Είκοσι χρόνια σιωπή

---Δημοσίευση: 07/04/2026---

Περίληψη οπισθόφυλλου:

Η εξαφάνιση της δεκαπεντάχρονης Σάρα Λερουά αναστατώνει το μικρό παραθαλάσσιο χωριό της Μπουβίλ-σιρ-Μερ και συγκινεί ολόκληρη τη Γαλλία. Σε κάθε σπίτι, σε κάθε μπιστρό, ο κόσμος κάνει υποθέσεις, όμως αυτό που συνέβη πραγματικά δεν το έμαθε ποτέ κανείς.

Είκοσι χρόνια αργότερα, η Φανί αναγκάζεται να επιστρέψει στον τόπο της τραγωδίας που σημάδεψε τα νεανικά της χρόνια. Πρόκειται για ένα παρελθόν που θα προτιμούσε να ξεχάσει, αφού η υπόθεση της Σάρα Λερουά είναι και δική της, όπως και μιας παρέας φιλενάδων που ονομάζονταν «Απομαγεμένες». Η ιστορία τους έχει τη μυρωδιά από τα πρώτα τσιγάρα και το χλώριο της πισίνας, σφραγίζεται με όρκους αιώνιας φιλίας μα, κυρίως, από αβάσταχτα μυστικά.

Η άποψή μου:

(γράφει η Ρούλα Κεφάκη)

Θα σας πω μια ιστορία για τη Βίκυ. Τη Βίκυ τη γνώρισα στη Θεσσαλονίκη, το μακρινό 1998 (ναι, τόσο είμαι). Φοιτήτριες στην ίδια σχολή, Αθηναία εκείνη, Κρητικιά εγώ, τελείως διαφορετικοί χαρακτήρες, άλλα γούστα στη μουσική, στο ντύσιμο, στην ομάδα, στους γκόμενους. Ώρες ατελείωτες περνούσαμε μαζί, τότε που νομίζαμε ότι ήμασταν ώριμες 20άρες και κάναμε σχέδια για το μέλλον, που τώρα δεν τα θυμάμαι, αλλά σίγουρα περιλάμβαναν εμένα κι εκείνη στο ίδιο πλάνο. Και πήραμε πτυχίο, κατεβήκαμε Αθήνα, βρήκαμε δουλειά και παρόλο που μέναμε η μία στα βόρεια και η άλλη στα νότια, πάντα βρίσκαμε χρόνο να βρεθούμε.

Kαι τα χρόνια πέρασαν και η Βίκυ έφυγε για Αμερική. Και περνούσε δύσκολα εκείνη εκεί, δύσκολα κι εγώ εδώ, χώρια αλλά μαζί. Και πέρασε κι άλλος καιρός και ξαναγύρισε Ελλάδα, μάνες και οι δύο πια, πάλι στα βόρεια εκείνη, στα νότια εγώ και να, έτσι απλά, πέρασαν 25 χρόνια και είναι πάντα η καλύτερη φίλη -και η καλύτερη νονά.

Και κάπως έτσι, θέλω να πω ότι "I’m a sucker" για ιστορίες με γυναίκειες φιλίες γιατί τις νιώθω, μπαίνω μέσα τους, γίνομαι μία από την παρέα. Τις αληθινές, γνήσιες φιλίες, εκείνες που αντέχουν στον χρόνο, που δίνουν αξία στη δύναμη της πίστης στον συνάνθρωπο, αυτές πάνω στις οποίες μπορούμε να στηριχθούμε και δε μας απογοητεύουν ποτέ.

Η Μαρί Βαρέιγ ακολουθεί τη συνηθισμένη και -προσωπικά- αγαπημένη τακτική του συνδυασμού μυστηρίου και κοινωνικού στοιχείου. Είκοσι χρόνια αγνοείται η Σάρα Λερουά, από τότε που εξαφανίστηκε στα 15 της από ένα παραθαλάσσιο χωριό στη Γαλλία και πλέον θεωρείται νεκρή. Η Φανί, παιδική φίλη της αγνοούμενης και δημοσιογράφος, επιστρέφει στη γενέτειρά της για την κηδεία της μητέρας της, έχοντας «φορτωθεί» τη θετή της κόρη. Η έφηβη (άρα) και πεισματάρα Λιλού την αναγκάζει να έρθει αντιμέτωπη με τα φαντάσματα που -πίστευε ότι- είχε αφήσει πίσω της μια και καλή και να αναζητήσει την αλήθεια, την οποία συνειδητά απέφευγε να κοιτάξει στα μάτια.

Κινούμενη μεταξύ σασπένς και συγκίνησης, η Βαρέιγ γράφει μια, σκληρή όσο και τρυφερή, ιστορία για την ενηλικίωση, την οικογένεια, την πατριαρχία, τα στερεότυπα, τη συγχώρεση. Τη στάση μας απέναντι στα σημαντικά της ζωής, το καλό και το κακό, το ηθικό και το ανήθικο, τη δικαιοσύνη και την ατιμωρησία. Αλλά πάνω από όλα, γράφει μια ιστορία για την άνευ όρων φιλία, την αλληλεγγύη και τη συμπόνοια, το χέρι που σε σηκώνει πριν καταλάβεις ότι έπεσες, τους ανθρώπους για τους οποίους δε θα χρειαστεί να αμφιβάλλεις. Αυτό δεν ψάχνουμε όλοι μας;

Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ