Είμαι ό,τι θυμάμαι

---Δημοσίευση: 12/05/2026---

Περίληψη οπισθόφυλλου:

Η Τζόυς Σμυρναίου είναι μια γυναίκα όμορφη, καλλιεργημένη και μόνη. Έχει στιγματιστεί από τις εμπειρίες των παιδικών και εφηβικών χρόνων της, από τις ιστορίες του αγαπημένου πατέρα της για τον πόλεμο του ’40, από τον πρώτο της μεγάλο έρωτα, τον Μάνο. Η ζωή τής επιφυλάσσει εκπλήξεις που θα την οδηγήσουν στα πρόθυρα της κατάθλιψης. Η καλύτερη φίλη της χάνεται απρόσμενα και ο πρώτος έρωτας επιστρέφει έπειτα από χρόνια. Η Δανάη, η κόρη της φίλης της που έφυγε από τη ζωή, γίνεται η δική της κόρη. Και η μοίρα παίζει πάντοτε τα παράξενα παιχνίδια της... Η Ικαρία είναι το καταφύγιό της, απ’ όπου παίρνει δύναμη για να συνεχίσει. Το νησί αυτό θα σταθεί η αφορμή για να γνωρίσει τον Άλεξ. Θα μπορέσει άραγε ν’ απαγκιστρωθεί από το παρελθόν και όσα την πληγώνουν ακόμα; Γιατί το παρελθόν είναι ικανό να καταστρέψει ανθρώπινες διαδρομές. Η Τζόυς Σμυρναίου όμως ποτέ δεν ξέχασε· είναι ό,τι θυμάται.

Η άποψή μου:

(γράφει η Νατάσα Ανωγειανάκη)

Η συγγραφέας σε αυτό το πρώτο της συγγραφικό βήμα καταφέρνει να μας μεταφέρει στο 1940, μέσω του πατέρα της ηρωίδας της, σε ένα σπίτι με δύο δωμάτια που τους χωρούσε όλους. Ευτυχισμένες στιγμές που γεμάτη νοσταλγία κοιτάζοντας παλιές, κιτρινισμένες φωτογραφίες, ανασύρει στη μνήμη της. Τα δύσκολα χρόνια του πολέμου.

Θυμάται -ζει μέσω εκείνου- την πρώτη βόμβα που έπεσε στην Ελλάδα και συγκεκριμένα στην Πάτρα την 28/10/1940. Ήταν αυτόπτης μάρτυρας κι έζησε τα πάντα από πρώτο χέρι. Κακουχίες, πείνα, αγώνας για την επιβίωση, μάχη για ένα κομμάτι ψωμί. Δεν ξεχνάει ποτέ -όσα χρόνια κι αν περάσουν- τα λόγια του "Φτωχός είναι αυτός που δεν έχει συναισθήματα".

Γι'αυτό κι εκείνη πορεύεται, έχοντας πάντα στο νου της αυτές του τις κουβέντες. Ζει, ερωτεύεται, πέφτει, σηκώνεται. Η κατάθλιψη την συντρίβει αλλά εκείνη παίρνει δύναμη από τα ταξίδια της στην Ικαρία. Εκεί είναι το καταφύγιό της, σε αυτό το μέρος όπου ο χρόνος σταματάει, δεν υπάρχει άγχος, η ψυχή γαληνεύει. Μαζί της, νοερά, βρισκόμαστε στις όμορφες παραλίες, κολυμπάμε στα καταγάλανα νερά, γευόμαστε φρέσκο ψάρι, πίνοντας τοπικό κρασί.

Η Τζόυς ποτέ δεν ξέχασε όσα την πλήγωσαν, είναι ό,τι θυμάται. Η Ιωάννα Καράνταλη πετυχαίνει χωρίς να πλατιάζει, με γρήγορες εναλλαγές, ομαλή πλοκή, να συνδέσει το κοινωνικό με το αισθηματικό μυθιστόρημα θίγοντας σοβαρά θέματα που ταλανίζουν την Ελληνική κοινωνία με πρωταρχικό το πρόβλημα της ψυχικής υγείας. Στόχος της είναι να αφυπνίσει τον αναγνώστη τονίζοντας πόσο σημαντικό είναι να έχει ήρεμη την ψυχή του, να μην αφήνει τίποτα και κανέναν να τον κάνει να πονάει. Το παρελθόν είναι ικανό να καταστρέψει ανθρώπινες διαδρομές αλλά το παρόν είναι αυτό που αξίζει. Με αυτό ως γνώμονα, όλα μοιάζουν τόσο εύκολα στο να πραγματοποιηθούν. Ας αφήσουμε πίσω ό,τι μας πίκρανε, γιατί ότι δε μας σκοτώνει -μας κάνει πιο δυνατούς.

Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ