---Δημοσίευση: 29/09/2026---
Περίληψη οπισθόφυλλου:
ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΕΞΟΧΗΝ ΠΟΛΕΜΙΣΤΡΙΕΣ!
Στην αρχαία Θεμίσκυρα η Ιππολύτη είναι η βασίλισσα των Αμαζόνων, οι οποίες αποτελούν τον φόβο και τον τρόμο σε ολόκληρη την Ελλάδα με τις απαράμιλλες ικανότητές τους στο πεδίο της μάχης. Όμως, όταν καταφθάνει ένα πλοίο στις ακτές τους, φέρνει μαζί του κάτι πιο επικίνδυνο από την απειλή του πολέμου, ένα μέλλον που η Ιππολύτη δεν θα το φανταζόταν ποτέ. Καταλήγοντας στην Αθήνα χωρίς τη θέλησή της, η Ιππολύτη γνωρίζει έναν έρωτα που ξεπερνά ακόμα και τον δεσμό των Αμαζόνων. Μπορεί να ξεχάσει το πολεμικό της παρελθόν και να χτίσει μια νέα ζωή που δεν είχε ονειρευτεί ποτέ;
Με την αδελφή της απούσα, η Πενθεσίλεια δεν έχει άλλη επιλογή από το να ανακηρυχθεί η νέα βασίλισσα των Αμαζόνων. Σε αντίθεση με τη φιλευσπλαχνία και τη σοφία της αδελφής της, εκείνη κυβερνά με παρορμητικότητα και ισχύ. Όταν ο κόσμος της Ιππολύτης αρχίζει να καταρρέει, τα πάντα εξαρτώνται πλέον από την Πενθεσίλεια, η οποία πρέπει να αποφασίσει μέχρι πού είναι διατεθειμένη να φτάσει προκειμένου να υπερασπιστεί την τιμή τους.
Η άποψή μου:
(γράφει η Δανάη Λιαροπούλου)
«Οι Αμαζόνες» της Hannah Lynn είναι ένα μυθολογικό μυθιστόρημα (δεν θα πήγαινα τόσο μακριά ώστε να το αποκαλέσω ιστορικό, καθώς πραγματεύεται καθαρά μυθολογικές αφηγήσεις), το οποίο σε ταξιδεύει στην πρώτη φεμινιστική κοινωνία της αρχαιότητας. Ακολουθούμε τις ζωές δύο από τις κύριες πριγκίπισσες των Αμαζόνων, μεταξύ των οποίων η βασιλεία στο βιβλίο εναλλάσσεται. Παρότι αρκετά σημεία ίσως λαμβάνουν εκτενέστερη περιγραφή, απολαμβάνεις τη διήγηση κάθε λεπτό, ενσωματώνεσαι τον μαγικό κόσμο των Αμαζόνων, και ειδικά χάρη στην ελληνική καταγωγή μας, δεν αργείς να θυμηθείς όσα ξέρεις από παιδί για τη μυθολογία. Προσωπικά απόλαυσα κάθε λεπτό αυτής της μητριαρχικής κοινωνίας, του female empowerment, το οποίο ξεκάθαρα μεταδίδεται από τη συγγραφέα, και με κάνει να νιώθω ιδιαίτερα περήφανη που ο μύθος των Αμαζόνων ξεκίνησε από τη χώρα μου (παρόλο που όλα τα πατριαρχικά στερεότυπα επίσης υπήρχαν την ίδια περίοδο).
Μέσα από το μυθιστόρημα αναδεικνύεται επίσης η αντίθεση μεταξύ ρόλων πατέρα-μητέρας στην αρχαιότητα, μεταξύ του ενστίκτου και του καθήκοντος, καθώς και η υπερφυσική δύναμη της αδελφικής αγάπης. Ίσως να τολμούσα να πω ότι αγγίζει και θέματα κακοποίησης, ενδοοικογενειακής (ψυχολογικής περισσότερο) βίας, καταπίεσης, ακόμα ακόμα και συνδρόμου Στοκχόλμης. Για να μη πολυλογώ, ακόμη μια διαπίστωση για το πόσο πιο ωραίος θα ήταν ο κόσμος χωρίς πατριαρχία!
Να συνεχίσω λέγοντας ότι κάθε ιστορικό μυθιστόρημα που αναφέρεται στην αρχαιότητα, και δει στην αρχαία ή μυθολογική Ελλάδα, το διαβάζω με ελαφριά δυσπιστία, καθώς συνήθως ό,τι γράφεται από ξένους μυθιστοριογράφους ενέχει αρκετές ανακρίβειες, ιστορικά λάθη καθώς και πρακτικά αδιέξοδα. Παραλλαγές από τον αρχικό μύθο εννοείται, θα περιμένουμε όλοι σε τέτοιου τύπου βιβλία χάρη ποιητικής αδείας. Παρόλα αυτά σίγουρα θα σταθώ σε δύο σημεία στο βιβλίο, εκ των οποίων στο ένα αναφέρεται η λέξη «ιός» (δεν γνωρίζαμε σαν κοινωνία τίποτα για τους ιούς μέχρι πολύ-πολύ πρόσφατα σε σχέση με τις Αμαζόνες, εκτός αν εκείνες μας το κρύβανε σκόπιμα) και στο δεύτερο συμβαίνει το αγαπημένο μου cultural appropriation σε μυθολογικά μυθιστορήματα αρχαιότητας: επειδή ζούμε στην Ελλάδα, αυτομάτως σημαίνει ότι έχουμε θάλασσα στα πέντε λεπτά με τα πόδια. Στον γνωστό μύθο του Αιγέα, ο γνωστός βασιλιάς της Αθήνας αγνάντευε τη θάλασσα από το Σούνιο για την έλευση του γιου του. Ωστόσο ένα απλό google maps θα μπορούσε να μας πληροφορήσει εύκολα ότι το Σούνιο δε βρίσκεται σε περπατήσιμη απόσταση από την ακρόπολη των Αθηνών, ώστε μάλιστα κάποιος να το κάνει μέσα σε πέντε λεπτά.
Ενδιαφέρουσα βέβαια βρήκα και την εμφάνιση ξαφνικά του Παρθενώνα. Στον 13ο αιώνα π.Χ. ο Χρυσός Αιώνας του Περικλέα ίσως να είχε μερικές διαφωνίες με αυτό το timeline. Χωρίς να στεκόμαστε σε αυτές τις λεπτομέρειες, είναι ένα πραγματικά, ωραίο βιβλίο για το είδος του, που θα αρέσει σε κάθε αναγνώστη, ο οποίος μπορεί να απόλαυσε την "Κίρκη" ή "Το τραγούδι του Αχιλλέα". Θα το ξαναδιάβαζα!
Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ
