Σάιμον & Τζακ του Χρήστου Μπακοστέργιου

---Δημοσίευση: 04/06/2026---

Σάιμον - Οι 7 συμφωνίες / περίληψη:

7 πρόσωπα, 7 συμφωνίες και ένας άγνωστος που ελέγχει το πεπρωμένο τους.

Στο (Λος) Έθεραλ, µία χώρα µαγείας και παράξενων πλασµάτων, µία εξαφάνιση θέτει σε κίνηση ένα ντόµινο γεγονότων. Με την εµφάνιση της κόκκινης σελήνης, ένα επικίνδυνο παιχνίδι στήνεται από έναν µυστηριώδη άντρα µε ηµίψηλο καπέλο. Τα πιόνια του έχουν επιλεγεί: ένας πρόθυµος πρίγκιπας που διψά για εξουσία, ένας φιλόδοξος θαλασσοπόρος µε µια κρυφή αγάπη στην καρδιά του, µία µικρή, πονηρή αλεπού που ονειρεύεται την ελευθερία της, µία άρρωστη δολοφόνος που ψάχνει εκδίκηση, ένας γενναίος πολεµιστής που αναζητά τη χαµένη δόξα και µία γοητευτική κοπέλα που θα κινήσει γη και ουρανό για να βρει τη µητέρα της...

Ένας προς έναν και µία προς µία, οι κληρονόµοι των ισχυρών Συντεχνιών που εξουσιάζουν τη χώρα θα χορέψουν στον ρυθµό που ορίζουν οι κλωστές του µαριονετίστα τους, του απρόσιτου και αινιγµατικού Σάιµον, ενόσω µοιραία, οι πόλεις και οι επαρχίες του (Λος) Έθεραλ βυθίζονται σε ένα πρωτοφανές χάος. Ένας χάος χωρίς επιστροφή... Όµως, η ελπίδα γεννιέται από εκεί που δεν το περιµένει κανείς: από ένα άσηµο παιδί που όλοι έχουν ξεχάσει. Ένα παιδί που, µαζί µε έναν γίγαντα, κρατούν πλέον την εύθραυστη µοίρα του (Λος) Έθεραλ στα χέρια τους...

Η άποψή μου:

(γράφει η Χρύσα Παναγοπούλου)

Τι κάνει τον άνθρωπο ευάλωτο; Είναι η αγάπη, η επιθυμία ή μήπως τελικά η δίψα για εκδίκηση; Βιβλίο πρώτο της σειράς και ήδη από την αρχή έχω εντυπωσιαστεί!

Η Έλενα ξυπνά, είναι δεμένη, είναι αβοήθητη, δεν ξέρει που βρίσκεται ή τι έπραξε που να αξίζει την τιμωρία. Η Αριάδνη είναι η νόμιμη διάδοχος του θρόνου, συμπονετική και δίκαια αλλά και δυνατή, γι'αυτό και την φθονεί ο αδελφός της. Η Θέτις, η αλεπουδίτσα, είναι ο αγαπημένος μου χαρακτήρας. Είναι περήφανη για την καταγωγή της. Βάζει όρια, δεν δέχεται να την τσαλαπατούν, είναι έξυπνη. Ο κόσμος όμως περιφρονεί τους ζωόμορφους, το είδος στο οποίο ανήκει, και μοιραία θα υποκύψει κι αυτή στην ανάγκη της να εκδικηθεί όλους αυτούς, που την έχουν στο περιθώριο, με πρώτους και καλύτερους τα θετά της αδέλφια. Θα τα καταφέρει η συμπαθέστατη αλεπουδίτσα να εκπληρώσει τον μοναδικό σκοπό της ζωής της;

Η Έλλη, επίσημη διάδοχος της συντεχνίας των δολοφόνων, από μικρή ακούει φωνές. Ένα χάος γίνεται μες το μυαλό της. Αυτές οι φωνές που θα την οδηγήσουν;

Ένα πολύ δυναμικό ξεκίνημα είναι το μεγάλο πλεονέκτημα της ιστορίας και σε κάνει να συνεχίζεις την ανάγνωση, χωρίς ανάσα μέχρι το τέλος. Σφιχτοδεμένη πλοκή, άρτια νοήματα και μια χώρα που σε κάνει να την αγαπήσεις και να την ονειρεύεσαι... γιατί; Γιατί σε όλη την επικράτεια του Λος Έθεραλ θα βρεις χαρακτήρες τόσο διαφορετικούς μα και τόσο όμοιους, ήρωες που άλλους θα αγαπήσεις και άλλους θα μισήσεις. Θα μπεις σε ένα παιχνίδι διαπλοκών και ςξουσίας, που τα νήματα μοιάζει να κινεί ένας μόνο άνθρωπος: ο Σάιμον!

Τελικά ποιος είναι αυτός που παίζει με τις ζωές και τις επιθυμίες των ανθρώπων; Και πάνω απ΄όλα ποιος είναι; Άνθρωπος ή Δαίμονας; Μια οντότητα που εμφανίζεται από το πουθενά, αλλά αφήνει το στίγμα του παντού. Ποιός είναι ο σκοπός και τα κίνητρά του; Μάλλον δεν θα το μάθουμε σε αυτό το πρώτο βιβλίο και η αγωνία χτυπάει κόκκινο.

Σκοπίμως δεν ανέφερα καθόλου τους άντρες της ιστορίας. Το ένστικτό μου με οδήγησε στο συμπέρασμα ότι τα νήματα της ιστορίας θα τα κινήσουν οι γυναίκες, αρχής γενομένου από την Αυτού Μεγαλειότητα, την Αυτοκράτειρα.

Μια αυτοκρατορία πλούσια που μακροημέρεψε, ύστερα από την εποχή των πολέμων, απαρτίζεται από τρεις μεγάλες επικράτειες του Μπόρεους στα δυτικά, του Απείριον στην Ανατολή και της Γκαλινέι στα νότια. Ο Πρίαμους ο πρώτος αυτοκράτορας και τύραννος κέρδισε την αθανασία, χάρις σε μια θαυματουργή ουσία, που πήρε το όνομα Ιχώρ. Ήταν τόσο σημαντική που η χρονολογία τότε άλλαξε σε 0 Μ.Ι (μετά ιχώρα) εποχής. Ο τύραννος αυτός αφού αιματοκύλησε όλο το βασίλειο, κατάφερε με τη βοήθεια αυτής της ουσίας να βασιλέψει 150 χρόνια. Κι ερχόμαστε στη σημερινή εποχή που ο αυτοκράτορας όχι μόνο είναι στο απυρόβλητο, αλλά και λόγο της Ιχώρ λατρεύεται ως Θεός, πράγμα που στην ουσία καταργεί οποιαδήποτε άλλη θρησκεία.

Σε αυτό το πρώτο μέρος θα γνωρίσουμε τις βασικές συντεχνίες, που αποτελούν νευραλγικούς παράγοντες της οικονομίας του Λος Έθεραλ. Πρώτη, η Συντεχνία του Θεού, που ανήκει στον αυτοκράτορα και ακολουθουν δύο άλλες, του Ιππότη και του Δολοφόνου, που γεννήθηκαν από την ανάγκη υπεράσπισης του αυτοκράτορα. Υπάρχουν κι άλλες, που πιστεύω ότι είναι εξίσου σημαντικές, αν και δεν έχουν να κάνουν με τον κύκλο της αυτοκρατορικής αυλής. Η συντεχνία των Εμπόρων, του Εξερευνητή, του Φιλοσόφου και Ιστορικού, και τέλος η συντεχνία του Μεταλλωρύγχου.

Ανυπομονώ να ξεκινήσω το επόμενο που φέρει τον τίτλο Τζακ. Ναι, ξέρω δεν μιλήσαμε καθόλου γι'αυτόν. Με τη ροή των γεγονότων αυτός ο νεαρός περνάει στην αφάνεια, ούτε που του έδωσα σημασία κι όμως φαίνεται ότι αποτελεί το κλειδί του δεύτερου βιβλίου της σειράς. Ο Τζακ είναι συνετός και σίγουρα πιο ώριμος από την ηλικία του. Ζει σε μια μικρή πόλη της επικράτειας, όπου ιδρύθηκε η συντεχνία των Μεταλλωρύγχων, κι επιθυμία του είναι να βρει τους γονείς του, που τους έχασε από πολύ μικρός, ύστερα από την μεγάλη έκρηξη. Έχω μεγάλη περιέργεια να δω πώς θα επηρεάσει τη ροή των γεγονότων.

Οι περιγραφές καθόλου δεν κουράζουν, απεναντίας ο αναγνώστης αφήνει την φαντασία του ελεύθερη να ζωντανεύσει μια ολόκληρη αυτοκρατορία. Οι 7 συμφωνίες όπως αναφέρονται και στον τίτλο, δείχνουν τη ματαιοδοξία της ανθρώπινης φύσης αλλά μάς προδιαθέτουν και για κάτι δυσοίωνο. Πώς θα είναι το μέλλον αν οι ήρωες υποκύψουν στις επιθυμίες τους και με τι αντίτιμο; Πολλές σκέψεις περνούν από το μυαλό μου, για παράδειγμα, η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία είχε Έπαρχους που διοικούσαν την επικράτεια. Εδώ η δύναμη βρίσκεται στις συντεχνίες, παιχνίδια εξουσίας μάς θυμίζουν κάτι από Game of thrones, ενώ οι συμφωνίες θυμίζουν τη βιβλική έννοια του Πονηρού πνεύματος, που σκοπό έχει να παρασύρει και να ξεγελάσει. Και επιπλέον σε όλα αυτά οι ήρωές μας έχουν μια δραματικότητα.

Κι ενώ όλοι περιμένουν τους πολυπόθητους αγώνες όπου εκεί θα οριστεί ο επόμενος διάδοχος της αυτοκρατορίας, οι αλυσιδωτές αντιδράσεις που φέρνουν αυτές οι φαινομενικά αθώες συμφωνίες είναι εντυπωσιακές. Τελικά εμείς ορίζουμε την μοίρα μας ή εκείνη μας ορίζει;

Γρήγορο, συναρπαστικό, πολυεπίπεδο, παίζει πολύ με την ψυχολογία και συνάμα αποτελεί μια εξαιρετική περιπέτεια, που τη ζεις σαν να βλέπεις ταινία υπερπαραγωγής! Δεν ξέρω τι άλλο περισσότερο μπορεί να θέλουμε από ένα βιβλίο! Πιστεύω ότι είναι έκπληξη το γεγονός ότι ανήκει σε πρωτοεμφανιζόμενο συγγραφέα.

Τζακ - Ο νόμος του Πριγκηπάτου / περίληψη:

Ο Θεός πέθανε, το παιχνίδι μόλις ξεκίνησε, και η μοίρα των πολλών υφαίνεται  στα ακροδάχτυλα του Ενός. Η επόµενη µέρα που ξηµέρωσε στη χαµένη χώρα έφερε αλλαγές και αναπάντητα ερωτήµατα. Ποιος δολοφόνησε τον Θεό και Αυτοκράτορα του (Λος) Έθεραλ; Ποιος είναι ο µυστηριώδης άντρας που έκλεινε συµφωνίες µε τους γόνους των ισχυρότερων συντεχνιών; Τι πραγµατικά αναζητούσε; Το κυριότερο: τι θα συµβεί από εδώ και πέρα;

Με τον θρόνο ενός ολόκληρου κόσµου να παραµένει κενός, η Αυτοκράτειρα  θέτει σε εφαρµογή το πρωτόκολλο του πριγκιπάτου, µε σκοπό την ανάδειξη και στέψη του επόµενου Αυτοκράτορα. Οι υποψήφιοι Θεοί του (Λος) Έθεραλ θα αναµετρηθούν µεταξύ τους για την υπεροχή του θριαµβευτή, µέσα από τρεις δοκιµασίες. Ανάµεσα σε πλεκτάνες, προδοσίες, έρωτες άνευ ορίων, απόπειρες δολοφονιών και αλλοιώσεις χαρακτήρων, οι µαριονέτες θα παλέψουν µε όλες τους τις δυνάµεις για να πετύχουν τον σκοπό τους. Όλα αυτά, την ίδια στιγµή που ο µαριονετίστας παρακολουθεί αµέτοχος τις κινήσεις τους, έτοιµος να ολοκληρώσει το πλήρες σχέδιό του.

Η επιστροφή στο γεµάτο συνωµοσίες, µυστικά και ξέφρενη περιπέτεια σύµπαν Φαντασίας που εξυφαίνει ο Χρήστος Μπακοστέργιος είναι γεγονός. Μετά τον “Σάιµον”... είναι η ώρα του “Τζακ”!

Η άποψή μου:

(γράφει η Χρύσα Παναγοπούλου)

Ας ξεκινήσουμε με την Έλλη, γιατί αποτελεί έναν ιδιαίτερο χαρακτήρα μέσα στο βιβλίο. Από τη μία την λυπάσαι, από την άλλη τη φοβάσαι, μα σκέφτεσαι τι θα γινόταν αν είχε πάρει όλες τις αποφάσεις αλλιώς. Ξαφνικά θυμήθηκα ότι εκείνη ήταν ο λόγος που ήθελα να διαβάσω το πρώτο βιβλίο και όχι να συνεχίσω να το ακούω σε audio. Ήθελα μέσα από τις λέξεις να αποκρυπτογραφήσω τον ιδιαίτερο χαρακτήρα της. Κατέληξα να πιστεύω ότι είναι ένα πρόσωπο τραγικό γιατί κάθε στιγμή γίνεται μέσα της μια πάλη. Καταλαβαίνω ότι λατρεύει τον αδερφό της, τον Χιούγκο, γιατί είναι ο μόνος που της έχει απομείνει αλλά δεν αντιλαμβάνομαι γιατί υποκύπτει στην κακή της πλευρά. Ίσως προσπαθεί υπερβολικά να αποδείξει ότι ο θάνατος των γονιών της δεν οφείλεται σε ένα απλό ατύχημα αλλά σε μια σκευωρία.

Σε αυτό το δεύτερο μέρος οι φωνές που ακούει μες το κεφάλι της γίνονται ολοένα πιο δυνατές και αντιφατικές, μοιάζει σαν να φτάνει τα όρια της τρέλας. Σίγουρα σημαντική στην εξέλιξη της πλοκής, δυστυχισμένη αφού έχει χάσει και τους δύο γονείς της, δεν έχει επιλογές άλλες από το να πάρει μέρος στους αγώνες του πριγκιπάτου με την φιλοδοξία να γίνει η επόμενη Θεά του Λος Έθεραλ. Η αντίδρασή της δείχνει ότι αισθάνεται ενοχές απέναντι στον αδερφό της για πράγματα που δεν μπορεί η ίδια να του ομολογήσει.

Οι αγώνες του πριγκιπάτου είναι το πιο σημαντικό γεγονός του Λος Έθεραλ. Δικαίωμα συμμετοχής έχει ένας ή μία αρχηγός από κάθε συντεχνία. Ειλικρινά τους συμπαθώ όλους, θεωρώ τον καθένα από αυτούς ξεχωριστό και κάποιες φορές μπερδεύομαι για το ποιος θέλω να κερδίσει, σίγουρα πάντως η αλεπουδίτσα είναι μία από τις προτιμήσεις μου. Ο γιος του αυτοκράτορα πάντως, ο Μάξουελ δεν ανήκει σε αυτές. Τον θεωρώ υπερβολικά υπερόπτη και κακό, θα ήθελα να πάρει ένα μάθημα αφού με τις ενέργειές του έθεσε σε κίνδυνο μια ολόκληρη αυτοκρατορία! Ο χαρακτήρας που δεν πρόσεξα μες την αγωνία μου στο πρώτο βιβλίο μου ήταν ο Κρίστοφερ. Πολύ πιθανόν ο ρόλος του να είναι νευραλγικός στα επόμενα βιβλία καθώς κατάλαβα ότι είναι ο τελευταίος του είδους του, με τη γνώση και την διάλεκτο των αλχημιστών.

Οι ανατροπές διαδέχονται η μία την άλλη και συνεπώς από την στιγμή που σήμανε η έναρξη των αγώνων, το βιβλίο το διάβασα απνευστί! Αυτό που μου έκανε τρομερή εντύπωση είναι πώς εν όψει των δοκιμασιών αλλάζουν οι χαρακτήρες. Άλλοι ωριμάζουν και άλλοι βγάζουν την σκοτεινή τους πλευρά. Κάπως έτσι δεν συμβαίνει και στην πραγματική ζωή; Αυτή η συνεχής ένταση κλιμακώνεται στο τέλος, που αν έδινα μεγαλύτερη βάση στις λεπτομέρειες του πρώτου μέρους, μπορεί και να το είχα προβλέψει, μπορεί και όχι, γιατί οι συνεχείς εξελίξεις δεν αφήνουν περιθώριο στον αναγνώστη να σκεφτεί καθαρά. Εγώ ολο αυτό το ταξίδι μέχρι το τέλος και του δεύτερου μέρους το έβλεπα σαν να παρακολουθώ μια άκρως ενδιαφέρουσα ταινία. Ένιωθα τους χαρακτήρες να εμφανίζονται μπροστά στα μάτια μου ολοζώντανοι αβίαστα. Θεώρησα ότι αυτό είναι το πιο εξαιρετικό πράγμα που μου έχει συμβεί σε βιβλίο, να ενεργοποιεί δηλαδή όλες μου τις αισθήσεις. Με μόνο μειονέκτημα (όπως συμβαίνει σε κάθε τετραλογία) να είναι το τι πρόκειται να συμβεί. Είχα την αίσθηση ότι με το πέρας αυτού του δεύτερου μέρους η αγωνία μου κάπως θα καταλάγιαζε μα συνέβη ακριβώς το αντίθετο: να περιμένω διακαώς τα επόμενα.

Βέβαια πέρα της συνεχούς έντασης που βίωσα υπήρχαν και οι ωραίες στιγμές. Όπως το ότι κάθε ιστορική αναφορά ζωντανεύει εκείνα τα μέρη. Τα ταξίδια και οι άνθρωποι που επρόκειτο να γνωρίσει ο κάθε διαγωνιζόμενος, η έμφυτη καλοσύνη του Τζακ που σε κάνει να σκέφτεσαι ότι τελικά υπάρχει ελπίδα για το καλύτερο, οι καλόγριες του μοναστηριού της Νήσου της Σιωπής που περιέβαλαν με την υπομονή, επιμονή και την αγάπη τους, τον νεαρό Χιούγκο, που είμαι βέβαιη ότι ευθύνονται για να χτίσει ο μικρός -που τόσο έχει ταλαιπωρηθεί- έναν εξαιρετικό χαρακτήρα.

Μόνο αγωνία λοιπόν μένει σαν επίγευση με χαρακτηριστικά «highlights» τα μόνα που μπορώ να πω χωρίς spoiler, τι ρόλο θα διαδραματίσει η πριγκίπισσα Αριάδνη; Είναι εφικτό μέσα από τις πιο αντίξοες συνθήκες να ευδοκιμήσει ένας μεγάλος έρωτας δεμένος με τα νήματα του πεπρωμένου; Ποια είναι η πραγματική υπόσταση του Σάιμον; Τι ρόλο θα παίξει ο Μάξουελ στη συνέχεια; Πού μας οδηγεί το όνειρο της Έμμας; (ενός χαρακτήρα που επίσης περνάει απαρατήρητος και δεν του δίνουμε βάσει από την αρχή).

Μέσα σε μια αυτοκρατορία σκευωριών, μυστικών, μαγικών αντικειμένων, γοήτρου και δύναμης τι ρόλο θα διαδραματίσει άραγε ο Τζακ, του οποίου το όνομα αποτελεί τον τίτλο του δεύτερου βιβλίου; Αυτά και άλλα πολλά που δεν μπορώ να αναφέρω με κάνουν να σκέφτομαι τη συνέχεια ξανά και ξανά και πραγματικά θα ανατρέξω στο πρώτο βιβλίο μήπως και ανακαλύψω κάποιο ψήγμα του τι μέλει γενέσθαι στην υπόλοιπη ιστορία.

Εννοείται πώς περιμένω με πολύ μεγάλο ενθουσιασμό τη συνέχεια. Ένα μεγάλο μπράβο στον συγγραφέα που μας έβαλε σε τέτοιους «μπελάδες».

Read more »

Σκοτεινή Χίμαιρα

---Δημοσίευση: 26/05/2026---

Περίληψη οπισθόφυλλου:

Ένα συνταρακτικό αστυνομικό βιβλίο βγαλμένο από τα έγκατα των θρύλων της ελληνικής επαρχίας!

Σκοτεινά Πιερίας: Ένα ανήλιο, έρηµο χωριό κρυµµένο στη σκιά του Ολύµπου, µε την ιστορία του να βρίθει από θρύλους, φαντάσµατα, οπτασίες, στοιχειώµατα και φοβικά φαινόµενα. Οι κάτοικοί του το εγκατέλειψαν στα µέσα της δεκαετίας του ’60 οµαδικά και βεβιασµένα, για να αναζητήσουν το φως και τη γαλήνη των ψυχών τους.

Μια πλούσια οικογένεια -πλέον µοναδικοί κάτοικοι του χωριού- σε ένα παλιό, πέτρινο αρχοντικό σπίτι, που κρύβει φρικτά κι ανοµολόγητα µυστικά κι ένα παράξενο και αινιγµατικό κορίτσι ξεχασµένο και φυλακισµένο στα βρόµικα µπουντρούµια του.

Ένας εµµονικός δολοφόνος που αποκεφαλίζει τα θύµατά του στην ύπαιθρο της Πιερίας µε άγνωστα κίνητρα.

Ο νέος διοικητής της Υποδιεύθυνσης Ασφάλειας Κατερίνης, Αλέξανδρος Αυγέρης, βλέπει την καθηµερινότητά του να ανατρέπεται µε καταιγιστικό ρυθµό, καθώς εµπλέκεται, µια βροχερή νύχτα, στον ιστό ενός τροµακτικού µυστηρίου από το παρελθόν, που το ακολουθούν ειδεχθείς δολοφονίες, κανιβαλισµοί πτωµάτων κι ανεξήγητα φαινόµενα µέσα στη σφαίρα του παραφυσικού.

Ενώ µια µαύρη σκιά αποκρουστικών φόνων ρίχνει τα πέπλα της στην ευρύτερη περιοχή, βυθίζοντάς τη στο χάος και σε ποταµούς αίµατος, ο ίδιος, συνεπικουρούµενος από µελετητές του υπερφυσικού, θα αποδεχθεί ότι η πρωτόγνωρη αυτή εγκληµατική λαίλαπα δεν µπορεί να αντιµετωπιστεί µε συµβατικά υπηρεσιακά µέσα, παρά µόνο ακολουθώντας τα υπερβατικά µονοπάτια της παραψυχολογίας και του αποκρυφισµού. Θα καταφέρει ο διοικητής ασφαλείας να εγκαταλείψει τον ορθολογικό και στερεότυπο τρόπο σκέψης και αστυνοµικής δράσης για να φθάσει στην εξιχνίαση των αποτρόπαιων εγκληµάτων και να προστατεύσει τους ανθρώπους που τον περιβάλλουν από µια πανίσχυρη, δαιµονική δύναµη που γεννά φρικιαστικές χίµαιρες και σπέρνει καταστροφή και θάνατο στο διάβα της; Το πιο αυθεντικό αστυνοµικό βιβλίο µε έντονα στοιχεία υπερφυσικού που θα κάνει ακόµα και τους πιο ατρόµητους αναγνώστες να λυγίσουν.

Η άποψή μου:

(γράφει η Ρούλα Κεφάκη)

Καλή η πρωτεύουσα για υποθέσεις πιο... κομψές, αλλά η άγουρη ελληνική επαρχία προσφέρεται για πιο σκληρές καταστάσεις: θρίλερ, φόνους, μια δόση παραφυσικού και κάνα δυο αποκεφαλισμούς, αν τους αντέχει η κράση σας.

Τους αντέχει σίγουρα η πένα του Βασίλη Γιαρεντζίδη, ο οποίος στη "Σκοτεινή Χίμαιρα" μοιράζεται με τους αναγνώστες λίγη από την εμπειρία του (και πολλή από τη φαντασία του) από τα 33 του χρόνια στην αστυνομία. Έχοντας διατελέσει επί σειρά ετών προϊστάμενος στη Διεύθυνση Ασφάλειας Θεσσαλονίκης, απασχολούμενος κυρίως στο τμήμα δίωξης εγκλημάτων κατά ζωής, ασφαλώς θα χρειάστηκε να καταθέσει στο βιβλίο του -και- την προσωπική του πείρα.

Βρισκόμαστε στα Σκοτεινά Πιερίας, ένα χωριό όνομα και πράγμα. Οι κάτοικοί του αποφάσισαν να το εγκαταλείψουν δεκαετίες πριν, κουρασμένοι από την απουσία ήλιου και το μόνιμο σκοτάδι που σκέπαζε τα σπίτια και τις ψυχές τους. Εκεί θα κληθεί να επικεντρώσει τις έρευνές του ο νέος διοικητής της Υποδιεύθυνσης Ασφάλειας Κατερίνης, Αλέξανδρος Αυγέρης, που πέφτει από νωρίς στα βαθιά: ένα αποκεφαλισμένο πτώμα αγνώστου ταυτότητας σε μια ήσυχη, κατά τα άλλα, περιοχή και η πληροφορία από έναν κάτοικο για μια ιδιαίτερα μυστηριώδη υπόθεση, που εμπλέκει την πλούσια οικογένεια του χωριού, είναι μόνο η αρχή. Αυτό που θα ακολουθήσει είναι χαοτικό και το κυνήγι για την ανακάλυψη του δολοφόνου είναι μόνο ένα από τα μυστήρια που ζητούν απάντηση...

Αστυνομικό κατά βάση, αλλά με έντονα τα στοιχεία του υπερφυσικού θρίλερ, η Σκοτεινή Χίμαιρα είναι ένα μυθιστόρημα που τολμά να καταπιαστεί με αρκετά ακραίες περιγραφές (όπως εκείνες του κομμένου σώματος μετά τον αποκεφαλισμό), ενώ ξεφεύγει από την αποστειρωμένη αστυνομική ανάλυση, κάνοντας τον αναγνώστη να ψάχνει το όριο ανάμεσα στην τρέλα και τη λογική -στο σημείο τουλάχιστον που μπορεί να διακρίνει τη διαφορά.

Αν έχετε παραφυσικές ανησυχίες και ενδιαφέρεστε να ανακαλύπτετε Έλληνες συγγραφείς με αστυνομικό δαιμόνιο (στην περίπτωση του Γιαρεντζίδη και αντίστοιχο προσωπικό παρελθόν), η ιστορία που διαδραματίζεται στα Σκοτεινά, θα σας συναρπάσει.

Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ

Read more »

Βιβλιοάποψη: "Υπερφυσικά φαινόμενα και ελληνικά κάστρα"

---Δημοσίευση: 30/05/2024---

Περίληψη οπισθόφυλλου:

Οι μύθοι, τα ελληνικά κάστρα κι ένα βιβλίο που θα σε στοιχειώσει! Ένα βασίλειο όπου η ιστορία και το υπερφυσικό στοιχείο κυριαρχούν, ανοίγει τις πύλες του και σας περιµένει να το ανακαλύψετε. Οι απόηχοι του παρελθόντος παραµονεύουν και η λεπτή γραµµή µεταξύ πραγµατικότητας και φαντασίας µοιάζει µε τεντωµένο σχοινί υπό το φως των κεριών.

Σε αυτή τη συλλογή διηγηµάτων, σας καλούµε να ταξιδέψετε στις αρχαίες αίθουσες που σµιλεύτηκαν µε τέχνη, στις πανύψηλες επάλξεις των πιο ιστορικών κάστρων της Ελλάδας, όπου ο θρύλος λέει πως περιφέρονται ακόµη ανήσυχα πνεύµατα. Μυστηριώδεις τελετουργίες, ανεξήγητα φαινόµενα, ξόρκια και ψίθυροι που ηχούν ακόµη µέσα στη νύχτα και οράµατα που µόνο λίγοι ζήσαν για να τα εξιστορήσουν! Κάθε ιστορία εκτυλίσσεται και σ’ ένα διαφορετικό απόκοσµο µεσαιωνικό κτίσµα της ελληνικής επικράτειας, µεταφέροντάς σας στα πανάρχαια µυστικά περάσµατα ενός αλλοτινού κόσµου. Συντονιστής της έκδοσης (συµµετέχοντας, µάλιστα, µε δύο διηγήµατά του στο βιβλίο) είναι ο Μιλτιάδης Τσαπόγας, ένας εκ των σηµαντικότερων σύγχρονων καστροπεριηγητών και ιστορικών ερευνητών για την περίοδο της Φραγκοκρατίας στον ελλαδικό χώρο. Τα ελληνικά κάστρα κρύβουν µέσα τους µυστικά που δεν έχεις φανταστεί. Αντέχεις να ανακαλύψεις τις πιο στοιχειωµένες ιστορίες που παραµονεύουν πίσω από τους αιώνιους µύθους;

Η άποψή μου:

(γράφει ο Θανάσης Σταυρόπουλος)

«Πίσω από κάθε άνθρωπο που είναι σήμερα ζωντανός, στέκονται 30 φαντάσματα, γιατί αυτή είναι η αναλογία των πεθαμένων με τους ζωντανούς».

(η πρώτη φράση από το «Οδύσσεια 2001»)

---Άρθουρ Κλαρκ, 1917-2008, Βρετανός συγγραφέας επιστ. φαντασίας---

Να αρχίσουμε με μία γενική παραδοχή. Είμαστε φαντάσματα. Εγώ, εσείς, ο κόσμος γύρω μας. Κι αυτό γιατί εμμένουμε στο παρελθόν μας. Ζούμε μέσα σε αυτό, καθώς το μέλλον άγνωστο και αβέβαιο, το δε παρόν υφίσταται μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτων έως να μετεξελιχθεί κι αυτό σε παρελθόν. Η μόνη σταθερά λοιπόν είναι το παρελθόν μας. Κοντινό, μακρινό, απώτερο. Μέσα από αυτό λοιπόν αντλούμε συνεχώς μνήμες, φόβους, σκέψεις. Ωστόσο, υπάρχει μία αντιδιαστολή σε όλο αυτό: ονειρευόμαστε. Και αυτό έχει να κάνει με το μέλλον. Μερικές φορές όμως, τα όνειρά μας έχουν και πάλι την αρχή τους στο παρελθόν.

Με αυτήν την εισαγωγή μου θέλω να επισημάνω ότι όλες οι ιστορίες του φανταστικού-υπερφυσικού και γενικότερα του «μη-ρεαλιστικού» (το βάζω σε εισαγωγικά, διότι το «μη-ρεαλιστικό» του σήμερα είναι η πραγματικότητα του αύριο), είναι μέρη του ονείρου και της φαντασίας μας. Φαντασίας και ονείρων που πολύ συχνά έχουν πηγή τους το παρελθόν μας. Έτσι λοιπόν και σε αυτό το συλλογικό βιβλίο έχουν γραφτεί διηγήματα που αναφέρονται σε τέτοιες ιστορίες του Φανταστικού, με κύριο χαρακτηριστικό την τοποθεσία. Και αυτή η συγκεκριμένη τοποθεσία του κάθε διηγήματος είναι κι ένα κάστρο της Ελληνικής επικράτειας.

Η χώρα μας δεν υπολείπεται από τέτοια μέρη. Κάστρα από τους αρχαίους χρόνους μέχρι και τα χρόνια της αρχής του νεότερου Ελληνικού κράτους μπορούμε να βρούμε πολλά και παντού. Άλλα εντελώς ερείπια με ελάχιστα απομεινάρια κτισμάτων, άλλα σε καλύτερη και αρκετά σε άριστη κατάσταση. Οπότε όλα αυτά τα διηγήματα αφορούν, ναι μεν, μία σημερινή ιστορία αλλά απόλυτα συνδεδεμένη με το παρελθόν του τόπου όπου διαδραματίζεται.

Αρκετά τα διηγήματα (32 τον αριθμό) απλώνονται σε όλη την Ελλάδα. Οι συγγραφείς τους αρκετά ταλαντούχοι προσπαθούν να δώσουν κι αυτοί το δικό τους στίγμα στον απέραντο κόσμο αυτού του είδους λογοτεχνίας. Αν κάποιος διαβάσει, μετά το τέλος του κάθε διηγήματος το μικρό βιογραφικό των συγγραφέων, θα διαπιστώσει ότι η πλειονότητά τους είναι σαφώς επηρεασμένη είτε από τον κόσμο του Φανταστικού συγκεκριμένων ξένων συγγραφέων (Τόλκιν, Κίνγκ, Λάβκραφτ, κλπ), είτε από κόσμους παιχνιδιών-ρόλων. Αυτό δεν είναι καθόλου μεμπτό, για να μην παρεξηγηθώ, αλλά αφαιρεί την αναγκαία πρωτοτυπία που χρειάζεται μία ιστορία. Ο τρόπος γραφής είναι σαφώς επιλογή μας, αλλά ένας συγγραφέας θα πρέπει να μετεξελιχθεί σε λογοτέχνη και όχι, ας μου επιτραπεί η λέξη, μιμητή άλλων. Οι συγγραφείς μας σε αυτό το συλλογικό έργο είναι αρκούντως ταλαντούχοι και διαφαίνεται η ζέση τους για δημιουργία. Άλλωστε η λαογραφία μας, η ιστορία μας, η μυθολογία μας, παρέχουν μοναδικό υλικό που μπορεί να χρησιμοποιηθεί και να αποτελέσει το πρωτότυπο ενός κόσμου. Μερικοί συγγραφείς σαφώς και έχουν προσπαθήσει προς αυτήν την κατεύθυνση και είναι αξιοσημείωτη η προσπάθειά τους αυτή.

Επίσης ένα άλλο σημαντικότατο θέμα είναι η γλώσσα που χρησιμοποιείται στα κείμενα. Η αφήγηση των ιστοριών δε χρειάζεται να «γεμίζει» με λέξεις που θα έρθουν σε σύγκρουση με το υπόλοιπο κείμενο. Θα πρέπει να κρατείται μία κοινή γλωσσική μορφή στο γραπτό, χωρίς μερικές λέξεις να «κλωτσάνε» μέσα στο κείμενο. Όπως και η αναφορά των κυρίων ονομάτων των ηρώων θα πρέπει να είναι αντίστοιχα μίας ελληνικής πραγματικότητας.

Εν κατακλείδι, θα μπορούσα να πω ότι προσπάθειες σαν αυτή μας δείχνουν ένα μονοπάτι ελπιδοφόρο, αλλά μερικώς ασαφές, για τους επίδοξους Έλληνες συγγραφείς μας. Και ας σκύψουν με προσοχή σε κείμενα του Σολωμού (Η Γυναίκα της Ζάκυθος), του Παπαδιαμάντη (Το μοιρολόι της φώκιας -κυρίως για το πως μας παρουσιάζει ο Παπαδιαμάντης τον χώρο του διηγήματος), του Βαλαωρίτη (Ο Βρυκόλακας), σε Παραλογές (Του νεκρού αδελφού, Το γιοφύρι της Άρτας, Το τραγούδι του Αϊ-Γιώργη, κλπ), μόνο όφελος θα αποκομίσουν.

Στοιχεία βιβλίου:

Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ

Συγγραφέας: Συλλογικό έργο (Μιλτιάδης Τσαπόγας, Βασιλική Σγούρου-Παρασκευουλάκου, Δηµήτριος Καραγιάννης, Κυριάκος Μαυροειδέας, Βλάσιος-Νεκτάριος Μαντζιώκας, Φανή Μέλφου-Γραµµατικού, Ελένη Σγούρου, Ελένη Ψύχα, Νέλλη Κουρκούλη, Άννα Κακοπέτρου, Χαρά Ματσαγκούρα, Μυρτώ-Μαρία Ευσταθιάδη, Βαλάντης Δάφκος, Δέσποινα Μανωλακάκη, Ευαγγελία Μπαθρέλλου, Τζίνα Καρδιόλακα, Κωνσταντίνος Ζαχαράκης, Νικόλαος Γρουµπός, Γιώργος-Γεράσιµος Μαντζιώκας, Γεώργιος Κατσάµπουλας, Ιωάννα-Σταυρούλα Αθανασοπούλου, Μανώλης Παλαβούζης, Σοφία Δερµάτη, Γεώργιος Μαραζιώτης, Κοσµάς Κωνσταντινίδης, Γεώργιος Δόλγυρας, Μαρία Καλατζή, Γεώργιος Παλαιστής, Βάσω Ράικου, Τζων Ζαµάς)

Σελίδες: 328

Ημερ. έκδοσης: Οκτώβριος 2023

ISBN: 978-960-626-663-8

Read more »

Βιβλιοάποψη: "Η κόρη του Σαμουράι"

---Δημοσίευση: 02/02/2024---

Περίληψη οπισθόφυλλου:

Η ανάκτηση των θραυσμάτων της ψυχής των σαμουράι μέσα από τις αληθινές αναμνήσεις μίας κόρης που έζησε ανάμεσα σε δυο κόσμους!

Απ’τα βουνά του Έτσιγκο της Ιαπωνίας, στο Σινσινάτι των Ηνωµένων Πολιτειών και πίσω στο Τόκιο, η Έτσου-µπο, ένα αγοροκόριτσο -που αποκαλούσαν γενναίο γιο του ξεπεσµένου σαµουράι πατέρα της- µια γυναίκα µε ελεύθερο πνεύµα που δεν συµβαδίζει µε την εποχή της, περιγράφει µια Ιαπωνία που έχει πια χαθεί στην αχλή του χρόνου. Η κοινωνία και οι τάξεις της, οι θρησκευτικές πεποιθήσεις -µεταξύ βουδισµού και σιντοϊσµού- η αρχιτεκτονική, οι µύθοι και θρύλοι, η ποίηση, η λογοτεχνία και το θέατρο έχουν τη θέση τους στις σελίδες αυτού του βιβλίου, µε το φάντασµα του αυστηρού πρωτοκόλλου και το άκαµπτο πνεύµα των σαµουράι να πλανάται ανάµεσά τους. Όταν, πια, η Έτσου-µπο περνάει στην άλλη άκρη του ωκεανού, ανακαλύπτει τις οµοιότητες και τις διαφορές των Ιαπωνίδων µε τις γυναίκες της Αµερικής, ενώ αρχίζει να αναπτύσσει φεµινιστικές απόψεις. Ο γάµος, τα παιδιά, οι σχέσεις µε την οικογένεια, το χρέος στα ήθη και τα έθιµα, η εσωτερική πάλη της Ιαπωνίδας µε τη νεαρή γυναίκα που θέλει να εξαµερικανιστεί πρωταγωνιστούν στα αρωµατισµένα µε άνθη κερασιάς αποµνηµονεύµατα της ασυµβίβαστης Έτσου Ιναγκάκι Σουγκιµότο, που θα ήταν αδύνατο να µείνει κλεισµένη στην περιορισµένη κοινωνία της παλιάς Ναγκαόκα.

Η άποψή μου:

(γράφει ο Θανάσης Σταυρόπουλος)

«Χρειάζεται μια τεράστια ποσότητα Ιστορίας για να δημιουργηθεί έστω και μια μικρή ποσότητα Παράδοσης».

---Henry James, 1843-1916, Αμερικανός συγγραφέας---

Διαβάζοντας ένα ιστορικό βιβλίο καταβυθίζεσαι σε αναλύσεις, γεγονότα, αποδείξεις που αποτελούνται από τεκμηριωμένες περιγραφές, ερευνητικό έργο και εν κατακλείδι, μία παρουσίαση, θα τολμήσω να πω, κάπως «στεγνή» και απόμακρη από συναίσθημα. Άλλωστε, κοινός τόπος, αυτή είναι και η δουλειά ενός ιστορικού επιστήμονα. Τι γίνεται όμως όταν όλη αυτή την εξιστόρηση, ιστορικών και μη γεγονότων, την τεκμηριώνει ένας αυτόπτης μάρτυρας; Πιθανόν με μη αντικειμενικότητα, αλλά είναι πια γνωστό ότι ο κάθε ιστορικός γράφει μέσα από ένα δικό του πρίσμα που περιλαμβάνει προσωπική θέση των πραγμάτων που εξιστορεί, απόψεις ενταγμένες μέσα στο δικό του κοινωνικοπολιτικό πλαίσιο, πολλές φορές παρουσίαση πληροφοριών ενταγμένες από μία πλευρά που ήδη έχει επικρατήσει μετά τη διάρκεια των γεγονότων (π.χ. πώς άραγε να ήταν, από καθαρά ιστορική τεκμηρίωση, η εξιστόρηση των γεγονότων του Β' Παγκοσμίου Πολέμου από την πλευρά των ηττημένων;).

Σε αυτό το βιβλίο η συγγραφέας δεν έχει την πρόθεση να εξωραΐσει ή να μας παρουσιάσει γεγονότα της εποχής των Σαμουράι μέσα σε στενό ιστορικό πλαίσιο. Κι αυτό γιατί πολύ απλά δεν το μπορεί. Δεν το μπορεί, όχι γιατί δεν έχει κριτική ματιά στα γεγονότα, αλλά απλώς είναι μία από αυτούς. Είναι μέλος μίας ιστορικής γενιάς Σαμουράι, και ως τέτοια μας διηγείται -μοναδικά- το πώς έζησε το τέλος αυτής της εποχής. Υποκειμενικά, αλλά προσωπικά έχω την εντύπωση ότι οι τόσο γλαφυρές διηγήσεις της δεν απέχουν πολύ από την πραγματικότητα. Δεν καταπιάνεται τόσο με μεγάλα ιστορικά γεγονότα, αν και δεν παύουν να ταξιδεύουν και τέτοια μέσα στις σελίδες του βιβλίου, όσο με απλές καθημερινές εξιστορήσεις προσωπικών βιωμάτων. Βιωμάτων που ωστόσο μας δείχνουν ένα ολοκληρωμένο κοινωνικό γίγνεσθαι. Μία λοιπόν γυναίκα, στο τελευταίο τέταρτο του 19ου αιώνα και εντεύθεν, περιδιαβαίνει τη βαθιά παραδοσιακή κοινωνία της Ιαπωνίας, τη θέση της γυναίκας, την οικογενειοκρατία και τον σεβασμό στα ήθη και έθιμα της εποχής της, τη μετανάστευση στις Η.Π.Α., την αγωνία μίας μητέρας για την ανατροφή των δύο θυγατέρων της που ακροβατούν μεταξύ Ιαπωνίας και Ηνωμένων Πολιτειών.

Η γλώσσα της περιγραφής της είναι βαθύτατα ευγενική και πιστή στα όσα έμαθε και διδάχτηκε ως κόρη ενός Σαμουράι. Οι ιστορίες της ακροβατούν μεταξύ πραγματικότητας και μύθου. Ακόμα και οι σκληρότατες περιγραφές θανάτων υφαίνονται στο χαρτί με σεβασμό στο τετελεσμένο, χωρίς ίχνος υστερίας ή εντυπωσιακών κραυγών και οιμωγών. Ένα απέραντο κλίμα ευγένειας και παράδοσης στις προσταγές τών ήδη αποφασισμένων και τετελεσμένων κοινωνικών και οικογενειακών συνθηκών. Το παράδοξο για εμάς, που όλο αυτό ακούγεται σχεδόν καταπιεστικό και ξεπερασμένο, είναι το ότι η κοινωνία της Ιαπωνίας, ακόμα και σήμερα, δεν το βιώνει ως κάτι το επιβεβλημένο και αναγκαστικό. Το ζει καθημερινά ως μέρος της ζωής της. Ως κομμάτι ενός κόσμου που μεν χάνεται, αλλά τιμάται καθημερινά και αδιάκοπα, θέλοντας, πιθανώς, έτσι να συγκρατήσουν ζωντανή και αλώβητη από τον χρόνο, τη μνήμη τους, την ιστορία τους και εν τέλει την ίδια τους την ύπαρξη και ψυχή τους.

Στοιχεία βιβλίου:

Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ

Συγγραφέας: Έτσου Ιναγκάκι Σουγκιμότο

Μετάφραση: Ελισσάβετ Κυρίτση

Σελίδες: 406

Ημερ. έκδοσης: 13/10/2023

ISBN: 978-960-626-664-5

Βιογραφικό της συγγραφέως:

Η Έτσου Ιναγκάκι Σουγκιµότο γεννήθηκε το 1874 στη Ναγκαόκα της επαρχίας Έτσιγκο, στην Ιαπωνία. Ο πατέρας της υπήρξε υψηλόβαθµος αξιωµατικός σαµουράι, ωστόσο µετά την κατάρρευση του φεουδαρχικού συστήµατος η οικογένειά της ξέπεσε. Αν και αρχικά προοριζόταν να γίνει ιέρεια, αρραβωνιάστηκε έπειτα από προξενιό µε έναν Ιάπωνα έµπορο που ζούσε στο Σινσινάτι του Οχάιο. Προκειµένου να προετοιµαστεί για το ταξίδι, φοίτησε σε σχολείο µεθοδιστών στο Τόκιο και έγινε χριστιανή. Το 1898 πήγε στις Ηνωµένες Πολιτείες, όπου και παντρεύτηκε τον µνηστήρα της, µε τον οποίο απέκτησαν δυο κόρες. Μετά τον θάνατό του, επέστρεψε στην Ιαπωνία, αλλά αποφάσισε ύστερα από καιρό να γυρίσει στις ΗΠΑ, για τις σπουδές των παιδιών της. Αργότερα, έζησε στη Νέα Υόρκη, όπου στράφηκε στη λογοτεχνία και άρχισε να διδάσκει ιαπωνικά, αλλά και κουλτούρα και ιστορία της Ιαπωνίας στο πανεπιστήµιο Columbia. Κείµενά της δηµοσιεύτηκαν σε εφηµερίδες και περιοδικά. Εκτός από την «Κόρη του σαµουράι» (1925), κάποια άλλα έργα της είναι τα: «Με τον Τάρο και τη Χάνα στην Ιαπωνία» (1926, σε συνεργασία µε τη Νάνσι Βιρτζίνια Όστεν), «Η κόρη του νάρικιν» (1932), «Εις µνήµη Φλόρενς Μιλς Γουίλσον» (1933), «Η κόρη του νόχφου» (1935), «Η γιαγιά Ο Κιο» (1940). Η κόρη της Τσιγιόνο Σουγκιµότο Κιγιούκα έγραψε το βιβλίο «Όµως τα πλοία πλέουν» (1959), στο οποίο περιέχονται λεπτοµέρειες από τα τελευταία χρόνια ζωής της Έτσου Σουγκιµότο.

Read more »

Βιβλιοάποψη: "Το σύνδρομο του Μεσσία"

---Δημοσίευση: 02/02/2024---

Περίληψη οπισθόφυλλου:

Τρεις γυναικοκτονίες, ένας ασθενής µε ψυχασθένεια και οι υποψίες που τον κυκλώνουν, σε ένα αστυνοµικό µυθιστόρηµα από τον συγγραφέα του bestseller «Ο Σκακιστής».

Ιωάννινα, αρχές δεκαετίας του ΄80: Την πόλη συγκλονίζουν οι φρικτές δολοφονίες τριών γυναικών. Ο ζωγράφος Άγγελος Αλεξάκης, έρµαιο της βαριάς ψυχικής νόσου που τον βασανίζει, παλεύει µε το άρρωστο µυαλό του, πασχίζοντας να ξεχωρίσει την αλήθεια από το ψέµα. Όµως, η παραληρηµατική ζωή του θα οδηγηθεί σε ακόµα πιο σκοτεινές ατραπούς, όταν θα µπει στο στόχαστρο της αστυνοµίας ως ο βασικός ύποπτος για τα τρία εγκλήµατα. Ο Άγγελος είναι πλέον αναγκασµένος να ανακαλύψει µόνος του την αλήθεια, αποδεικνύοντας σε όλους, και κυρίως στον ίδιο του τον εαυτό, πως είναι αθώος. Σύµµαχός του σε αυτή τη σκληρή µάχη στέκεται ο διακεκριµένος ψυχίατρος δόκτορας Λεβύ. Ταυτόχρονα, αινιγµατικά πρόσωπα εισβάλλουν στη ζωή του Άγγελου. Καχύποπτοι αστυνοµικοί, ένας ντετέκτιβ µε σκοτεινό παρελθόν, µια µυστηριώδης φοιτήτρια ιατρικής, ένας εκκεντρικός συλλέκτης έργων Τέχνης και µια φιλόδοξη ιδιοκτήτρια γκαλερί, µετατρέπουν την προσπάθεια του Άγγελου για την αποκάλυψη της αλήθειας σε δυσεπίλυτο γρίφο. Σ’ έναν γρίφο στον οποίο η µαρτυρική ζωή του ψυχικά άρρωστου ανθρώπου, ο έρωτας, το πάθος για την Τέχνη, τα αρχέγονα ερωτήµατα της ανθρώπινης ύπαρξης, η αιώνια πάλη του καλού µε το κακό, καθώς και η λυτρωτική δύναµη της αληθινής αγάπης καθορίζουν τους ήρωες του έργου, συνθέτοντας ένα πολυδιάστατο και βαθύ αστυνομικό μυθιστόρημα.

Η άποψή μου:

(γράφει η Μάγδα Μπάσιου)

Η σοβαρή ψυχική ασθένεια του Άγγελου τον κάνει να πιστεύει πως είναι ένοχος για τον βίαιο θάνατο τριών γυναικών. Δεν είναι σίγουρος, αλλά το μυαλό του κάνει διάφορα σενάρια, δεν θυμάται, μπλέκεται στα σκοτεινά και δαιδαλώδη μονοπάτια του, αναζητώντας αγωνιωδώς την αλήθεια. Πολλές φορές νιώθει ότι καταδιώκεται από τον κόσμο που τον περιτριγυρίζει και πως συνωμοτούν για να του προκαλέσουν κακό. Στην προσπάθειά του να ζητήσει βοήθεια, επισκέπτεται τον δόκτορα Λεβύ, διακεκριμένο ψυχίατρο της περιοχής. Τα πράγματα βαίνουν καλώς για τον Άγγελο, όταν όμως σταματάει τη φαρμακευτική αγωγή, τα συμπτώματα της νόσου του γίνονται πιο έντονα.

Από τη μια, λοιπόν, έχουμε τρεις γυναικοκτονίες τις οποίες ο αναγνώστης δεν είναι σίγουρος ότι ο ζωγράφος Άγγελος Αλεξάκης τις διέπραξε. Και πώς μάλιστα, να το γνωρίζει αφού και ο ίδιος ο πρωταγωνιστής πασχίζει να ξεχωρίσει την αλήθεια από το ψέμα, το καλό μέσα στο απόλυτο κακό... Από την άλλη, ο αναγνώστης γίνεται κοινωνός του ψυχικού κόσμου του ζωγράφου και του κοινωνικού περίγυρού του, που είτε θα τον βοηθήσει είτε θα τον βλάψει. Κανείς δεν ξέρει. Η αλήθεια θα αποκαλυφθεί κυριολεκτικά στις τελευταίες σελίδες του μυθιστορήματος μέσα από ένα κρεσέντο ανατροπών, συνεχών αμφισβητήσεων και καταιγιστικών εξελίξεων και μόνο τότε θα γίνει κατανοητή η επιλογή του τίτλου “Το σύνδρομο του Μεσσία” για τη συγκεκριμένη ιστορία.

Η υπόθεση παίζει με το μυαλό του αναγνώστη, τον παγιδεύει στα μονοπάτια του μυαλού του πρωταγωνιστή, τον κάνει να αμφισβητήσει σχεδόν όλα όσα διάβασε σε προγενέστερα κεφάλαια και δεν του επιτρέπει να αφήσει το βιβλίο από τα χέρια του, παρά μόνο αφότου βρει τον πραγματικό ένοχο. Πρόκειται για ένα αστυνομικό, ψυχολογικό θρίλερ, θα λέγαμε, το οποίο δεν βασίζεται τόσο στις πράξεις, αλλά στην ψυχολογία του ήρωα, στην ιδιαίτερη ψυχοσύνθεσή του, την οποία με πραγματική μαεστρία αποτυπώνει ο συγγραφέας, μέσα από την επιλογή ποιητικών λέξεων και μεταφορικών σκηνών. Η εμβάθυνση στην ψυχολογία του πρωταγωνιστή, παράλληλα, ενισχύεται από τη χρήση της πρωτοπρόσωπης αφήγησης, μέσα από την οποία καταλαβαίνουμε το συναισθηματικό φορτίο που κουβαλά ο ίδιος, αλλά και της εκάστοτε ψυχολογικής του κατάστασης.“Η υποψία μιας αόριστης ευτυχίας πεταρίζει ανέμελη, σαν πολύχρωμη πεταλούδα, μέσα στο απέραντο τοπίο της θλίψης μου.”“Μια αρρωστημένη ζάλη με παρασέρνει ξανά.”

Τέλος, αξίζει να αναφερθεί η φιλοσοφική διάσταση που προσθέτει ο Ηλίας Μωραΐτης στο συγκεκριμένο έργο του, μέσα από τη συνεχή αναφορά του πρωταγωνιστή στην αναζήτηση του Θεού και της αληθινής, άδολης αγάπης, καθώς και τη σημασία της τέχνης στη ζωή ενός ανθρώπου. Ένα καλογραμμένο και αγωνιώδες αστυνομικό-ψυχολογικό θρίλερ, γεμάτο ανατροπές και ένα έξυπνο φινάλε που θα συναρπάσει δίχως αμφιβολία τους λάτρεις του είδους.

Στοιχεία βιβλίου:

Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ

Συγγραφέας: Ηλίας Μωραΐτης

Σελίδες: 346

Ημερ. έκδοσης: 2022

ISBN: 978-960-626-579-2

Βιογραφικό του συγγραφέα:

Ο Ηλίας Μωραΐτης γεννήθηκε στις 27 Νοεµβρίου του 1981 στην Ξάνθη, όπου και διαµένει. Είναι απόφοιτος του Τµήµατος Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Πανεπιστηµίου Ιωαννίνων, µε ειδίκευση στην Αρχαιολογία. Έχει ολοκληρώσει την παρακολούθηση του σεµιναρίου Επιµέλειας και Διόρθωσης Κειµένου του ΕΚΠΑ.

Έχει βραβευτεί µε έπαινο από την Εταιρεία Λογοτεχνών και Συγγραφέων Ηπείρου. Η πρώτη εκδοτική του προσπάθεια έγινε το 2017 µε το ψυχολογικό θρίλερ "Σκληρές Αλήθειες" από τις εκδόσεις Ψυχογιός και η δεύτερη το 2020 µε το αστυνοµικό µυθιστόρηµα "Ο Σκακιστής" από τις Εκδόσεις Πηγή.

Read more »

Βιβλιοάποψη: "Τριλογία Θησαυρός της Δαμασκού"

---Δημοσίευση: 26/10/2023---

Το παιχνίδι των θεών / περίληψη:

Βρισκόμαστε στο έτος 674 μ.Χ. Τα πλοία του χαλίφη Μωαβία Α΄ έχουν περικυκλώσει την Κωνσταντινούπολη και απειλούν να την πολιορκήσουν. Ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Δ΄ χρειάζεται χρήματα για να εξασφαλίσει την επιτυχημένη άμυνα της πόλης, γι’ αυτό και δίνει μια σημαντική αποστολή στον έμπιστό του, στρατιώτη Αστέριο. Εκείνος κι ο εκ γενετής μουγκός του ξάδερφος, ταξιδεύουν στην αραβοκρατούμενη, πλέον, Δαμασκό, για να επιστρέψουν στον αυτοκράτορά τους έναν θησαυρό. Σύμμαχός τους στη δύσκολη αυτή αποστολή γίνεται η κόρη του χαλίφη, Ααζίν, μια νεαρή κοπέλα με υψηλές γνώσεις και ικανότητες. Η αποστολή τους θα γίνει ακόμα πιο δύσκολη μόλις μπουν στον δρόμο τους φαντάσματα του παρελθόντος. Οι ανίδεοι Ρωμαίοι θα μάθουν με αιματηρό τρόπο την πραγματική ιστορία της δυναστείας των Ομεϋαδών και θα κληθούν να προστατέψουν τη σουλτάνα Ααζίν από θανάσιμους εχθρούς. Όλοι τους, μουσουλμάνοι και χριστιανοί, θα χρειαστεί να διασχίσουν δύσβατα μονοπάτια για να επιβιώσουν από κάθε δοκιμασία που μπαίνει στο διάβα τους. Σύντροφοί τους αξίες κι ιδανικά, αλλά και μια θεϊκή βοήθεια. Στο τέλος θα καταφέρει ο καθένας τους να βρει τον δικό του θησαυρό.

Στοιχεία βιβλίου:

Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ

Ημερ. έκδοσης: 2018

ISBN: 978-960-626-062-9

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

Το όνειρο της ερήμου / περίληψη:

«Μια φορά κι έναν καιρό, ένας άντρας από την Κωνσταντινούπολη ήρθε στη Δαµασκό αναζητώντας χρυσάφι. Διέσχισε ερήµους, οάσεις, ατελείωτους ξηρούς λόφους, µέχρι που έφτασε σε µία πηγή. Γονάτισε µπροστά στο νερό, ζήτησε καθοδήγηση, και µπροστά του εµφανίστηκε µια νεράιδα, αγγελικά πλασµένη. Ταξίδεψαν µαζί, διέσχισαν όλη τη Συρία, µε µόνο όπλο τη συνεργασία τους. Μέχρι που κάποια στιγµή, συνέβη το ανεπανόρθωτο. Ερωτεύτηκαν».

Η περιπέτεια στη Δαµασκό δεν φαίνεται να έχει τελειώσει. Ο Αστέριος καλείται να πάρει µια σηµαντική απόφαση όσον αφορά στον πολυπόθητο θησαυρό του αυτοκράτορα. Η δαιµονική φύση αυτού του πλάσµατος, όµως, δεν είναι το µόνο του πρόβληµα. Ο Ρωµαίος στρατιώτης πρέπει να σωθεί από την κατάρα της Λίλιθ και τη µήνη του χαλίφη.

Στοιχεία βιβλίου:

Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ

Ημερ. έκδοσης: 2021

ISBN: 978-960-626-378-1

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * 

Το κάλεσμα της μοίρας / περίληψη:

Ένας στρατιώτης που δεν πίστευε στη µαγεία. Μία σουλτάνα που δεν πίστευε στον έρωτα. Ένας ταπεινός υπήκοος που δεν πίστευε σε κάτι καλύτερο. Τρεις πληγωµένες ψυχές, οι δρόµοι των οποίων ενώθηκαν για έναν ιερό σκοπό. Μία περιπέτεια που τελειωµό δεν έχει. Πάλεψαν µε θεούς και δαίµονες, ονειρεύτηκαν στην έρηµο, µα το τέλος του ταξιδιού δεν είναι στο χέρι τους. Πρέπει να βασιστούν στην εύνοια της µοίρας. Ποιος όµως θα καταφέρει να την αποκτήσει; Τρεις αδύναµοι θνητοί; Ένας χαλίφης έτοιµος να ξεκινήσει έναν αιµατηρό πόλεµο; Ξεχασµένοι θεοί που διψούν για εκδίκηση; Όλα τα πιόνια έχουν πάρει τη θέση τους στη σκακιέρα. Ο µεγάλος παίχτης είναι έτοιµος να ξεκινήσει την παρτίδα. Άραγε ποιος θα είναι ο νικητής;

Στοιχεία βιβλίου:

Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ

Ημερ. έκδοσης: 2022

ISBN: 978-960-626-560-0

Βιογραφικό της συγγραφέως:

Η Δανάη Ιµπραχήµ γεννήθηκε το 1997 στην Αθήνα, όπου και κατοικεί. Είναι τέκνο ελληνικής και αραβικής καταγωγής και απόφοιτος του τµήµατος Ιστορίας και Αρχαιολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής Αθηνών. Καταπιάστηκε µε τη συγγραφή σε νεαρή ηλικία, αποζητώντας µία απόδραση από την καθηµερινότητα.

"Ο θησαυρός της Δαµασκού" από τις εκδόσεις Πηγή, είναι η πρώτη της σειρά φαντασίας που ακολούθησε τον δρόµο της έκδοσης. Το καλοκαίρι του 2019 ξεκίνησε να αρθρογραφεί στο διαδικτυακό περιοδικό φαντασίας willowisps.gr. Από το 2021 διατηρεί και κανάλι στο YouTube, όπου µοιράζεται τις συγγραφικές και αναγνωστικές της εµπειρίες.

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * 

Η άποψή μου για τα παραπάνω:

(γράφει η Χρύσα Παναγοπούλου)

Βρισκόμαστε ακόμα στην εποχή του Μεσαίωνα ή μάλλον στα μέσα, αφού αυτή η χρονική περίοδος πιάνει ένα μεγάλο κομμάτι της Ιστορίας. Η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, αν και δεν το δέχτηκε ποτέ, έχει ήδη χωριστεί σε Ανατολική και Δυτική. Εμάς ενδιαφέρει, για την ώρα, το κομμάτι της Ανατολής. Ένας Ρωμαίος στρατιώτης, ο Αστέριος και ο ξάδελφός του Σπανός, βρίσκονται σε μια σημαντική αποστολή για την πατρίδα τους. Επισκέπτονται την πανέμορφη Δαμασκό και τον χαλίφη Μωαβία, της εποχής εκείνης, η οποία είναι ήδη ταραγμένη: από τη μια οι Άραβες (όπως και άλλα κράτη φαντάζομαι...) εποφθαλμιούν την Κωνσταντινούπολη και από την άλλη, έχουν μεταξύ τους εσωτερικές διαμάχες.

Ανέκαθεν πίστευα ότι ο εμφύλιος ήταν επινόηση της Δύσης -διαβάζω όμως, ότι οι εμφύλιες διαμάχες ανάμεσα στα χαλιφάτα (ιδρύθηκαν 4 μεγάλα χαλιφάτα μετά το θάνατο του Μωάμεθ) καλά κρατούν. Το Χαλιφάτο των Ομεϋαδών (ή "Ομαϋαδών" ή "Ομαγιαδών", 661-750 μ.Χ., αραβικά: الخلافة الأموية) ήταν το δεύτερο από τα τέσσερα μεγάλα ισλαμικά χαλιφάτα, αλλά το ομεϋαδικό καθεστώς ιδρύθηκε από τον Μωαβία τον Α', επί μακρόν κυβερνήτη της Συρίας, μετά το τέλος του Πρώτου Μουσουλμανικού Εμφύλιου Πολέμου το 661 μ.Χ. Η Συρία παρέμεινε το κύριο φρούριο των Ομεϋαδών έκτοτε, ενώ η Δαμασκός έγινε η πρωτεύουσά της.

Η γνωριμία με τους ήρωες γίνεται σύντομα και περιεκτικά και όχι εις βάρος της μεγάλης περιπέτειας που μόλις ξεκινά αφού η Ααζίν, η προικισμένη κόρη του Σουλτάνου, μαζί με τη βοηθεια του αδελφού της, Ιμπραχήμ, κυριολεκτικά το σκάει από το παλάτι, επειδή θεωρεί χρέος της να βοηθήσει τους ξενόφερτους επισκέπτες στην εύρεση του θησαυρού της Δαμασκού. Η Ααζίν, όμορφη, έξυπνη, χαρισματική αλλά και πεισματάρα δέχεται ως ένα σημείο τις προσβολές του Ρωμαίου γι'αυτή και τον λαό της, προσπαθώντας με κάποιον τρόπο να τον κάνει να δει την αλήθεια. Ο Αστέριος που έχει μάθει μόνο να πολεμά, εμφανίζεται πιο άκαμπτος και διστακτικός από τον ξάδερφό του, ο οποίος μάλιστα όχι μόνο τη συμπαθεί από την πρώτη στιγμή αλλά αποκτά κι ένα δικό του κώδικα επικοινωνίας μαζί της. Η υπόσχεση μάλιστα της νεαρής σουλτάνας ότι θα θεραπεύσει την αλαλία του, κάνει τον Αστέριο να τη βλέπει με ακόμα περισσότερη καχυποψία.

Ίσως η μοίρα έχει άλλα σχέδια γι'αυτούς. Το ταξίδι παρουσιάζει αμέτρητους κινδύνους από το Καταραμένο Δάσος που κανείς δεν ξέρει τι θα συναντήσει εκεί μέσα και ίσως χάσει τα λογικά του -μέχρι και ανθρώπους αδίστακτους που επιθυμούν όσο τίποτα άλλο την ανατροπή του Σουλτάνου. Ο Αστέριος σε αυτές τις περιπτώσεις όχι μόνο υπερασπίζεται τη Σουλτάνα αλλά αρχίζει και μια μεταξύ τους φιλία, που ίσως οδηγήσει σε κάτι παραπάνω. Νομίζω ότι αυτό περιμένουν και οι αναγνώστες, ακόμα κι αν κουλτούρες, ρίζες και θρησκεία είναι τόσο διαφορετικές. Σίγουρα δύναται να ξεπεραστούν με πλοηγό την αγάπη. Αν χαρακτήριζα με μια λέξη την Ααζίν, αυτή θα ήταν «φροντίδα» -ένα κορίτσι στην ψυχή σε σώμα γυναίκας, που επιθυμεί μόνο να φέρει την ειρήνη στον κόσμο. Ίσως γι'αυτό δέχθηκε και με τόση μεγάλη προθυμία να συνοδεύσει τους δύο ξένους. Υπάρχουν βέβαια και στιγμές που αναπολεί το σπίτι της.

Την ίδια στιγμή το παλάτι βρίσκεται σε αναστάτωση γιατί στη Δαμασκό δρουν κάποιοι υπονομευτές του καθεστώτος. Ποια θα είναι η αντίδραση του Μωαβία αν μάθει ότι η αγαπημένη του κόρη, δεν βρίσκεται για προσκύνημα στη Μέκκα, αλλά στην καρδιά της Δαμασκού με δύο αλλόθρησκους;

Το πρώτο μέρος έπαιξε σαν ταινία μπροστά από τα μάτια μου και μου πρόσφερε ένα είδος γαλήνης που μόνο σε περιπέτειες της Ανατολής βρίσκεις. Είμαι έτοιμη για το δεύτερο ταξίδι...

Στις περισσότερες περιπτώσεις το πρώτο βιβλίο σου συστήνει τους ήρωες που οι αποφάσεις τους ηθελημένες ή μη οδηγούν σε προβλήματα. Διαβάζοντας και το δεύτερο μέρος του Θησαυρού της Δαμασκού κατάλαβα ότι αυτό δεν είναι ο κανόνας. Ο Αστέριος, η Ααζίν, ο Ιμπραχήμ, ακόμα κι ο ίδιος ο χαλίφης εξελίσσονται. Ιδιαίτερα οι δύο πρώτοι αισθάνονται όλο και περισσότερο παγιδευμένοι, ανακαλύπτοντας τα συναισθήματα που έχουν ο ένας για τον άλλο. Όσο για τον ξάδερφο και συνοδοιπόρο του, τον Σπανό, έχω να πω τα εξής: μοιάζει στάσιμος και σταθερός στις απόψεις και στις θέσεις του, για τον απλούστατο λόγο ότι δεν υπάρχει κάτι στον χαρακτήρα του που πρέπει να εξελιχθεί. Ο ήρωας αυτός μοιάζει να κρύβει μέσα του μια βαθιά φιλοσοφία και τον συμπάθησα από την αρχή. Ενώ έχει τη στόφα πολεμιστή, δεν του αρέσει ο πόλεμος, διακατέχεται από άπλετο χιούμορ, που τον βοηθά να αντιμετωπίσει ακόμα και καταστάσεις εξαιρετικά δύσκολες. Το θαύμα της εύρεσης της ομιλίας του ήταν θαύμα και για μας, γιατί μας βοήθησε να δούμε καλύτερα τις πτυχές της προσωπικότητάς του.

Κατατρεγμένοι λοιπόν από θεούς και δαίμονες καταφεύγουν στην έρημο. Πίστεψα ότι εκεί θα έβρισκαν την ησυχία τους, έστω για λίγο, κάτι που φυσικά δε συνέβη.

Στο διάβα τους μπερδεύεται και μια νέα ηρωίδα, η Άσμα η οποία δηλώνει παγανίστρια και «άστεγη». Την ίδια ώρα την ηρεμία του παλατιού αναστατώνει η άφιξη όχι μίας αλλά δύο υποψήφιων νυφών. Η μία για τον Ιμπραήμ που φυσικά απουσιάζει στο ταξίδι με την αδερφή του και η άλλη, για τον ίδιο τον σουλτάνο, πράγμα που εκπλήσσει ακόμα και εαυτόν! Στο παλάτι επίσης αυτή την εποχή βρίσκεται ο Ιωάννης, χριστιανός, σύμβουλος και δάσκαλος της Ααζίν, αλλά και των υπόλοιπων απογόνων, μοιάζει να στέκεται βράχος στο πλευρό του Μωαβία και  φαίνεται πιο έμπιστος από όλους όσους τον περιτριγυρίζουν.

Η ιστορία ρέει πολύ φυσικά και σε κάποια σημεία μοιάζει να καταλαγιάζει. Κάπου εκεί, ηρεμεί κι ο αναγνώστης για να βρεθεί προ εκπλήξεως αρκετές σελίδες μετά τη μέση του βιβλίου και να καταλάβει ότι τίποτα δεν μπορεί να τελειώσει έτσι απλά. Όχι χωρίς θυσίες...

Η μαγική πένα της συγγραφέως μάς ταξιδεύει σε μια περιπέτεια υπερ-παραγωγή που θεωρώ ιδανική για όποιον θέλει να ξεφύγει από την καθημερινότητα και τα προβλήματά της, την ειδησεογραφία και την πολιτική. Στο άνθος της Συρίας που λέγεται Δαμασκός, όλοι συνυπάρχουν κάτω από τη σκέπη του Θεού. Το τέλος του δεύτερου βιβλίου αντί να μας καθησυχάζει, μας κάνει να αγωνιούμε ακόμα περισσότερο. Τι έχει διαφυλάξει η μοίρα για όλους άραγε;

Φράση που κράτησα:

«Δυστυχώς τα παιδιά μένουν μικρά για λίγα χρόνια. Και προσπαθείς να χαρείς την αθωότητά τους όσο το δυνατόν περισσότερο.»

Η μοίρα άραγε τι ρόλο παίζει στις ζωές μας; Στο τρίτο και τελευταίο μέρος, οι ήρωες αντιμετωπίζουν ακόμα περισσότερους κινδύνους και πολύ συχνά έρχονται αντιμέτωποι με τον ίδιο τους τον εαυτό. Ο Αστέριος μοιάζει να έχει ξεκαθαρίσει μέσα του τα συναισθήματά του, μα δεν τολμά να τα παραδεχθεί. Τους καταδιώκουν σκοτεινές δυνάμεις που μοιάζουν ακόμα πιο οργανωμένες και η Σουλτάνα, αποφασιστική όπως πάντα, κάνει το μεγάλο βήμα και φεύγει από τη γενέτειρά της. Τελείωσαν οι περιπέτειες; Σαφώς και όχι. Στη βασιλεύουσα, μια άγνωστη κι επιπλέον αλλόθρησκη έχει να αντιμετωπίσει ένα σωρό κινδύνους. Θα καταφέρει ο Αστέριος να την προστατεύσει;

Εδώ να κάνω μια παρένθεση και να πω ότι θεωρώ εξαιρετική σύλληψη το παιχνίδι πολέμου θεών και ανθρώπων. Ήταν μια ευχάριστη έκπληξη καθώς τέτοιες συλλήψεις συναντάμε μονάχα στην αρχαία ελληνική γραμματεία κι αυτό ήταν που έκανε μοναδικό το πάντρεμα Ανατολής και Δύσης! Επίσης, μοναδικός είναι ο τρόπος που τα τζίνι δεν είναι όπως τα γνωρίζουμε, αλλά εκμεταλλεύονται τις ανθρώπινες αδυναμίες προς όφελός τους. Έτσι, έμαθα για τα περίφημα Ιφρίτ. Σύμφωνα με τη Βικιπαίδεια, τα Ιφρίτ είναι αδυσώπητα και διεφθαρμένα πλάσματα. Η λέξη παραπέμπει σε ένα είδος ισχυρού δαιμονικού τζίνι, περίφημου για τη δύναμη και την πονηριά του. Είναι ένα πλάσμα από φωτιά, αρσενικό ή θηλυκό, που ζει κάτω από τη γη κοντά σε ερείπια. Τα Ιφρίτ είναι τρωτά μονάχα στη μαγεία, που μπορεί να χρησιμοποιηθεί, είτε για να τα σκοτώσει είτε να τα αιχμαλωτίσει.

Τώρα που και αυτό το ταξίδι έφτασε στο τέλος του να πω ότι αυτό που λάτρεψα και στα τρία βιβλία είναι ότι οι χαρακτήρες του αλλάζουν και εξελίσσονται, όπως και οι πραγματικοί άνθρωποι εξάλλου, ανάλογα την περίσταση. Θεωρώ ότι είναι πολύ δύσκολο να πετύχει κανείς κάτι τέτοιο σε μια ιστορική, κοινωνική, αισθηματική τριλογία του φανταστικού (ναι, όλα αυτά μαζί!) και θαύμασα αυτόν τον ρεαλισμό, με τον οποίο περιγράφονται πρόσωπα και καταστάσεις. Κι ίσως ήρθε η ώρα να το παραδεχτώ: πίστεψα στο φανταστικό! Στα τζίνι, στην ενόραση, στις προφητείες, στα δαιμόνια, στους Αγγέλους και γενικά σε όλα τα πλάσματα, υπαρκτά ή μη, που εμφανίζονται στα πέρατα της αυτοκρατορίας. Αυτό για μένα είναι και η μεγαλύτερη επιτυχία της συγγραφέως. Και ναι, με φόβισε η ύπαρξη ενός Θεού, όχι παντοδύναμου αλλά προικισμένου με ανθρώπινες ιδιότητες. Αυτή η αίσθηση ότι εμείς καθορίζουμε τη μοίρα μας είναι εξίσου τρομακτική με το να μας την καθορίζει κάποιο άλλο ανώτερο ον.

Έμαθα, έψαξα, διάβασα αρκετά για την ιστορία των Ομεϋαδών, πιστεύω ότι η τριλογία θα αποτελέσει το έναυσμα για να ψάξω περισσότερες πληροφορίες για τους πολιτισμούς της Ανατολής αλλά και για τους θρύλους που τους περιβάλλουν.

Από τους νέους χαρακτήρες, μου άρεσε αυτός της Αναστασίας, γιατί πιστεύω ότι είναι μια ήρεμη δύναμη που εξουδετερώνει κάθε ένταση. Στον αντίποδα, βρίσκεται ένας χαρακτήρας που μίσησα από την πρώτη γνωριμία και δεν είναι άλλη από τη Φατίμα. Αυτή πυροδοτεί μόνο το μίσος και τον όλεθρο και τέλος, θαύμασα που ο Βασίλειος, αδελφός του Αστέριου, μα εντελώς διαφορετικός άνθρωπος, έμαθε να αναγνωρίζει τα λάθη του. Άλλος ένας χαρακτήρας που συμπάθησα από την αρχή, είναι ο Ιωάννης γιατί δεν είναι μόνο σύμβουλος και προσωπικός φίλος του σουλτάνου αλλά και ο άνθρωπος-κλειδί που μπορεί να επηρεάσει και να εξευμενίσει κάθε λογής εντάσεις. Λειτουργεί με λογική αλλά και σύνεση και πιστεύω ότι θα ήταν άνθρωπος χρήσιμος σε κάθε αυτοκρατορία.

Δεν μου επιτρέπεται να κάνω spoiler για τον θησαυρό, ωστόσο οφείλω να ομολογήσω ότι για μένα ο αληθινός θησαυρός είναι η Ααζίν...

Το τέλος του βιβλίου το βρήκα έξυπνο και αναπάντεχο. Δείχνει ξεκάθαρα την αντιπολεμική διάθεση της συγγραφέως, διότι σε κάθε πόλεμο δεν υπάρχουν νικητές και ηττημένοι, παρά μόνο θύματα και ως αναμενόμενο, κερδοσκόποι. Ωστόσο, δεν μπορώ να πω ότι καθησυχάστηκα. Νιώθω ότι οι περιπέτειες των ηρώων δεν τελείωσαν. Είναι η ηρεμία πριν την καταιγίδα. Είναι απλά μια αίσθηση ότι τα παιχνίδια θεών και ανθρώπων συνεχίζονται; Σίγουρα θα αναζητήσω και επόμενα βιβλία της συγγραφέως.

Read more »

Βιβλιοάποψη: "Τριλογία Manhattan"

---Επαναδημοσίευση: 12/09/2023

Αρχική δημοσίευση: 10/04/2018---

Βιογραφικό της συγγραφέως:

Η Τατιάνα Τζινιώλη γεννήθηκε ένα κρύο μεσημέρι Ιανουαρίου το 1987. Αφού θέλησε να γίνει αστροναύτης, τραγουδίστρια, ηθοποιός και ψυχολόγος, τελικά κατέληξε στο Εργαστήρι Ελευθέρων Σπουδών του Ομίλου ANT1, στο τμήμα σκηνοθεσίας. Για δύο χρόνια εργάστηκε ως ραδιοφωνική παραγωγός της ομογένειας της Αμερικής. Όμως η κριτική κινηματογράφου και η αρθρογραφία την είχαν ήδη κερδίσει, έτσι μερικά χρόνια αργότερα αποφοίτησε από το Εργαστήρι Επαγγελματικής Δημοσιογραφίας. Μετά από διάφορες συνεργασίες σε εφημερίδες και περιοδικά, το 2012 ξεκίνησε το site τοπικού ενδιαφέροντος "Alimos Online" και το 2016 ένα site αποκλειστικά για τον μαγικό κόσμο των βιβλίων, το "Book City". Συνεργάζεται με διάφορα sites ως editor και δεν μπορεί να φανταστεί τη ζωή χωρίς το αγαπημένο word της. Το 2014 πραγματοποίησε την πρώτη της έκθεση φωτογραφίας στον Ιανό, με θέμα την αγαπημένη της πόλη, τη Νέα Υόρκη. Το 2015 κυκλοφόρησε το πρώτο της μυθιστόρημα «Road Trip» από τις Πρότυπες Εκδόσεις Πηγή, και το 2016 το πρώτο μέρος της ερωτικής τριλογίας με γενικό τίτλο Manhattan, «Ένα βράδυ». Το δεύτερο μέρος, «Μετά τα Μεσάνυχτα», ακολούθησε έναν χρόνο αργότερα. Λατρεύει τα κουνέλια, τα bagels και την early 00’s pop.

Manhattan #1 - Ένα βράδυ / περίληψη:

Τζέισον: Την είδα. Μου άρεσε. Την ήθελα. Για ένα βράδυ. Όχι παραπάνω. Γιατί να είσαι µε µία γυναίκα όταν µπορείς να είσαι µε πολλές; Απλά µαθηµατικά.

Κίρστεν: Είναι εκείνος που οι γονείς σου σε προειδοποιούν για τον τύπο του. Αλαζόνας, υπερόπτης και δεν δέχεται το «όχι». Κρίµα. Γιατί από εµένα µόνο αυτό θα έχει.

Στοιχεία βιβλίου:

Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ

Σελίδες: 332 / Διαστάσεις: 14 x 21 cm

Ημερ. έκδοσης: 19/05/2016

ISBN: 978-960-9599-986

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

Manhattan #2 - Μετά τα μεσάνυχτα / περίληψη:

Σεμπάστιαν: Πώς συνεχίζεις όταν χάνεις τον κόσμο σου; Πριν έξι χρόνια έχασα τον δικό μου και από τότε τίποτα δεν είναι το ίδιο. Λένε πως δεν ήταν δικό μου λάθος. Κανείς τους όμως δεν ήταν εκεί. Το μόνο σίγουρο είναι πως δεν μπορώ να ξεχάσω. Μέχρι που εκείνη τα άλλαξε όλα.

Λέξι: Πίστευα πως όταν γύριζα από το Λονδίνο, τα πάντα θα ήταν όπως όταν έφυγα. Τίποτα όμως δεν είναι. Εκείνος είναι ο κολλητός του αδελφού μου. Είναι χαμένος στα σκοτάδια του και εγώ δεν θέλω δεσμεύσεις. Οι δυο μας είμαστε μία καταστροφική ιδέα. Ή μήπως όχι;

Στοιχεία βιβλίου:

Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ

Σελίδες: 350 / Διαστάσεις: 14 x 21 cm

Ημερ. έκδοσης: 10/03/2017

ISBN: 978-618-5231-453

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

Manhattan #3 - Πριν το ξημέρωμα / περίληψη:

Λόγκαν: Τη γνώρισα τυχαία στο πάρκο. Μετά βρεθήκαμε ένοικοι στην ίδια πολυκατοικία. Είναι μυστηριώδης, αστεία, με κάνει να θέλω να βρίσκομαι κοντά της. Tα μυστικά της πολλά. Η επιμονή μου να τα μάθω, μεγάλη.

Έλι: Λένε πως το παρελθόν σου δε σε ορίζει. Πίστευα πως κάνουν λάθος. Μέχρι που γνώρισα εκείνον, μία ημέρα στο πάρκο. Μου απέδειξε πως μόνο το παρόν μάς φτιάχνει το μέλλον. Και μου έμαθε να μη φοβάμαι πια.

Στοιχεία βιβλίου:

Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ

Σελίδες: 324 / Διαστάσεις: 14 x 21 cm

Ημερ. έκδοσης: Φεβρουάριος 2018
ISBN: 978-960-626-008-7

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

Η άποψή μου για την τριλογία:

(γράφει η Λιάνα Τζιμογιάννη)

Κάποια βιβλία νιώθεις να τα διαβάζεις και σε παρασέρνουν σε μαγικούς κόσμους. Κάποια άλλα, τα εκσφενδονίζεις από το παράθυρο! Ενώ άλλα, σου αλλάζουν τελείως τη ζωή! Η τριλογία Manhattan δεν πετυχαίνει τίποτε από τα τρία! Αντιθέτως, κάνει κάτι ακόμα καλύτερο: διαβάζοντάς την, δεν ταξιδεύεις σε χάρτινους κόσμους, αλλά στην πραγματικότητα! Βυθίζεσαι τόσο πολύ σε καταστάσεις που αφορούν τα σύγχρονα ζευγάρια -κάποιες μάλιστα τις έχεις ζήσει κι εσύ ο ίδιος! Ταυτίζεσαι με κάποιον από τους πρωταγωνιστές και στο τέλος, η τριλογία καταφέρνει να σε κάνει δέσμιό της για πάντα, κρατώντας τα βιβλία κοντά σου και απλά, να ανυπομονείς για το επόμενο βήμα της Τζινιώλη.

Και τα τρία βιβλία έχουν την αυτοτέλειά τους -απλά προτείνω να τα πάρεις όλα, για να έχεις στη βιβλιοθήκη σου τρία ζευγάρια, τόσο αταίριαστα, μα τόσο ταιριαστά συνάμα, που αξίζει να αγαπήσεις! Αξίζει να διαβάσεις για τη ζωή, το σεξ, τους οικογενειακούς δεσμούς, τον θάνατο. Ακόμα και για την κατάθλιψη, που σου αφαιρεί τη χαρά να βιώσεις την ευτυχία! Όλα είναι μέρος της ζωής. Και η Τζινιώλη αναφέρεται σε όλα. Αξίζει λοιπόν, να εντρυφήσεις στις ανθρώπινες σχέσεις, τη φιλία, την οικειότητα και την αγάπη, που τόσο όμορφα κι αυθεντικά μας παρουσιάζει η συγγραφέας.

Ανέκαθεν υποστήριζα πως δεν υπάρχει σωστή στιγμή για να συναντήσεις το ταίρι σου. Η συγγραφέας ξεκάθαρα λέει το αντίθετο. Μπορεί να στολιστείς και να βαφτείς (κάτι που παρατηρώ πως γίνεται σε υπερβολικό βαθμό τελευταία), αλλά αυτό δεν αποτελεί παράγοντα ότι ντε και καλά, θα γνωρίσεις τον άντρα των ονείρων σου την εν λόγω ημέρα! Αυτός μπορεί να σε βρει όταν θα’σαι τελείως χάλια εσωτερικά κι εξωτερικά! Τόσες παροιμίες υπάρχουν που λένε «όταν ψάχνεις, δε βρίσκεις» και «αν σταματήσεις να ψάχνεις, θα βρεις». Υπάρχει και το «αν είναι να΄ρθει, θε να’ρθεί, αλλιώς θα προσπεράσει». Στα τρία βιβλία της Τζινιώλη, ο ένας βρίσκει την καλή του σε μαγαζί για muffins, ο άλλος τη βρήκε σε ένα παγκάκι στο πάρκο κι η τρίτη κοπέλα είναι αδελφή κολλητού... Είναι να σε θέλει δηλαδή... Αυτή είναι η μαγεία του timing, για το οποίο κάνει λόγο η Τατιάνα Τζινιώλη!

Η συγγραφέας είναι ταλαντούχα. Ίσως περισσότερο από ό,τι η ίδια θέλει να πιστεύει. Και αυτό φαίνεται στο γράψιμό της, καθώς αποτυπώνει στο χαρτί συναισθήματα αληθινά, ήρωες με πυγμή, με χαρακτήρα, με προσωπικότητα ή μάλλον με χαρακτηριστικά προσωπικότητας που έχεις σίγουρα συναντήσει στη ζωή σου! Και είναι εξίσου σημαντικό να πω ότι μπαίνει βαθιά στην ψυχή καθενός από τους πρωταγωνιστές της -είτε είναι άντρας, είτε γυναίκα- τόσο απλά, τόσο ρεαλιστικά, βγάζοντας τα εσώψυχά τους στα μάτια μας!

Μπορεί οι ήρωές της να είναι όλοι πετυχημένοι στον τομέα τους, να ζουν και να εργάζονται στο Manhattan, αλλά με τα όσα γράφει, οι πρωταγωνιστές θα μπορούσαν κάλλιστα να ζουν στη Μπανγκόγκ, στο Παρίσι, στο Λονδίνο του σήμερα. Όλοι τους τρώνε burgers, πίτσες, πίνουν μπύρες, δεν παίρνουν ποτέ κιλό παραμένοντας fit, καπνίζουν, ξενυχτούν, ξοδεύουν αλόγιστα σε ταξίδια και διασκεδάσεις. Γενικά, κάνουν τέτοιου είδους καταχρήσεις, που στην ελληνική πραγματικότητα δε νομίζω να ίσχυε. Γι’αυτόν τον λόγο τα βιβλία της Τζινιώλη αποτελούν μια διέξοδο προς έναν άλλο τρόπο ζωής, που οι περισσότεροι θα θέλαμε να βιώνουμε...

Και τι είναι σήμερα οι σχέσεις; Γνωριζόμαστε... επικοινωνούμε... προχωράμε... δοκιμάζουμε το σεξ... ταιριάζουμε... συνεχίζουμε. Κακά τα ψέματα, στη σημερινή εποχή που κυριαρχεί το online dating, έχουμε ανάγκη να διαβάζουμε για ζευγάρια που γνωρίστηκαν με «παραδοσιακό» τρόπο και που το σεξ δεν το κάνουν με το «καλησπέρα σας». Σύμφωνοι, είναι ένα από τα πιο σημαντικά στοιχεία μιας σχέσης, αλλά αν δε δουλέψεις πρώτα και κύρια, την επικοινωνία, τον συμβιβασμό (σε νορμάλ περιπτώσεις-δε μιλάω για απαλοιφή προσωπικότητας), την αμοιβαία εμπιστοσύνη, καλό σεξ δεν πρόκειται να έχεις, που να χτυπιέσαι! Εκτός αν είναι και οι δύο αρκετά συνειδητοποιημένοι και βρίσκονται αποκλειστικά γι’αυτό! Στην προκειμένη περίπτωση όμως των ζευγαριών του Manhattan, εκτός από το σεξ -που στην ουσία είναι βιολογική ανάγκη- διαπιστώνουμε και τα συναισθήματα (που τείνουν να εκλείψουν σήμερα!). Το να αγαπάς κάποιον, έστω και χωρίς την ανταπόκριση που ζητάς... Το να σου λείπει κάποιος και να τον αναζητάς... Το να θέλεις κάποιον και να προχωράς σε υπερβάσεις για να τον διεκδικήσεις και κατακτήσεις... Το να είσαι δίπλα με κάποιον και να θες να τον δεις και το άλλο πρωί... και το μεθεπόμενο πρωί και ΚΑΘΕ πρωί (και βράδυ!)...

Τα προσωποποιημένα κεφάλαια αποτελούν γνώρισμα της συγγραφέως, καθώς το πρωτοείδα στο «Road Trip» (ένα ακόμα ανάγνωσμα, που θα μπορούσε να ανήκει στην τριλογία του Manhattan)! Θεωρώ πως με την πρωτοπρόσωπη γραφή ο αναγνώστης έρχεται σε άμεση επαφή με τον εκάστοτε ήρωα, βιώνοντας ο ίδιος, όσα διαβάζει πως ζει εκείνος! Ωστόσο, οι τρεις ιστορίες κατατίθενται σε πολλά επίπεδα, καθώς όλοι οι ήρωες αντιμετωπίζουν τους δικούς τους δαίμονες. Και στα τρία ζευγάρια κυριαρχούν έντονα προβλήματα, που δημιουργούν τσακωμούς και σύντομους χωρισμούς. Όμως -και αυτό θέλει να περάσει η συγγραφέας- με τη σωστή επικοινωνία και με θέληση για υποχωρήσεις και αμοιβαία εμπιστοσύνη, όλα λύνονται.

Στο «Ένα βράδυ» ο αιώνιος εργένης, Τζέισον, συναντά τον μάστορά του: ποια είναι η Κίρστεν που θα του πει «όχι», όταν όλες οι άλλες του λένε «ναι»; Αυτόματα ο εγωισμός του πληγώνεται και δε θα ξεπεράσει την κοπέλα αν δεν την πηδήξει (όπως γράφει χύμα η συγγραφέας).
Στο σημείο αυτό, να κάνω μια παρένθεση. Αυτό το χύμα λεξιλόγιο που χρησιμοποιεί η Τζινιώλη είναι που κάνει την τριλογία τόσο αυθεντική, καθώς έτσι ακριβώς μιλάμε σήμερα σε φίλους/κολλητές όσον αφορά στις σχέσεις μας. Δεν κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Μιλάμε για το «ωμό σεξ» ως «πήδημα», για το «λουλούδι της», ως το «αιδοίο της» και πάει λέγοντας... Σε ευχαριστώ Τατιάνα γι’αυτό! Κλείνει η παρένθεση.
Ο Τζέισον που λες, κάνει λάθος γιατί και αφού πάει την Κίρστεν στο κρεβάτι, πάλι δε σταματά να τη σκέφτεται. Εδώ κάνει το θαύμα του ο έρωτας που πλέον έχει πετύχει με τα βέλη του τα δυο παιδιά, αμοιβαία όμως!

Στο «Μετά τα μεσάνυχτα» έχουμε την ιστορία ενός άντρα (Σεμπάστιαν) που έχει χάσει τον άνθρωπό του σε θανατηφόρο δυστύχημα, πριν χρόνια. Εδώ αντιμετωπίζουμε το συναίσθημα του φόβου, της ενοχής, της ανασφάλειας και της στασιμότητας σε μια άρρωστη κατάσταση. Η γυναίκα της ιστορίας (Λέξι), που δεν ξέρει πώς να βγάλει τον ήρωά μας από αυτό το αδιέξοδο και συνεχές πισωγύρισμα, με αντοχή, υπομονή και μπόλικη επιμονή τα καταφέρνει! Κι αυτό είναι ένα ακόμα από τα δυνατά μηνύματα που περνά η συγγραφέας!

Όσον αφορά στο «Πριν το Ξημέρωμα» έχω μια ένσταση για τον τίτλο, καθώς έχει προηγηθεί στην κινηματογραφική τριλογία με πρωταγωνιστές τους Ήθαν Χωκ και Ζιλί Ντιλπί! Επομένως, θα ήθελα έναν πιο πρωτότυπο τίτλο! Όμως, αυτό το μικρό μειονέκτημα δεν αφαιρεί καθόλου πόντους από το σοβαρό εγχείρημα της συγγραφέως, καθώς καταπιάνεται με την ενδοοικογενειακή βία και κακοποίηση! Το σκοτεινό παρελθόν της Έλι (που την εμποδίζει να επιθυμεί τη μονιμότητα), τη φέρνει αντιμέτωπη με τον Λόγκαν, ο οποίος της μαθαίνει πως μόνο το παρόν βάζει τα θεμέλια για ένα ελπιδοφόρο μέλλον! Μ’αρέσει που τα δύο προηγούμενα ζευγάρια εμφανίζονται στο τρίτο βιβλίο και δεν κάνουν ένα απλό πέρασμα, αλλά αλληλεπιδρούν ο ένας με τον άλλο, προσφέροντας έτσι στον αναγνώστη αυτό που χρειάζεται για να συνδέσει τα τρία βιβλία μεταξύ τους. Bonus: μία ακόμα ημέρα στη ζωή και των τριών ζευγαριών στο τέλος του βιβλίου!

Ναι, στην τριλογία σαφώς και υπάρχει σεξ -σε ποιότητα και ποσότητα!- αφού και στη ζωή μας το καλό πήδημα (έστω, το καλό κρεβάτι, αν ντρέπεσαι τη γλώσσα μου!) είναι τονωτική ένεση για τον ανθρώπινο οργανισμό! Και ναι, υπάρχουν και οι νεοϋρκέζικες ομορφιές! Οι λίμνες, τα club, η νυχτερινή ζωή, οι λεωφόροι, ο αθλητισμός στα πάρκα, τα κτίρια, ΟΛΑ παρελαύνουν από τα μάτια σου διαβάζοντας τις φράσεις, που απλόχερα στοιβάζει σε αράδες η συγγραφέας μας. Τόση ομορφιά, που νιώθεις σαν να ταξίδεψες εκεί! Συγκινείσαι, δακρύζεις ή ακόμα και κλαις από χαρά, καθώς βλέπεις τις τιτάνιες προσπάθειες των ηρώων να ξεπεράσουν όλα τα εμπόδια που η ζωή τους κερνά, προκειμένου να είναι μαζί, αλλά κυρίως εμπόδια που βάζουν οι ίδιοι στους εαυτούς τους. Παρατηρούμε πως και στα τρία ζευγάρια «όλα προχωρούν πολύ γρήγορα, όμως για κάποιον ανεξήγητο λόγο φαίνονται τόσο σωστά» (όπως γράφει η συγγραφέας). Οι ήρωες κυριεύονται από φόβο πως ίσως κάνουν λάθος που αφήνονται. Παρά την οικειότητα και ασφάλεια που τους περιβάλλει όταν οι δύο είναι μαζί, τρέμουν πως αυτό το όμορφο που ζουν, θα τελειώσει γρήγορα κι ότι από τον έβδομο ουρανό θα γκρεμοτσακιστούν στη γη. Ή μάλλον, πιστεύουν πως σύντομα θα τελειώσει, νομίζοντας ότι προστατεύουν τον εαυτό τους από το γκρεμοτσάκισμα!

Η ροή των αναγνωσμάτων είναι τρομερά γοργή! Το λεξιλόγιο της Τατιάνας Τζινιώλη είναι πολύ πλούσιο και είτε την ακούσεις να σου μιλάει, είτε διαβάζεις τα γραφόμενά της, διαπιστώνεις πως χειρίζεται τη γλώσσα άψογα με τέτοια άνεση που τη ζηλεύεις! Κάθε της φράση έχει νόημα και αυτό φαίνεται στο ξεδίπλωμα του λόγου της. Βέβαια, θα μπορούσαν να παραλειφθούν λέξεις και φράσεις που επαναλαμβάνονται, αλλά είμαι σίγουρη ότι η συγγραφέας επιθυμεί αυτές οι επαναλήψεις να λειτουργήσουν με συμβολικό τρόπο. Όμορφο χαρακτηριστικό είναι ότι βάζει τους ήρωές της να κινούνται, εκφράζοντας συναίσθημα, για παράδειγμα όταν ένας ήρωας υψώνει τα μάτια στον ουρανό ή μειδιάζει αινιγματικά. Τα χέρια χρησιμοποιούνται πολύ στους χαρακτήρες της. Τα ζευγάρια κρατιούνται από το χέρι, ο ένας σηκώνει το πηγούνι της άλλης, δηλαδή κάνουν κινήσεις, δε στέκονται σαν να έχουν καταπιεί μπαστούνια και δεν πετάνε απλά τις προτάσεις των διαλόγων τους. Πάντα ο ήρωας κάτι κάνει: θα τρώει, θα εργάζεται, θα περπατάει, θα σκέφτεται. Μοιάζει να τους βλέπεις μπροστά σου ζωντανούς «live time»!

Τέλος, να γραφτεί στα πρακτικά πως πληθώρα φράσεων έχουν υπογραμμιστεί και στα τρία βιβλία μου, θέλοντας να τις κάνω δικές μου. Και ναι, είναι τρία βιβλία που διαβάζεις ξανά και ξανά, με την ίδια αγωνία όπως όταν τα άνοιξες πρώτη φορά, χωρίς να χάνουν κάτι από την λάμψη του καινούργιου! Το ίδιο συμβαίνει και με τα επόμενα μυθιστορήματά της...

Συγχαρητήρια Τατιάνα -σου το είχα πει και κατάφατσα: το’χεις και να συνεχίσεις να γράφεις! Μάλιστα, στο τρίτο σου βιβλίο τονίζεις: «Οι άνθρωποι όμως πάντα φεύγουν. Και οι άνθρωποι πάντα αλλάζουν.» Αυτό μπορεί να είναι αλήθεια, όμως οι άνθρωποι που έπλασες στο Manhattan μένουν εδώ, τους κρατώ κοντά μου, γιατί αυτό που μου προσφέρουν τα δικά σου βιβλία, δε μου τα έχει προσφέρει κανένα. Σε ευχαριστώ πολύ!

Read more »