---Δημοσίευση: 08/08/2026---
Περίληψη οπισθόφυλλου:
Πόσο διαφορετική ματιά θα είχαμε αν μπορούσαμε να δούμε τον εαυτό μας σαν έναν πίνακα ζωγραφικής· με τα πιο φωτεινά μας σημεία και τις μικρές ατέλειές μας. Ο καθένας με το δικό του, μοναδικό ρεύμα ζωγραφικής, τρόπο σκέψης και έκφρασης!
Για τον πρωταγωνιστή της ιστορίας, παρότι είναι καμβάς, αυτό δεν στάθηκε εύκολο. Οι διαφορές με τους γύρω του, σε πολλά σημεία, μοιάζουν μεγάλες έως και αξεπέραστες.
Μέσα στο παραμύθι, ο πίνακας καταφέρνει να βρει το καταφύγιό του μέσα στο ίδιο το εργαστήριο, που κάποτε ήταν γεμάτο μουντές αποχρώσεις και «ζημιές». Μετατρέπει έτσι τις περιπέτειές του σε τέχνη και δημιουργία, αφού, με το παράδειγμά του, μας δείχνει πως η συμπερίληψη και οι ίσες ευκαιρίες μπορούν να αλλάξουν τα πάντα γύρω μας.
Η άποψή μου:
(γράφει η Νατάσα Ανωγειανάκη)
Η ιστορία του αφηρημένου πίνακα αφορά όλα τα παιδιά με ΔΕΠΥ (Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής Υπερκινητικότητας).
Ένας άτακτος και λιγάκι απρόσεκτος πίνακας δεν μπορεί να ακολουθήσει τους κανόνες. Κινείται συνεχώς, μιλάει πολύ, ξεχνά, κάνει ζημιές (άθελά του), δημιουργώντας αναστάτωση στους γύρω του. Νιώθει ότι είναι διαφορετικός. Θεωρεί ότι δεν μπορεί να ταιριάξει με τους υπόλοιπους. Όλα του φαντάζουν τεράστια και ανυπέρβλητα μέσα στο μικρό του μυαλουδάκι.
Έλα όμως που κάνει λάθος, αφού καταφέρνει να μετατρέψει τις περιπέτειές του σε έργα τέχνης, με πολύ δημιουργικό κι ευφάνταστο τρόπο.
Η Τζένη Στεφανοπούλου, ως νηπιαγωγός, γνωρίζει καλύτερα από τον καθένα μας το πώς μια αληθινή ιστορία με φανταστικούς χαρακτήρες μπορεί να ενισχύσει την αυτοεκτίμηση του παιδιού. Μια "ζημιά", με την κατάλληλη διαχείριση, μπορεί να μετατραπεί σε ένα υπέροχο αντικείμενο. Με ομαδική εργασία, τα παιδιά αφήνουν τη φαντασία τους ελεύθερη, ενισχύουν την αυτοπεποίθησή τους κι αποδέχονται το ένα το άλλο, μέσα στην ομάδα. Έτσι, ωθούνται στη δημιουργικότητα.
Η εικονογράφηση του Αχιλλέα Ραζή είναι ονειρεμένη! Πινέλα, έντονα χρώματα, καμβάδες όπου αντικατοπτρίζονται όλα τα συναισθήματα -χαρά, λύπη, απογοήτευση, απορία- δίνουν ζωή στο κείμενο κάνοντας τον αναγνώστη να χάνεται στις ολοζώντανες εικόνες του.
Το ζητούμενο είναι να δίνουμε χώρο στον άλλον κι ευκαιρίες για να μας δείξει τι μπορεί να καταφέρει και με ποιους τρόπους. Δεν πειράζει που ίσως να είναι λιγάκι πιο αργός ή λιγάκι πιο απρόσεκτος από εμάς. Δεν έχουμε όλοι τις ίδιες δυνατότητες-δεξιοτεχνίες κι αυτό μας κάνει όλους μοναδικούς στο είδος μας.
...και μην ξεχνάμε, ότι όταν ένα παιδί χαμογελά ευτυχισμένο, ο κόσμος γίνεται πολύ πιο φωτεινός!
Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ
