---Δημοσίευση: 08/05/2026---
Περίληψη οπισθόφυλλου:
Μετά την επιτυχία των "Ο άνεμος που σαρώνει" και "Δεν είναι ποτάμι", η διεθνώς αναγνωρισμένη Αργεντίνα συγγραφέας Σέλβα Αλμάδα εστιάζει σε ένα φλέγον ζήτημα της εποχής μας, το ζήτημα της έμφυλης βίας. Μια ιστορία που αποκαλύπτει τις σκοτεινές πτυχές μιας κοινωνίας που σιωπά.
Τρεις έφηβες δολοφονημένες στην επαρχία της Αργεντινής τη δεκαετία του 1980. Τρεις ατιμώρητοι θάνατοι όταν ακόμη η λέξη «γυναικοκτονία» μας ήταν άγνωστη. Τρεις δολοφονίες ανάμεσα στις εκατοντάδες που δεν φτάνουν ποτέ στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων. Τρεις θάνατοι χωρίς ενόχους.
Η λιτή, διαυγής πρόζα της Αλμάδα φέρνει στο επίκεντρο τρεις νεαρές γυναίκες που παύουν να είναι νεκρά κορίτσια και γίνονται ζωντανά πλάσματα. Κορίτσια που σπούδασαν ή ήταν περήφανα για τη δουλειά τους, κορίτσια που ήταν καλές κόρες, τρυφερές αδερφές, ικανές μητέρες. Κορίτσια που αγαπούσαν τους φίλους τους, που γελούσαν, χόρευαν και ονειρεύονταν, ώσπου κόπηκε αναπάντεχα το νήμα της ζωής τους.
Η διεθνώς αναγνωρισμένη Αργεντινή συγγραφέας Σέλβα Αλμάδα βουτάει στην καρδιά του προβλήματος ως απάντηση στην επείγουσα ανάγκη να εστιάσουμε σε ένα σοβαρό ζήτημα της εποχής μας. Ένα μυθιστόρημα υπαγορευμένο από μια αίσθηση θυμού που σιγοβράζει κάτω από κάθε σελίδα.
Η άποψή μου:
Στην αργεντίνικη επαρχία της δεκαετίας του ’80 το να έχεις γεννηθεί γυναίκα αποτελούσε από μόνο του μια μικρή τραγωδία. Η πατριαρχία, η κουλτούρα και ο συνδυασμός τους εμπότιζαν τους άνδρες με την πεποίθηση ότι είχαν -όφειλαν να έχουν- τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο για τις συζύγους, τις συντρόφους, τις κόρες, τις αδερφές τους. Για το παρόν τους και μέλλον τους, τη θέση τους στην κοινωνία, ουσιαστικά την ίδια τους τη ζωή, την οποία αποφάσιζαν έτσι απλά, δικαιωματικά σχεδόν, να τερματίσουν, συχνά χωρίς καν να χρειαστεί να λογοδοτήσουν στη δικαιοσύνη.
Σε τρεις από τις εγκληματικά πολλές περιπτώσεις γυναικών που δολοφονήθηκαν ή δηλώθηκαν αγνοούμενες και η τύχη τους παρέμεινε για πάντα ένα αγκάθι στην καρδιά των συγγενών τους, αφιέρωσε την έρευνά της η Selva Almada, σε ένα βιβλίο μικρό, αλλά με μεγάλα συναισθήματα και ακόμα μεγαλύτερα ερωτήματα.
Το τέλος ήταν για όλες μαρτυρικό: η Αντρέα Ντάνε, φοιτήτρια, βρέθηκε βάναυσα μαχαιρωμένη στο κρεβάτι της, η 15χρονη Μαρία Λουίζα Κεβέδο βιάστηκε από ομάδα ανδρών πριν εντοπιστεί νεκρή σε ένα χωράφι από στραγγαλισμό και τα απομεινάρια της Σαρίτα Μουντίν ξεβράστηκαν στις όχθες ενός ποταμού σχεδόν έναν χρόνο μετά την εξαφάνισή της (αυτή ήταν η αστυνομική θεωρία βάσει της οποίας έκλεισε η έρευνα, σύμφωνα με την πιο αισιόδοξη θεωρία διέφυγε και είναι ζωντανή).
Κατά τη διάρκεια της έρευνάς της, η Almada συναντά ανθρώπους που γνωρίζουν την αλήθεια, επιλέγουν όμως -από φόβο, συμφέρον ή αδιαφορία- να κρατήσουν τα στόματά τους ερμητικά κλειστά. Τρεις γυναικοκτονίες, κανένας δράστης στη φυλακή, καμία δικαιοσύνη.
«Ίσως αυτή είναι η αποστολή σας: να μαζέψετε τα κόκαλα αυτών των κοριτσιών, να τα συναρμολογήσετε, να τους δώσετε φωνή και μετά να τα αφήσετε να τρέξουν, ελεύθερα και αδέσποτα, όπου κι αν χρειαστεί να πάνε».
Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ
