---Δημοσίευση: 23/04/2026---
Περίληψη οπισθόφυλλου:
Μια ξεχωριστή γυναίκα...
Μια ζωή εκατό χρόνων...
Μια αξέχαστη ιστορία...
Η Βιολέτα ήρθε στον κόσμο εν μέσω μιας καταιγίδας το 1920. Ήταν η πρώτη κόρη μιας οικογένειας που είχε ήδη πέντε ζωηρά αγόρια. Από την αρχή, η ζωή της σημαδεύτηκε από ξεχωριστά γεγονότα: οι αναταράξεις του Μεγάλου Πολέμου ήταν ακόμη αισθητές, όταν η ισπανική γρίπη έφτασε στις ακτές της Λατινικής Αμερικής, όπου ήταν η πατρίδα της, σχεδόν ταυτόχρονα με τη γέννησή της.
Σε ένα γράμμα που η Βιολέτα γράφει στο πιο αγαπημένο της πρόσωπο ξεδιπλώνει την ιστορία της ζωής της, που καλύπτει εκατό χρόνια με αβάσταχτους καημούς και παθιασμένους έρωτες, πλούτη και φτώχεια, τρομερές απώλειες και μεγάλες χαρές. Η διαδρομή της ξετυλίχτηκε παράλληλα με τις ιστορικές εξελίξεις ενός ολόκληρου αιώνα και διαμορφώθηκε από τον αγώνα για τα δικαιώματα των γυναικών, την άνοδο και την πτώση τυράννων και, εντέλει, όχι από μία αλλά από δύο πανδημίες. Μέσα από τα μάτια μιας γυναίκας η οποία, χάρη στο ακατάβλητο πάθος, την αποφασιστικότητα και το χιούμορ της, κατάφερε να επιβιώσει σε ταραγμένους καιρούς, η Ιζαμπέλ Αλιέντε μάς προσφέρει για άλλη μια φορά ένα έπος που εμπνέει αλλά και συγκινεί.
Η άποψή μου:
Επειδή μάλλον ζούσα σε κάποια σπηλιά, μέχρι τώρα δεν είχα διαβάσει κανένα βιβλίο της Ιζαμπέλ Αλιέντε. Πάντα έλεγα πως θέλω να τη διαβάσω, την ήξερα χρόνια, αλλά μόνο τώρα έπεσε στα χέρια μου το συγκεκριμένο βιβλίο. Χωρίς spoiler, απλά θα αναφέρω πως πρόκειται για την 100-ετή ζωή της Violeta del Valle, την οποία εξιστορεί η ίδια στον Camillo (δεν θα σας πω τι της είναι, είπαμε όχι spoiler!). Μέσα σε αυτά τα 100 χρόνια συναντάμε Ισπανική γρίπη, παγκόσμιους πολέμους, εμφυλίους, χούντα (την αυθεντική, τη σκληροπυρηνική, τη λατινοαμερικάνικη), σεισμούς, λοιμούς, καταποντισμούς και κάπου εκεί ολόκληρη τη κοινωνία της Χιλής να αλλάζει.
Θυμίζει κάτι ανάμεσα στο:
- «100 χρόνια μοναξιάς» του Gabriel Garcia Marquez, χωρίς τον μαγικό ρεαλισμό του,
- «Rebecca» της Daphne du Maurier,
- «Mexican Gothic» της Silvia Moreno-Garcia, χωρίς το γοτθικό του,
Θα σταθώ σε 4 σημεία:
1. Πολιτική: η ίδια η Ιζαμπέλ Αλιέντε είναι ανιψιά του Σαλβαδόρ Αλιέντε, προέδρου της Χιλής, οπότε δε μπορώ να φανταστώ ένα σύμπαν στο οποίο γράφει μυθιστόρημα χωρίς να αναφέρει κάτι για πολιτική (αν και είμαι υποστηρίκτρια του διαχωρισμού του καλλιτέχνη από το έργο του). Ενώ υπάρχει ξεκάθαρη αναφορά στην ταραγμένη, πολιτική σκηνή του προηγούμενου αιώνα της Λατινικής Αμερικής, η οποία μέχρι σήμερα συνεχίζεται ακάθεκτη, η ίδια έχει τοποθετήσει τον χαρακτήρα της σε αντιπαλλόμενα στρατόπεδα. Προσωπικά με εξέπληξε αυτό, καθώς ναι μεν δεν έχει έντονο σχολιασμό, σε αφήνει, ωστόσο, να καταλάβεις λόγους κι αιτίες και για τις δύο (και παραπάνω) πλευρές. Θα ήθελα ίσως μία πιο έντονη τοποθέτηση από την ίδια, τη Βιολέτα ως χαρακτήρα και την Αλιέντε ως συγγραφέα.
2. Colonia Dignidad: αν διαβάσετε το βιβλίο και θέλετε να μάθετε παραπάνω, ή αν απλά έχετε μπει στο πνεύμα και δε θέλετε να βγείτε, σας προτείνω σαν follow up ταινία την "Colonia" (2015, Emma Watson σε εξαιρετική ερμηνεία, Daniel Brühl σε ακόμη πιο εξαιρετική μεταφορά του Γερμανού χαρακτήρα). Δε θα σταματήσω ποτέ να εκπλήσσομαι με τη διαστροφή των ανθρώπων, κάτι που στο βιβλίο η Αλιέντε έχει ακουμπήσει αρκετά. Η εν λόγω colonia περιγράφεται στη Βιολέτα, με άλλο όνομα προφανώς (αλλά γιατί προφανώς; ιστορικά γεγονότα δεν είναι;) αλλά με ίδιο συγκείμενο.
3. Γυναίκα: ο ρόλος της γυναίκας στον προηγούμενο αιώνα, αυτός ο άμοιρος, δόλιος ρόλος, που από 40 χιλιάδες κύματα έχει περάσει, τονίζεται αρκετά στο βιβλίο, και περιγράφεται από πολλές οπτικές και σε πολλά πρότυπα. Δεν θα πω ποτέ όχι σε μια ιστορία με ένα δυνατό θηλυκό για πρωταγωνίστρια, αλλά δεν έμεινε μόνο εκεί: το πήγε πολύ παρακάτω. Θα δείτε τη γυναίκα ως μάνα, κόρη, αδελφή, θεία (θείες), γιαγιά, προστάτιδα, δυνατή, αδύναμη, νικήτρια, θύμα και (έκπληξη!) οικονομική επιρροή. Στο τελευταίο θα σταθώ, καθώς σπάνια διαβάζουμε κάτι τέτοιο από παλαιότερες συγγραφείς. Επιτέλους!
4. Τεχνητή γονιμοποίηση: αν και βιολόγος στο επάγγελμα, ταράχτηκα που διάβαζα για τις τεχνικές γονιμοποίησης σε ζώα τον προηγούμενο αιώνα. Δεν έχω διασταυρώσει τις πηγές της, ωστόσο θα πω ότι το συγκεκριμένο θέμα, αλήθεια, δεν είναι για τους αδύναμους. Brace yourself.
Τι δεν μου άρεσε; Ίσως ήταν εξαιρετικά πολλές θεματολογίες μαζεμένες σε μία οικογένεια. Πόλεμοι, ασθένειες, οικονομικές καταστροφές, πολιτική, διαφθορά, ναρκωτικά... Αλλά 100 χρόνια ήταν αυτά, και μάλιστα σε πολύπαθη περιοχή.
Τι μου άρεσε; Η γραφή της. Η εξιστόρησή της. Το γεγονός ότι τονιζόταν ο κύκλος των καταστάσεων και της ζωής, όχι μόνο της ιστορίας. Καθολου τυχαίο ότι η ζωή της Βιολέτας ξεκινά στην Ισπανική γρίπη και τελειώνει στον Κορονοϊό (ανατρίχιασα και μόνο που θυμήθηκα εκείνα τα 1-2 άχαρα, τραγικά χρόνια). Το προτείνω; Ναι. Θα διαβάσω κι άλλα δικά της μυθιστορήματα; Μεγάλο ΝΑΙ.
Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ
