20/06/2024---
Περίληψη οπισθόφυλλου:
Η πρώτη σκέψη που έκανε έντρομη η Κορνίλια μόλις άνοιξε τα μάτια της κι αντίκρισε τα αμέτρητα σωληνάκια και τα τελευταίας τεχνολογίας ιατρικά μηχανήματα, ήταν ότι στη μνήμη της δεν υπήρχε η παραμικρή πληροφορία. Αδύνατον να θυμηθεί το όνομά της, να μαντέψει την ηλικία της ή την πόλη στην οποία βρισκόταν. Ήταν παντρεμένη; Υπήρχαν άραγε παιδιά; Ποιος πλήρωνε την ακριβή της νοσηλεία και πόσοι κοντινοί της άνθρωποι θα έρχονταν να την επισκεφτούν με τη χαρμόσυνη είδηση ότι η αγαπημένη τους είχε συνέλθει από το κώμα;
Η πόρτα του δωματίου της άνοιξε και ο γοητευτικός Εμανουέλ της συστήθηκε ως ο σύζυγός της. Ένας πετυχημένος πιλότος, που απλόχερα της πρόσφερε την αγάπη του και, επιπλέον, όλες τις ανέσεις μιας καλής ζωής. Μια σπάνια τύχη!  Ή μήπως όχι; Η Κορνίλια ήξερε. Μ’ έναν περίεργο τρόπο, ήξερε πως αυτή η ζωή δεν ήταν η δική της. Πεπεισμένη ότι καθόταν στο θρόνο μιας άλλης, έπρεπε αμέσως ν’ ανακαλύψει με ποιον τρόπο της είχε κλέψει τη ζωή... και πού πραγματικά βρισκόταν η προκάτοχός της. Έπρεπε πρώτα να δώσει απάντηση στο ερώτημα: Πώς τόσοι άνθρωποι την είχαν αναγνωρίσει ως την εξαφανισμένη σύζυγo και γιατί ένιωθε πως τώρα κινδύνευε η ζωή της;


Η άποψή μου:
(γράφει η Χρύσα Παναγοπούλου)
Μυστήριο πράγμα η μνήμη. Κάποιες φορές ηθελημένα ξεχνάμε αλλά το πραγματικό μαρτύριο ξεκινά όταν δεν θυμόμαστε πραγματικά. Η Κορνίλια βρίσκεται σε αυτή την τελευταία δύσκολη και οδυνηρή θέση. Ποιος είναι άραγε αυτός ο άγνωστος που παρουσιάζεται ως σύζυγός της; Περνούσαν καλά μαζί; Είχαν παιδιά; Πόσα χρόνια ήταν παντρεμένη; Η προσπάθειά της να θυμηθεί κάτι, έστω και αμυδρά, της δημιουργεί πόνο ψυχικό και σωματικό κι αν η μνήμη της δεν επιστρέψει ποτέ;

Μοιραία κάνει αυτό που μπορεί, συλλέγει όποια πληροφορία πέσει στην αντίληψή της, μήπως και μπορέσει να βρει κάποια άκρη. Γνωρίζει ήδη ότι το τραύμα της είναι αποτέλεσμα ληστείας τη στιγμή που ο άντρας της έλειπε σε επαγγελματικό ταξίδι, από την άλλη ζούσε σε μια ασφαλή γειτονιά "πώς είναι δυνατόν να της συνέβη αυτό"; Ηταν δόλος, απάτη; Δεν μπορεί να ξέρει αλλά αγωνιά. «Μα γιατί δεν εργάζομαι;» αναρωτιέται.

Δεν μπορούσα να μη μπω στη θέση της, μια γυναίκα χωρίς παρελθόν αλλά με μέλλον. Επιτυχημένος σύζυγος, φαίνεται να την αγαπάει, ωραία συνοικία, πανέμορφο σπίτι και τώρα της φέρνει και μια οικιακή βοηθό να την προσέχει και αμέσως σκέφτομαι: γιατί τα ψάχνει; Ποια γυναίκα δεν θα ήθελε να ήταν στη θέση της; Η Κορνίλια όμως δεν το βάζει κάτω. Ιδιαίτερα τα πράγματα περιπλέκονται όταν παρουσιάζεται στο κατώφλι της ο Μάρκους, που δηλώνει εραστής της και συνειδητοποιεί ότι είχε πεισθεί να φύγει μαζί του.

Κάπου σε κάποια άλλη στιγμή μια γυναίκα με ξεχωριστές ικανότητες κερδίζει το λαχείο. Κι ένα κοριτσάκι η Φράνκα βλέπει μια νεκρή γυναίκα που αναπαύεται στον πάτο μιας λίμνης αλλά κανείς δεν την πιστεύει και το όνομα αυτής, Κορνίλια.

Ο Εμανουέλ από την άλλη μοιάζει απόμακρος, φειδωλός στις απαντήσεις του και συγκρατημένος. Αφήνει τον χρόνο να κυλάει ώσπου η γυναίκα του να συνέλθει από το σοκ ή μήπως τον συμφέρει να μη θυμηθεί;

Όταν η «Έκτη Αίσθηση» συναντά την «Αμνησία» του Στηβ Γουάτσον το αποτέλεσμα είναι εκπληκτικό γιατί εκεί που γνωρίζεις ή νομίζεις τουλάχιστον ότι ξέρεις την αλήθεια, προκύπτει ένα νέο στοιχείο που ανατρέπει το προηγούμενο. Ο αναγνώστης συμπάσχει και φοβάται να ανακαλύψει την αλήθεια σχεδόν ψιθυρίζει στην ηρωίδα να μην το ψάχνει άλλο και να ζήσει τη ζωή της από την αρχή. Μα εκείνη όπως είναι φυσικό ακολουθεί τον δικό της δρόμο. Έτσι το τέλος του κάθε κεφαλαίου είναι τόσο συναρπαστικό που αμέσως ξεκινάς το επόμενο.

Το χειρότερο απ΄όλα είναι ότι αυτή η γυναίκα δεν νιώθει το σώμα, την οντότητα και την υπόστασή της. Πιστεύει ακράδαντα ότι έχει γίνει κάποιο λάθος και εκείνη είναι κάποια άλλη. Τότε πώς την αναγνωρίζει η Μάρτα, η άλλοτε κολλητή της φίλη; Πώς την αναγνωρίζει ο εραστής της; Γιατί η ίδια δεν νιώθει κάποιο συναίσθημα για τον άντρα της; Άραγε μαζί με τη μνήμη χάνονται και τα συναισθήματα; Η Κορνίλια θέλει απαντήσεις και τις θέλει αμέσως. Δεν αφήνει το χρόνο να κυλήσει, δεν ηρεμεί μέσα της παρά μόνο αν φτάσει στην μοναδική αλήθεια. Δεν εξετάζει το μετά, αν μπορεί να διαχειριστεί αυτή την αλήθεια. Δεν έχει συμμάχους. Ούτε άλλους συγγενείς. Είναι αυτός και εκείνη και πρέπει να ξετυλίξει το κουβάρι της ζωής της και όπου τη βγάλει.

Για άλλη μια φορά η συγγραφέας μας εκπλήσσει τόσο με το θέμα όσο με τις ανατροπές της. Για άλλη μια φορά αποτυπώνει στο χαρτί την ψυχολογία των χαρακτήρων με τον δικό της μοναδικό τρόπο. Έτσι, τους νιώθουμε σαν να μην είναι χάρτινοι αλλά οι άνθρωποι της διπλανής πόρτας. Κλέβουμε λίγο χρόνο από την ανάγνωση για να συνομιλήσουμε μαζί τους, άλλες φορές είμαστε σύμφωνοι με τις αποφάσεις τους και άλλοτε τους μαλώνουμε. Όσο για το μεταφυσικό κομμάτι θα πω ότι δεν με ενοχλεί καθόλου. Μπορώ να πω ότι μου τράβηξε το ενδιαφέρον πέρα από οτιδήποτε άλλο. Ίσως η λογική μας να μην το δέχεται αλλά σίγουρα υπάρχουν άνθρωποι – όχι απατεώνες- με ξεχωριστές ικανότητες, ακόμα και η αστροφυσική το παραδέχεται, όπως η γάτα ή ο σκύλος κάποιοι άνθρωποι αντιλαμβάνονται κάποιες χαμηλές συχνότητες και φτάνουν στο κατώφλι ενός άλλου κόσμου. Μπορούν να δουν πράγματα που ένας φυσιολογικός άνθρωπος αδυνατεί. Δεν θέλω να τους ονομάσω αλαφρωίσκιωτους γιατί είναι κάτι απαξιωτικό αντίθετα μάλιστα θα έλεγα ότι όχι μόνο τους πιστεύω αλλά και τους ζηλεύω. Συνεπώς απόλαυσα όλες τις πτυχές της ιστορίας, τον τρόπο που όλα στο τέλος βρίσκουν τη λύση τους αλλά και το πώς συνδέονται πρόσωπα και καταστάσεις.


Στοιχεία βιβλίου:
Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ
Συγγραφέας: Σόνια Σαουλίδου
Σελίδες: 306
Ημερ. έκδοσης: Δεκέμβριος 2023
ISBN: 978-960-620-959-8


Βιογραφικό της συγγραφέως:
Η Σόνια Σαουλίδου γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε Επικοινωνίες καθώς και Διοίκηση Επιχειρήσεων στο Slippery Rock University στην Πενσιλβάνια των ΗΠΑ. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα, συνεργάστηκε με πολλά περιοδικά ως δημοσιογράφος. Επίσης ανέλαβε την παρουσίαση τηλεοπτικών και ραδιοφωνικών παραγωγών στη Θεσσαλονίκη και στην Αθήνα. Το 2013 μετακόμισε στο Κέιπ Κόραλ της Φλόριντα, όπου η μόνη επαγγελματική επιλογή που είχε στη μικρή αυτή παραθαλάσσια πόλη ήταν να εργαστεί ως μεσίτρια. Εκεί ξεκίνησε στα μέσα του 2017 να γράφει το πρώτο της αστυνομικό θρίλερ, Το Ακρωτήρι των Κοραλλιών, το οποίο ολοκλήρωσε την ίδια χρονιά, με την επιστροφή της στην Ελλάδα. Το βιβλίο κυκλοφόρησε το 2019 από τις εκδόσεις Ωκεανίδα. Ακολούθησαν από τις εκδόσεις BELL το Αμάρτημα της Κυρίας Ρέμικ, το 2021, το δεύτερο αστυνομικό-ψυχολογικό θρίλερ της, και το μεταφυσικό θρίλερ Ο Φάρος του Κένεμπεκ, το 2022. Το Μη με Ξεχάσεις είναι το τέταρτο μυθιστόρημά της. Πλέον ζει στη γενέτειρά της με το γιο της. Επισκεφτείτε τη στο Facebook και στο Instagram.

Συνέντευξη στον Γιάννη Αναστασόπουλο

---Δημοσίευση: 19/06/2024---
Ο Γιάννης Σ. Αναστασόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα τον Απρίλη του 1967. Σπούδασε Διοίκηση Επιχειρήσεων στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών, και παρακολούθησε μαθήματα στο πρόγραμμα Οικονομικών του Ανοιχτού Πανεπιστημίου Κύπρου. Εργάστηκε ως λογιστής. Γράφει, κυρίως ποίηση, από μικρός. Έχει εκδώσει τις ποιητικές συλλογές: Τα Ρόδα των Σκουπιδιών (2004), Το Πέρασμα στη Σιωπή (2008), Κήποι στη Θάλασσα (2013) και Ο Παράδεισος είναι μια απέραντη ζεστή φωλιά... (2022). Το Ηλιοτρόπιο ονείρων είναι η πέμπτη ποιητική συλλογή του.

Συνομιλήσαμε με τον ποιητή Γιάννη Αναστασόπολο, με αφορμή την έκδοση της ποιητικής του συλλογής από τις εκδόσεις Βακχικόν.

Τι είναι εκείνο που σας ωθεί να γράφετε;
Γ.Α.: Η ανάγκη να διοχετεύσω το ανέκφραστο, αυτό για το οποίο δε μιλάμε σε κανέναν, ποτέ και με κανέναν τρόπο και που μπορεί να αποτυπωθεί μόνο με στίχους.

Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι για εσάς να καταφέρετε να εκφράσετε τη σκέψη σας πάνω στο χαρτί;
Γ.Α.: Άλλες φορές εύκολο, άλλες δυσκολότερο. Συνήθως το χέρι τρέχει γρήγορα, αλλά βλέποντας αργότερα τι έχεις γράψει άλλες φορές ενθουσιάζεσαι κι άλλες φορές το απορρίπτεις.

Ποιες είναι οι επιρροές σας;
Γ.Α.: Οι πιο βασικές μου επιρροές και οι πολύ αγαπημένοι μου ποιητές είναι ο Rimbaud, ο Λαπαθιώτης, ο Καρυωτάκης, η Πολυδούρη, ο Γκάτσος, ο Αναγνωστάκης, ο Λειβαδίτης και η Γώγου.

Ποια θεματολογία κρατεί τον κυρίαρχο ρόλο στα έργα σας;
Γ.Α.: Ο έρωτας και η σκληρότητα του κόσμου στον οποίο ζούμε.

Πείτε μας λίγα λόγια για το βιβλίο σας.
Γ.Α.: Είναι ένα πάντρεμα παλαιότερων ποιημάτων μου με πιο πρόσφατα, μια ανθολόγηση με την προσθήκη κάποιων ανέκδοτων.

Συγγραφέας γεννιέσαι ή γίνεσαι;
Γ.Α.: Μάλλον γίνεσαι γιατί επιδρούν πολλοί κοινωνικοί παράγοντες πάνω σ’ ένα άτομο μέχρι να αποφασίσει συνειδητά ότι θέλει και ότι τον εκφράζει να γράφει.

Αν μπορούσατε να αλλάξετε κάτι στον τομέα της λογοτεχνίας, τι θα ήταν αυτό;
Γ.Α.: Θα έκανα τα βιβλία πιο προσιτά στο ευρύτερο κοινό.

Έχετε επόμενα συγγραφικά σχέδια;
Γ.Α.: Θα συνεχίσω να γράφω ποίηση, είναι μια εσωτερική μου ανάγκη.


(©Λιάνα Τζιμογιάννη, Γιάννης Παπαδόπουλος για τα Βιβλιοσημεία)

Συνέντευξη στην Πηνελόπη Αλεξίου

---Δημοσίευση: 19/06/2024---
Η Πηνελόπη Αλεξίου γεννήθηκε στα Ιωάννινα και διαμένει μόνιμα στην Αθήνα, όπου εργάζεται ως Ερευνήτρια-Ανθρωπολόγος. Έχει σπουδάσει Κοινωνική Ανθρωπολογία (Πάντειο Πανεπιστήμιο), Ιστορία και Φιλοσοφία της Επιστήμης (ΕΚΠΑ) και ολοκλήρωσε μεταπτυχιακές σπουδές στην Προληπτική Ψυχιατρική (Ιατρική Σχολή, ΕΚΠΑ). Σήμερα σπουδάζει στα μεταπτυχιακά προγράμματα «Σπουδές Φύλου» (ΕΑΠ) και «Δημιουργική Γραφή» (Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας). Ποιήματα, διηγήματα και βιβλιοκριτικές της έχουν φιλοξενηθεί κατά καιρούς σε λογοτεχνικά περιοδικά (Fractal, Λεξηtanil, Μανδραγόρας κ.ά.). Έχει συμμετάσχει στο 2ο Books n' Beer Festival ως εισηγήτρια για παρουσίαση βιβλίου. Επίσης, διατηρεί το βιβλιοφιλικό προφίλ Ανθρωγραφέας στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης από το 2020 και (συν)διοργανώνει λογοτεχνικούς κύκλους συζητήσεων και λέσχες ανάγνωσης. Η Πένθιμη Γη είναι η πρώτη της ποιητική συλλογή.

Συνομιλήσαμε με την ποιήτρια Πηνελόπη Αλεξίου, με αφορμή την έκδοση της ποιητικής της συλλογής από τις εκδόσεις Βακχικόν.

Τι είναι εκείνο που σας ωθεί να γράφετε;
Π.Α.: Η ανάγκη μου για συγγραφή είναι πρωτίστως μία ανθρώπινη ανάγκη για (επι)κοινωνία και έπειτα μία ανάγκη για δημιουργία. Ο λόγος είναι ένα από τα ωραιότερα και αιχμηρότερα εργαλεία που ο άνθρωπος έχει στη διάθεσή του και, ως τέτοιο, θέλω να τον λαξεύω ανάλογα με την Τέχνη που θέλω να δημιουργήσω ή το μήνυμα που θέλω να επικοινωνήσω. Έτσι, άλλοτε με ωθεί ένα δυνατό συναίσθημα και άλλοτε ένα κοινωνικό γεγονός να γράφω και να επεξεργάζομαι διά της τέχνης του λόγου αυτό που συμβαίνει εντός και εκτός μου.

Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι για εσάς να καταφέρετε να εκφράσετε τη σκέψη σας πάνω στο χαρτί;
Π.Α.: Ο φόβος της λευκής σελίδας είναι ένα φαινόμενο που αντιμετωπίζουμε συχνά ως συγγραφείς και μία από τις όψεις του είναι να δυσκολευόμαστε να βρούμε την αρχή, τη συνοχή, ή/και το τέλος αυτού που σκεφτόμαστε και θέλουμε να εκφράσουμε. Μου έχει συμβεί αρκετές φορές να μην μπορώ να μετουσιώσω σε λογοτεχνικό κείμενο μία σκέψη μου και όσες φορές το προσπάθησα λίγο παραπάνω, το αποτέλεσμα ήταν κάτι μη λογοτεχνικό που δεν με αντιπροσώπευε και, κυρίως, δεν μου άρεσε. Δεν ξέρω αν είναι ζήτημα ευκολίας ή δυσκολίας, παίζει μεγάλο ρόλο η στιγμή της έμπνευσης, η δυνατότητα να καταγράψουμε ή και να γράψουμε αυτό που σκεφτόμαστε αλλά και να μην αφήσουμε το συναίσθημα να κυριαρχήσει επί του μέτρου και της ισορροπίας στο λόγο.

Ποιες είναι οι επιρροές σας;
Π.Α.: Οι επιρροές μου είναι κυρίως γυναίκες συγγραφείς, τόσο από την Ελλάδα όσο και από χώρες της Λατινικής Αμερικής, από χώρες της Ανατολικής Ασίας αλλά και λογοτεχνικές φωνές γυναικών από χώρες της Αφρικής που έχουν μεταναστεύσει στον δυτικό κόσμο. Αυτό που με εμπνέει και με επηρεάζει είναι το σχήμα της ανοικείωσης στη γραφή καθώς και ο κόσμος των αντιθέσεων που απεικονίζεται σε πεζογραφήματα και ποιήματα.

Ποια θεματολογία κρατεί τον κυρίαρχο ρόλο στα έργα σας;
Π.Α.: Σε κάθε έργο μου υπάρχει μία διαφορετική θεματολογία που διαπνέει το σύνολο των ποιημάτων ή διηγημάτων που γράφω. Στην Πένθιμη Γη, το θέμα είναι αυτό που προοικονομεί και ο τίτλος, το πένθος, η απώλεια, η οδύνη, ο αποχωρισμός. Είναι μία ποιητική μελέτη της πένθιμης συνθήκης όπως αυτή βιώνεται στις διάφορες εκφάνσεις της πανανθρώπινα.

Πείτε μας λίγα λόγια για το βιβλίο σας.
Π.Α.: Η Πένθιμη Γη προέκυψε τον χειμώνα του 2016, με το πρώτο ποίημα που γράφτηκε τότε, χωρίς να υπάρχει ακόμη η υποψία ότι μπορεί να αποτελέσει μέρος μίας ολοκληρωμένης ποιητικής συλλογής με θέμα το πένθος. Στα χρόνια που ακολούθησαν, με αποκορύφωμα τους αλλεπάλληλους εγκλεισμούς στις συνθήκες υγειονομικής κρίσης που βιώσαμε, η γραφή ποίησης με αυτή τη θεματική έγινε πιο συστηματική. Ήταν ένα φαινόμενο, τόσο ψυχολογικό όσο και κοινωνικό, το οποίο με/μας απασχόλησε ιδιαίτερα. Τότε άρχισε να σχηματίζεται η ιδέα της έκδοσης μίας ποιητικής συλλογής με αυτή τη θεματική, η οποία πραγματοποιήθηκε και έφτασε στα ράφια των βιβλιοπωλείων τον Μάρτιο του 2024. Η Πένθιμη Γη είναι μία ποιητική απόπειρα να μιλήσει για το πένθος απέναντι σε μία εποχή που το απωθεί ενώ την ίδια στιγμή είναι η πραγματικότητα, η κανονικότητά της.

Συγγραφέας γεννιέσαι ή γίνεσαι;
Π.Α.: Καλή συγγραφέας γεννιέσαι, σπουδαία συγγραφέας γίνεσαι. Με επιμονή, αδιάλειπτη ανάγνωση, εξάσκηση και φιλομαθές πνεύμα μπορείς να γίνεις μία καλή συγγραφέας αλλά και να εξελίξεις τη γραφή και τους πνευματικούς σου ορίζοντες.

Αν μπορούσατε να αλλάξετε κάτι στον τομέα της λογοτεχνίας, τι θα ήταν αυτό;
Π.Α.: Θα ήθελα να αλλάξω μόνο το εξής: να έκανα την λογοτεχνία κουλ. Η λογοτεχνία μπορεί και πρέπει να μπαίνει στα σπίτια όλων των ανθρώπων!

Έχετε επόμενα συγγραφικά σχέδια;
Π.Α.: Η απάντηση είναι θετική, καθώς υπάρχουν πολλές ιδέες που έχω μετουσιώσει ήδη σε ολοκληρωμένα έργα (ποιημάτων και διηγημάτων) και πολλές ακόμη που γράφονται και θα πάρουν για αρκετό διάστημα ακόμη το χρόνο τους. Το μόνο σίγουρο είναι πως θα υπάρξουν κι επόμενα βιβλία μου στο προσεχές διάστημα!

(©Λιάνα Τζιμογιάννη, Γιάννης Παπαδόπουλος για τα Βιβλιοσημεία)

Βιβλιοάποψη: "Deadline"

---Δημοσίευση: 06/06/2024---
Περίληψη οπισθόφυλλου:
Μάρτιος 2020: Την πρώτη μέρα της καραντίνας μια κούτα φτάνει στο διαμέρισμα του αστυνόμου Στάβαρη. Όλες οι ανεξιχνίαστες υποθέσεις που στοίχειωναν τον μέντορά του βρίσκονται κλεισμένες μέσα της. Αρνείται ν’ ασχοληθεί· του φτάνουν τα δικά του φαντάσματα. Με τον γέρο όμως ετοιμοθάνατο, δεν έχει καμία επιλογή. Του το χρωστάει... Τέσσερις φάκελοι, τέσσερις νεκροί, οι τρεις αυτόχειρες. Κανένας πραγματικός ύποπτος, κανένα στοιχείο που να συνδέει τα θύματα μεταξύ τους. Μέρα με τη μέρα οι νεκροί παίρνουν χώρο δίπλα τους. Η  Πέρσα, η σύντροφός του, βιώνει την αλλαγή του Στάβαρη, την αυξανόμενη πίεση να πιαστεί από ενδείξεις που δεν γίνονται ποτέ στοιχεία, την ακροβασία του στην άκρη των σκιών. Του δίνει διορία μέχρι το τέλος της καραντίνας για να βρει τις απαντήσεις που ψάχνει, ούτε μια μέρα παραπάνω. Μετά η κούτα θα κλείσει για πάντα. Όταν όλα οδηγούνται σε αδιέξοδο, απομένει μια τελευταία πιθανότητα... Μήπως πίσω από τις αυτοκτονίες κρύβεται ένας κατά συρροή δολοφόνος, τόσο δόλιος και πειθαρχημένος, που τιθασεύει τους ψυχαναγκασμούς του και κρύβει όσα θα ταυτοποιούσαν τη μεθοδολογία του; Ένας δολοφόνος που δεν αρκείται να σκοτώσει, αλλά καταδικάζει τους οικείους των θυμάτων του να ζήσουν το υπόλοιπο της ζωής τους στο σκοτάδι της ξαφνικής αυτοχειρίας των ανθρώπων τους. Πολλές εικασίες, μία βεβαιότητα: το deadline πρέπει να τηρηθεί. Και ο χρόνος ξεκινά από... τώρα. Ο Αντώνης Ζερβός κάνει το ντεμπούτο του στον χώρο της αστυνομικής λογοτεχνίας με το πρώτο μέρος της διλογίας «DEADLiNE».


Η άποψή μου:
(γράφει η Μάγδα Μπάσιου)
Ο χρόνος έχει ξεκινήσει να μετρά αντίστροφα για τον αστυνόμο Στάβαρη. Έχει στη διάθεσή του μόνο 14 μέρες, όσο δηλαδή θα διαρκέσει η καραντίνα του, για να διαλευκάνει τους μυστηριώδεις θανάτους τεσσάρων ατόμων. Στο πλευρό του επάξια βοηθός, η γυναίκα του, η Πέρσα, δικηγόρος, η οποία θα σταθεί αγόγγυστα δίπλα στον αγαπημένο της, συνδράμοντάς τον. Οι δύο τους θα αποτελέσουν ένα ανατρεπτικό δίδυμο και ο ένας θα συμπληρώσει τον άλλον. Ο κάθε φάκελος που καλούνται να ανοίξουν, σχετίζεται και με έναν νεκρό. Οι φάκελοι ανοίγονται ένας-ένας και δείχνουν να δυσκολεύουν το έργο τους. Τα κομμάτια ασύνδετα, τα ερωτήματα πολλά να σφυροκοπούν το κεφάλι τους.

Οι θάνατοι αφορούν αυτοκτονίες ή δολοφονίες; Και αν δεχτούμε ότι πρόκειται για δολοφονίες, τι είναι αυτό που θα αποτελέσει το κοινό σημείο σύνδεσής τους; Θα καταφέρουν στο τέλος να λύσουν τον γρίφο που δεν κατάφερε να ολοκληρώσει ο Ταβουλάρης; Σε κάθε περίπτωση, η κούτα με τις ανεξιχνίαστες υποθέσεις πρέπει να κλείσει το δυνατόν συντομότερα.

Κλεισμένος στους τέσσερις τοίχους του σπιτιού του, ο αστυνόμος Στάβαρης με τη βοήθεια του υπολογιστή του και της Πέρσας, θα επιχειρήσει να εντοπίσει τον ένοχο. Ένα ταξίδι αναζήτησης του πραγματικού ενόχου, γεμάτο ανατροπές, ένταση και αγωνία. Ένα είναι σίγουρο: τα θύματα αποζητούν δικαίωση.

Ο συγγραφέας Αντώνης Ζερβός, μέσα από το αστυνομικό-ψυχολογικό μυθιστόρημά του, έχει δημιουργήσει ένα αγωνιώδες θρίλερ αναζήτησης της αλήθειας, εμπνευσμένος από την περίοδο της καραντίνας, μιας περιοριστικής περιόδου, όπου οι άνθρωποι επηρεάστηκαν σε μεγάλο βαθμό σε κοινωνικό και ψυχολογικό επίπεδο. Αξίζει να αναφερθεί η επιλογή των πρωταγωνιστών που καλούνται να φέρουν σε πέρας την υπόθεση: αυτό του Στάβαρη και της Πέρσας. Το αστυνομικό δίδυμο δεν ακολουθεί τα χνάρια συνηθισμένων ντετέκτιβ, οι οποίοι απομονώνονται κοινωνικά, φέρουν ιδιοτροπίες και πνίγουν τον καημό τους στο αλκοόλ. Πρόκειται για ένα συνηθισμένο ερωτευμένο ζευγάρι, το οποίο ζει τρυφερές στιγμές, ο ένας φροντίζει τον άλλον και τον συμπληρώνει στο μέγιστο βαθμό.

Το Deadline αποτελεί το πρώτο μέρος μιας συγκλονιστικής διλογίας, η οποία θα συναρπάσει τους λάτρεις της αστυνομικής λογοτεχνίας για την αμεσότητα του λόγου, την κινηματογραφική ροή της υπόθεσης, αλλά και για την παρουσία του μεταφυσικού στοιχείου σε αυτό. Μια υπόθεση που συνεχίζει να παίζει στο νου του αναγνώστη, ακόμα και όταν φτάνει στο τέλος της, αναζητώντας τη συνέχεια αυτής και την πορεία των ηρώων της. Τελικά, η προσοχή στις λεπτομέρειες είναι αυτή που θα δώσει τη λύση και θα οδηγήσει σε ασφαλή συμπεράσματα, όταν όλα δείχνουν να καταρρέουν. Αναμένουμε τη συνέχεια της ιστορίας!


Στοιχεία βιβλίου:
Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ
Συγγραφέας: Αντώνης Ζερβός
Σελίδες: 344
Ημερ. έκδοσης: Δεκέμβριος 2023
ISBN: 978-618-5520-79-3


Βιογραφικό του συγγραφέα:
Ο Αντώνης Ζερβός γεννήθηκε στο Ηράκλειο Κρήτης και μοιράζει τον χρόνο του ανάμεσα στη Ρόδο και στον Πειραιά.

Σπούδασε στη Νομική Σχολή του Δ.Π.Θ. και εργάζεται ως δικηγόρος. Είναι παντρεμένος και πατέρας τριών παιδιών.

Το «DEADLiNE» είναι το πρώτο του βιβλίο και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πνοή.

Βιβλιοάποψη: "Το ρόδο της ερήμου"

---Δημοσίευση: 06/06/2024---
Περίληψη οπισθόφυλλου:
Μια διάσημη χορεύτρια με σκοτεινό παρελθόν, που επιστρέφει στην Αθήνα για να κλείσει παλιούς λογαριασμούς. Ένας φέρελπις δικηγόρος, που η ζωή του αλλάζει από τη μια στιγμή στην άλλη και καλείται να αναθεωρήσει όλα όσα ήξερε και πίστευε μέχρι τότε. Μια νεαρή κοπέλα με το σώμα καλυμμένο από τατουάζ, που φλερτάρει με τα όρια της νομιμότητας. Ένας θάνατος γίνεται η αφορμή για να ξετυλιχθεί ένα κουβάρι περίεργων υποθέσεων και οδηγεί την αστυνομία στα ίχνη μιας μυστηριώδους ομάδας με ασυνήθιστη αποστολή. Τρεις παράλληλες ιστορίες τέμνονται, επιφυλάσσοντας απρόσμενες εκπλήξεις στους πρωταγωνιστές τους, που θα βρεθούν αντιμέτωποι με γυρίσματα της τύχης, τα οποία αδυνατούν να ελέγξουν. Η τιμωρία είναι γραμμένη με μελάνι, και τον τελευταίο λόγο έχει το ρόδο της ερήμου.


Η άποψή μου:
(γράφει η Χρύσα Παναγοπούλου)
Το ρόδο της Ερήμου δεν είναι κάποια αιθέρια ύπαρξη, όπως νόμιζα αρχικά, μα ούτε και κάποιο κωδικό όνομα. Το Ρόδο της Ερήμου είναι μια μορφή Σεληνίτη που δημιουργεί κρυσταλλικούς σχηματισμούς και μοιάζουν με τριαντάφυλλο! Το έψαξα και πληροφορήθηκα ότι το εντυπωσιακό είναι πως δεν βρίσκεις ποτέ ξανά τον ίδιο σχηματισμό! Αυτό για να λυθεί η περιέργειά σας σχετικά με τον τίτλο. Τώρα ας γνωρίσουμε τους ήρωές μας.

Ο Αδαμίδης Αργυριάδης μεγαλοδικηγόρος -εν αποστρατεία θα έλεγα εγώ- και πατέρας του Θάνου, δεν αναλαμβάνει και πολλές υποθέσεις και μάλιστα αναθέτει μια συγκεκριμένη υπόθεση στο γραφείο του Γεράσιμου και του Δημήτρη. Η Τζόρτζια, μια μικροκαμωμένη και πανέξυπνη νεαρή εργάζεται σαν υπάλληλος σε στούντιο τατουάζ. Η Ελεονόρα μια ευγενική και πλούσια κληρονόμος από το Παρίσι ψάχνει τρόπο να διαχειριστεί την περιουσία της στην Ελλάδα. Ο Δημήτρης είναι δικηγόρος. Λίγο εγωιστής, λίγο πεισματάρης και προπάντων θεωρεί στη ζωή του πολλά πράγματα δεδομένα. Πιο μικρή για καιρό είχα συνώνυμη τη λέξη δικηγόρος με τον ποινικολόγο, κι έτσι μου δημιουργούνταν συμπάθειες κι αντιπάθειες, κυρίως μέσα από τα βιβλία. Φυσικά δεν είναι έτσι οι δικηγόροι στο παρελθόν αλλά και σήμερα ασχολούνται με εταιρείες ή και με αστικά θέματα που στις περισσότερες των περιπτώσεων ουδεμία επαφή έχουν με τα δικαστήρια.

Ο Δημήτρης είναι από τους ήρωες που εύκολα συμπαθείς. Μπορεί να έχει κάποια ελαττώματα όπως όλοι αλλά τα διαχειρίζεται καλά, μέχρι που η συγκεκριμένη υπόθεση της μυστηριώδους Ελληνίδας από το Παρίσι ανάβει κάποιο λαμπάκι στο μυαλό του. Από την άλλη, μια μυστήρια ένωση γυναικών ενεργεί σύμφωνα με τα πρότυπα από «Το κορίτσι με το Τατουάζ» του αείμνηστου Λάρσον.

Η αλήθεια είναι ότι πέρασαν χρόνια και δεν θυμάμαι κάτι από το πόνημα του Λάρσον, ωστόσο η συγκεκριμένη ομάδα γυναικών-τιμωρών προσθέτει δράση και ενδιαφέρον στο παρόν βιβλίο, με αποτέλεσμα παρά τον όγκο του να διαβάζεται εύκολα και ευχάριστα. Παράλληλα προβληματίζει η επιπολαιότητα και ίσως η ελαστικότητα της κοινωνίας όσον αφορά στην κατανόηση του θύματος. Το θύμα κακοποίησης ή bullying ή βιασμού είναι λες και φέρει για πάντα την ταμπέλα αυτή, χωρίς μάλιστα να έχει αποδοθεί δικαιοσύνη (διότι πληθώρα τέτοιων περιπτώσεων δεν καταγγέλλονται, ιδίως αν ο δράστης είναι πρόσωπο προσφιλές) και από την άλλη, ελλιπής δικαιοσύνη όταν καταγγέλλεται το περιστατικό. Είναι γεγονός ότι κανείς δεν μπορεί να μπει στη θέση αυτών των ατόμων παρά αν είναι και ο ίδιος θύμα. Μα και σε περίπτωση -λέω εγώ τώρα- που απαγγελθούν κατηγορίες και υπάρξει δίκαιο αποτέλεσμα, η ψυχολογία του θύματος δεν αλλάζει, αφού οι πληγές μένουν για πάντα νωπές και δεν υπάρχει τρόπος να γυρίσει ο χρόνος πίσω, σβήνοντας τη στιγμή, μα ούτε και να ξεχάσει. Όλη αυτή η παρένθεση για να πω ότι ναι, βλέπω με συμπάθεια τις γυναίκες της ιστορίας που προσπαθούν να εξευτελίσουν τους δράστες και να τους αποκαλύψουν.

Αλλά ας έρθουμε πάλι στον Δημήτρη. Ο Δημήτρης συστεγάζεται με έναν σπουδαίο δικηγόρο, τον Γεράσιμο και με τον καιρό γίνονται φίλοι. Επίσης, συζεί με την Αθηνά και όλα φαίνονται τόσο τακτοποιημένα. Ο ίδιος μου μοιάζει κάπως κλειστός τύπος. Ίσως το γεγονός ότι έχασε και τους δύο γονείς του τον έκανε τόσο εσωστρεφή. Απόδειξη ότι έχει κρατήσει μόνο έναν φίλο από την περίοδο των σπουδών του, τον Θάνο.

Εδώ να πω ότι οι ήρωες του βιβλίου ανεξάρτητα από τη σειρά εμφάνισης μου μοιάζουν όλοι πρωταγωνιστές, φαίνεται σαν να δρουν ανεξάρτητα κι αυτόνομα μέσα στο βιβλίο πράγμα που το κάνει αρκετά ενδιαφέρον.

Η ιστορία κατά το μεγαλύτερο μέρος της εξελίσσεται στο τώρα αλλά γίνεται και κάποια αναφορά σε πράγματα που είχαν συμβεί παλαιότερα. Αυτές οι αναδρομές στο παρελθόν μου αρέσουν, προσπαθώ να λάβω όσες πληροφορίες μπορώ για όσα δεν γνωρίζω και να δω με κάποια νοσταλγία αυτά που ξέρω. Θέλω να πιστεύω -όχι φυσικά ότι ο κόσμος ήταν καλύτερος, ο κόσμος λειτουργεί πάντα το ίδιο, αλλά- ότι η έλλειψη τεχνολογίας μας έκανε πιο επικοινωνιακούς, πιο χαρούμενους και πιο ανθρώπινους. Κάθε φορά λοιπόν που πέφτω σε ανάγνωσμα με αναφορές σε χρόνια προηγούμενα, το υποδέχομαι με χαρά.

Σε αυτή την ιστορία οι ήρωές μας δοκιμάζονται, αγωνιούν κι έρχονται αντιμέτωποι με το παρελθόν αφού -ποιος ξέρει- κάποια τρελή μοίρα τους έβαλε να συναντηθούν.

Ευχάριστο ανάγνωσμα, ιδανικό τώρα που ανοίγει ο καιρός, θέτει κάποια ερωτήματα με τακτ, χωρίς να προσβάλλει, χωρίς να κουράζει και χωρίς περιττές λεπτομέρειες. Θα το πρότεινα γι'αυτούς που δεν τους αρέσει η ωμή βία και τα ιδιαίτερα αιματηρά αναγνώσματα.


Στοιχεία βιβλίου:
Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ
Συγγραφέας: Χριστίνα Καλλιγιάννη
Σελίδες: 444
Ημερ. έκδοσης: 2023
ISBN: 978-618-225-048-8

Βιβλιοάποψη: "3"

---Δημοσίευση: 30/05/2024---
Περίληψη οπισθόφυλλου:
Πώς εξιχνιάζεις έναν φόνο όταν η τέλεσή του, σύμφωνα με την κοινή λογική, είναι αδύνατον να διαπραχθεί;

Πώς πιάνεις το νήμα της υπόθεσης όταν δεν μπορείς να εντοπίσεις ούτε την άκρη του;

Ο αστυνόμος Κλέανθος Παπαγιαννίδης έχει μπλέξει αυτή τη φορά για τα καλά !







Η άποψή μου:
(γράφει η Αρετή Καμπίτση)
Ο επιχειρηματίας Νικήτας Τεπανδρής βρίσκεται νεκρός στο δωμάτιο του σπιτιού του. Το μυστήριο που θα κληθεί να διαλευκάνει ο αστυνόμος Κλέανθος Παπαγιαννίδης δεν είναι μόνο η δολοφονία του, αλλά κυρίως με ποιον τρόπο μπήκε κάποιος στο δωμάτιό του, τον σκότωσε κι έπειτα κλείδωσε την πόρτα από μέσα!

Η σύζυγος, τα παιδιά και το υπηρετικό προσωπικό, πρέπει να παραθέσουν τα στοιχεία τους για την επίλυση της υπόθεσης. Αρκούν όμως οι εξιστορήσεις των γεγονότων ώστε να δώσουν μια σαφή εικόνα και λύση στο έγκλημα;

Ο αστυνόμος Παπαγιαννίδης θα βρεθεί πολλές φορές σε αδιέξοδο. Τα στοιχεία δεν δείχνουν να τον πείθουν -όλοι φαίνονται ύποπτοι, αλλά κι αθώοι μπρος στο στυγερό έγκλημα. Τι σχέση μπορεί να έχει η απαγωγή ενός τρίτου προσώπου με τη δολοφονία; Τα κεντρικά γραφεία πιέζουν για τη λύση της υπόθεσης. Όλων η πορεία κρέμεται από μια κλωστή, έτοιμη να σπάσει ανά πάσα στιγμή, γκρεμίζοντας τα πάντα γύρω της.

Κι όταν η αλήθεια αποκαλύπτεται, η στιγμή που ο συγγραφέας μας προσφέρει ένα απλόχερο συναίσθημα -που ομολογουμένως έλειψε από το βιβλίο, ώστε να ταυτιστούμε όσο το δυνατόν περισσότερο με τους ήρωες- όλα ανατρέπονται και γίνονται πιο δίκαια και όπως έπρεπε να είναι.

Ένα καλογραμμένο μυθιστόρημα, που όμως λόγω της φύσης του ως αστυνομικό, θα μπορούσε να περιέχει λιγότερες περιγραφικές λεπτομέρειες.




Στοιχεία βιβλίου:
Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ
Συγγραφέας: Γιώργος Μπακούρης
Σελίδες: 280
Ημερ. έκδοσης: 2023
ISBN: 978-960-438-098-5


Βιογραφικό του συγγραφέα:
Ο Γιώργος Μπακούρης γεννήθηκε στην Αθήνα αλλά μεγάλωσε και σπούδασε στη Γενεύη. Από το 1998 ζει μόνιμα στην Αθήνα.

Το “3′” είναι το τρίτο μυθιστόρημά του, μετά το “Έγκλημα στην Πάρο”  (Παπαδόπουλος, 2014 και Περίπλους, 2021) και το “Σιωπηλά Εγκλήματα” (Περίπλους, 2018), με πρωταγωνιστή τον αστυνόμο Κλέανθο Παπαγιαννίδη.

Βιβλιοάποψη: "Υπερφυσικά φαινόμενα και ελληνικά κάστρα"

---Δημοσίευση: 30/05/2024---
Περίληψη οπισθόφυλλου:
Οι μύθοι, τα ελληνικά κάστρα κι ένα βιβλίο που θα σε στοιχειώσει! Ένα βασίλειο όπου η ιστορία και το υπερφυσικό στοιχείο κυριαρχούν, ανοίγει τις πύλες του και σας περιµένει να το ανακαλύψετε. Οι απόηχοι του παρελθόντος παραµονεύουν και η λεπτή γραµµή µεταξύ πραγµατικότητας και φαντασίας µοιάζει µε τεντωµένο σχοινί υπό το φως των κεριών.

Σε αυτή τη συλλογή διηγηµάτων, σας καλούµε να ταξιδέψετε στις αρχαίες αίθουσες που σµιλεύτηκαν µε τέχνη, στις πανύψηλες επάλξεις των πιο ιστορικών κάστρων της Ελλάδας, όπου ο θρύλος λέει πως περιφέρονται ακόµη ανήσυχα πνεύµατα. Μυστηριώδεις τελετουργίες, ανεξήγητα φαινόµενα, ξόρκια και ψίθυροι που ηχούν ακόµη µέσα στη νύχτα και οράµατα που µόνο λίγοι ζήσαν για να τα εξιστορήσουν! Κάθε ιστορία εκτυλίσσεται και σ’ ένα διαφορετικό απόκοσµο µεσαιωνικό κτίσµα της ελληνικής επικράτειας, µεταφέροντάς σας στα πανάρχαια µυστικά περάσµατα ενός αλλοτινού κόσµου. Συντονιστής της έκδοσης (συµµετέχοντας, µάλιστα, µε δύο διηγήµατά του στο βιβλίο) είναι ο Μιλτιάδης Τσαπόγας, ένας εκ των σηµαντικότερων σύγχρονων καστροπεριηγητών και ιστορικών ερευνητών για την περίοδο της Φραγκοκρατίας στον ελλαδικό χώρο. Τα ελληνικά κάστρα κρύβουν µέσα τους µυστικά που δεν έχεις φανταστεί. Αντέχεις να ανακαλύψεις τις πιο στοιχειωµένες ιστορίες που παραµονεύουν πίσω από τους αιώνιους µύθους;


Η άποψή μου:
(γράφει ο Θανάσης Σταυρόπουλος)

«Πίσω από κάθε άνθρωπο που είναι σήμερα ζωντανός, στέκονται 30 φαντάσματα, γιατί αυτή είναι η αναλογία των πεθαμένων με τους ζωντανούς».
(η πρώτη φράση από το «Οδύσσεια 2001»)
---Άρθουρ Κλαρκ, 1917-2008, Βρετανός συγγραφέας επιστ. φαντασίας---

Να αρχίσουμε με μία γενική παραδοχή. Είμαστε φαντάσματα. Εγώ, εσείς, ο κόσμος γύρω μας. Κι αυτό γιατί εμμένουμε στο παρελθόν μας. Ζούμε μέσα σε αυτό, καθώς το μέλλον άγνωστο και αβέβαιο, το δε παρόν υφίσταται μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτων έως να μετεξελιχθεί κι αυτό σε παρελθόν. Η μόνη σταθερά λοιπόν είναι το παρελθόν μας. Κοντινό, μακρινό, απώτερο. Μέσα από αυτό λοιπόν αντλούμε συνεχώς μνήμες, φόβους, σκέψεις. Ωστόσο, υπάρχει μία αντιδιαστολή σε όλο αυτό: ονειρευόμαστε. Και αυτό έχει να κάνει με το μέλλον. Μερικές φορές όμως, τα όνειρά μας έχουν και πάλι την αρχή τους στο παρελθόν.

Με αυτήν την εισαγωγή μου θέλω να επισημάνω ότι όλες οι ιστορίες του φανταστικού-υπερφυσικού και γενικότερα του «μη-ρεαλιστικού» (το βάζω σε εισαγωγικά, διότι το «μη-ρεαλιστικό» του σήμερα είναι η πραγματικότητα του αύριο), είναι μέρη του ονείρου και της φαντασίας μας. Φαντασίας και ονείρων που πολύ συχνά έχουν πηγή τους το παρελθόν μας. Έτσι λοιπόν και σε αυτό το συλλογικό βιβλίο έχουν γραφτεί διηγήματα που αναφέρονται σε τέτοιες ιστορίες του Φανταστικού, με κύριο χαρακτηριστικό την τοποθεσία. Και αυτή η συγκεκριμένη τοποθεσία του κάθε διηγήματος είναι κι ένα κάστρο της Ελληνικής επικράτειας.

Η χώρα μας δεν υπολείπεται από τέτοια μέρη. Κάστρα από τους αρχαίους χρόνους μέχρι και τα χρόνια της αρχής του νεότερου Ελληνικού κράτους μπορούμε να βρούμε πολλά και παντού. Άλλα εντελώς ερείπια με ελάχιστα απομεινάρια κτισμάτων, άλλα σε καλύτερη και αρκετά σε άριστη κατάσταση. Οπότε όλα αυτά τα διηγήματα αφορούν, ναι μεν, μία σημερινή ιστορία αλλά απόλυτα συνδεδεμένη με το παρελθόν του τόπου όπου διαδραματίζεται.

Αρκετά τα διηγήματα (32 τον αριθμό) απλώνονται σε όλη την Ελλάδα. Οι συγγραφείς τους αρκετά ταλαντούχοι προσπαθούν να δώσουν κι αυτοί το δικό τους στίγμα στον απέραντο κόσμο αυτού του είδους λογοτεχνίας. Αν κάποιος διαβάσει, μετά το τέλος του κάθε διηγήματος το μικρό βιογραφικό των συγγραφέων, θα διαπιστώσει ότι η πλειονότητά τους είναι σαφώς επηρεασμένη είτε από τον κόσμο του Φανταστικού συγκεκριμένων ξένων συγγραφέων (Τόλκιν, Κίνγκ, Λάβκραφτ, κλπ), είτε από κόσμους παιχνιδιών-ρόλων. Αυτό δεν είναι καθόλου μεμπτό, για να μην παρεξηγηθώ, αλλά αφαιρεί την αναγκαία πρωτοτυπία που χρειάζεται μία ιστορία. Ο τρόπος γραφής είναι σαφώς επιλογή μας, αλλά ένας συγγραφέας θα πρέπει να μετεξελιχθεί σε λογοτέχνη και όχι, ας μου επιτραπεί η λέξη, μιμητή άλλων. Οι συγγραφείς μας σε αυτό το συλλογικό έργο είναι αρκούντως ταλαντούχοι και διαφαίνεται η ζέση τους για δημιουργία. Άλλωστε η λαογραφία μας, η ιστορία μας, η μυθολογία μας, παρέχουν μοναδικό υλικό που μπορεί να χρησιμοποιηθεί και να αποτελέσει το πρωτότυπο ενός κόσμου. Μερικοί συγγραφείς σαφώς και έχουν προσπαθήσει προς αυτήν την κατεύθυνση και είναι αξιοσημείωτη η προσπάθειά τους αυτή.

Επίσης ένα άλλο σημαντικότατο θέμα είναι η γλώσσα που χρησιμοποιείται στα κείμενα. Η αφήγηση των ιστοριών δε χρειάζεται να «γεμίζει» με λέξεις που θα έρθουν σε σύγκρουση με το υπόλοιπο κείμενο. Θα πρέπει να κρατείται μία κοινή γλωσσική μορφή στο γραπτό, χωρίς μερικές λέξεις να «κλωτσάνε» μέσα στο κείμενο. Όπως και η αναφορά των κυρίων ονομάτων των ηρώων θα πρέπει να είναι αντίστοιχα μίας ελληνικής πραγματικότητας.

Εν κατακλείδι, θα μπορούσα να πω ότι προσπάθειες σαν αυτή μας δείχνουν ένα μονοπάτι ελπιδοφόρο, αλλά μερικώς ασαφές, για τους επίδοξους Έλληνες συγγραφείς μας. Και ας σκύψουν με προσοχή σε κείμενα του Σολωμού (Η Γυναίκα της Ζάκυθος), του Παπαδιαμάντη (Το μοιρολόι της φώκιας -κυρίως για το πως μας παρουσιάζει ο Παπαδιαμάντης τον χώρο του διηγήματος), του Βαλαωρίτη (Ο Βρυκόλακας), σε Παραλογές (Του νεκρού αδελφού, Το γιοφύρι της Άρτας, Το τραγούδι του Αϊ-Γιώργη, κλπ), μόνο όφελος θα αποκομίσουν.


Στοιχεία βιβλίου:
Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ
Συγγραφέας: Συλλογικό έργο (Μιλτιάδης Τσαπόγας, Βασιλική Σγούρου-Παρασκευουλάκου, Δηµήτριος Καραγιάννης, Κυριάκος Μαυροειδέας, Βλάσιος-Νεκτάριος Μαντζιώκας, Φανή Μέλφου-Γραµµατικού, Ελένη Σγούρου, Ελένη Ψύχα, Νέλλη Κουρκούλη, Άννα Κακοπέτρου, Χαρά Ματσαγκούρα, Μυρτώ-Μαρία Ευσταθιάδη, Βαλάντης Δάφκος, Δέσποινα Μανωλακάκη, Ευαγγελία Μπαθρέλλου, Τζίνα Καρδιόλακα, Κωνσταντίνος Ζαχαράκης, Νικόλαος Γρουµπός, Γιώργος-Γεράσιµος Μαντζιώκας, Γεώργιος Κατσάµπουλας, Ιωάννα-Σταυρούλα Αθανασοπούλου, Μανώλης Παλαβούζης, Σοφία Δερµάτη, Γεώργιος Μαραζιώτης, Κοσµάς Κωνσταντινίδης, Γεώργιος Δόλγυρας, Μαρία Καλατζή, Γεώργιος Παλαιστής, Βάσω Ράικου, Τζων Ζαµάς)
Σελίδες: 328
Ημερ. έκδοσης: Οκτώβριος 2023
ISBN: 978-960-626-663-8
Από το Blogger.
 
Copyright © 2017-2024. ΒΙΒΛΙΟΣΗΜΕΙΑ - All Rights Reserved
Created by Vivliosimeia | Published by Vivliosimeia |
Proudly powered by Vivliosimeia.blogspot.gr