---Δημοσίευση: 23/04/2026---
(Για ελληνικά, διαβάστε πιο κάτω...)
Ladies and gentlemen... Vivliosimeia interview Nia Vardalos!!!
Nia Vardalos is a Canadian actress of Greek descent, as well as a screenwriter and film producer.
We mostly know you from your career in movies. Writing is something more solitary, than acting. What was that transition like, and what does writing a book has in common with acting?
N.V.: Writing is solitary, yes, but I never felt alone. Words become companions. In film, you “perform” someone else’s words. In a book, you create them. In both cases, you try to find the truth through stories. That is what they have in common.
What inspired you to take up writing? Was it something you had been thinking about for a long time, or did it happen suddenly?
N.V.: The need to share. Writing, for me, was not a plan; it was a calling. When something deeply personal happened -like the process of adopting my daughter- I felt I had to write, to understand, to heal, and perhaps to help someone else.
Is there any autobiographic experience in the stories of the book?
N.V.: Almost every story has a piece of me in it. Some are based on events, others on emotions. They are not memoirs, but they are true. Either through my own experiences or through what I saw people around me living through.
N.V.: It was something my daughter said one afternoon when she had just came home. She looked at me and said, “Are you still here?”... She was little, but she had learned to expect abandonment. At that moment, I understood what it means to be consistently present for someone. A small phrase, a huge change.
If you were asked to bring one scene from your book onto the big screen, which one would you choose?
N.V.: I would choose the scene where I get into the car, alone, and burst into laughter and tears at the same time. It is funny, human, and true. I think many people would find themselves in that moment.
The reader holding your book notices that your writing is “dressed” with humor and emotion. How easy was it to balance those two?
N.V.: I did not think about it too much. That is how I function in everyday life as well. When we are hurting, a smile reminds us that we are alive. Humor does not cancel out emotion -it embraces it.
If the reader were to keep only one phrase or thought from your book, ideally what would you want it to be?
N.V.: “Sometimes, the miracle is simply the fact that we keep going”. If that thought stays with them, I am grateful.
Was there any point that you found difficult while writing? And if so, how did you handle it?
N.V.: Yes, the description of the first day in court for the adoption. It was emotionally charged, uncertain, full of anxiety. I had to stop many times. I handled it with breaks and... ice cream. Lots of ice cream!
N.V.: The feeling of isolation. We live in an age of hyper-connection, yet many people feel alone. Genuine human contact, empathy -that is what we need. And through stories, we can bridge that gap.
What are your next writing and film projects? What can you reveal to us?
N.V.: I am working on a new screenplay, which once again has a Greek flavor -I just cannot escape it! And I am writing a second book, more literary this time, with a woman in her sixties as the main character, who decides to change her life at 60. It is not autobiographical... yet.
Thank you warmly to Vivliosimeia for the invitation and the love!
With appreciation,
Nia Vardalos
* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *
Η Νία Βαρντάλος είναι Καναδή ηθοποιός, ελληνικής καταγωγής, σεναριογράφος και παραγωγός κινηματογραφικών ταινιών.
Κυρίες και κύριοι... Τα Βιβλιοσημεία ανακρίνουν τη Νία Βαρντάλος!!!
Ν.Β.: Η συγγραφή είναι μοναχική, ναι, αλλά ποτέ δεν ένιωσα μόνη. Οι λέξεις γίνονται σύντροφοι. Στον κινηματογράφο, «παίζεις» τις λέξεις κάποιου άλλου. Στο βιβλίο, τις δημιουργείς. Και στις δύο περιπτώσεις, προσπαθείς να βρεις την αλήθεια μέσα από ιστορίες. Αυτό είναι το κοινό τους.
Τι ήταν αυτό που σας ενέπνευσε να ασχοληθείτε με την συγγραφή; Ήταν κάτι που σκεφτόσασταν για καιρό ή προέκυψε ξαφνικά;
Ν.Β.: Η ανάγκη να μοιραστώ. Η συγγραφή για μένα δεν ήταν ένα σχέδιο, ήταν ένα κάλεσμα. Όταν συνέβη κάτι βαθιά προσωπικό -όπως η διαδικασία της υιοθεσίας της κόρης μου- ένιωσα ότι έπρεπε να γράψω. Για να κατανοήσω, να θεραπευτώ, και ίσως να βοηθήσω κάποιον άλλο.
Υπάρχει κάποιο προσωπικό σας βίωμα στις ιστορίες που παρουσιάζετε στο βιβλίο;
Ν.Β.: Σχεδόν κάθε ιστορία έχει ένα κομμάτι μου. Άλλες βασίζονται σε γεγονότα, άλλες σε συναισθήματα. Δεν είναι απομνημονεύματα, αλλά είναι αληθινές. Είτε μέσα από τις εμπειρίες μου είτε από όσα είδα να ζουν άνθρωποι γύρω μου.
Ο τίτλος του βιβλίου μαρτυρά ότι πιστεύετε στη μαγεία των μικρών πραγμάτων. Ποια ήταν για εσάς η ‘‘μικρή’’ αλλά σημαντική στιγμή που άλλαξε τη ζωή σας;
Ν.Β.: Ήταν μια φράση της κόρης μου, ένα απόγευμα, όταν πρωτοήρθε σπίτι. Με κοίταξε και είπε: «Είσαι ακόμα εδώ;» Ήταν μικρή, αλλά είχε μάθει να περιμένει εγκατάλειψη. Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα τι σημαίνει να είσαι σταθερά παρών για κάποιον. Μικρή φράση, τεράστια αλλαγή.
Ν.Β.: Θα διάλεγα εκείνη τη σκηνή που μπαίνω στο αυτοκίνητο, μόνη, και ξεσπάω σε γέλια και κλάματα ταυτόχρονα. Είναι αστείο, είναι ανθρώπινο, είναι αληθινό. Νομίζω πως πολλοί θα έβρισκαν τον εαυτό τους εκεί.
Ο αναγνώστης που κρατά στα χέρια του το βιβλίο σας, παρατηρεί ότι η γραφή σας είναι «ντυμένη» με χιούμορ και συγκίνηση. Πόσο εύκολο ήταν να φέρετε σε ισορροπία αυτά τα δύο;
Ν.Β.: Δεν το σκέφτηκα πολύ. Έτσι λειτουργώ κι εγώ στην καθημερινότητά μου. Όταν πονάμε, ένα χαμόγελο μας θυμίζει πως είμαστε ζωντανοί. Το χιούμορ δεν ακυρώνει τη συγκίνηση -την αγκαλιάζει.
Αν ο αναγνώστης κρατούσε μόνο μία φράση-σκέψη από το βιβλίο σας, ιδανικά ποια θα θέλατε να ήταν αυτή;
Ν.Β.: "Μερικές φορές, το θαύμα είναι απλώς το γεγονός ότι συνεχίζουμε." Αν αυτή η σκέψη μείνει μαζί τους, είμαι ευγνώμων.
Υπήρξε κάποιο απόσπασμα που σας δυσκόλεψε κατά τη συγγραφή; Και αν ναι, πώς το διαχειριστήκατε;
Ν.Β.: Ναι, η περιγραφή της πρώτης μέρας στο δικαστήριο για την υιοθεσία. Ήταν φορτισμένη, αβέβαιη, γεμάτη αγωνία. Έπρεπε να σταματήσω πολλές φορές. Το διαχειρίστηκα με διαλείμματα και... παγωτό. Πολύ παγωτό.
Ν.Β.: Η αίσθηση της απομόνωσης. Ζούμε σε μια εποχή υπερσύνδεσης, αλλά πολλοί νιώθουν μόνοι. Η ουσιαστική ανθρώπινη επαφή, η ενσυναίσθηση, είναι το ζητούμενο. Και μέσα από τις ιστορίες, μπορούμε να γεφυρώσουμε αυτό το χάσμα.
Ποια είναι τα επόμενα συγγραφικά και κινηματογραφικά σας σχέδια; Τι μπορείτε να μας αποκαλύψετε;
Ν.Β.: Δουλεύω πάνω σε ένα νέο σενάριο, που έχει πάλι ελληνικό άρωμα -δεν μπορώ να σας ξεφύγω! Και γράφω ένα δεύτερο βιβλίο, πιο λογοτεχνικό αυτή τη φορά, με πρωταγωνίστρια μια γυναίκα που αποφασίζει να αλλάξει ζωή στα 60 της. Δεν είναι αυτοβιογραφικό... ακόμα.
Ευχαριστώ θερμά τα Βιβλιοσημεία για την πρόσκληση και την αγάπη!
Με εκτίμηση,
Νία Βαρντάλος
©Βιβλιοσημεία - Λιάνα Τζιμογιάννη / Αντζελίνα Λερίου
Πηγή φωτογραφιών: Instagram / Internet / KeyBooks webpage
