---Δημοσίευση: 19/05/2026---
Περίληψη οπισθόφυλλου:
Τον πρόωρο θάνατο του Μεγάλου Αλεξάνδρου ακολουθεί ένας ατέλειωτος κύκλος αίµατος για τη διαδοχή του, µε συγκρούσεις, συνωµοσίες, δολοφονίες, αλλά και συµµαχίες µεταξύ των διαδόχων και των επιγόνων του. Δύο στρατηγοί του Αλεξάνδρου, ο Πτολεµαίος στην Αίγυπτο και ο Σέλευκος σε όλη την Ασία, επικρατούν και οι δυναστείες τους επιβιώνουν για σχεδόν τρεις αιώνες.
Ο Σέλευκος και οι διάδοχοί του ιδρύουν δεκάδες πόλεις στην Ασία και διαδίδουν τον ελληνικό πολιτισµό και την ελληνική γλώσσα στα πέρατα της Γης. Ο Αχαιός, ο δευτερότοκος γιος του Σέλευκου, διηγείται µέσα από τη ζωή του και τις περιπέτειές του τη συναρπαστική, αλλά δυστυχώς άγνωστη ιστορία των Σελευκιδών και της εποχής του.
Η άποψή μου:
«Τω κρατίστω».
---Μέγας Αλέξανδρος (356-323 π.Χ.)---
«Στον πιο δυνατό»: με αυτά του τα λόγια τελείωσε την ανεπανάληπτη ζωή του ο σπουδαιότερος των στρατηλατών Μέγας Αλέξανδρος. Την αχανή του αυτοκρατορία που επεκτεινόταν από τη Μακεδονία μέχρι τον Ινδό ποταμό, από τα υψίπεδα του σημερινού Αφγανιστάν έως την νότια Αίγυπτο κάπου εκεί στα σύνορα με την Αιθιοπία, κάπου έπρεπε να την αφήσει.
Οι λεγόμενοι «επίγονοι», οι διάδοχοί του δηλαδή, που την κληρονόμησαν ήταν ο Περδίκκας, ο Αντίγονος ο Α΄ ο Μονόφθαλμος, ο Σέλευκος, ο Λυσίμαχος, ο Κάσσανδρος και ο Πτολεμαίος. Ο Περδίκκας θα δολοφονηθεί πολύ γρήγορα και θα βγει από την πορεία της διαδοχής. Ο Αντίγονος θα βασιλεύσει στη σημερινή Μέση Ανατολή και σε μέρος της Ελλάδας, ο Κάσσανδρος στη Μακεδονία, ο Λυσίμαχος στη Θράκη και τις σημερινές ακτές της Βουλγαρίας, ο Πτολεμαίος στην Αίγυπτο, ενώ ο Σέλευκος θα γίνει ηγεμόνας της Μεσοποταμίας και θα φτάσει να εξουσιάζει τις περιοχές που σήμερα περιλαμβάνουν την Ανατολική Τουρκία, το Κουρδιστάν, μέρος της Συρίας, το Ιράκ, το Ιράν, μέρος της Σ. Αραβίας, το Κουβέιτ, το Πακιστάν, το Αφγανιστάν, ενώ θα φτάσει και στη Σογδιανή, δηλαδή μέρη της οποίας σήμερα ανήκουν στο Τατζικιστάν, το Ουζμπεκιστάν και στο Τουρκμενιστάν. Αυτός ο τελευταίος, ο Σέλευκος ο Α΄ θα αποτελέσει και τη βάση της μυθιστορηματικής αφήγησης του συγγραφέα. Θεωρήθηκε ότι ο Σέλευκος και η γενιά του πλησίασαν περισσότερο από τον οποιονδήποτε άλλον στο όραμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου.
Μέσα από τις σελίδες του βιβλίου θα περάσει όλη εκείνη η ταραγμένη εποχή των Επιγόνων. Θα ξεχαστεί ο Αλέξανδρος, θα θανατωθεί η γενιά του, θα πέσουν σαν λυσσασμένοι σκύλοι οι κληρονόμοι του στο βασίλειό του και θα το τεμαχίσουν προς ιδίον όφελος. Ο συγγραφέας με γλώσσα κατανοητή μας εξιστορεί την όλη πορεία τους. Η αλήθεια είναι ότι τα ονόματα που αναφέρονται είναι πολλά και σε πολλές των περιπτώσεων σχεδόν όμοια. Ήταν βλέπετε φαινόμενο της εποχής να δίνονται τα ονόματα των γονέων στους απόγονους των βασιλικών οίκων.
Πέρα όμως από αυτό ο Μάνος Κουμεντάκης έχει κάνει μία εξαιρετική έρευνα, η οποία φτάνει σε βάθος χρησιμοποιώντας πλείστες των πηγών που αναφέρονται στη διαδοχή του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Η πραγματικότητα είναι ότι η γνώση που έχουμε οι περισσότεροι για τον Μέγα Αλέξανδρο αρχίζει με τις μάχες του και τελειώνει με τον θάνατό του. Το μετά μας έχει παραμείνει αν όχι εντελώς άγνωστο, σίγουρα δυσδιάκριτο και ασαφές. Ίσως να φταίει ότι ελάχιστα διδάσκεται, ή πιθανόν ότι δεν αποτελεί μία ελκυστική και γεμάτο μυστήριο ιστορική εποχή. Πέρα από εδαφικές διεκδικήσεις, μάχες και ανατροπές ηγεμόνων δε μας προσθέτει «ιστορίες» τύπου Γόρδιου Δεσμού, Γρανικού Ποταμού, Φίλιππου και Ολυμπιάδας κλπ. Αυτή η περιρρέουσα ατμόσφαιρα που έχει επικρατήσει περί της εποχής εκείνης, ανατρέπεται διαβάζοντας το εν λόγω βιβλίο. Μας αφορά άμεσα, όχι λόγω ιστορικού ενδιαφέροντος και μόνο, αλλά επειδή μας κατατοπίζει επακριβώς για το πως εξελίσσεται από τον θάνατο του Μεγάλου Αλεξάνδρου και εντεύθεν όλη η ιστορική πραγματικότητα στον ελλαδικό χώρο.
Οι Σελευκίδες, η γενιά δηλαδή του Σέλευκου του Α΄, που μας εξιστορεί ο συγγραφέας θα λειτουργήσουν ως το μοναδικό βασίλειο της τότε εποχής που θα προσπαθήσει να κρατήσει το όραμα του Μέγα Αλέξανδρου ζωντανό. Καθότι βρισκόταν ακριβώς στο μέσο της πάλαι ποτέ κραταιάς αυτοκρατορίας του, θα διαδραματίσει εξόχως κεντρικό ρόλο στη σύνδεση και στη συγκράτηση των κτήσεων της αυτοκρατορίας του.
Πιστεύω ότι όπως και στο άλλο εξαιρετικό βιβλίο του Μάνου Κουμεντάκη «Έλληνας και Φράγκος», που μας παρουσιάζει τη Φραγκοκρατία στην Ελλάδα τον 13ο και 14ο αιώνα, άλλη μία σκοτεινή για τους περισσότερους ιστορική περίοδος, έτσι και αυτό ρίχνει άπλετο φως σε κομμάτια της Ιστορίας που μας έχουν μείνει ανεξερεύνητα. Φρονώ λοιπόν ότι όσοι από εσάς ενδιαφέρεστε να μάθετε τις ιστορικές συνδέσεις των εποχών της διαδοχής του Μεγάλου Αλεξάνδρου που έχουν μείνει στην αφάνεια, αυτό το βιβλίο είναι νομίζω το καταλληλότερο για να σας τις παρουσιάσει.
Επιπροσθέτως θα μπορέσετε να κατανοήσετε πλήρως ότι όσο σπουδαίος και αν έχει υπάρξει ένας ηγέτης, όσο δυνατή και σίγουρη μπορεί να είναι μία «υπερδύναμη» πάνω στη Γη, όσα εδάφη κι αν κατακτηθούν, θα έρθει η στιγμή της απόλυτης κατάρρευσης. Και αυτό φυσικά δεν συνέβη μόνο στους χρόνους του Μεγάλου Αλεξάνδρου και μετά, αλλά διαπιστώθηκε ιστορικώς και στις περιπτώσεις των Μινωιτών, των Μυκηναίων, των Χετταίων και Ασσυρίων, των Αιγυπτίων, της Ρώμης, της Κίνας, των Αυτοκρατοριών του Μεσαίωνα και μετά, κ.ο.κ. Όλη λοιπόν αυτή η διδαχή ας αποτελέσει παράδειγμα προς όλους μας για την «πίστη και την αφοσίωση» που δείχνουμε στο σήμερα και στους ηγέτες.
Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ
