ΠΡΟΣΦΑΤΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΤΕΧΝΗ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΤΕΧΝΗ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Βιβλιοάποψη: "Γράμματα στον αδελφό του Θεόδωρο"

---Δημοσίευση: 29/07/2020---
Περίληψη οπισθόφυλλου:
Σαν εκείνους τους ολόλαμπρους κόκκινους, κίτρινους ήλιους που τόσο συχνά βλέπουμε στο απέραντο έργο του, έτσι κι η μεγαλοφυΐα του Βικέντιου Βαν Γκογκ προβάλλει μέσ’ από τα Γράμματα, ωραία, αδρή και άτρωτη. Εδώ υπάρχει μονάχα ο καλλιτέχνης που, απ’ τα πρώτα του βήματα, ξέρει τι θέλει, ξέρει τι ζητάει και προπάντων πώς να το πετύχει. Με μιαν αδάμαστη θέληση, με μια επίμονη διορατικότητα που μονάχα οι «από Θεού» διαθέτουν, ανεβαίνει το δύσκολο δρόμο του, σίγουρος για τη δουλειά του, βέβαιος για τη δόξα και την αθανασία. Κρατώντας για τον εαυτό του το ραβδί του αναχωρητή και το ξερό ψωμί και τα ξυλοπάπουτσα του χωριάτη, χαρίζει τους θησαυρούς της ψυχής και της τέχνης του σ’ όσους μπορούν να τον καταλάβουν και να νιώσουν τον ανασασμό των δέντρων και τη θλίψη της φτωχικής καλύβας. Και δω, στα Γράμματά του, μια καλλιτεχνική ψυχή δείχνει όλο το θεϊκό μεγαλείο της.

Η άποψή μου:
(γράφει η Μαριάννα Φλέσσα)
Είναι ένας από τους πιο αναγνωρίσιμους καλλιτέχνες που έζησαν ποτέ. Οι πίνακές του εκτιμήθηκαν από στρατιές φιλότεχνων. Η μοναδικότητα της τεχνοτροπίας του και τα θέματα των έργων του είναι παγκοσμίως γνωστά. Ο Βίνσεντ Βαν Γκογκ αγαπήθηκε όσο λίγοι ζωγράφοι. Ιδιοφυΐα της τέχνης του -ήταν μια ιδιαίτερη προσωπικότητα που παρεξηγήθηκε πολύ όταν ζούσε. Οι πίνακές του έτυχαν ελάχιστης αποδοχής και αυτός που σήμερα αξίζει εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ, πούλησε έναν μόνο πίνακα ζωγραφικής, όσο ήταν εν ζωή! Οι εκδόσεις Γκοβόστη στην επανέκδοση του βιβλίου «Βαν Γκογκ, Γράμματα στον αδελφό του Θεόδωρο» μας δίνουν την ευκαιρία να γνωρίσουμε άγνωστες πτυχές της ζωής τού μεγάλου καλλιτέχνη μέσα από την αλληλογραφία του με τον μικρότερο αδελφό του, Θεόδωρο ή όπως τον αποκαλούσε χαϊδευτικά, τον Τεό.

Ο Βαν Γκογκ γεννήθηκε το 1853 σ’ ένα χωριό κοντά στην πόλη Μπρέντα της Ολλανδίας. Ο πατέρας του ήταν πάστορας και ήταν ο πρωτότοκος γιος μιας πολύτεκνης οικογένειας με έξι παιδιά. Αν και οι πρόγονοί του ήταν ευκατάστατοι αστοί, η οικογένεια του Βίνσεντ δεν ήταν διόλου πλούσια. Αντίθετα θα λέγαμε ότι ήταν πάμπτωχοι. Τελειώνοντας τη βασική του εκπαίδευση, ο νεαρός, αρχικά, επιχείρησε να ακολουθήσει τα βήματα του πατέρα του και να γίνει κι αυτός πάστορας. Δεν ήταν όμως εύκολο γι’ αυτόν. Η ευαίσθητη ψυχή του και η μοναχική φύση του, του υπαγόρευαν να είναι ιδιαίτερα δοτικός με το ποίμνιό του σε σημείο να παραμελεί τον εαυτό του. Συγκρουόταν άγρια και γινόταν ιδιαίτερα δυσάρεστος από τον άμβωνά του με όλους αυτούς που εκμεταλλεύονται τους φτωχούς εργάτες της περιοχής όπου υπηρετούσε γιατί θεωρούσε ότι ήταν υπό την προστασία του. Σχεδόν διωγμένος τα αφήνει όλα πίσω του και στρέφεται για βοήθεια στον μικρότερο αδερφό του Τεό, με τον οποίο είναι ιδιαίτερα δεμένος και στην ουσία είναι ο μόνος κοντινός του άνθρωπος. Ο Τεό τον περιθάλπει και είναι ίσως ο μοναδικός που τον στηρίζει και έχει πίστη στο ταλέντο του για να ασχοληθεί με αυτό που μοιάζει να είναι η μοναδική ακτίνα ελπίδας: τη ζωγραφική.

Στο βιβλίο «Βαν Γκογκ, Γράμματα στον αδελφό του Θεόδωρο» έχουμε όλες τις επιστολές που απευθύνονται στον Τεό και απέστειλε ο Βίνσεντ, από τον Ιούλιο του 1873 ως και την τελευταία που βρέθηκε πάνω του μετά την αυτοκτονία του στις 29 Ιουλίου 1890. Αφορούν την περίοδο της ζωής του μετά τη βασική του εκπαίδευση και ο ίδιος μας διηγείται την προσπάθειά του να βρει τον προορισμό του και την κλίση του. Ο μεγάλος ζωγράφος μέσα από τα γράμματά του μας αποκαλύπτει όλες τις πλευρές του χαρακτήρα του. Τις πιο μύχιες σκέψεις γιατί ας μην ξεχνάμε, απευθύνεται στον πιο αγαπημένο του άνθρωπο, στο μοναδικό ίσως φίλο και αδερφό του, τον οποίο εμπιστεύεται απόλυτα. Του μιλάει για τις αναζητήσεις του, για τους φόβους του, για την Τέχνη. Απαριθμεί όλες τις δυστυχίες του, τους έρωτές του. Μέσα από τις επιστολές του θαύμασα τις τεράστιες γνώσεις τέχνης που έχει. Την ικανότητα να μεταφράζει όλα όσα συμβαίνουν γύρω του σε πίνακα που προκαλεί δυνατά συναισθήματα. Δεν ζωγραφίζει μόνο γιατί του το επιβάλει μια εσωτερική ανάγκη έκφρασης. Ο Βαν Γκογκ μετουσιώνει σε χρώμα όλες τις επιρροές των προγενέστερων ζωγράφων σε ένα καινούργιο εντυπωσιακό ιδίωμα που αφηγείται την φύση, τον κόσμο, την ίδια του την ψυχή. Την τύχη του μεγάλου ζωγράφου όλοι μας τη γνωρίζουμε. Έχοντας πέσει σε κατάθλιψη με πιθανότερη αιτία τη δυσκολία του να επικοινωνήσει με τους συνανθρώπους του, αυτοκτόνησε το 1890 λίγο έξω από το Παρίσι με μία σφαίρα στην καρδιά.

Το βιβλίο είναι επανέκδοση της παλαιότερης έκδοσης του 1952 των επιστολών από τον Γκοβόστη. Έχει μια ιδιόρρυθμη ορθογραφία που στην αρχή με δυσκόλεψε στην ανάγνωσή τους και όπως εξηγείται εντός: «[...] Οι ορθογραφικές ιδιαιτερότητες καθρεφτίζουν τις πρωτοποριακές απόψεις και τις ανησυχίες του Κώστα Γκοβόστη, ενός από τους πιο φωτισμένους εκδότες που εμφανίστηκαν στην πνευματική ζωή του τόπου». Κάθε σελίδα φέρει έναν υπέρτιτλο όπου επιγραμματικά έχουμε το θέμα της. Πχ: «Οι Πατατοφάγοι» που αναφέρεται στην πηγή έμπνευσης για να ζωγραφίσει το διάσημο πίνακά του ή «Η Θρησκεία μου, του Τολστόη», όπου αναφέρεται στο βιβλίο του γνωστού συγγραφέα που διαβάζει την περίοδο εκείνη και σχολιάζει το περιεχόμενό του. Ο επικεφαλίδες βοηθούν πολύ και είναι πολύ εύκολο για τον αναγνώστη να βρει και να εντοπίσει συγκεκριμένα καίρια σημεία της ζωής του μεγάλου καλλιτέχνη.

Οι θαυμαστές του έργου του Βίνσεντ Βαν Γκογκ δεν θα μπορούσαν να είχαν καλύτερη θέαση της ζωής του από τις επιστολές του ιδίου. Είναι γραμμένες σε απλή γλώσσα και αναλύει σχεδόν κάθε κομμάτι της καθημερινής ζωής του. Κάποιες φορές, επειδή δεν υπάρχουν οι απαντητικές επιστολές του αδερφού του, νόμιζα ότι διάβαζα το ημερολόγιο του καλλιτέχνη. Γράφει πολύ ωραία, στρωτά, περιγραφικά και αναμφισβήτητα διαθέτει ταλέντο και στον γραπτό λόγο. Κάποιες φορές φιλοσοφεί για τη φύση του ανθρώπου και για την Τέχνη με ιδιαίτερη επιτυχία και αυτό μαρτυρά ότι έλαβε μια εξαιρετική μόρφωση που το επιτρέπει να έχει μία κριτική θέση τόσο με τους προγενέστερους ομότεχνούς του όσο και με τους σύγχρονούς του. Άλλοτε πάλι, συγκινήθηκα πολύ από τον εσωτερικό αγώνα που διάγει για να είναι αγαπητός και αποδεκτός. Για να έχει φίλους. Κάποιες στιγμές η απόγνωσή του με έπνιξε.

Εν πολλοίς, μπορεί να πει κανείς ότι η ανάγνωσή τους απάντησε σε πολλές απορίες που είχα για την ζωή του και για τον τρόπο που ζωγράφιζε. Θεωρώ ότι δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος να γνωρίσει κάποιος τις πιο ενδόμυχες σκέψεις του και τα πιο κρυφά του συναισθήματα από αυτές τις επιστολές. Διαβάστε το και θα γοητευτείτε από τις γνώσεις του και από την ευαισθησία του!


Στοιχεία βιβλίου:
Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ
Συγγραφέας: Βαν Γκογκ
Μετάφραση: Σ. Σκιαδαρέσης
Σελίδες: 312 / Διαστάσεις: 15Χ23
Ημερ. έκδοσης: 1952
ISBN: 960-270-005-Χ / 978-960-270-005-1

Βιβλιοάποψη: "Σημείο Γραμμή - Επίπεδο"

Περίληψη οπισθόφυλλου:
Τι είναι η μορφή;

Αυτή η ερώτηση κυριαρχεί στο "Σημείο - γραμμή - επίπεδο", ένα από τα κύρια θεωρητικά έργα του Kandinsky γραμμένο και δημοσιευμένο το 1926 κατά την περίοδο που ήταν καθηγητής στο Bauhaus.

Αυτό που επιδιώκει εδώ ο συγγραφέας είναι να θέσει τις βάσεις μιας πραγματικής επιστήμης της αφηρημένης τέχνης, σε συσχετισμό με τις συγκινήσεις μας, τη νοητική μας δομή.

Είναι ίσως η πιο τολμηρή απόπειρα από την εποχή της κωδικοποίησης των κανόνων της παραδοσιακής ζωγραφικής, κατά την Αναγέννηση, από τον Alberti.




Η άποψή μου:
(γράφει ο Χρήστος Αναστασόπουλος)
Αυτό που επεδίωξε ο συγγραφέας με αυτό το έργο του ήταν να θέσει τις βάσεις, ώστε η αφηρημένη τέχνη να αποκτήσει τη σπουδαιότητα που της αρμόζει.

Ξεκινά με το σημείο, το οποίο -κατά τη γνώμη του- ανήκει στις συνήθειες που είναι μέσα μας, αγκυροβολημένες με την παραδοσιακή τους αντήχηση, που είναι άφωνη. Η αντήχηση της σιωπής, που συντροφεύει συνήθως το σημείο, είναι τόσο δυνατή που ξεκουφαίνει τις άλλες ιδιότητες.

Το σημείο αυτό υπάρχει πάντα μέσα μας, όμως τοποθετείται από τον καλλιτέχνη επάνω στον καμβά, στο χαρτί ή οπουδήποτε αλλού, όταν υπάρχει λόγος. Μπορεί σε κάποιο έργο ένα σημείο να φαίνεται εντελώς αφηρημένο κι άσκοπο, όμως έχει προέλθει ύστερα από ώριμη σκέψη, ίσως βέβαια και ασυνείδητη από τον καλλιτέχνη.

Το ανοιχτό μάτι και το προσεκτικό αυτί (του καλλιτέχνη ή παρατηρητή) μετασχηματίζει τις ελάχιστες αισθήσεις σε σημαντικά περιστατικά. Τα νεκρά σημάδια γίνονται ζωντανά και ό,τι ήταν νεκρό, ξαναζωντανεύει.

Συνεχίζει, με τη γραμμή που μας αναφέρει πως γεννήθηκε από την κίνηση -αφού εκμηδένισε την υπέρτατη ακινησία του σημείου. Η έλλειψη ακριβούς ορολογίας είναι "δυστύχημα" για τη ζωγραφική, διότι κάθε επιστημονική εργασία γίνεται δύσκολη, ίσως και αδύνατη.

Σήμερα ο άνθρωπος κυριαρχείται από τον εξωτερικό κόσμο και το εσωτερικό είναι νεκρό γι’αυτόν. Για παράδειγμα, ένα υπέροχο σάλτο μιας χορεύτριας του μπαλέτου μπορεί να αποτυπωθεί στον καμβά από έναν ζωγράφο με πέντε-έξι γραμμές και μερικές ίσως τελείες.

Ενώ από τη μια ο Καντίνσκι βάζει τις βάσεις για την εξήγηση της αφηρημένης τέχνης, από την άλλη μας αναφέρει πως δεν είναι σκοπός του να εγκαταστήσει κανόνες λίγο ή πολύ ακριβείς. Είναι σημαντικό να προκληθούν συζητήσεις αναφορικά με τις θεωρητικές μεθόδους. Μια άλλη σκέψη είναι πως οι μέθοδοι ανάλυσης της τέχνης ήταν πάντα πολύ αυθαίρετες και συχνά υπερβολικά υποκειμενικές.

Πρέπει, εξετάζοντας ένα έργο, να σκεφτούμε τις διαφορές που έχουν οι φυλές, τα έθνη και οι πολιτισμοί. Το αγαπημένο μου κομμάτι είναι το εξής: "Θα ήταν πάρα πολύ απλοϊκό να υποθέσει κανείς πως ένας λαός βρίσκεται τυχαία σε μια αποφασιστική για την εξέλιξή του γεωμετρική θέση, όπως θα ήταν ανεπαρκές επίσης να ισχυριστούμε ότι η δημιουργική δύναμη του λαού αυτού σχηματίζεται και κατευθύνεται από τις πολιτικοοικονομικές του συνθήκες. Ο σκοπός της δημιουργικής δύναμης είναι εσωτερικός -και το εσωτερικό δεν εκφράζεται μόνο από τα εξωτερικά δεδομένα."

Κάποια στιγμή χάνεται η γραμμή και γεννιέται το επίπεδο κι εκεί δεν μπορούμε να έχουμε ακριβή απάντηση, όπως δεν έχουμε απάντηση στο πού τελειώνει ο ποταμός και πού αρχίζει η θάλασσα!

Μια σημαντική σκέψη είναι πως όταν βλέπουμε ένα έργο καλό, να εμπιστευόμαστε την πρώτη εντύπωση, διότι η αίσθηση κουράζεται γρήγορα και παραχωρεί το πεδίο στη φαντασία. Το καλλιεργημένο μάτι από την άλλη, θα πρέπει να είναι ικανό αφ’ενός μεν, να βλέπει την επιφάνεια του έργου όπως είναι, και αφ’ετέρου, να την αγνοεί όταν αυτή η επιφάνεια εκφράζει το χώρο.

Πηγή πινάκων που ενσωματώθηκαν στο άρθρο εδώ.


Στοιχεία βιβλίου:
Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ
Τίτλος πρωτοτύπου: Point - ligne - plan
Έργο εξωφύλλου: Wassily Kandinsky
Συγγραφέας/Καλλιτέχνης: Βασίλι Καντίσκι (Wassily Kandinsky)
Μετάφραση: Έφη Σταθάκη - Μαλάκη
Σελίδες: 176 / Διαστάσεις: 14x21
Ημερ. έκδοσης: 1980 / 2013
ISBN-13: 978-960-558-057-5


Βιογραφικό του συγγραφέα:
O Wassily Kandinsky γεννήθηκε από εύπορη οικογένεια στη Ρωσία το 1866. To 1886 ξεκινά τις σπουδές του σε Νομική και Οικονομικά. Ολοκληρώνοντας τις σπουδές και ενώ ξεκινά ακαδημαϊκή καριέρα, μια έκθεση ζωγραφικής των Ιμπρεσιονιστών στη Μόσχα (1895) αφυπνίζει την φύση του καλλιτέχνη και ξεκινά σπουδές ζωγραφικής σε ηλικία 30 ετών στη Βασιλική Ακαδημία του Μονάχου. Το 1900 ιδρύει την καλλιτεχνική ομάδα "Φάλαγγα" και το 1910 την ομάδα του "Γαλάζιου καβαλάρη". Ταξιδεύει πολύ, εκθέτει έργα, γράφει άρθρα για την τέχνη και δίνει μια νέα ώθηση στην τέχνη μέσα από τις καλλιτεχνικές ομάδες, μαζί με άλλους κορυφαίους καλλιτέχνες της εποχής. Το 1917 μετά από ένα γάμο και μια μακροχρόνια σχέση, γνωρίζει και παντρεύεται τη Nina Andreevsky, με την οποία θα μοιραστεί την υπόλοιπη ζωή του. Την ίδια χρονιά ανακηρύσσεται μέλος του Τμήματος Καλών Τεχνών του Υπουργείου Παιδείας στη Ρωσία και καθηγητής στην Ακαδημία Τεχνών της Μόσχας. Το 1919 ο Walter Gropius ιδρύει τη σχολή "Bauhaus" στη Weimar και το 1922 καλεί τον W. Kandinsky να διδάξει μαζί με άλλα μεγάλα ονόματα στην τέχνη. Το 1924 μαζί με Klee, Feininger, Jawlensky σχηματίζουν την ομάδα "Οι τέσσερις γαλάζιοι". Συνεχίζει τα ταξίδια και τις εκθέσεις σε όλο τον κόσμο, παράλληλα με το διδακτικό και συγγραφικό έργο του. Το Bauhaus μεταφέρεται στο Dessau και στη συνέχεια στο Βερολίνο, το 1932. Το 1933, κάτω από την πίεση και τις επιθέσεις του ναζισμού στη Γερμανία, το Bauhaus διαλύεται και τα μέλη του καταφεύγουν σε άλλες χώρες. Το 1934 πηγαίνει στο Παρίσι. Οι Γερμανοί καταστρέφουν έργα πρωτοπόρων ζωγράφων, μεταξύ των οποίων 57 έργα του Κandinsky. To 1939 παίρνει τη Γαλλική ιθαγένεια. Στις 13 Δεκεμβρίου του 1944 ο Wassily Kandinsky πεθαίνει.
 
Copyright © 2017-2024. ΒΙΒΛΙΟΣΗΜΕΙΑ - All Rights Reserved
Created by Vivliosimeia | Published by Vivliosimeia |
Proudly powered by Vivliosimeia.blogspot.gr