---Δημοσίευση: 07/08/2026---
Περίληψη οπισθόφυλλου:
Όταν η Ρίτα, νεαρή ιστορικός, επιστρέφει στην Αντίπαρο για να τακτοποιήσει την κληρονομιά της γιαγιάς Μαργαρώς, ο άνεμος και η αλμύρα φέρνουν μαζί τους ψιθύρους από ένα παρελθόν που κανείς δεν τόλμησε να φανερώσει. Στο παλιό σπίτι στον Κάμπο, κρυμμένο βαθιά σε ένα έπιπλο, ανακαλύπτει ένα ξύλινο κουτί γεμάτο μυστικά, κομμάτια ενός έρωτα που άντεξε μισό αιώνα στη σιωπή.
Από τις αυλές της Αντιπάρου μέχρι τα σοκάκια της Σύρου, η Ρίτα ακολουθεί ένα νήμα κρυφών συναντήσεων και σκιερών υποσχέσεων, ώσπου βρίσκεται πρόσωπο με πρόσωπο με μια αλήθεια ικανή να ενώσει ή να πληγώσει τρεις γενιές.
Την ίδια στιγμή, έρχεται κοντά με τον Γιώργη, καπετάνιο του νησιού, και καλείται να αναμετρηθεί με ένα ερώτημα που δεν αφορά μόνο το παρελθόν: πόσο χώρο αφήνουμε στον έρωτα να υπάρξει όταν η αλήθεια πονά;
Δύο χρονικές γραμμές, δύο έρωτες και μια αλήθεια που, αργά ή γρήγορα, ζητά να ειπωθεί. Ένα μυθιστόρημα για τον έρωτα που δεν χωρά στα πρέπει, για τα μυστικά που ταξιδεύουν σιωπηλά από γενιά σε γενιά και για το θάρρος που απαιτεί η αλήθεια, ακόμη κι όταν πονά.
Η άποψή μου:
(γράφει η Χρύσα Παναγοπούλου)
Είναι ούριος ο άνεμος που σε ταξιδεύει σε οποιοδήποτε νησί. Οι βουκαμβίλιες, η θαλασσινή αύρα, το φρέσκο ψάρι, μα πάνω απ'όλα οι αναμνήσεις που ριζώνουν και δεν φεύγουν ποτέ. Παρακολουθούμε με αγωνία, θα έλεγα, τρεις γενιές γυναικών, της γιαγιάς Μαργαρώς, της Ζαχαρούλας και της εγγονής, της Ρίτας. Η τελευταία τρέφει αγάπη για την Αντίπαρο, παρά που δεν έχει ζήσει στο νησί παρά ελάχιστα. Μοιάζει να το νοιάζεται, να το αγαπάει και θέλει να μάθει την ιστορία του αλλά και την ιστορία της, τις ρίζες της, την καταγωγή της. Ποια είναι στ'αλήθεια η γιαγιά Μαργαρώ και ποια τα ονειρά της; Θα ξεφύγει ποτέ από τη σκιά της αυστηρής και άτεγκτης μητέρας της;
Ένα βιβλίο γεμάτο αναμνήσεις και θύμισες, απλό και βατό -το καλύτερο θα έλεγα- για κάποιον που θέλει να ξεκινήσει την ανάγνωση αλλά δεν ξέρει με τι. Για κάποιον που του αρέσουν οι παραδόσεις να συναντούν την σύγχρονη εποχή. Για κάποιον που θέλει να δει την Αντίπαρο με αγάπη μέσα από τα μάτια της συγγραφέως. Για κάποιον που λατρεύει τα ταξίδια που αφουγκράζεται τα μελτέμια του νησιού αλλά συνάμα αγαπά να διαβάζει για μεγάλους έρωτες που δεν χωρούν αμφισβήτηση. Στέκουν αγέρωχοι και αιώνιοι και σου θυμίζουν τον Χήθκλιφ και την Κάθριν από τα Ανεμοδαρμένα ύψη.
Κάποια στιγμή δάκρυσα, κι ήταν περίεργο και απρόσμενο, γιατί δάκρυσα με την επιθυμία της Ρίτας να διδάξει παιδάκια και να μεταλαμπαδεύσει τις γνώσεις της. Ίσως γιατί θεωρώ ότι οι παιδικές ψυχές είναι ακόμα πιο όμορφο έχει αναδείξει αυτός ο κόσμος, πολύ πιθανόν όμως να με συγκίνησε η αγάπη της Ρίτας για την διδασκαλία. Φαντάστηκα μια νέα γυναίκα με όρεξη και αγάπη γι'αυτό που κάνει, έτσι θα έπρεπε να είναι ο κάθε δάσκαλος.
Η Ρίτα συνδυάζει υπομονή και επιμονή στις σωστές δόσεις. Είναι μια γυναίκα που δεν φοβάται τις αλλαγές και πράγματι μοιάζει να μην φοβάται τίποτα. Με θάρρος και πίστη ακολουθεί τα ιδανικά της μα έχει την μέριμνα να κάνει τον χήρο παππού της περήφανο και ευτυχισμένο. Ο παππούς Νικόλας, μια μορφή γραφική, αν και δεν έχει πρωταγωνιστικό ρόλο στην υπόθεση, μας κάνει εντύπωση πώς ξεχειλίζει από αγάπη για την εκλιπούσα σύζυγό του και μάλιστα σε εκείνα τα χρόνια τα παλιά δεκαετίες 60 και 70 που η γυναίκα είχε κατώτερο ρόλο από το «ισχυρό» αρσενικό. Ο παππούς Νικόλας όμως δεν ήταν τέτοιος άνθρωπος, το διαπιστώνουμε και με την υπέρμετρη αγάπη που αγκάλιασε τον ερχομό του κοριτσιού, της Ζαχαρούλας στην οικογένεια. Το πώς δεν έφερε αντίρρηση στην σύζυγο που επέλεξε το όνομα και πόσο στάθηκε σπαθί στο πλάι της όλα τα χρόνια της ζωής της. Αν κάποιος αξίζει ένα βραβείο, είναι αυτός ο παππούς.
Στο αντίποδα συναντάμε τον Άγγελο, τον εφηβικό έρωτα της Ρίτας που βρίθει από θυμό, ζήλια και μισαλλοδοξία. Είναι το παράδειγμα προς αποφυγή γιατί ένα τέτοιο είδος ανθρώπου είναι στην πραγματικότητα κενός μέσα του, και την κενότητα αυτή θέλει να την καλύψει βλάπτοντας τους άλλους.
Για την γιαγιά την Μαργαρώ δεν θα μιλήσω, στην κυριολεξία κλέβει την παράσταση, όμορφη, δροσερή, ποθητή στα νιάτα της μα και τόσο θλιμμένη... Την ιστορία της σας αφήνω να την ανακαλύψετε μόνοι σας.
Θα θυμάμαι για πάντα ότι και τα μικρά νησιά που δεν είναι τόσο δημοφιλή έχουν τη χάρη τους, αρκεί να τα αγαπάς.
Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ
