Συνέντευξη στη Στέλλα Μηνά

---Δημοσίευση: 11/11/2026---

Η Στέλλα Μηνά γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1997. Είναι απόφοιτος του Τμήματος Θεάτρου της Σχολής Καλών Τεχνών και εργάζεται στην επιμέλεια κειμένων.

Έργα της έχουν διακριθεί σε πανελλήνιους και διεθνείς διαγωνισμούς λογοτεχνίας, ενώ από τις εκδόσεις Συμπαντικές Διαδρομές κυκλοφορούν επίσης τo βιβλίο «Το Κυνήγι» καθώς και τα διηγήματά της, «Αλλάζοντας Οπτική» (ανθολογία Larry Niven 2014) και «Η Πείνα» (ανθολογία Larry Niven 2024, υπό έκδοση).

Η θεματολογία της εστιάζει στη σιωπηρή βία των μικρών, καθημερινών στιγμών, με έμφαση στην ανθρώπινη φθορά, τον ψυχολογικό τρόμο και τη λεπτή γραμμή ανάμεσα στο γνώριμο και το ανοίκειο. Περισσότερα στην ιστοσελίδα της.

Κυρίες και κύριοι... Τα Βιβλιοσημεία ανακρίνουν τη Στέλλα Μηνά!

Πότε ανακαλύψατε την αγάπη σας για τη συγγραφή και τι ήταν αυτό που σας ώθησε να ασχοληθείτε με τη λογοτεχνία;

Σ.Μ.: Από πολύ μικρή ήρθα σε επαφή με τον κόσμο των βιβλίων και σχεδόν αντανακλαστικά θέλησα να γράψω τις δικές μου ιστορίες. Μεγαλώνοντας, συνέχιζα την αναζήτηση μοναδικών ιστοριών και ανακάλυψα πως κάποιες ιστορίες αν ήθελα να τις διαβάσω τότε έπρεπε να τις γράψω εγώ.

Από πού αντλείτε συνήθως έμπνευση για τις ιστορίες σας;

Σ.Μ.: Προσπαθώ οι ιστορίες μου να έχουν μια γεύση πραγματικότητας μέσα. Είτε κάποιο πραγματικό γεγονός στον κόσμο, είτε κάποιο ιστορικό συμβάν ή ακόμα και κάποιο προσωπικό ανέκδοτο που θα ακούσω, όλα αυτά γίνονται πηγή έμπνευσης για μένα.

Πώς γεννήθηκε η ιδέα για το πρώτο σας βιβλίο, «Το Κυνήγι»;

Σ.Μ.: Παρακολουθώντας ένα ντοκιμαντέρ για τις άγριες ομορφιές της χώρας μας ένιωσα μια αίσθηση φόβου για αυτά τα μεγαλειώδη τοπία. Έπειτα, επειδή το είδος που γράφω είναι τέτοιο, το μυαλό μου πήγε γρήγορα στο πόσο επικίνδυνοι είναι οι άνθρωποι σε τέτοια σημεία όπου ο νόμος και ο πολιτισμός είναι μακριά.

Ποιο ήταν το δυσκολότερο κομμάτι κατά τη συγγραφή του συγκεκριμένου βιβλίου;

Σ.Μ.: Το να αποφασίσω πότε τελειώνει η διαδικασία και πρέπει επιτέλους να πατήσεις το κουμπί «αποστολή» για να ξεκινήσει το ταξίδι του ένα βιβλίου. Αλλιώς μπορεί να συνεχίσεις να το επεξεργάζεσαι για χρόνια, άλλωστε καμία ιστορία δεν είναι τέλεια.

Στο βιβλίο «Παιχνίδια μνήμης» ασχολείστε με θέματα όπως η απώλεια, η ενοχή και η μνήμη. Τι σας ενέπνευσε να επιλέξετε αυτές τις θεματικές; 

Σ.Μ.: Το Κυνήγι και το Παιχνίδια μνήμης αποτελούν κατά κάποιο τρόπο τις δύο όψεις ενός νομίσματος. Πάντα με ενδιέφερε το πως η μνήμη μπορεί να αποτελέσει κάτι ρευστό και το πως οι άνθρωποι μπορούν να μεταβάλλουν ολόκληρα τμήματα της μνήμης τους όταν βρίσκονται αντιμέτωποι με αισθήματα ενοχής. Η απώλεια, από την άλλη, αποτελεί, κατά τη γνώμη μου, πολύ δυνατή κινητήρια δύναμη για μια ιστορία.

Υπάρχει κάποιος χαρακτήρας από τα βιβλία σας με τον οποίο αισθάνεστε περισσότερο συνδεδεμένη; 

Σ.Μ.: Η Κασσιανή, στο Κυνήγι, η οποία επιτελεί το πολύ δύσκολο έργο του να λέει την αλήθεια ακόμα και όταν κανείς δεν θέλει να την ακούσει.

Πώς καταφέρνετε να δημιουργείτε ατμόσφαιρα μυστηρίου και αγωνίας στις ιστορίες σας; 

Σ.Μ.: Σίγουρα αντλώ έμπνευση από κάθε μέσο. Το βασικό αντικείμενό μου υπήρξε το θέατρο, το οποίο έχει το εξής ιδιαίτερο, η ένταση κλιμακώνεται πολύ συχνά μέσα από τους διαλόγους καθώς είναι ιδιαίτερα δύσκολα τα ειδικά εφέ που συναντάμε στην οθόνη. Ο διάλογος αποτελεί ισχυρό όπλο, λοιπόν, για αυτή την ατμόσφαιρα. Από την άλλη, το βιβλίο έχει το εξής πλεονέκτημα: έχουμε άμεση επαφή με τον πρωταγωνιστή μας, βιώνουμε τα συναισθήματα του και συχνά ακούμε τις σκέψεις του έτσι η αγωνία μας κορυφώνεται φιλτραρισμένη μέσα από τη δική του.

Ποιο από τα δύο βιβλία σας θεωρείτε ότι σας δυσκόλεψε περισσότερο και γιατί; 

Σ.Μ.: Το Κυνήγι ήταν πιο απαιτητικό και από πλευρά έκτασης και από πλευρά έρευνας. Είχε πολλά πράγματα να ολοκληρώσει σε συγκεκριμένο αριθμό λέξεων και έπρεπε να διαχειριστώ την προσοχή του αναγνώστη χωρίς να τον κουράσω μέχρι το τέλος.

Υπάρχει κάποιο λογοτεχνικό έργο ή κάποιος συγγραφέας που έχει επηρεάσει ιδιαίτερα τη γραφή σας;

Σ.Μ.: Είναι εντυπωσιακός ο τρόπος που χειρίζεται την ατμόσφαιρα ο Stephen King στο «Μίζερι» και ο Thomas Harris στη «Σιωπή των αμνών» και τον «Κόκκινο Δράκο». Πιο σύγχρονη μαίτρ του είδους είναι η Tess Geritsen με τον «Χειρούργο». Θεωρώ και τα τρία εμβληματικά έργα τρόμου που με τον τρόπο του το καθένα δημιουργεί συναισθηματική ένταση στον αναγνώστη.

Τι θα συμβουλεύατε έναν νέο άνθρωπο που θέλει να ασχοληθεί με τη συγγραφή;

Σ.Μ.: Να διαβάζει όσο γίνεται περισσότερο το είδος που του αρέσει να γράφει αλλά και εντελώς διαφορετικά είδη. Έχουμε περάσει μια εποχή που η στεγανότητα των ειδών ανήκει στο παρελθόν και υπάρχει η ανάγκη για φρέσκες ιδέες. Να επενδύσει σε καλή γνώση της γλώσσας στην οποία γράφει και να εξασκείται ασταμάτητα.

Ευχαριστούμε πολύ!

©Βιβλιοσημεία - Λιάνα Τζιμογιάννη / Αντζελίνα Λερίου