---Δημοσίευση: 29/08/2026---
Η Monika Kuros είναι γνωσιακή-συμπεριφορική θεραπεύτρια και υπνοθεραπεύτρια, με βαθιά αφοσίωση στην υποστήριξη ατόμων που αντιμετωπίζουν την κατάθλιψη και τις αγχώδεις διαταραχές.
Μέσα από την επιστημονικά τεκμηριωμένη προσέγγισή της, καθοδηγεί τους ανθρώπους να αναγνωρίσουν και να μεταμορφώσουν τα αρνητικά μοτίβα σκέψης που επηρεάζουν τη ζωή τους.
Στο βιβλίο αυτό, η Monika μοιράζεται τη γνώση και την πολύτιμη εμπειρία της, προσφέροντας έναν πρακτικό οδηγό για όσους αναζητούν να ξαναβρούν την ισορροπία, να ανακτήσουν τον έλεγχο και να πορευτούν προς μια ζωή με νόημα και ευημερία.
Κυρίες και κύριοι... Τα Βιβλιοσημεία ανακρίνουν τη Monika Kuros!
Τι σας ώθησε να γράψετε το βιβλίο Κατάθλιψη Βήματα ελπίδας από μια θεραπεύτρια;
Μ.Κ.: Με ώθησε μια πολύ απλή ανάγκη: να υπάρχει το βιβλίο που θα ήθελα να μπορώ να δώσω σε έναν άνθρωπο όταν μου λέει «δεν αναγνωρίζω πια τον εαυτό μου». Στη θεραπεία βλέπω πόσο δύσκολο είναι να μιλήσει κανείς για την κατάθλιψη, ιδιαίτερα όταν ούτε ο ίδιος καταλαβαίνει καλά τι του συμβαίνει. Ήθελα να του προσφέρω λόγια για όσα αισθάνεται και, μαζί με αυτά, λίγη συντροφιά σε μια περίοδο που συχνά βιώνεται με μεγάλη μοναξιά.
Ποιο είναι το βασικό μήνυμα που θέλετε να περάσετε;
Μ.Κ.: Θα ήθελα ο αναγνώστης να κλείσει το βιβλίο γνωρίζοντας ότι αυτό που του συμβαίνει έχει εξήγηση και μπορεί να αντιμετωπιστεί. Η κατάθλιψη επηρεάζει βαθιά τον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε τον εαυτό μας και το μέλλον, γι’ αυτό και τη στιγμή που τη βιώνουμε είναι δύσκολο να φανταστούμε ότι κάτι μπορεί να αλλάξει. Μπορεί όμως. Δεν είναι εύκολο ούτε γίνεται από τη μια μέρα στην άλλη, αλλά είναι δυνατό.
Γιατί επιλέξατε τον τίτλο «Βήματα Ελπίδας»;
Μ.Κ.: Γιατί στην κατάθλιψη ακόμη και η λέξη «ελπίδα» μπορεί να ακούγεται πολύ μακρινή. Ήθελα να της δώσω μια πιο χειροπιαστή μορφή: όχι ως υπόσχεση ότι όλα θα αλλάξουν ξαφνικά, αλλά ως το επόμενο βήμα που είναι δυνατό να γίνει. Με αυτή τη λογική είναι γραμμένο και το βιβλίο. Κάθε βήμα φωτίζει μια διαφορετική πλευρά της κατάθλιψης και προσφέρει κάτι συγκεκριμένο πάνω στο οποίο μπορεί να στηριχθεί ο αναγνώστης, με τον δικό του χρόνο και ρυθμό.
Μ.Κ.: Είναι μια σταδιακή απομάκρυνση από τη ζωή και συχνά από τον ίδιο μας τον εαυτό. Ο άνθρωπος μπορεί να βρίσκεται ανάμεσα σε άλλους και να αισθάνεται μακριά, να γνωρίζει ότι κάποτε αγαπούσε κάτι αλλά να μην μπορεί πλέον να το αισθανθεί. Ακόμη και η ελπίδα των άλλων μπορεί να του φαίνεται ξένη. Η κατάθλιψη δεν αφαιρεί μόνο τη χαρά• επηρεάζει τη δυνατότητα να φανταστεί κανείς ότι η χαρά μπορεί κάποτε να επιστρέψει.
Τι θα λέγατε σε έναν άνθρωπο που δυσκολεύεται να ζητήσει βοήθεια;
Μ.Κ.: Θα του έλεγα: δεν χρειάζεται να ξέρεις από πού να αρχίσεις. Μπορείς απλώς να πεις «δεν είμαι καλά». Αυτές οι λίγες λέξεις αρκούν για μια αρχή. Καταλαβαίνω ότι το να μιλήσεις μπορεί να σε φοβίζει -ίσως σκέφτεσαι ότι θα γίνεις βάρος ή ότι κανείς δεν θα σε καταλάβει. Όμως δεν χρειάζεται να περιμένεις να φτάσεις στα όριά σου για να δικαιούσαι βοήθεια.
Στο βιβλίο σας δίνετε και πρακτικές συμβουλές. Πόσο σημαντικό είναι αυτό;
Μ.Κ.: Ήταν σημαντικό το βιβλίο να μην προσφέρει μόνο κατανόηση, αλλά και κάτι που ο αναγνώστης μπορεί να δοκιμάσει στην καθημερινότητά του. Όχι μια ακόμη λίστα υποχρεώσεων που θα τον κάνει να αισθανθεί άσχημα αν δεν την ακολουθήσει, αλλά μικρά σημεία στήριξης. Οι πρακτικές συμβουλές δεν αντικαθιστούν τη θεραπεία. Μπορούν όμως να λειτουργήσουν σαν ένα προσωρινό κιγκλίδωμα: δεν περπατά αντί για εσένα, αλλά σου προσφέρει κάτι να κρατήσεις ώσπου να σταθείς λίγο πιο σταθερά.
Πώς μπορεί κάποιος να αναγνωρίσει ότι χρειάζεται βοήθεια;
Μ.Κ.: Συνήθως το καταλαβαίνουμε όταν αυτό που νιώθουμε δεν περνά, αλλά αρχίζει να απλώνεται σε όλο και περισσότερες πλευρές της ζωής μας. Όταν η καθημερινότητα βαραίνει, η επαφή με τους άλλους δυσκολεύει και όσα κάποτε μας έδιναν χαρά ή ενδιαφέρον παύουν να μας αγγίζουν. Δεν χρειάζεται, όμως, να περιμένει κανείς μια πλήρη κατάρρευση. Η στιγμή που αισθάνεται ότι δεν μπορεί πια να διαχειριστεί μόνος του όσα περνά είναι ήδη μια καλή στιγμή για να απευθυνθεί σε κάποιον.
Μ.Κ.: Ο άνθρωπος δεν έρχεται πάντοτε στη θεραπεία επειδή έχει ελπίδα. Μπορεί να έρχεται επειδή κουράστηκε, επειδή φοβήθηκε ή επειδή κάποιος δικός του τον ενθάρρυνε. Και αυτό είναι αρκετό για να αρχίσουμε. Υπάρχουν φορές που ο θεραπευτής κρατά την ελπίδα για λίγο, χωρίς να πιέζει τον άλλον να τη νιώσει. Μέχρι να εμφανιστεί εκείνη η πρώτη, μικρή στιγμή κατά την οποία η ζωή δεν μοιάζει πια εντελώς κλειστή.
Υπάρχει κάποια στιγμή που θυμάστε έντονα από την επαγγελματική σας εμπειρία;
Μ.Κ.: Θυμάμαι περισσότερο τις μικρές φράσεις που λέγονται σχεδόν αθόρυβα. Ένα «σήμερα ήθελα να σηκωθώ από το κρεβάτι», ένα «μου έλειψε ένας άνθρωπος» ή ένα «σκέφτηκα κάτι που θα ήθελα να κάνω». Για κάποιον άλλον μπορεί να ακούγονται ασήμαντα. Μέσα στη θεραπεία, όμως, γνωρίζεις ότι μερικές φορές αυτή είναι η στιγμή που ο άνθρωπος αρχίζει να επιστρέφει στη ζωή -και στον εαυτό του.
Πώς προσεγγίζετε έναν άνθρωπο που βρίσκεται σε κατάθλιψη στη θεραπεία;
Μ.Κ.: Με ηρεμία και χωρίς να βιάζομαι να τον οδηγήσω κάπου. Η κατάθλιψη συχνά συνοδεύεται από την αίσθηση ότι κανείς δεν καταλαβαίνει πραγματικά πόσο δύσκολη έχει γίνει η ζωή. Γι’ αυτό, πριν αναζητήσουμε λύσεις, θέλω να καταλάβω τον άνθρωπο που έχω απέναντί μου: τι έχασε, τι κουράστηκε να αντέχει και τι δεν μπόρεσε μέχρι σήμερα να πει. Από τη στιγμή που αισθανθεί ότι δεν χρειάζεται πια να κρύβεται, κάτι μέσα στη θεραπεία έχει ήδη αρχίσει να αλλάζει.
Πόσο δύσκολο ήταν να γράψετε για ένα τόσο ευαίσθητο θέμα;
Μ.Κ.: Με δυσκόλεψε κυρίως η ευθύνη απέναντι στον αναγνώστη. Ήξερα ότι το βιβλίο μπορεί να διαβαστεί από κάποιον που βρίσκεται σε μια στιγμή μεγάλης ευαλωτότητας. Δεν ήθελα να του μιλήσω από απόσταση ούτε να του υποσχεθώ ότι υπάρχουν εύκολες λύσεις. Προσπάθησα να είμαι ειλικρινής για την κατάθλιψη, αλλά και προσεκτική με τις λέξεις μου. Να μην κρύψω τη δυσκολία και, ταυτόχρονα, να μην κάνω τον ορίζοντα να φαίνεται ακόμη πιο σκοτεινός.
Πιστεύετε ότι η κοινωνία σήμερα κατανοεί καλύτερα την ψυχική υγεία;
Μ.Κ.: Η ψυχική υγεία έχει γίνει περισσότερο ορατή, χωρίς να έχει γίνει πάντοτε περισσότερο κατανοητή. Μιλάμε εύκολα για την αυτοφροντίδα, τα όρια και το τραύμα, αλλά η πραγματική δοκιμασία έρχεται όταν ο άλλος δεν μπορεί να είναι διαθέσιμος, παραγωγικός ή ευχάριστος. Τότε φαίνεται αν αναγνωρίζουμε πράγματι την ψυχική δυσκολία ή αν αποδεχόμαστε μόνο μια εκδοχή της που δεν διαταράσσει τη δική μας ζωή. Η πρόοδος υπάρχει, αλλά δεν μετριέται μόνο από τις λέξεις που μάθαμε• μετριέται από το πόσο χώρο είμαστε πρόθυμοι να δώσουμε στον άνθρωπο που υποφέρει.
Πώς θα περιγράφατε το βιβλίο σας σε μία πρόταση;
Μ.Κ.: Είναι ένα βιβλίο για τις ημέρες που η ελπίδα μοιάζει μακρινή και για τα βήματα που μπορούν, λίγο λίγο, να τη φέρουν πιο κοντά.
Ευχαριστούμε πολύ!
©Βιβλιοσημεία - Λιάνα Τζιμογιάννη / Αντζελίνα Λερίου
