---Δημοσίευση: 28/04/2026---
Περίληψη οπισθόφυλλου:
Στην αυλή μίας εκκλησίας στέκει λυπημένο και παραπονεμένο το άγαλμα ενός παπά. Ο παπάς, όσο ζούσε, λειτουργούσε στην εκκλησία και είχε δώσει όλη του την ψυχή γι’αυτή. Για το λόγο αυτό, όταν πέθανε, οι άνθρωποι του έφτιαξαν άγαλμα. Έχουν περάσει πάρα πολλά χρόνια όμως από τότε και οι άνθρωποι το έχουν πια ξεχάσει. Πηγαίνουν στην εκκλησία χωρίς να ρίχνουν ούτε μία ματιά στο άγαλμα. Κανείς πλέον δε ξέρει ποιος ήταν και τι είχε προσφέρει ο παπάς αυτός στην εκκλησία. Όλα αυτά είναι που κάνουν το άγαλμα να στέκει λυπημένο και παραπονεμένο...
Μία Κυριακή όμως, θα ανέβει στον ώμο του μία όμορφη γκρι γατούλα και το άγαλμα θα της πει το παράπονό του. Θα μπορέσει η γατούλα να βοηθήσει το άγαλμα να ξαναβρεί τη χαμένη του ευτυχία;
Ένα παραμύθι από τον Αθανάσιο Σταθόπουλο, που δείχνει την αξία της φιλίας και της ευγνωμοσύνης, γιατί μέσα από τη φιλία ενός αγάλματος και μίας γατούλας, που συνήθιζε να στέκεται στο ώμο του αγάλματος, αφυπνίστηκαν οι άνθρωποι της γειτονιάς ώστε να προσέξουν, να συντηρήσουν και να αποκαταστήσουν ένα άγαλμα μεγάλης σημασίας, το οποίο έβλεπαν καθημερινά, χωρίς να του δίνουν σημασία. Το μήνυμα είναι διττό. Η φιλία και το ότι δεν πρέπει οι άνθρωποι να ξεχνάνε αυτούς που προσφέρουν.
Η άποψή μου:
Το εν λόγω παιδικό παραμύθι αποτελεί ένα συμβολικό και βαθύτατα φιλοζωικό αφήγημα. Η εντυπωσιακή του εικονογράφηση σε κερδίζει από την πρώτη στιγμή που θα το κρατήσεις στα χέρια σου.
Η γλώσσα είναι απλή, αυθεντική και δεν φορτώνει το παιδί με περίπλοκες λέξεις. Καλλιεργεί την ενσυναίσθηση και μεταλαμπαδεύει τις αξίες της φιλίας, της αγάπης, της ευγνωμοσύνης και φυσικά της φιλοζωίας!
Η φιλία ανάμεσα στη ζωντανή γατούλα και το άψυχο μνημείο, υπογραμμίζει την ανάγκη να κρατάμε πάντα ζωντανούς στη μνήμη μας εκείνους που μας προσέφεραν στο παρελθόν έστω και το παραμικρό. Ιδανικό όχι μόνο για παιδιά αλλά και για ενήλικες που νιώθουν την ανάγκη να ξαναγίνουν παιδιά και να καλλιεργήσουν εκ νέου μέσα τους συναισθήματα όπως η ευγνωμοσύνη και η ενσυναίσθηση.
(γράφει η Νατάσα Ανωγειανάκη)
Ο Αθανάσιος Σταθόπουλος, ο συγγραφέας του παραμυθιού, από μικρός αγαπούσε τα παραμύθια κι έπλαθε ιστορίες μεταδίδοντας αξίες και μηνύματα στα παιδιά. Αυτό ακριβώς πετυχαίνει στο πολύ ωραίο παραμύθι. Με απλές και κατανοητές λέξεις δίνει στους μικρούς μας αναγνώστες να καταλάβουν την αξία της προσφοράς και της ανιδιοτελούς αγάπης.
Μέσα από ζωντανές περιγραφές και με τη βοήθεια των εικόνων κεντρίζει το ενδιαφέρον των παιδιών φυτεύοντας τον σπόρο της ενσυναίσθησης στα μικρά τους μυαλουδάκια. Τα ζωηρά χρώματα, τα μεγάλα κι ευανάγνωστα γράμματα, το σκληρόδετο εξώφυλλο ολοκληρώνουν την όμορφη εικόνα του βιβλίου.
Συμπέρασμα: όταν δίνεις απλόχερα την αγάπη και τη βοήθειά σου στον συνάνθρωπο, μόνο ευτυχία μπορείς να νιώσεις κι απεριόριστη χαρά. Το να εκτιμάς τον κόπο, τις θυσίες του πλησίον σου είναι αρετή.
Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ