---Δημοσίευση: 22/09/2026---
Περίληψη οπισθόφυλλου:
Στη ζωή υπάρχουν εκείνοι που δεν τους τρομάζει ο κόσμος, και εκείνοι που κάτω από το δέρμα της κατοικεί ένα κρυφό κακό.
Για τον Λόρις όλα ξεκίνησαν όταν ήταν μικρός, τότε που τα καλοκαίρια ήταν μαγευτικά σαν το περιβόλι του παππού του. Όταν βρισκόταν μαζί του, η μανιώδης ανάγκη του να διαβάζει καταλάγιαζε, και μάθαινε πράγματα θαυμαστά, να φτιάχνει περιστερώνες και να εκτρέφει περιστέρια με ιριδίζοντα φτερά.
Σήμερα, ο Λόρις είναι τριάντα χρονών. Η θέση του στον εκδοτικό οίκο όπου εργάζεται είναι επισφαλής και το άγχος του μήπως δεν φανεί αντάξιος των περιστάσεων της ζωής τον συνθλίβει. Κλείνεται στον εαυτό του, αρχικά για να αμυνθεί και στη συνέχεια για να αφουγκραστεί τα σήματα κινδύνου που του στέλνει το σώμα του. Γιατί –είναι βέβαιος– μέσα του φωλιάζει ένα κακό ικανό να σαρώσει κάθε ίχνος ελπίδας και μέλλοντος. Κι ενώ οι γιατροί, η κοπέλα του, οι γονείς του φαντάζουν όλο και πιο απόμακροι, στον Λόρις απομένουν μόνο δύο σύμμαχοι: τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης –ανακούφιση και τροφή για τα φαντάσματά του– και η Καταστροφή, ένα πλάσμα που αλλάζει συνεχώς μορφή –ουρά γάτας, δέρμα φιδιού, αυτιά λύκου– και στέκεται δίπλα του της πιο δύσκολες στιγμές.
Η Τζούλια Καμινίτο αφηγείται την ιστορία μιας ολόκληρης γενιάς που βιώνει τη μοναξιά του διαδικτύου και την εργασιακή ανασφάλεια. Δημιουργεί μια ονειρική ατμόσφαιρα στήνοντας, ανάμεσα στα κτίρια της πόλης, αυτό το σκοτεινό δάσος που πρέπει να διασχίσει κανείς προκειμένου να επιστρέψει στο φως.
Η άποψή μου:
(γράφει ο Θανάσης Σταυρόπουλος)
«Δεν υπάρχει τίποτε τόσο καλό ή τόσο κακό, η σκέψη το κάνει έτσι».
---Γουίλιαμ Σαίξπηρ, Άγγλος δραματουργός (1564-1616)---
Τη βαθύτατη συγγραφική διείσδυση στη σύγχρονη πραγματικότητα και στην καθημερινότητα, όπως αυτή έχει πια διαμορφωθεί μέσα από τα social media, ξεδιπλώνει η συγγραφέας με αυτό της το μυθιστόρημα. Ο ήρωάς της, ο Λόρις, παίζει ένα αδιόρατο κρυφτό με τον ίδιο του τον εαυτό. Ένα βαθύ και άκρως αιχμηρό κρυφτό που συνεχώς προσπαθεί να αποκωδικοποιήσει χωρίς ωστόσο να το καταφέρνει. Ο φόβος για την ίδια του τη ζωή, και ό,τι αυτή συνεπάγεται, τις ανασφάλειές του, τις αλλαγές και τις ευθύνες απέναντι στον ίδιο και τους άλλους, όλα μα όλα τα εξοστρακίζει σε ένα παρελθόν.
Όλα γύρω του καταρρέουν και παίρνουν χρώματα σκοτεινά και γκρίζα. Δε νιώθει ασφαλής πουθενά παρά μόνο στα χέρια τού εκάστοτε γιατρού. Η ψυχολογία του έχει καταρρακωθεί και μόνο η Καταστροφή, η οπτικοποιημένη κατάθλιψή του μπορεί και τον συντροφεύει με ασφάλεια. Κανείς γύρω του δε μπορεί να του προσφέρει διέξοδο, ούτε καν και τα βιβλία που υπεραγαπάει και δουλεύει με αυτά σε έναν εκδοτικό οίκο, δεν του προσφέρουν το καταφύγιο που επιθυμεί διακαώς. Οι μνήμες του παρελθόντος του όμως, και κυρίως αυτές με τον παππού του, είναι ένας τόπος ασφάλειας και ψυχικής ξεκούρασης. Αλλά κάποια στιγμή οι αναμνήσεις τελειώνουν. Απλά επαναλαμβάνονται και ως τέτοιες γίνονται μέρος μιας ατέρμονης συνήθειας για τον Λόρις που θα εξακολουθήσει να ταλαντεύεται μεταξύ πραγματικότητας, ψυχής και συνεχών συμβιβασμών.
Η συγγραφέας θα δομήσει το βιβλίο της με τρόπο απίστευτα ρεαλιστικό. Θα ξετυλίξει το νήμα της ιστορίας της παρουσιάζοντάς μας ένα ΚΑΚΟ που τις περισσότερες φορές δεν υπάρχει. Δεν εννοώ ότι είναι αόρατο και μη εμφανές. Εννοώ ότι πραγματικά δεν υπάρχει και δεν υφίσταται. Είναι όμως ένα δυνατό και επίμονο στοιχείο που λειτουργεί δυναμικά και εξακολουθητικά. Είναι εκείνο το μοναδικό συστατικό του μυαλού και κυρίως του ψυχικού μας κόσμου, που το εκτρέφουμε για να μας κατασπαράξει. Οι αιτίες πάμπολλες και οι αφορμές άλλες τόσες για να το ανδρώσουμε. Η συνεχής πάλη του σημερινού σύγχρονου ανθρώπου να αποκωδικοποιήσει τη ζωή του βρίσκεται διαρκώς αντιμέτωπη με γεγονότα που ο ίδιος έχει δημιουργήσει. Πολλές φορές δεν μπορεί ούτε αυτός να τα κατανοήσει και κυρίως δεν είναι πάντα σε θέση να τα διαχειριστεί. Έτσι καταφεύγει σε λύσεις τεχνικές και κατά βάση τεχνητές που και πάλι αυτός ο ίδιος θεωρεί ότι είναι ασφαλείς, ή μάλλον ανώδυνες, όπως τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης.
Η απώλεια της αληθινής συνδιαλλαγής με τον έσω-εαυτό μας δημιουργεί ναρκισσιστικά μορφώματα που συνήθως τείνουν και καταλαμβάνουν τα μέρη εκείνα του νου που είναι αρμόδια για την αντιληπτικότητα του ανθρώπου. Ο Λόρις ό,τι δεν μπορεί να αποκωδικοποιήσει και να το «εξηγήσει», θα το μετατρέψει σε ένα μικρό τέρας που θα του επιτρέψει να τον ελέγχει. Κανείς δε θα μπορέσει να εισακουστεί. Η τόσο βαθιά καταβύθισή του στον επίπλαστο που έχει φτιάξει για αυτόν κόσμο, είναι αρκετή μα και ικανή όχι μόνο για να τον συντηρεί αλλά μάλλον για να το συντρίψει στο τέλος.
Παρόλα αυτά όμως θα προσπαθήσει. Θα θελήσει να βρει τόπο ασφαλή και να «κουλουριαστεί», έστω για λίγο. Θα προσπαθήσει να σταματήσει για λίγο αυτό το ατέρμονο τρεχαλητό της ψυχής του για να ανασάνει και ίσως και να πενθήσει τον τόσο χαμένο χρόνο του. Θα δώσει στον εαυτό του την ευκαιρία μίας ελπίδας, μίας ελπίδας ανακουφιστικής και λυτρωτικής μήπως και γίνει μπορετό, το αναπόφευκτο να αλλάξει και να γίνει και πάλι δυνατό.
Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ
