---Δημοσίευση: 03/06/2026---
Περίληψη οπισθόφυλλου:
Ποιο, πραγματικά, ήταν εκείνο το μικρό κορίτσι που μεγάλωσε μεταξύ Νέας Υόρκης και Ελλάδας, εκβιαζόταν για να τραγουδά από τη συναισθηματικά βίαιη μητέρα της, παντρεύτηκε έναν άντρα που την έκλεβε κι ερωτεύτηκε έναν κροίσο που της φερόταν βίαια και απαξιωτικά;
Μέσα από μια αδημοσίευτη αλληλογραφία της Μαρίας Κάλλας, η Lyndsy Spence ρίχνει φως στην τραγική ιδιωτική ζωή της μεγάλης Ελληνίδας ντίβας. Με τα λόγια της ίδιας της Κάλλας, μαθαίνουμε πως ο Ωνάσης τη νάρκωνε, ο Μενενγκίνι έγραφε τα κέρδη της στο όνομά του και ο πατέρας της προσποιούνταν ότι πέθαινε πάμφτωχος σε νοσοκομείο, σε μία προσπάθεια να της αποσπάσει χρήματα...
Η γυναίκα που πάλεψε με τη νευρομυϊκή διαταραχή, που έχασε τη φωνή της λόγω της ασθένειάς της και λόγω των καταχρήσεων και που στο τέλος της ζωής της, μόνη στο Παρίσι, ζητούσε από την αδερφή της ηρεμιστικά, είναι ο ίδιος άνθρωπος που μέχρι και σήμερα προκαλεί τεράστια συγκίνηση μέσα από τις αριστουργηματικές ηχογραφήσεις της. Την τραγική ιστορία της Μαρίας Κάλλας, της μεγαλύτερης ίσως υψίφωνου στην ιστορία της όπερας, ανασυνθέτει μέσα από άγνωστο μέχρι σήμερα υλικό η ιστορικός Lyndsy Spence.
Η άποψή μου:
Δε θα πω ψέματα: έχω μεγάλη αδυναμία στη Μαρία Κάλλας! Επομένως ξεκίνησα και διάβαζα το βιβλίο αυτό ήδη θετικά προκατειλημμένη. Από τις πρώτες κιόλας σελίδες φάνηκε πόσο θα με δικαίωνε...
Διατηρώντας την αντικειμενικότητά της, η συγγραφέας ξεκινάει να περιγράφει καρέ-καρέ τη ζωή της πιο διάσημης τραγουδίστριας όπερας στον κόσμο. Από τα ταραχώδη παιδικά της χρόνια, την εκφυλισμένη σχέση με την οικογένειά της, μέχρι και τον άδοξο θάνατό της.
Το βιβλίο αυτό σίγουρα δεν είναι για τους λιγόψυχους. Κάτι η ελληνικότητα της Μαρίας, κάτι η άρρηκτη σύνδεσή της με τον Ωνάση, ίσως και λίγο το ρητό «η Ελλάδα τρώει τα παιδιά της», που όλοι από τόσο νωρίς γνωρίζουμε, σε κάνουν να έχεις από την αρχή της ανάγνωσης πολύ δυνατά και πολύ οικεία συναισθήματα. Heartbreaking είναι ίσως ο πιο ταιριαστός χαρακτηρισμός που θα σκεφτόμουν, εφόσον κάθε κεφάλαιο (της ζωής της Μαρίας, συνεπώς και του βιβλίου) είναι πιο επίπονο και πιο σκοτεινό από το προηγούμενο. Εκούσια ή ακούσια, συμπάσχεις με μία ψυχή που ήταν καταδικασμένη στην αυτοκαταστροφή.
Αυτό που μου έκανε τη μεγαλύτερη εντύπωση στο βιβλίο, ήταν ο βαθμός στοιχειοθέτησης, έρευνας και ακρίβειας που το χαρακτήριζε. Δεν υπήρξε γεγονός που να μην έχει διασταυρωθεί, λόγια προσώπων που να μην προέρχονται απευθείας από συγκεκριμένη πηγή, συμπεράσματα χωρίς αποδείξεις, ακόμη και αν αυτές ήταν ένα εισιτήριο τρένου ή καταστατικά καταγραφών πληθυσμού στην Αμερική. Κάθε πηγή και κάθε παραμικρή λεπτομέρεια βρίσκεται στη διάθεση του αναγνώστη, και είναι παραπάνω από εμφανής ο όγκος δουλειάς και αφιέρωσης της συγγραφέως. Σε αρκετά σημεία αφήνει να φανεί η προσωπική (αν και αιτιολογημένη πάντα) γνώμη της –πώς θα μπορούσε να μην την εκφράσει άλλωστε, όταν κάθε τι που συνέβαινε στη συγκεκριμένη ιστορία ήταν τόσο ακραίο, τόσο οριακό! Η Lyndsey Spence όμως ξετυλίγει το νήμα της ζωής της Μαρίας με ευθύνη και συνέπεια, ίσως αναγνωρίζοντας το βεληνεκές της συγκεκριμένης προσωπικότητας, αλλά και την πολυπλοκότητά της.
Συμπέρασμα; Κλείνεις το οπισθόφυλλο και νιώθεις λίγο πιο πλήρης... Δεν έχεις διαβάσει απλά μία βιογραφία, έχεις κάνει ένα ταξίδι στα αμέτρητα επίπεδα μιας πολύ ταραγμένης ψυχολογίας, και έχεις κατανοήσει (όχι δικαιολογήσει) τις αποφάσεις της, τις αντιδράσεις της και τις παθογένειές της. Παρόλο που δεν ήταν η πρώτη βιογραφία που διάβαζα, η συγκεκριμένη είχε κάτι που στα μάτια μου ξεχώρισε.
Ιστοσελίδα: Πατήστε εδώ
.jpg)
.jpg)