Τα άνθη της εντροπίας

---Δημοσίευση: 29/04/2026---

Περίληψη οπισθόφυλλου:

Η πένα του Τζέρεμι Ρόμπερτ Τζόνσον, βουτηγμένη σ’ ένα μελάνι μυστηρίου, φόβου και επιστημονικής φαντασίας, μεταγράφει τις σκοτεινές πτυχές της ανθρώπινης φύσης και τις κοινωνικές αντιφάσεις. Με βαθιά ανθρώπινο και πολιτικό υπόβαθρο ανατέμνει την πολυπλοκότητα τού να υπάρχεις, ατομικά και κοινωνικά, δοσμένη σε «μικρές περιπέτειες» που θα σου μείνουν αξέχαστες. Όπως και να ‘χει, ο Τζέρεμι Ρόμπερτ Τζόνσον υπόσχεται ένα πράγμα: «Η βόλτα θα είναι ξέφρενη».

Ο Τζέρεμι Ρόμπερτ Τζόνσον είναι συγγραφέας ιστοριών μυστηρίου και τρόμου. Τα έργα του έχουν λάβει επαίνους από την εφημερίδα The Washington Post και το Publishers Weekly, καθώς και από συγγραφείς όπως ο David Wong, ο Chuck Palahniuk και ο Jack Ketchum, ενώ έχουν δημοσιευτεί διεθνώς σε πολλές ανθολογίες και περιοδικά.

Η άποψή μου:

(γράφει η Ρούλα Κεφάκη)

Δεν έχω ιδιαίτερη αδυναμία στα διηγήματα. Επιλέγω σχεδόν πάντα μυθιστορήματα, συνήθως από 500 σελίδες και πάνω, που μου δίνουν τη δυνατότητα να εμβαθύνω στους χαρακτήρες, να ανακαλύψω τα μυστικά τους, να περιηγηθώ στις ζωές τους, να εντρυφήσω στις αδυναμίες τους.

Αν όμως τα περισσότερα διηγήματα είχαν κάτι από τη μαεστρία και το ύφος του Jeremy Robert Johnson, ε, τότε θα πρόσθετα πολλά περισσότερα στη συλλογή μου!

Τα «Άνθη της Εντροπίας» είναι ακριβώς αυτό που περιμένεις από τις  εκδόσεις Οξύ / Σειρά Κόλαση. Ένα βιβλίο σκοτεινό, ευφάνταστο, βίαιο, ανησυχητικό. Η μία ιστορία μετά την άλλη σε παρασέρνουν σε έναν κόσμο χαοτικό, όπου η αμφίβολη ματιά του ήρωα παρεμβαίνει σε εκείνη του αναγνώστη, θαμπώνοντας τα όρια μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας. Ο συγγραφέας έχει έναν μοναδικό τρόπο να σε κάνει στην ίδια πρόταση να ανατριχιάζεις σύγκορμος (κοιτάζεις και πίσω από την πλάτη σου καλού-κακού κι ας υπάρχει τοίχος!) και να μη θες να σταματήσεις να διαβάζεις. Γιατί μπορεί το σύμπαν του Johnson να είναι εντελώς, απόλυτα παρανοϊκό, αλλά είναι και αφάνταστα διασκεδαστικό. Ένα εξαιρετικά καλογραμμένο freak show.

Οι ιστορίες κάπου έχουν μια γενναία δόση διαστροφής, όπως στις «Γυάλινες Πολιτείες», όπου η χήρα ερεθίζεται με τον ιατροδικαστή που μόλις εξέτασε τη διαμελισμένη σορό του συζύγου της. Αλλού δεν μπορείς να μη νιώσεις έντονο το κωμικό στοιχείο, όπως στο «Καλοντυμένος κύριος στο τέλος της ουράς», με τον ήρωα να αντιμετωπίζει την ολέθρια πυρηνική απειλή με χειροποίητη στολή φτιαγμένη από ζωντανές κατσαρίδες -και σοκολατένια σνακ- ή στο «Παιχνίδι του Κρόνου», όπου ο Τάι δαγκώνει και κόβει τη μύτη του φίλου του με τα δόντια του, για να καταλήξει στο χρήσιμο συμπέρασμα ότι ήταν... τραγανιστή. «Ε, Τοντ, συγγνώμη ρε μαλάκα», λέει ο κανίβαλος. Φίλοι είναι εξάλλου, μια συγγνώμη είναι αρκετή, δεν του ξερίζωσε δα και κάποιο σπουδαίο μέλος!

Δεν κινούνται όλα τα διηγήματα στο ίδιο ύφος, ίσα-ίσα. Κάποια είναι λυπηρά, σπαρακτικά ακόμα, κι άλλα τρυφερά. Όλα όμως, ένα προς ένα, είναι αξιομνημόνευτα. Υπήρξαν ασφαλώς διηγήματα που μου άρεσαν περισσότερο από άλλα, αλλά δεν υπήρξε ούτε ένα που να μη μου εξάψει το ενδιαφέρον.

Φαντασία, χιούμορ, κυνισμός, τρόμος, εξαιρετική γραφή. Η ιδανική συλλογή διηγημάτων. «Η βόλτα θα είναι ξέφρενη, αλλά μετά από λίγο ταρακούνημα θα φτάσετε στον προορισμό σας σώοι και -ως επί το πλείστον- αβλαβείς, ενώ επιπλέον θα είστε ακόμα ο εαυτός σας. Ή τουλάχιστον κάποιος που μοιάζει και συμπεριφέρεται όπως εσείς. Ή, τέλος πάντων, κάποιος που τον/την περνούν για εσάς τις περισσότερες φορές. Ειλικρινά, ο πραγματικός σας εαυτός ίσως να μη σας λείψει καθόλου», γράφει σατιρικά, αλλά εξαιρετικά εύστοχα, στην εισαγωγή του βιβλίου ο Μπράιαν Ίβενσον.

Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ