---Δημοσίευση: 25/04/2026---
Περίληψη οπισθόφυλλου:
Από την Αθήνα στον μεγάλο κάμπο της Λάρισας και τα δάση της Χαλκιδικής, οι ήρωες κινούνται στο σήμερα, κουβαλώντας το παρελθόν τους.
Μια οικογενειακή σάγκα, μια ιστορία ενηλικίωσης, μια σχεδόν αστυνομική ιστορία, μαζί με έρωτες και θανάτους, συμπλέκονται και δημιουργούν ένα σύμπαν άλλοτε ζηλευτό και άλλοτε ζοφερό. Ένα φιλόδοξο μυθιστόρημα, καθώς πέρα από την έκτασή του φλερτάρει και αξιοποιεί πολλά λογοτεχνικά είδη. Με άλλα λόγια μιλά για την ασίγαστη ανάγκη να υπερασπίζεται κανείς το καλό πριν το κακό υπερισχύσει και πέσει πάλι η νύχτα.
Η άποψή μου:
«Πολλοί χωρίς τιμωρία, κανένας χωρίς αμαρτία».
---John Ray, Άγγλος φυσιοδίφης---
Αρχικά θα πρέπει να επισημάνω ότι το εν λόγω βιβλίο είναι ένα αρκετά μεγάλο σε έκταση πόνημα. Οι σελίδες είναι γύρω στις 720 κι αυτό θα μπορούσα να πω ότι αποτελεί και ένα σημείο που με έβαλε σε σκέψη. Ο συγγραφέας αναλύει -σχεδόν στα 3/4 του βιβλίου- τους χαρακτήρες με εκπληκτική λεπτομέρεια, που πολλές φορές καταλήγει να γίνεται μέχρι και υπεραναλυτική. Ιδιαίτερα οι φορές που αναφέρεται στις συνθέσεις των ποδοσφαιρικών ομάδων και στα γεγονότα των αγώνων (πάνω από μία φορά παρουσιάζονται στο βιβλίο) φτάνουν σε σημείο, πιστεύω να κουράζουν τον αναγνώστη. Είναι εξαιρετικό το κομμάτι αυτό της έρευνας του δημιουργού και φαίνεται ότι αυτό το συγκεκριμένο μέρος της ανάπτυξης, του εν λόγω χαρακτήρα, τον έχει εξιτάρει.
Ωστόσο, η υπόλοιπη ανάπτυξη των χαρακτήρων βασίζεται σε ισχυρές δόσεις περιγραφών. Θα τολμούσα να πω ότι κεφάλαιο το κεφάλαιο οι ήρωες του βιβλίου σχεδόν περνούν μπροστά στα μάτια μας ένας-ένας με αποκλειστικό σκοπό τη γνωριμία τους. Γίνεται μια υπέροχη και μοναδική παρουσία όλων τους, που ωστόσο αφήνει κάποιες φορές ασύνδετο το μεταξύ τους μέλλον. Ή για να γίνω σαφέστερος, αργεί η σύνδεση αυτή, ώστε με το πέρασμα των τόσων σελίδων οι ήρωες να ξεχαστούν εν μέρει.
Πολλές λοιπόν οι υποϊστορίες που δημιουργεί ο συγγραφέας με τη δική της δυναμική η καθεμία. Ο κόσμος του βιβλίου είναι το σήμερα. Το ατόφιο ελληνικό σήμερα με τις παθογένειές του και τις αμαρτίες του. Οικογένεια, πλούτος, σχέσεις διαλυμένες, υπέρμετρες φιλοδοξίες, αναζητήσεις στο παρελθόν, ακτιβισμός και άλλα πολλά θα παρελάσουν με αρχικό φόντο τον κάμπο της Θεσσαλίας και δη τη Λάρισα και τα περίχωρά της και όχι μόνο.
Η τόσο λεπτομερή αφήγηση του συγγραφέα φωτίζει όλους αυτούς τους χαρακτήρες που κινούνται μέσα σε μία αχλή αρχαίου μυκηναϊκού δράματος, με όλους τους επιμέρους χαρακτήρες. Εισχωρεί εις βάθος σε αυτούς, αφήνοντας όμως πίσω κάποια κομμάτια τους. Κυρίως προς το τέλος του βιβλίου. Πιθανόν να είναι σκοπός του συγγραφέα η δική μας εξερεύνηση και σύνθεση τους.
Η λύση του δράματος έρχεται με ισοπεδωτική δύναμη. Δε θα χαριστεί σε κανέναν και ομολογώ ότι για εμένα είναι και το καλύτερο κομμάτι του βιβλίου. Ίσως αν είχε και την ανάλογη έκταση, όπως τα υπόλοιπα κεφάλαια να ήταν πιο διεισδυτικό. Διαβάζοντάς το, σελίδα τη σελίδα περιμένει ο αναγνώστης ένα «δέσιμο» χαρακτήρων, το οποίο όμως αργεί, και πρέπει να φτάσει στις τελευταίες εκατό περίπου σελίδες για να μπορέσει να ανακεφαλαιώσει όσα μέχρι εκεί διάβασε και συνάντησε.
Θα τολμούσα να πω ότι ο Κωνσταντίνος Τζαμιώτης έχει δημιουργήσει ένα νεοελληνικό επικό κόσμο. Απόλυτα αναγνωρίσιμο και εντελώς ταυτόσημο με το σήμερα. Η γλώσσα του είναι αιχμηρή εκεί που οφείλει να είναι και αυτό μόνο στα θετικά θα πρέπει να συνυπολογιστεί. Όσο αφορά για την τιμωρία που αναφέρω στο ρητό του John Ray, αυτήν μπορείτε να την αξιολογήσετε μόνοι σας. Άλλωστε ποιος ορίζει τι είναι τιμωρία;
Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ
