---Δημοσίευση: 11/05/2026---
Γεννηθήκαμε κάπου κάποτε.
Ούτε και έχει σημασία το πότε και το πού.
Ψάξαμε τον εαυτό μας. Δεν τον βρήκαμε. Κι έτσι τον επινοήσαμε.
«Ταξιδεύουμε» μαζί, γιατί μπορούμε να ταξιδεύουμε και μόνοι.
Γράφουμε γιατί δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς.
Είμαστε η ιδέα του εαυτού μας.
Κι αυτή η ιδέα κάποτε θα σβήσει.
Μέχρι τότε...
Κυρίες και κύριοι... Τα Βιβλιοσημεία ανακρίνουν τη Σοφία Καζαντζιάν και τον Μάριο Ιορδάνου!
Πώς γεννήθηκε η ιδέα να μεταφέρετε τη σειρά «Μαύροι Πίνακες» σε βιβλίο;
Η πρόταση ήρθε από τους ανθρώπους των εκδόσεων Κάκτος, του πιο ιστορικού εκδοτικού οίκου, και μας ξάφνιασε ευχάριστα. Είναι η πρώτη φορά που σενάριο γίνεται βιβλίο. Και η διαδικασία ήταν άκρως δημιουργική.
Υπήρχαν σκηνές ή χαρακτήρες που αναπτύξατε περισσότερο στο βιβλίο σε σχέση με τη σειρά;
Στο βιβλίο υπάρχει η δυνατότητα για περισσότερη εμβάθυνση στον πυρήνα και τα κίνητρα των ηρώων. Δίνονται αποσυμβολισμοί και αποκωδικοποιήσεις επιλογών, που κάναμε ως δημιουργοί, ακόμα και σε σχέση με τα ονόματα των χαρακτήρων. Το βιβλίο είναι η αφορμή για μία βουτιά ακόμα πιο βαθιά στην ιστορία.
.jpg)
Ο τρόπος γραφής μας είναι κινηματογραφικός πάντα. Μας αρέσει ο ρυθμός, η εναλλαγή, οι καταιγιστικές ανατροπές, η εμβάθυνση σε αυτό που κρύβουν οι λέξεις, οι πολυεπίπεδοι χαρακτήρες. Και κυρίως μας αρέσει η ιστορία να έχει στόχο. Να λέγονται τα πράγματα με τη μέθοδο της αφαίρεσης και όχι της πρόσθεσης.
Οι «Μαύροι Πίνακες» του Γκόγια αποτελούν βασικό μοτίβο στο έργο. Τι σας τράβηξε σε αυτούς τους πίνακες και πώς αποφασίσατε να τους ενσωματώσετε;
Ο Γκόγια είναι ο πιο σκοτεινός ζωγράφος που γεννήθηκε ποτέ. Τα έργα του είναι η αντανάκλαση του τρόπου με τον οποίο έβλεπε τον άνθρωπο και τον κόσμο. Αυτό ήταν ό,τι πιο ταιριαστό για τον πυρήνα του δολοφόνου των Μαύρων Πινάκων και για ένα σενάριο/βιβλίο που χρησιμοποιεί την τέχνη ως μηχανισμό αποκωδικοποίησης της ανθρώπινης φύσης.
Πώς ήταν η συνεργασία σας στη συγγραφή; Μοιράζεστε ρόλους ή γράφετε από κοινού κάθε σκηνή;
Το σημαντικό είναι το πριν τη γραφή. Οραματιζόμαστε την ιστορία μας μέχρι τέλους. Ξέρουμε ακριβώς πώς θα ειπωθεί και ποιοι ήρωες/σύμβολα θα την κουβαλήσουν. Αποτυπώνεται στο χαρτί όταν είναι πλέον για εμάς αναπόφευκτο.
Υπήρχαν στιγμές που διαφωνήσατε δημιουργικά και πώς τις ξεπεράσατε;
Η σχέση και η συνεργασία μας βασίζεται σε αμοιβαίες συμφωνίες. Όταν υπάρχει αυτό ως βάση, ό,τι και αν προκύψει είναι απλώς ένα σκαλοπάτι προς το καλύτερο για το κοινό μας “ταξίδι”.
Με μεγάλη συγκίνηση. Κι αυτό όχι γιατί ακούστηκαν και γράφτηκαν τόσο ωραία πράγματα για τη σειρά. Το να πεις ότι κάτι σου αρέσει ή όχι είναι απλό. Το να παίρνεις έμπνευση όμως από αυτό, να οδηγείσαι σε προσωπικές ερμηνείες των πραγμάτων, να ψάχνεις τον Γκόγια, τον Μακιαβέλι, τον Γκαίτε, τον Μπωντλαίρ και να συμμετέχεις ενεργά σε διάλογο γύρω από θέματα όπως η κακοποίηση με αφορμή μία δημιουργία... ναι. Αυτό είναι συγκινητικό. Και ο κόσμος που αγκάλιασε το έργο μας τα έκανε όλα αυτά.
Πιστεύετε ότι το βιβλίο απευθύνεται κυρίως σε όσους έχουν δει τη σειρά ή μπορεί να διαβαστεί και εντελώς αυτόνομα;
Είτε έχεις δει τη σειρά είτε όχι, οι Μαύροι Πίνακες είναι ένα βιβλίο με δική του υπόσταση.
Θα θέλατε να δείτε τους «Μαύρους Πίνακες» να ταξιδεύουν και στο εξωτερικό;
Φυσικά. Αλλά αυτό δεν είναι στο χέρι μας. Είναι κάτι που μπορούν να κάνουν μόνο οι ιθύνοντες. Το ευχόμαστε.
Τι θα θέλατε να κρατήσει ο αναγνώστης όταν κλείσει το βιβλίο;
Οτιδήποτε τον έκανε να βρει σε αυτό ένα κομμάτι του εαυτού του.
Ποιο ήταν το πρώτο βιβλίο που σας έκανε να αγαπήσετε τη λογοτεχνία;
Όλα τα έργα του Φραντς Κάφκα. Και οι δύο, του έχουμε ιδιαίτερη αδυναμία και γι'αυτό στο θέατρο Αργώ ανεβάσαμε ένα δικό μας κείμενο, που βασίζεται στη ζωή και το έργο του. Λέγεται "Η Κατσαρίδα Κ." και είναι ουσιαστικά όλος ο Κάφκα σε μία ώρα και κάτι. Εγώ ερμηνεύω και ο Μάριος σκηνοθετεί.
Αν μπορούσατε να δείτε το έργο σας σε μια άλλη μορφή (θέατρο, σινεμά, podcast), ποια θα προτιμούσατε;
Σημασία δεν έχει η μορφή, αλλά η ουσία αυτού που έχεις να πεις. Όταν ξέρεις τι θέλεις να εκφράσεις, βρίσκεις και τον τρόπο.
Αν μπορούσατε να δώσετε μια συμβουλή στους ήρωες του βιβλίου σας, ποια θα ήταν αυτή;
Το παρελθόν δεν πεθαίνει. Επιστρέφει πάντα με τη μορφή συμπτώματος. Πρέπει να εξαλείψεις τα συμπτώματα, για να νικήσεις την αρρώστια.
Ποιο τραγούδι θα μπορούσε να είναι το «soundtrack» των «Μαύρων Πινάκων»;
Ο τελευταίος σταθμός από Διάφανα Κρίνα.
Με τρεις λέξεις, πώς θα περιγράφατε το βιβλίο σας;
Για τον Μπράντο... (τον σκύλο μας)...
x
©Βιβλιοσημεία - Λιάνα Τζιμογιάννη / Αντζελίνα Λερίου
Πηγή φωτογραφιών: Instagram θεάτρου Αργώ / Κάκτος webpage